[FIC Overwatch] Dethrone

Title: Dethrone
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes/Jesse McCree
Rating: E
Warnings: พวก เราจะไม่แปลด้วยซ้ำ 
Rough sex, Choking, Breathplay, BDSM elements, Belly Bulging. Throat Bulging, Deepthroat, ฺBondage, Threesome, Power Play, Size Difference, Size Kink, Restraints, Bareback, Dry Humping, หมดยังวะ??????
Notes: คำเตือนเยอะชิบหายแต่มันโคตรสั้นเลยพวก แค่สองพันเวิร์ดเท่านั้น

อำนาจคือทุกสิ่ง กาเบรียลเชื่อมั่นในประโยคนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ ถ้าคุณไม่ใช่นักล่าบนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร มันจะไปมีประโยชน์อะไร? ท่านผู้บัญชาการแบล็กวอทช์ กาเบรียล เรเอส ปรมาจารย์การชักหุ่นเชิดไย ควบคุมทุกชีวิตของเจ้าหน้าที่ใต้อำนาจ มีทั้งโลกในอุ้งมือ เขาเคยชินเหลือเกินกับการมีทุกอย่างภายใต้ความควบคุม เห็นทุกตัวแปรถูกบิดเบือนและเปลี่ยนแปลงไปตามความปรารถนา ตามแรงบดขยี้ของกรงเล็บหรือเสียงดีดปลายนิ้วดัง เป๊าะ เขาเป็นชายเปี่ยมอำนาจ

เพราะฉะนั้น เมื่อเขาสูญเสีย..ทั้งหมดนั่นไป ไม่มีอีกต่อไปอำนาจที่มาพร้อมกับตำแหน่ง มอบมันให้กับแจ็ก ในที่สุด ให้มีพลังเหนือเขา ควบคุมตัวเขา ครั้งแรก ในเวลาอันแสนเนิ่นนาน กาเบรียลสามารถหยุดและปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้นกับตัวเอง ไม่ต้องดิ้นรน ต่อสู้ ไม่ต้องพยายามก้าวไปอยู่ข้างหน้าทั้งโลกเสมอ แค่นั่งนิ่งแล้วปล่อยให้มีคนตัดสินใจแทนเขาบ้าง ออกคำสั่งแทนเขา นั่งบนตักของแจ็กในขณะที่อ้อมแขนแกร่งโอบเขาไว้แนบอก เสียงหัวใจเต้นของแจ็กสั่นอยู่ข้างหลัง– รัวระทึก

มันเหมือนยาเสพติด เขาหยุดไม่ได้ ไม่อยากให้มันหยุด อยากจะอยู่ในช่วงเวลานี้ไปตลอดชีวิต

“นายต้องการอะไร กาเบรียล?” แจ็กถาม ครั้งที่สามแล้วกระมัง แต่กาเบรียลก็ยังไม่มีคำตอบอยู่ดี

แจ็กยังคงเป็นทหาร และเขาต้องการคำสั่งชัดเจน แต่กาเบรียลไม่มีอำนาจหลงเหลือแล้ว ไม่ใช่ตอนนี้ ตอนที่มือของแจ็กไม่ยอมหยุดสัมผัสเขา บนอก หรือตรงต้นขาด้านใน– มือของเขาไม่หยาบกร้าน แต่ผิวก็ยังรู้สึกสากมากพอที่จะทำให้ผิวด้านรู้สึกเจ็บ มันไม่มีหล่อลื่นให้สัมผัสนุ่มนวล มีแต่เหงื่อบนร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ และถึงแม้ว่ากาเบรียลจะหลั่งออกมาเลอะเทอะไปหมดบนกล้ามหน้าท้องและต้นขา มันก็ยังไม่มากพออยู่ดี ติดขัดไปหมด ระหว่างความอึดอัดและสมบูรณ์แบบ

          เขาขยับไม่ได้ แจ็กใช้แรงทั้งหมดที่มีจับให้เขานั่งอยู่นิ่ง และ– ให้ตาย– กาเบรียลสามารถรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเองก็กำลังมัวเมาไปกับความรู้สึกนี้ไม่แพ้กัน ตื่นตัวเต็มที่อยู่ตรงสะโพก กาเบรียลอยากจะจับ อยากจะหันไปเห็น อยากจะให้แจ็กรู้จักทำอย่างอื่นนอกจากร่อนเอวยั่วยวน เสียดสีเข้ากับบั้นท้ายของกาเบรียลอยู่อย่างนั้น– และเขารู้ว่านั่นไม่ใช่เหงื่อหรอกที่แฉะอยู่บนผิว ทุกท่วงท่าทรงพลังทำให้กาเบรียลหายใจติดขัด เขาอยากได้มากกว่านี้ แต่เขาขยับ– ไม่ได้! ไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้

          กาเบรียลดิ้นพล่านบนตักแจ็กแล้วตอนนี้– ซึ่งทำให้เขาโดนลงโทษด้วยปลายนิ้วดึงยอดอกเข้าอย่างแรง คำเตือน

“นายต้องการอะไร กาเบรียล?” แจ็กถาม อีกแล้ว ทั้งสองหายใจหอบแรงจนฝ้าขึ้นบนกระจกหน้าต่าง อุณหภูมิอบอ้าวในห้องตัดขาดกับความหนาวเหน็บนอกประตู ข้างในนี้ กาเบรียลปลอดภัย และปล่อยให้ตนเองอ่อนแอได้ตามใจชอบ

สู้แรงไม่ได้ กาเบรียลจำเป็นต้องตอบ ทุกคำพูดถูกเค้นจากปากด้วยความอาย “ฉันอยากให้นายเลิกแกล้งฉันซะที!”

แจ็กหัวเราะ เยือกเย็นและโหดร้าย “ไม่เอาน่า..”

ซี่ฟันหน้าลากผ่านใบหู ทำให้กาเบรียลขนลุกซู่และเผลอหลุดครวญคราง แจ็กหัวเราะหนักกว่าเก่า

“นายชอบให้ฉันแกล้งจะตาย”

ใช่ เขาชอบจริง ๆ เขาปฏิเสธไม่ได้….

“ได้โปรด” กาเบรียลร้องขอ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังขอออะไรอยู่ รู้แค่เขามีความต้องการมากมายเหลือเกิน และเขาไว้ใจให้แจ็กรู้ เข้าใจ และมอบทุกอย่างที่เขาใฝ่ฝันให้ด้วยมือ หรือ.. จริง ๆ จะอะไรก็ได้ กาเบรียลไม่เรื่องมากหรอก

เขาถึงได้ไม่ร้องท้วงเมื่อถูกจูบตรงขมับแล้วเรียกว่า “เด็กดี”


แจ็ก… ใหญ่ กาเบรียลคงจะหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้ แต่มันยากจะคิดถึงคำเปรียบเปรยเมื่อคุณกำลังถูกกดหัวกับโต๊ะทำงาน อีกมือบีบคุณเข้าที่เอวอย่างแรงจนทิ้งรอยช้ำดำ–ม่วง และ.. อ้า แจ็ก มอร์ริสัน อาจจะไม่ใช่ชายร่างใหญ่ยักษ์อย่างไรน์ฮาร์ดท์ แต่เพราะเซรุ่มซุปเปอร์โซลเยอร์ ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นมากเหนือคนทั่วไป ไหล่กว้างผายออก กล้ามเนื้อกำยำ กาเบรียลแค่ไม่คิดว่ามันจะไปขยายขนาดให้เขาด้วย รวมถึงความอึดผิดมนุษย์นี่อีก กาเบรียลสามารถอยู่อย่างนี้ได้เป็นวัน

          ครั้งแรกที่กาเบรียลเห็นแจ็กแก้ผ้า เขาถูกจู่โจมด้วยอารมณ์อยากรู้อยากเห็นกึ่งหวาดกลัว เคยแหกปากเอาไว้ด้วยซ้ำว่า ไม่มีทางหรอกโว้ยที่แกจะสอดเข้ามาได้ แต่.. แจ็กไม่ยอมแพ้คำท้าทายง่าย ๆ ส่วนกาเบรียลก็ดื้อด้านดันทุรังพอ ๆ กับเขา มันถือว่าเป็นแบบทดสอบเลยล่ะ ความสามารถบนเตียง ความไว้ใจระหว่างกัน และความเชื่อมั่นที่จะทำในสิ่งที่ โคตร เกิน ตัว แต่ พระเจ้า มันคุ้มเหลือเกิน แจ็กรู้สึกดีเหลือเกินในตัวกาเบรียล พอเหมาะพอเจาะราวกับถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสิ่งนี้

หลังจากนี้เขาคงนั่งไม่ได้ไปสักพัก ไม่ใช่เพราะว่าแจ็กรุนแรงเกินไปหรอกนะ กลับกัน เขาอ่อนโยนผิดปกติเลยล่ะ ระมัดระวังไม่ให้กาเบรียลเจ็บ แต่เพียงแค่เพราะขนาดของเขาล้วน ๆ ทุกการขยับของสะโพกนั้นมากพอจะไล่ลมหายใจทั้งหมดของกาเบรียลจากปอด ทำให้เขาจุกและมองเห็นดาว กาเบรียลชอบความเจ็บ เขาอยากจะรู้สึกถึงมันไปเป็นวัน ๆ อยากให้เมื่อแจ็กเสร็จข้างใน เขารู้สึกอุ่นวาบในท้องไปตลอด แจ็กกระแทกเข้ามาลึก– ลึกเหลือเกิน– เป็นรอยนูนบนหน้าท้องของกาเบรียล

“นายไม่น่าโกนผมเลย” แจ็กพึมพำ เลื่อนมือจากศีรษะของกาเบรียลมาที่หลังคอ “ไม่มีอะไรให้ฉันจิก”

แค่คำพูดธรรมดา ๆ แต่มันทำให้กาเบรียลรู้สึกเข่าอ่อน แม่ง…

“ไม่เป็นไร” ดูมันพูดสิ เหมือนมันผิดหวังเสียเหลือเกิน ราวกับกาเบรียลเป็นแค่ร่างสิ้นหวังไร้ทางสู้ และเขาเป็นคนเดียวที่เห็นใจกาเบรียลมากพอจะมอบสิ่งที่เขาต้องการให้ “โชคดีนะ ฉันเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์ ฉันคิดหาทางอื่นได้”

‘ทางอื่น’ ที่ว่าคือการเปลี่ยนจากจิกผมกาเบรียลเป็นบีบคอเขาแทน กดนิ้วจนเลือดหยุดไหลเวียน–

เมื่อแจ็กถึงจุดสุดยอด ดวงตาของกาเบรียลเหลือกกลับไปหลังเปลือกตา และเขาน้ำลายไหลจนเป็นแอ่งบนผิวโต๊ะ


“ตัวติดกันเลยนะ นายกับไอ้เด็กคนนั้นน่ะ” แจ็กทักขึ้น วันหนึ่ง ขณะที่กำลังมัดเชือกบนต้นขากาเบรียล

เมื่อถูกตี(ไม่)เบา กาเบรียลเกร็งขา เกร็งกล้ามเนื้อส่วนนั้น แจ็กขมวดคิ้ว มองปมที่เขามัดไว้คลายออกทันทีเมื่อผิวด้านใต้ต่อต้าน เขาผูกเงื่อนใหม่ คราวนี้แน่นกว่าเดิมจนกาเบรียลอ้าปากค้าง ร้องไม่ออก ความเจ็บและความแสบของเชือกทำให้เขาได้แต่หายใจทางปาก แล้วปล่อยให้แจ็กมัดเชือกตรงอื่นต่อ เรื่องเงื่อนล่ะเชี่ยวชาญนักล่ะ พ่อลูกเสือสามัญ..

เขาโดนตีอีกครั้ง คราวนี้ ที่แก้ม ไม่แรงจนเรียกได้ว่าตบ แต่ก็แรงพอ “ว่าไง?”

กาเบรียลกระพริบตา ต้องตั้งสติไม่ให้มันขุ่นมัวไปกับหมอกควันของความเร้าอารมณ์ถึงจะเข้าใจคำถาม

“…แมคครีต้องการฝึก” มันยากที่จะพูด ยากจะรวบรวมประโยค “เขามีศักยภาพที่ควรพัฒนา”

กาเบรียลนึกว่าเราตกลงกันแล้วเสียอีก– ไม่สิ– ไม่ได้ตกลง แต่ก็เข้าใจถึงกันได้โดยไม่ต้องพูด ว่าเรื่องงานควรจะถูกตัดออกจากแต่ละฉากการละเล่นของทั้งสอง เพราะ ในสภาพนี้ กาเบรียลไม่มีสติมากพอจะคิด ไม่เป็นตัวของตนเอง การจะให้เขากลับไปเป็น “ผู้บัญชาการเรเอส” ตอนนี้ มัน.. ปั่นป่วนเละเทะไปหมดในหัวเขา แจ็กคงจะดูออกด้วยล่ะ แต่เขาไม่หยุด

เชือกคราวนี้ขึ้นมารัดถึงใต้อก “แมคครีไม่ใช่แค่เด็กอีกต่อไป” แจ็กฮัม

นี่เขา.. อิจฉา?

“เห็นรึเปล่าว่ามันมองนายยังไง? เหมือนนายเป็นทั้งโลกของมัน” แจ็กกระตุกเชือก “อยากรู้จังว่ามันจะคิดยังไง ถ้าได้เห็นนายในสภาพนี้? ท่านผู้บัญชาการผู้น่าเกรงขาม อ่อนปวกเปียกภายใต้น้ำมือฉัน ดูนายสิ สั่นไปหมด อยากจนตัวสั่น

กาเบรียลได้ยินเสียงแจ็กบ่อยครั้งเมื่อเปิดโทรทัศน์ พูดจาไพเราะหว่านล้อมนักข่าว เมื่อเสียงที่ปกติจะถูกใช้กับวาจาสุภาพ กลายมาเป็นพูดจาโหดร้ายทำลายกันเช่นนี้ มันมากพอที่จะทำให้กาเบรียลคราง ขยับเข้าหามือแจ็กยิ่งกว่าเดิม

“หืม? นายชอบอย่างนั้นเหรอ? อยากจะให้แมคครีเห็น? ฉันจัดการให้นายได้นะ”

กาเบรียลสะอื้น “แจ็ก–”

“ชู่ ไม่เอา ไม่ร้อง” มือลูบบนเส้นเชือก กดเน้นมันให้แนบชิบกว่าเดิม “ให้ฉันดูแลนาย เก๊บ”


แมคครี? โง่ กาเบรียลรู้อยู่หรอกว่ามันคิดยังไงกับเขา ต้องการเขาแบบไหน ไม่ได้เปลี่ยนข้อเท็จจริงที่ว่ามันโง่ มันคิดว่าตนเองโตพอ ความแตกต่างทางอายุไม่ควรจะเป็นปัญหาเมื่อมันบรรลุนิติภาวะ มันไม่เข้าใจ ประสบการณ์และความอาวุโสที่กาเบรียลมีเพราะอายุ มันทำให้เขาเหนือขั้นกว่าแมคครีในแบบที่มันไม่มีวันคาดถึง เขารู้แกวมัน ควบคุมมันได้ กำลังควบคุมมันอยู่ ในฐานะหัวหน้า เขาควบคุมชีวิตของมัน มันทำอะไร ตอนไหน ยังไง กินอะไร ตายตอนไหน ทุกอย่าง

แมคครีโง่ มันจึงไม่กลัวคนที่มีอำนาจมากมายขนาดนี้เหนือมัน

แต่ ตอนนี้ คุกเข่าอยู่ข้างหน้าแมคครี กาเบรียลไม่มีอำนาจประเภทนั้นหลงเหลืออยู่เลย

มันรู้สึก.. ถูกต้อง ได้อยู่ตรงหว่างขาของแมคครีเช่นนี้ ขมวดคิ้วมองหัวเข็มขัดหน้าโง่ รอให้แมคครีปลดมันออก รูดซิปถอดกางเกงอย่างรีบเร่งรีบร้อน กลัวว่าถ้าช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว โอกาสนี้จะหลุดลอยหายไป ฝันเปียกของมันกำลังจะได้กลายเป็นความจริงทั้งที กาเบรียลอยากจะรู้สึกรำคาญ หรือรังเกียจ แต่มันคงจะเป็นการโกหกถ้าไม่ยอมรับว่าภายในอกของเขากำลังร้อนรุ่มไปด้วยไฟ การสลับขั้วอำนาจ สลับตำแหน่งเช่นนี้.. บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องดี ทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันขึ้น

ทำให้กาเบรียลตกต่ำ จากที่ลอยเหนือทุกคน ลดลงมาอยู่กับพื้น– ตรงตามความหมาย

จากหางตา เขามองเห็นว่าแจ็กกำลังเฝ้ามองเขาอยู่ ตาไม่กระพริบ มือสัมผัสตนเองอย่างเชื่องช้าระหว่างซิปกางเกง ข้อมือขยับขึ้นลง เมื่อหันกลับไปมองแมคครี ดึงบ็อกเซอร์ลงอย่างฉุกละหุก– กาเบรียลอยากจะหัวเราะ แต่นั่นคงโหดร้ายไปนิด แมคครียังมีโอกาสให้โตอีกเยอะแน่ ๆ ล่ะ ต่อให้กาเบรียลจะอุส่าห์ใช้มือลองสัมผัส เขาก็พบว่าแมคครีมีอยู่แค่นี้ ก็ดีล่ะมั้ง หลังจากสำลักครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะแจ็ก ขาดอากาศหลายรอบจนครั้งหนึ่งเขาสลบไปเลย นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี

…อย่างหนึ่งที่กาเบรียลปฏิเสธไม่ได้ แมคครีกลิ่นหอมมาก ๆ เหงื่อและความเป็นชายทำลายทุกความคิดและความลังเล ทำให้กาเบรียลน้ำลายสอ ตาลาย ซ้ำร้าย แมคครียังรสชาติดีอีกต่างหาก หนักหน่วงบนลิ้นในแบบที่ดีที่สุด เมื่อก้มหัวลงต่ำ จมูกจรดกับขนตรงหน้าท้อง กาเบรียลยังไม่เกิดอาการสำลัก ซ้ำยังได้สูดกลิ่นของแมคครี–ที่ทำให้กาเบรียลรู้– ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ไม่ใช่ไอ้หยองกรอดที่เขารับมาจากหุบเขาเด็ดล็อก กาเบรียลหลับตาลง รู้ตัวดีว่ากำลังน้ำลายไหลตรงมุมปาก แต่ช่างมัน

แมคครีครางไม่หยุด เสียงดังเป็นบ้า พึมพำเรียกเขาว่า บอส ส่วนมือก็ไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหน สลับไปมาระหว่างวางบนไหล่ของกาเบรียล กับแกว่งซ้ายขวาข้างตัวอย่างไร้ประโยชน์ ไม่กล้าหาญพอที่จะจับศีรษะกาเบรียลแล้วโยกควบคุมริมฝีปากของเขา ขึ้นลง ถ้าเป็นแจ็ก แจ็กคงจะบีบคอเขา รู้สึกได้เลยถึงรอยนูนตรงคอเมื่อกาเบรียลถูกรั้งเข้าไปชิดจนใบหน้าจรดกับหน้าท้องของเขา

แมคครีเสร็จเร็วก่อนเวลาอันควร– ช่วยไม่ได้ล่ะนะ– และกาเบรียลกลืน ด้วยความง่ายดายต่างจากปกติ

แจ็กสูดหายใจเข้าเสียงดัง ทำได้ดีมาก ที่รัก.. เขาพึมพำ น้ำเสียงมึนเมาราวชายถูกสิง




นี่กูแต่งเหี้ยอะไรไปเนี่ย

 

Advertisements

One thought on “[FIC Overwatch] Dethrone

  1. พี่ค่ะ//พี่แต่งได้สุดยอดไปเลยค่ะ 55555555555555 แค่อ่านหัวใจหนูก็เต้นระทึกไปหมด เลือดนี่เดือดพล่าน เห็นเรเยสเป็นแบบนี้แล้วฟินสุดยอดไปเลยค่ะ 555555555 โอ้ยปวดหัวใจไปหมด มันเต้นเร็วและแรงไปหน่อย แบบนี้แหละที่ต้องการ 55555555555

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s