Rock Your World

Title: Rock Your World
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes
Rating: E
Warnings:
Bareback, Subspace, Over-simulation, Light Spanking
Notes: เราสปอล์ยพวกคุณ รู้มะ ทำให้พวกคุณเหลิง ฮึ่ม ภาคต่อจากตอนนี้

            เมื่อกาเบรียลเป็นฝ่ายรับ แจ็กชอบแกล้งเขา ใช้เวลาเนิ่นนานเกินความจำเป็นในการเล้าโลม ให้แน่ใจว่าเขาพร้อม ชอบเหลือเกินล่ะที่จะได้เห็นกาเบรียลดิ้นพล่าน พยายามร่อนสะโพกรับทุกสัมผัส เสียงครางปะปนกันมั่วซั่วระหว่างภาษาอังกฤษและสเปน มันสวยงามเหลือเกินที่จะได้เห็นผิวของกาเบรียลขึ้นสีเข้มเมื่อเขารู้สึกอาย กล้ามหน้าท้องกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจติดขัด เพราะการขยับนิ้วของแจ็ก บางครั้ง เขาอาจจะแกล้งให้กาเบรียลพูดขอร้องด้วย หากรู้สึกใจร้ายพอ

            … ทั้งหมดที่เคยทำเอาไว้นั่นน่ะรึ? โดนเอาคืนหมดเลย

            ทุกอย่าง

            แจ็กสาบานได้ กาเบรียลเปิดไอ้ขวดเจลหล่อลื่นนั่นเป็นครั้งที่ห้าแล้ว เผลอ ๆ อาจจะหยิบขวดใหม่มาเพิ่มด้วยกระมัง ทุกอย่างมัน– ลื่นไปหมด นิ้วของกาเบรียล แทรกเข้ามาอย่างเชื่องช้า เขาคงจะจงใจ ไม่ใช่ว่ามันไม่ดีหรอกนะ มันรู้สึกดี.. มาก แต่ถ้ากาเบรียลยังชักช้าอยู่อย่างนี้ แจ็กอาจจะขาดใจตายเสียก่อน หรือไม่ก็เส้นเสียงอักเสบเพราะร้องครวญครางมากเกินไป

            “แกนี่เสียงดังเป็นบ้า” กาเบรียลพูดแซว ไม่ได้ตั้งใจต่อว่าจริงจังหรอก แต่แจ็กก็รู้สึกอับอายอยู่ดี หน้าชาไปหมด มือสองข้างที่เขาเท้าไว้บนโซฟาเริ่มสั่นพั่บ ๆ  ไม่รู้ว่าจะค้ำยันตัวให้คุกเข่าในท่านี้ได้อีกนานแค่ไหน

            กาเบรียลสอดนิ้วที่.. สาม เข้ามา นี่เขาตั้งใจจะยัดทั้งมือเข้ามาเลยรึยังไง? เขาไม่ได้สอดจนสุดด้วยซ้ำ หยุดอยู่ตรงแค่ข้อนิ้ว แจ็กถูกฝึกให้ควบคุมตนเองอย่างดีในกองทัพ แต่ตอนนี้ ระเบียบวินัยทั้งหมดถูกลืมไปเลย เขาอยู่เฉยไม่ได้ พยายามจะร่อนเอวกลับ ต้องการมากกว่านี้จากกาเบรียล แต่พอแจ็กขยับเข้ามาก ๆ กาเบรียลก็จับไหล่เขาแน่น ให้อยู่นิ่งกับที่

            “ว่าไง นายโอเครึเปล่า?” กาเบรียลถาม กดนิ้วเข้ามา..

            “ฉันพร้อมแล้ว!” แจ็กแทบจะร้องเสียงแหลม “กา– กาเบรียล!”

            “ไม่ นายยังไม่พร้อม” เขาอยากจะอ้าปากร้องท้วงเหลือเกิน แต่ กาเบรียลรู้จักเขาดี มีประสบการณ์เยอะกว่าเขา แล้วเมื่อกาเบรียลถอนนิ้วออก แจ็กแทบจะหน้าคว่ำลงไปกับโซฟา รู้สึกว่างเปล่าจนเริ่มสะอื้น “แกคิดว่าจะรับฉันไหว? ในครั้งแรก?”

            “นายไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น” คำเถียงข้าง ๆ คู ๆ จริง ๆ แล้วก็เป็นแค่การบลัฟ

            กาเบรียลแค่นหัวเราะ เสียงทุ้มต่ำสั่นเครือในอก “เหรอ? แค่ตอนนี้นายยังสั่นไม่หยุดเลย ดูสิ”

            แจ็กหันไปดูไม่ได้ แต่กาเบรียลแสดงตัวอย่างให้ด้วยการตีเขาเข้าอย่างแรงที่ก้น ทำเอาแจ็กสะดุ้งเสียหลักจนทรงตัวไม่อยู่ ต้องเปลี่ยนไปเท้าข้อศอกแทนใช้มือ ลำตัวลดลงต่ำ แต่สะโพกยังคงถูกยกขึ้นสูง ด้วยมือของกาเบรียลและด้วยความต้องการล้นเหลือ กาเบรียลพึมพำบางอย่างในภาษาสเปน พึงพอใจกับปฏิกิริยาที่เขาได้รับจากการกระทำเล็ก ๆ ..

            “ดีขึ้น” มือแกร่งนวดรอยแดงที่เกิดขึ้นจากแรงประทะเมื่อครู่ ความชาซาบซ่านแล่นพล่านไปทั่ว “อย่าเกร็ง”

            แจ็กบดหน้าลงบนเบาะโซฟา หวังว่าตนเองจะขาดอากาศใจตาย จะได้ไม่ต้องมาทนฟังวาจาจาบจ้วงเช่นนี้อีก

            มัน.. รู้สึกเหมือนการดูถูกนิด ๆ จริง ๆ ด้วยแหละ อย่างที่แจ็กคาดไว้เลย การปล่อยให้ตนเองอยู่ในความเมตตาของคนอื่น ปล่อยให้เขาศึกษาร่างกายของตนเองราวเป็นเจ้าของ วาดแผนผังด้วยทุกสัมผัสจากปลายนิ้ว เรียกร้องปฏิกิริยานับสิบจากเขาได้ ไม่ว่าจะเสียงร้อง ร่างกายสั่นเทา หรือการที่เขาหลั่งออกมาจนมันเลอะเต็มเบาะโซฟาข้างใต้.. เขาควบคุมอะไรไม่ได้เลย ถ้าโค้ชจากโปรแกรมซุปเปอร์โซลเยอร์มาเห็นเข้า เขาคงจะถูกตำหนิซ้ำแล้วซ้ำอีกเรื่องการขาดวินัย ควบคุมตนเองไม่อยู่

            จะไปควบคุมได้ยังไงไหวเมื่อกาเบรียลสอดนิ้วเข้ามาอีกครั้ง กดลงตรงจุดที่ทำให้แจ็กกัดฟันกรอดและมองเห็นดาว? เขาพยายามกลั้นเสียงร้องสุดชีวิต กรามคงจะปวดไปหมดวันพรุ่งนี้ กาเบรียลคงจะดูออก เพราะเขาเอื้อมมืออีกข้างหนึ่งมาจับคอแจ็กให้เงยหน้าขึ้นจากโซฟา ไล่นิ้วมาเชยคางแล้วสอดมันเข้ามาระหว่างริมฝีปาก กั้นไม่ให้แจ็กกัดฟันตนเอง

            “ตรงไหนที่แกไม่เข้าใจ ‘อย่าเกร็ง’ เนี่ย? ให้ตาย เกวโร่ แกแข็งทื่อเป็นหิน”

            โอ้ เชื่อเถอะ ไม่ได้มีแต่ไหล่ของแจ็กที่แข็งทื่อเป็นหิน

            พยายามโน้มน้าวความสนใจของตนเองไปจากความลุ่มหลงที่ก่อตัวในท้อง แจ็กเริ่มเลียนิ้วกาเบรียล ดูดมันไว้ระหว่างริมฝีปาก จูบลายเส้นบนปลายนิ้วมือเต็มรัก น้ำลายเปียกหว่างนิ้วกาเบรียลราวไยแมงมุม มัน.. ทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นกระมัง มีอย่างอื่นให้นึกถึงนอกจากสัมผัสของกาเบรียลข้างในตัวเขา และท่าทางกาเบรียลเองก็คงชอบ ฟังจากเสียงหายใจของเขาแล้ว

            กาเบรียลผละนิ้วออกจากปาก สูดหายใจเข้าลึก “พร้อมรึยัง?”

            “กาเบรียล ฉันพร้อมมาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว

            “พูดมาก” อืม คราวนี้ เขาไม่ได้ละนิ้วออกจากแค่ปาก “ถ้านายยังเกร็งอีก ฉันจะตีนายจนกว่าจะเลิก”

            หัวใจแจ็กตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่เพราะความหวาดเกรง แต่ด้วยความต้องการที่แจ็กไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขามี นี่เขาชอบแบบนี้หรือวะเนี่ย การได้เป็นฝ่ายรับในที่สุดรู้สึกเหมือนถูกลดค่า.. แต่เขาชอบ อยากจะให้ตนเองแผดเผาไปกับความอับอายเช่นนี้อีก บางที ถ้าแจ็กขอ กาเบรียลอาจจะเริ่มเรียกเขาด้วยคำหยาบสารพัด บางคำเป็นภาษาสเปน– 

            “อ้า! กาเบรียล!” ในที่สุด– ในที่สุด– กาเบรียลก็สอดตัวเข้ามา หัวของแจ็กขาวโพลนไปหมด ประสาทสัมผัสถูกช็อตด้วยกระแสไฟฟ้าที่ทำให้ทั้งร่างอ่อนปวกเปียก เขาหายใจไม่ทัน คิดอะไรไม่ออก หลังจากถูกเล้าโลม เตรียมพร้อมมาเป็นชาติ ร่างของเขามันอ่อนไหวจนทุกอย่างรู้สึกมากกว่าเดิมเป็นทวีคูณ “พระเจ้า โอ้ พระเจ้า คุณพระแม่มารี พระเจ้าพระเจ้าพระเจ้า”

            กาเบรียลหลุดขำพรืด ถึงกับต้องหยุดขยับเพราะต้องหัวเราะ “เฮ้ย นี่นายจะยกมาทั้งโบสถ์คาทอลิกเลยรึยังไง”

            แจ็กไม่เสียเวลากอบกู้เศษหน้าตนเองด้วยซ้ำ เขาทำแค่กระแทกสะโพกกลับ “ขยับ!”

            เขาอาจจะมองไม่เห็น แต่เขารู้เลยว่ากาเบรียลกำลังแสยะยิ้ม “ครับท่าน”

            เซนซิทีฟจากการถูกเล้าโลม แจ็กรู้สึกถึงทุกอย่าง เมื่อกาเบรียลเริ่มขยับ เมื่อเขาผละออก เมื่อเขากระแทกตัวเข้ามาใหม่ แม้กระทั่งเหงื่อจากกล้ามของกาเบรียลหยดลงบนหลังยังร้อนผ่าวราวน้ำตาเทียน เขาไม่รู้– ไม่นึกมาก่อนว่ามันจะรู้สึกแบบนี้ ทุกท่วงท่าของกาเบรียลเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เขารู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ ไม่มีการลองผิดลองถูก รู้จากประสบการณ์ว่าทำอย่างไรแจ็กถึงจะหมดเรี่ยวแรง นิ้วเท้าคดงอ เล็บสั้นทู่จิกลงบนเบาะโซฟา ถ้าเขาฉีกมันได้ เขาคงทำไปแล้ว

            “หายใจ แจ็กกี้” เสียงกระซิบข้างหูบอก ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจบนผิว แต่กลับรู้สึกห่างไกลเหลือเกิน

            แจ็กไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเผลอกลั้นหายใจ ไม่รู้ด้วยว่าเผลอหลับตา ทุกอย่างมัน.. มากไปหมด

            “นี่นายโอเครึเปล่า?” เขาถามอีกแล้ว– โว้ย กลับไปขยับช้าอีก

            “เมื่อไหร่นายจะเลิกถาม?!” แจ็กขยับเองก็ได้วะ แม่ง แม่งแม่งแม่ง

          กาเบรียลกดไหล่แจ็กลงจนอกกลับไปทาบกับโซฟาอีกครั้ง อีกมือจับสะโพกเขาไว้ให้อยู่นิ่ง ปกติ ในการต่อสู้ ทั้งสองมีเรี่ยวแรงสูสีกันเสมอ แต่ตอนนี้ กาเบรียลมีเรี่ยวแรงมหาศาล เพราะกล้ามเนื้อของแจ็กมันทรยศเขา ปฏิเสธที่จะแข็งขืนสู้กลับเมื่อถูกจับให้อยู่ในตำแหน่งนี้ ตำแหน่งที่เมื่อกาเบรียลขยับแม้แต่นิดเดียวแจ็กก็สามารถรู้สึกลึกเข้ามาถึงแก่น ดีเหลือเกิน

          “อย่าดื้อ เกวโร่” คำเตือนอันแสนเบาบาง ทุ้มต่ำและนุ่มนวล  

            “ฉันขอโทษ” แจ็กรีบโพล่ง เพราะไม่อยากให้กาเบรียลหยุด ไม่ใช่เพราะสำนึกผิดหรอก “กาเบรียล–”

            “นายยังต้องเรียนอีกเยอะ” เขาพึมพำ เริ่มขยับอีกครั้ง

            แจ็กรอไม่ไหวเลย เขารู้ว่าตนเองยังขาดบทเรียนอีกมาก อยากจะถูกสอน อยากถูกลงโทษเมื่อทำพลาด..

            กาเบรียลตีเขาเข้าที่ต้นขา “โฟกัส”

            แจ็กพยายาม แต่ เขาโฟกัสกับอะไรไม่ได้เลย หลังจากนั้น เขาทำได้แต่นอนคว่ำหน้า ร่างกายปวกเปียกไปหมดราวตุ๊กตาผ้า ปล่อยให้กาเบรียลขยับเขาไปมาตามใจชอบ ความเกร็งเมื่อครู่มันหายไปหมด ตอนนี้ เขารู้สึกตัวลอย เหมือนไม่ได้อยู่บนโซฟาอีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ กาเบรียลรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไร แจ็กจะต้องรู้ตัวไปทำไม ก็แค่ต้อง.. รับมัน

            เขาหลับตาลงตรงกับตอนที่กาเบรียลพึมพำว่า “ขี้เกียจตัวเป็นขน”

          ก็อาจจะใช่อย่างที่เขาว่า แจ็กไม่พยายามจะทำให้กาเบรียลประทับใจด้วยซ้ำ ไม่ร่อนเอวกลับเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาต้องการมันแค่ไหน ไม่มีคำขอร้องหรือวาจายั่วยวน แค่นอนแล้วรอรับการปรนเปรอ แต่กาเบรียลเองก็คงใจร้ายไม่ลง ยอมเอาใจแจ็กแต่โดยดี ปล่อยให้เขาเหลิงชั่วคราวด้วยการมอบสิ่งที่แจ็กต้องการให้อย่างง่ายดาย ไร้เงื่อนไขหรือคำสั่ง ไม่ต้องให้ขอร้องอีกซ้ำสอง พระเจ้า เสียงผิวของทั้งคู่กระทบกันนั้นช่างลามก กระด้างหู ทำให้แจ็กหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

            แต่ แจ็กก็เริ่มขอร้องนะ เมื่อมาถึงจุดที่เขาทนต่อไม่ได้ “ฉันอยากเห็นหน้านาย”

            กาเบรียลคำรามในลำคอ “อยากไปหมดแหละนายน่ะ”

            “กาเบรียล” เสียงอ้อนสุดชีวิตแล้ว คราวนี้ รู้ดีว่าคนรักของเขาไม่เคยปฏิเสธได้ ยิ่งถ้าเริ่มพล่ามอีกด้วยนะ “ฉันอยากเห็นตาของนาย อยากเห็นว่านายมองฉันแบบไหนตอนนายเอาฉัน ฉันเคยบอกไหมว่าตานายสวย เพราะว่าตานาย–”

            กาเบรียลน่าจะรำคาญมากกว่าเขิน แต่เขาก็ยอมผละออก จับไหล่แจ็กพลิกตัวให้นอนหงาย–

            แจ็กตกหลุมรักกาเบรียลอีกรอบทันทีเลยตอนนั้นเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย เหงื่อซกบนหน้าผาก ริมฝีปากเผยอเพราะการหอบหายใจหนัก กล้ามเนื้อของเขาขยับได้อย่างสวยงามที่สุดทุกท่วงท่า ไม่ว่าจะตรงหน้าท้อง อก หรือต้นแขนกำยำ ดวงตาของเขาสวยอย่างที่แจ็กประจบ รูม่านตาของเขาขยายออกกว้าง จ้องมองแจ็กเหมือนเขาเป็นสิ่งที่สวยที่สุด

            …ซึ่งประหลาดดี เพราะแจ็กคิดว่าตอนนี้เขาคงหน้าโง่มาก ตาวับวาวเพราะน้ำตา อ้าปากค้างเติ่ง

            “ให้ตาย แจ็ก” ขนาดเสียงของเขายังแหบพร่าตามไปด้วย ขาดลมหายใจ “นายกำลังจะทำให้ฉันบ้า

            แจ็กเลือกที่จะรับมันเป็นคำชม

            พอเปลี่ยนท่าใหม่ก็ต้องมีการจัดตำแหน่งเล็กน้อย กาเบรียลต้องก้มไปหยิบหมอนอิงที่แจ็กเตะตกโซฟาขึ้นมาใหม่ ซ้อนไว้ใต้สะโพกให้องศาพอเหมาะ แจ็กมีเท้าที่ค่อนข้างใหญ่ แต่ในมือกาเบรียล มันดูเล็กไปเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสองข้อเท้าถูกจับขึ้นพาดบ่า กาเบรียลรับน้ำหนักตัวส่วนล่างเขาไว้หมด ให้แจ็กมีที่ยึดเหนี่ยวถึงจะแทรกตัวเข้ามาอีกครั้ง– อ้า!

            เขาเบลอไปหมด เบลอจนมีอยู่จุดหนึ่งที่แจ็กรวบรวมคำพูดไม่ได้ พูดไม่รู้เรื่อง ได้แต่เรียกชื่อกาเบรียลซ้ำไปซ้ำมา “กาเบรียล กาเบรียลกาเบรียลกาเบรียล–” ราวบทสวดมนต์ ซึ่งก็คงจะใช่ กาเบรียลงดงามเหลือเกิน คู่ควรกับการบูชา

            “อย่างนั้นแหละ ที่รัก” กาเบรียลยิ้ม เต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจถึงมือจะเริ่มสั่นเทา “ร้องให้ฉันฟัง”





Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s