Old Dog (4)

Title: Old Dog
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes

Rating: E
Warnings:
Masturbation, Mild Painplay, Nipple play, Docking, Object Insertion 
Notes: 
เราว่าตอนนี้ซอฟท์สุดละ ถ้าไม่นับ.. นะ ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

 

posts-divider1

                กาเบรียลได้ย้ายออกจากบ้านในที่สุด!

                มันเป็นอพาร์ทเมนท์เล็ก ๆ ที่เขาแชร์กับรูมเมทชื่อ เจสซี่ แมคครี แถมยังมีงานทำอีกต่างหาก หลังจากนี้ เขาไม่จำเป็นต้องช่วย “ดูแล” มอร์ริสันอีก สามารถหาเลี้ยงตนเองและ! มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าห้องส่วนครึ่งหนึ่งของเขา ชีวิตกำลังรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน แม้กระทั่งพ่อยังด่าเขาไม่ลง จากนี้คงมีคนมาปรึกษาปัญหาทางการเงินกับกาเบรียล แล้วเขาก็คงจะตอบ

                หน้าตาย มองมันตาไม่กระพริบ “เม็ดยาหลั่งน้ำนม”

                กาเบรียลรักชีวิตตัวเอง

                งานของเขาก็ไม่เลวร้ายด้วย สำหรับงานบริการ ยังไม่เจอลูกค้าเอาแต่ใจผู้ด่าว่าเขาใส่พริกหยวกผิดสีในอาหาร หรือเจอเด็กสามขวบที่ร้องไห้ไม่หยุดเมื่อแม่ห่างจากมันสองก้าว เพื่อนร่วมงานของเขาไม่ซักไซ้ถามเรื่องไร้สาระ ส่วนเจ้านายของเขาก็น่ารักดี ให้อาหารกาเบรียลกลับมากินฟรีด้วยบางวันหากของเหลือ ทำให้เขาประหยัดค่าใช้จ่ายเรื่องอาหารไปได้อีก

                กาเบรียลกำลังนอนอืดอยู่บนเตียง ในห้องส่วนตัวที่เขารู้ดีว่าเจสซี่ยังมีความเกรงใจและจะไม่เปิดเข้ามาเหมือนพ่อ ข้างตัวคือกล่องโฟมของเหลือจากร้านอาหารที่เขาทำงาน การนอนกินบนเตียงนั้น ถ้าทำที่บ้าน คงโดนด่าทั้งสกปรกทั้งขี้เกียจ แต่เขาพึ่งทำงานมาหนักทั้งวัน และมันไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้นอนแทะน่องไก่นุ่ม ๆ หอมกลิ่นเครื่องเทศ…

                กาเบรียลเคี้ยวไก่ คิดในใจว่าการเสียตัวไม่เคยคุ้มค่ามาก่อนจนถึงตอนนี้

                เขานอนกินอยู่ภายใต้ความเงียบเป็นเวลานาน จนกระทั่งรู้ตัวว่า..

                …

                เขาเงี่ยน

                ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะมารู้สึกตอนกำลังกินไก่เลยแม้แต่น้อย (“ไก่ทอดเนยกระเทียมซิกเนเจอร์!”) กาเบรียลก้มลงมองกางเกงขาสั้นที่สวมอยู่ด้วยความระอา มันน่าจะสะสมมาจากการทำงานหนัก ร่างกายล้า ขาดการปลดปล่อยมานาน– หรือไม่ก็แค่ลมหนาวพัดโดนแล้วของขึ้น มันเกิดขึ้นได้เสมอแหละ รอยนูนแข็งบนเนื้อผ้าทำให้กาเบรียลแสยะยิ้ม ถ้าเขาเป็นพวกหลงตัวเอง เขาคงจะเริ่มถ่ายรูปโชว์ ช่วงนี้มันฮิตกันนี่ใช่ไหม ถ่ายว่าตัวเองตุงขนาดไหนในกางเกงวอร์มสีเทา? ให้ตาย เขาช่างน่าประทับใจ เขาคงจะเริ่มล้วงมือลงจับตัวเองถ้าไม่ติดว่ามือเปื้อนมันไก่ โคตรไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมเลยแม้แต่น้อย

                เขาจัดการไก่จนเกลี้ยงเกลา (อร่อยดี) เดินไปล้างมือ (แทบจะใช้ยาฆ่าเชื้อ) แล้วเตรียมตัวจัดการกับธุรกิจเบื้องล่าง ถ้าเขาจะทำ เขาก็จะทำมันให้ถูกต้อง หล่อลื่น ทิชชู่ ประตูที่มีล็อกดิบดี ผนังที่หนาพอจะกันเสียง และแล็ปท็อปเปิดหนังโป๊ ต้องยอมรับ กาเบรียลค่อนข้างจะตื่นเต้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยกระมังที่เขาจะได้ช่วยตัวเองอย่างเป็นส่วนตัวจริง ๆ ไม่ต้องระแวงว่าพ่อจะเปิดประตูเข้ามาจ๊ะเอ๋แล้วใช้ให้ไปถางหญ้าหลังบ้าน จะได้เพลิดเพลินไปกับมันจริง ๆ ในที่สุด

                เว็บโป๊นั้นไร้รสนิยมและตกต่ำ พื้นหลังดำ ตัวอักษรขาว และภาพย่อของวิดีโออล่างฉ่างยิ่งกว่าสิ่งใด แต่นั่นไม่เป็นไร กาเบรียลไม่ใช่คนรสนิยมสูงส่งอยู่แล้ว เขามองหาคลิป ชาย–หญิง รู้สึกอยากดูแนวนั้นในตอนนี้ พอคลิกหาก็เจอกับชื่อเรื่องแบบเดิม ๆ “นักเรียนสาวนมใหญ่” หรือไม่ก็ “แม่ม้ายมั่วเซ็กส์” ธรรมดาดาษดื่นมาก เขาเลือกมั่ว ๆ มาสักอันหนึ่ง มีนางเอกเป็นผู้หญิงผมแดงที่สวยดี ดึงขอบกางเกงลงต่ำ สลัดมันออกไปจากขา แล้วเทหล่อลื่นใส่มือ เตรียมเริ่มภารกิจ

                …อืม มันก็.. ดี? แต่มันก็. .อืมอืม? แม่สาวผมแดงกำลังถูกเข้าข้างหลังเสียจนหน้าอกสั่น ร้องเสียงแหลมปรี๊ด กาเบรียลพยายามโฟกัสบนรูปร่างทรวดทรงของเธอ กำมือแรงขึ้นเล็กน้อยแล้วจินตนาการว่าเธอกำลังตอดรับเขา แต่มันก็– เฉยอย่างประหลาด สัมผัสของหล่อลื่นและฝ่ามือนั้นดี เขาไม่ปฏิเสธเรื่องนั้น แต่มันไม่มากพอที่จะทำให้เขาถึงฝั่ง

                กาเบรียลขมวดคิ้วมุ่น เปลี่ยนคลิป ลอง หญิง–หญิง บ้าง สาวผิวสีสองคนใช้ปากให้กันในท่าหกเก้า

                พวกหล่อนสวยมากและทำให้กาเบรียลน้ำลายสอ เขาขยับข้อมือเร็วกว่าเดิม ขึ้น–ลง แต่มันก็…

                มันยังไม่พอ โอเค ก็ได้ ไหน ชาย–ชาย ก็แล้วกัน ไอ้เกย์เด็กหุ่นบางขึ้นขย่มชายร่างหมี

                วุ้ย ไม่ได้เรื่องเลย ไม่ได้เรื่องสักอย่าง

                กาเบรียลทิ้งตัวลงนอน เปลือยครึ่งตัว เสียงร้อง อ้า! อื้อ! อ้า! ของฝ่ายรับยังดังสะท้อนในห้องอพาร์ทเมนท์ใหม่ รวมถึงเสียงของเนื้อกระแทกกับเนื้อ แต่เขาดันอยากกลับไปกินไก่ต่อมากกว่าจัดการกับความอยากที่ข่วนเขาบนผิว ทำให้รู้สึกอ่อนไหวและร้อนผ่าว แต่ไม่มากพอ ไม่เคยพอ ไม่เหมือน.. พระเจ้า เขาไม่อยากจะเทียบแบบนี้เลย แต่ เหมือนมอร์ริสัน

            เขานึกถึงนิ้วของมอร์ริสัน ข้างในร่าง–

                เดี๋ยว เขาก็มีนิ้วนี่หว่า เขาทำเองได้

                ….

                ยังไงวะ

 

posts-divider1

                กาเบรียลยืนอยู่หน้าเภสัชกร ทำท่าเหมือนอยากจะปล้นมัน ดูจากร่างกายของอีกฝ่ายที่เริ่มสั่น เขาน่าจะใช้ภาพลักษณ์น่าเกรงขามได้ถูกต้องเหมาะสมพอดิบพอดี ยืนกอดอก เสื้อรัดแสดงให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ให้มันรู้ว่าเขาล่ำแค่ไหนและเขาไม่กลัวที่จะต่อยมัน สีหน้ามืดหม่น ดวงตาตึงเครียด เขาเห็นเภสัชกรกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ลูกกระเดือกขยับตาม

                “หะ.. ให้ผมช่วยอะไรดีครับ?” เขาถาม ประหม่า คงไม่คิดว่าร้านยาสามารถถูกปล้นได้

                กาเบรียลไม่ได้จะมาปล้นเขา ประทานโทษ เขาแค่

                “…. ที่สวนทวาร?” เขาคำรามประโยคออกไป เสียงทุ้มโดยธรรมชาติทำให้มันฟังดูเหมือนคำขู่

                เภสัชกรกลัวอยู่แค่ครู่ แต่แล้วความหวาดหวั่นก็จางหายไปจากหน้าเขาทันที ถูกแทนที่ด้วยความโล่งอกและรอยยิ้มกึ่งขบขัน คงจะตลกว่ากาเบรียลไม่ใช่คนน่ากลัว อยากจะปล้นใคร แค่ไม่กล้าซื้อของหน้าอายก็เลยตั้งท่าแบบนี้

                “ท้องผูกมากหรือครับ?” มันถามตามมารยาท กาเบรียลรู้ แต่เขาก็ยังโกรธอยู่ดี “หรือใช้สำหรับเซ็กส์?”

                “ทำไม มันเป็นทั้งสองอย่างไม่ได้รึ” กาเบรียลโพล่งออกไปโดยไม่ทันคิด

                เภสัชกรหนุ่มกระพริบตาปริบ ๆ “…มันเป็นทั้งสองอย่างรึเปล่าครับ?”

                “ไม่ ฉัน–” กาเบรียลเริ่มนวดสันจมูก อยากจะตาย “เซ็กส์”

                “ถุงยางด้วยไหมครับ”

                “ไม่–” กาเบรียลชะงัก “เออ ก็ได้”

                แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้

                เขามีเซ็กส์กับไอ้มอร์ริสันโดยไม่ได้ป้องกันเลยนี่หว่า โอ้ พระเจ้า ไม่ทันได้คิดเลยแม่ง นี่เขา–

                “คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ?!” เภสัชกรหนุ่มโพล่งถาม คงเห็นเส้นเลือดขอดขึ้นมาบนหน้าผากกาเบรียล

                “ไม่” เขาควักเงินจ่ายค่าถุงยางกับไอ้ที่สวนทวาร “ฉันไม่โอเค”

 

posts-divider1

 

                ผลตรวจออกมาบอกว่าเขาสะอาดดี ไม่มีโรคติดต่อโรคติดต่อทางเพสสัมพันธุ์

                กาเบรียลแค่อยากจะกินไก่

 

posts-divider1

 

                เอาล่ะ ลองใหม่ ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น กรุงโรมไม่ได้ถูกสร้างขึ้นภายในวันเดียว และ กาเบรียล เรเอส จะไม่ยัดนิ้วขึ้นก้นตนเองจนกว่าจะเช็กตรวจแน่ใจว่ามอร์ริสันไม่ได้ทิ้งอะไรให้เขา (ซึ่งก็ไม่ ขอบคุณพระเจ้า) และไม่จนกว่าเขาจะสะอาดเรียบร้อยดี (เป็นขั้นตอนที่ชวนป่วยมาก แต่ก็ผ่านมาได้) และไม่จนกว่าเขาจะรู้สึกพร้อม

                ขั้นตอนนี้ยากกว่าที่คิด

                กาเบรียลไม่ใช่พวกที่ช่วยตัวเองด้วยการใช้นิ้วแบบนั้น แค่มือกับตัวช่วยสักอย่างไม่ว่าจะเป็นภาพหรือวิดีโอก็มากพอ เขารู้ว่าผู้ชายหลายคนทำ บางคนด้วยความต้องการเหลือล้น บางคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น หรือไม่ก็แค่ความเคยชิน แต่นั่นไม่ใช่เขา เขาแค่.. เขาจำได้ว่ามันรู้สึกดีแค่ไหนเมื่อมอร์ริสันกระแทกนิ้วเข้ามา เมื่อเขางอนิ้วจนข้อนิ้วสัมผัสเข้ากับ–

                กาเบรียลเทหล่อลื่นใส่นิ้ว สูดหายใจลึก ต้องผ่อนคลาย ต้องค่อย ๆ แทรกเข้าไปทีละนิ้ว…

                อืม

                อืมม…

                มัน.. ไม่ได้เจ็บ? มันไม่ได้น่าอึดอัดด้วย แต่กาเบรียลชักไม่เข้าใจว่าไอ้ดอกไม้ไฟและดาวที่เขาเห็นข้างหลังเปลือกตาเมื่อมีเซ็กส์กับมอร์ริสันมันหายไปไหนหมด มันก็นิ้วเหมือนกันไม่ใช่รึ โอเค ความเหี่ยวและความใหญ่ของนิ้วมอร์ริสันไม่ใช่ตัวแปรในเหตุการณ์นี้แน่นอน เขาพยายามควานหาไอ้จุดนั้น จุดที่ทำให้เขาซาบซ่านไปทั้งตัว แต่ก็ไม่เจอ

                ได้แต่ลูบไล้ผิวข้างใน ลื่นและมันด้วยน้ำยาหล่อลื่น รู้สึกถึงตนเองตอดรัดข้อนิ้วบีบแน่นด้วยความเกร็ง ไม่ต้อนรับนิ้วที่สองต่อให้เขาจะพยายามแค่ไหน กาเบรียลหายใจหอบแรง แต่มันมาจากความเหนื่อยมากกว่าความร้อนเร่า

                เขาถอนนิ้วออก โอเค บางที นิ้วของเขาอาจจะไม่พอ

                เหลือบหันไปเห็นปากกามาร์คเกอร์วางอยู่ตรงโต๊ะทำงานพอดี

                เมื่อตกลงซื้อถุงยางจากเภสัชกร เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะนำมันมาใช้กับปากกา ดึงรั้งมันให้รับกับความยาวของแท่ง เป็นผิวสีชมพูเหนือขาว จิตสำนึกบอกให้กาเบรียลเอามันไปล้างก่อน แต่คิดว่าไหน ๆ ก็ใช้ถุงยางแล้ว มันคงไม่จำเป็นนัก มันใหญ่กว่ามือของเขาแค่นิดเดียว เขาก็เลยดันเข้าไปได้อย่างไม่มีปัญหา ต่อให้เขาจะเกร็งจนบีบรัดมันแน่นแค่ไหน จนกล้ามเนื้อต้นขาสั่นระริก มันลึก ลึกกว่ามาก กาเบรียลต้องจับตรงปลายไว้เพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุอุบาทว์แล้วมันติดอยู่ข้างใน

                เข้า–ออก มันเป็นสัมผัสที่ดี.. แต่มันไม่เหมือนมอร์ริสันเลย ไม่แม้แต่น้อย

                กาเบรียลคงดูน่าสมเพชฉิบหาย ดิ้นพล่านอยู่บนเตียงแบบนี้–

                เขาต้องการความช่วยเหลือ

 

posts-divider1

                เสียงของพ่อฟังดูแปลก ๆ เมื่อกาเบรียลถามถึงมอร์ริสัน

                แต่เขาก็ยอมให้เบอร์โทรของพ่อทหารแก่แต่โดยดี

posts-divider1

 

                แจ็ก มอร์ริสัน ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมของอพาร์ทเมนท์เหมือนผีที่ตายไปแล้วของตึก ยังไม่ยอมหายไปไหน ถ้าแมคครีแอบคิดว่ามันประหลาดแค่ไหนที่กาเบรียลรีบกระชากแขนเขาเข้าห้องนอน– อย่างน้อยแมคครีก็ไม่ได้พูดออกมา หันกลับไปดูหนัง คลินท์ อีสต์วู้ด ของมันต่อ ในขณะที่กาเบรียลปิดประตูตามหลังดังปัง! ไม่สนใจว่ามันจะหยาบคาย

                มอร์ริสันดู.. ดีขึ้น หลังจากครั้งล่าสุดที่ทั้งสองเห็นหน้ากัน เขายังแก่และเหี่ยวเช่นเคยนั่นแหละ แต่เขาดูสุขภาพดี ไม่ได้ขาดการนอนหรือการกิน ผิวชมพูเพราะอากาศหนาว เกือบครึ่งใบหน้าซ่อนอยู่ในผ้าพันคอสีแดง เขายังคงมีไม้เท้าถืออยู่ในมือ แว่นกรอบสีแดงเช่นเคย แต่คราวนี้แทนที่จะสวมเสื้อแจ็กเก็ตเลขเจ็ดสิบหก เขาสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีกรมท่า

                “กาเบรียล” ดวงตาหวานเยิ้ม เสียงหวานยิ่งกว่า “ฉันไม่นึกว่าเธอจะอยากเจอฉันอีก”

                “หุบปาก” กาเบรียลดึงผ้าพันคอของเขาออก “แกพูดเยอะเกินไป”

                “แค่คำทักทาย” เขาเถียง

                ในตอนนี้? ใช่ แต่กาเบรียลรู้ดีว่าเขาสามารถพูดมากได้แค่ไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทั้งสองเปลื้องผ้าออก ขึ้นเตียงไปด้วยกัน มือของมอร์ริสันบนตัวเขาช่าง.. แปลก ไม่เหมือนกับที่เขาจับตัวเอง ไม่สามารถเรียกขนลุกซู่หรือความร้อนผ่าวได้อย่างมือของมอร์ริสัน อาจจะเพราะความกร้านของมัน ช่างสากเหลือเกินบนเนื้อจนเขาพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

                เขาอยู่บนตักของมอร์ริสัน เหมือนคราวที่แล้ว แต่คราวนี้หันหลังให้แทนที่จะหันหน้ามอง ดี เขาจะได้หลบดวงตาสีฟ้าจางคู่นั้น ไม่ต้องกังวลว่าใบหน้าของตนเองจะถูกมองเมื่อเขามีสีหน้าน่าอาย เขารู้สึกได้ถึงหัวใจเต้นรัวของมอร์ริสันบนแผ่นหลังที่แนบชิดกับอก แอบกลัวว่าเขาจะหัวใจวายตายรึเปล่าถ้าเกิดเราเริ่มกันเร็วเกินไปหรือรุนแรงเกินควร หวังว่าจะไม่

                “ไหน เธอทำยังไง” มอร์ริสันถาม สองมือกอดกาเบรียลใต้รักแร้ “ให้ฉันดูหน่อย”

                กาเบรียลเริ่มสอดด้วยนิ้วชี้ บางทีมันอาจจะแรงเกินไป เร็วเกินไป เพราะมอร์ริสันเริ่มส่งเสียงฮื่ม ปลายนิ้วพรมลงบนผิวของกาเบรียล ครุ่นคิดและพิจารณา เขาเริ่มขยับ เข้าไปลึกยิ่งกว่า รู้สึกถึงแรงต้านและแรงเสียดสีแบบที่เมื่อก่อนไม่เคย–

                “ไม่ กาเบรียล” เขาจับข้อมือกาเบรียลไว้ ดึงเขาออก “แบบนี้”

            มอร์ริสันดันนิ้วของเขาเข้าไปใหม่ แต่คราวนี้ ไม่ลึกเลยแม้แต่น้อย ยังไม่ถึงสองข้อนิ้ว แต่เขาจับนิ้วกาเบรียลให้งอแล้วมันสัมผัสเข้ากับตรงจุดที่กาเบรียลตามหามาตลอด ทำเอาเขาน้ำตาเล็ด ทั้งร่างกระตุก เสียงร้องค้างคากลางอากาศ

                เขาผละมือออกเมื่อเห็นว่ากาเบรียลรู้แล้ว ในที่สุด ขยับเองได้ วนอยู่ตรงจุดวิเศษ “เก่งมาก”

                กาเบรียลกลืนน้ำลาย มันรู้สึกดี ดีเหลือเกิน

            “ปกตินายเล่นกับตรงนี้บ้างรึเปล่า?” มอร์ริสันถาม สองมือจับเขาเข้าที่ยอดอก กาเบรียลส่ายหัวตอบกลับไปว่าไม่ เขาไมใช่ผู้ชายประเภทนั้น ไม่เคยเล่นกับอกตนเองระหว่างช่วยตัวเอง พึ่งโดนจับตรงนั้นจริง ๆ ก็กับ.. มอร์ริสัน              

                “เธอควรนะ” เขาพึมพำ แต่ไม่คิดจะช่วยเลย “อีกมือหนึ่งที่ว่างอยู่น่ะ ลองสิ”

                กาเบรียลทำตาม สัมผัสกับความนุ่มของมันจนกระทั่งมันแข็งขืนใต้ปลายนิ้ว มันก็ดีล่ะมั้ง ไม่เลวร้าย…

                มอร์ริสันจิ๊ปาก ใช้มือตัวเองดึงยอดอกของกาเบรียลจนสุด

                เขาส่งเสียงดัง แถมยังหลั่งออกมาเยอะหยั่งกะจะกำลังเสร็จ หยดสีขาวเม็ดเบ้งบนต้นขา

                “เธอรับความเจ็บปวดได้” มอร์ริสันอธิบาย “ฉันรู้ว่าเธอทำได้ กาเบรียล”

                กาเบรียลได้แต่ผงกหัวรัว ๆ ปล่อยให้มอร์ริสันสอนเขาว่ามันเป็นยังไง รู้สึกดีได้มากแค่ไหน

                คนแก่อาบน้ำร้อนมาก่อนรู้ดีกว่าเสมอ

 

posts-divider1

 

                กาเบรียลกำลังนอนเปลือยแทะน่องไก่อยู่ตอนที่มอร์ริสันพูดว่า “อยากลองอะไรใหม่ ๆ ไหม?”

                กาเบรียลต้องเลิกกินอาหารบนเตียง “ใหม่กว่านี้น่ะเหรอ?”

                มอร์ริสันพยักหน้า เขาก็เลยเก็บไก่เข้ากล่อง วางมันตรงตู้หัวเตียงนั่นแหละ เช็ดมือกับผ้าปูเตียง

                “ขอฉันดูเธอก่อน” เขาบอก ดันให้กาเบรียลนอนลง แล้วลดตัวลงไปอยู่ตรงหว่างขาของกาเบรียล

                ตอนแรก กาเบรียลนึกว่ามอร์ริสันจะใช้ปากให้เขา ซึ่งก็ไม่ใช่ความคิดที่เลวร้ายนักหรอก ปากอุ่น ๆ เม้มรอบเขาไว้.. แต่ เปล่า มันแค่จับเขาเฉย ๆ นิ้วไล่ตรงหนังหุ้มแล้วค่อย ๆ ยืดมันออก พยายามดูความยืดหยุ่นของมัน ความยาว กาเบรียลกัดริมฝีปาก ไม่ให้เสียงเล็ดรอดออกมา มอร์ริสันมัวแต่ดึงอยู่นั่น และความเจ็บเล็กน้อยของมันก็เยี่ยมยอด กาเบรียลรู้ว่าตนเองมีแรงต้านทานความเจ็บที่ดี เคยบาดเจ็บมาเยอะจนร่างกายรับไหว แต่เขาไม่นึกว่าร่างกายจะเริ่มมีรสนิยมชื่นชอบมันด้วย

                มอร์ริสันกระเถิบเข้ามาใกล้ ดึงหนังหุ้มกาเบรียลออกจนมันครอบคลุมส่วนหัวของมอร์ริสันไปด้วย ส่วนอ่อนไหวที่สุดสัมผัสกันอย่างแนบชิดสนิทกัน ถูไถและลื่นไหลไปด้วยน้ำกามที่หลั่งออกมาอย่างห้ามไม่ได้เพราะถูกเสียดสีด้วยเช่นนี้ พระเจ้า กาเบรียลไม่รู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าเขาทำอย่างนั้นได้ หรือว่ามีคนเขาทำแบบนี้กัน การตึงของหนังหุ้มรู้สึกเจ็บกำลังดี–

                “นาย– รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง” กาเบรียลถาม เมื่อหยุดร้องครางได้ในที่สุด

                “กองทัพ” เขาหัวเราะ “ทหารทุกคนต้องการวิธีคลายเครียด”

                “และนายคลายเครียดด้วยวิธีบ้า ๆ แบบนี้?”

            “แต่เธอก็ชอบใช่ไหมล่ะ” เสียงของเขาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “จูบกับฉันแบบนี้”

                กาเบรียลเริ่มสงสัยว่าเราเป็นอะไรกันถึงได้ต้องมาจูบแบบนี้แทนที่จะใช้ปาก

                เขาเงียบ ไม่เถียง ส่วนมอร์ริสันก็เริ่มขยับต่อ “อย่างนั้นแหละ คนเก่ง…”

 

posts-divider1

               กาเบรียลเอาไก่ไปให้แมคครี บางทีมันอาจจะกินหมด

posts-divider1

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s