Old Dog (6)

Title: Old Dog
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes

Rating: E
Warnings: The Kinkening™ ได้มาถึงแล้ว
Consensual Somnophilia, Rimming, Anal Sex, Creampie, Humiliation, Ruined Orgasm, Handjob, Subspace, Daddy kink, Sub-drop
Notes:  ทำยังไงดีเมื่อคุณรู้สึกแย่ราวผักปลา? แต่งฟิคโป๊ บางครั้งเราก็งงวิธีการ cope ของตัวเอง

                การทำงานอย่างหนักในหลายวันที่ผ่านมาทำให้กาเบรียลเหนื่อยล้า แทบไม่มีพลังงานหลงเหลือให้ทำอย่างอื่น ทำไมเขาถึงได้ตัดสินใจสมัครงานบริการกันนะ? เพราะมันเข้าถึงง่ายและเป็นตัวเลือกแรกของคนขาดงานไร้ทางเลือก? กาเบรียลเหนื่อยจนไม่มีเวลาด่าแมคครีตอนมันเปิดเพลงคันทรี่ดัง ไม่มีเวลาส่งข้อความตอบกลับมอร์ริสันจนถึงสัปดาห์ที่สองนู่นล่ะ

                “โทษที” เราคุยโทรศัพท์กันอยู่ เพราะแจ็กบอกว่า ‘ฉันอยากได้ยินเสียงของเธอ’ กาเบรียลตอบกลับแบบอิดออดไม่ชอบใจนัก แต่ต้องยอมรับในใจว่ามันทำให้เขารู้สึกดีที่มีคนคิดถึง “ช่วงนี้ฉันงานหนักมาก ที่ร้านไม่รู้จะยุ่งอะไรขนาดนี้”

                “ฉันเข้าใจ ฉันแค่เป็นห่วงน่ะ เธอหายไปนานมาก” แจ็กตอบ

                กาเบรียลไม่แน่ใจว่าเขาควรเชื่อดีไหม ว่าแจ็กแค่เป็นห่วงและไม่มีเจตนาอื่นเจือปน

                เขาตัดสินใจว่าไม่ “…แจ็ก เรา.. หยุดเจอกันสักพักไปก่อนได้ไหม? ฉันเหนื่อยจริง ๆ ฉันไม่มีแรง… ทำอย่างอื่น

                “กาเบรียล ฉันเป็นห่วงเธอจริง ๆ ไม่ได้สนเรื่องเซ็กส์” คำสารภาพของแจ็กทำให้กาเบรียลรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาเองก็ฟังดูเหนื่อยเหมือนกัน เสียงแหบพร่าราวคนสูบบุหรี่– ซึ่งก็อาจจะใช่ “ถ้าเธออยากจะหยุดพัก นั่นไม่เป็นไร ใช้เวลาให้เต็มที่”

                กาเบรียลถอนหายใจโล่งอก “ขอบใจ”

                “..แต่ฉันขอเจอเธอก่อนครั้งสุดท้ายได้ไหม?” แจ็กถาม “ถ้าเธอไม่อยาก ไม่เป็นไร ฉันแค่ถาม มันผ่านมาตั้งนาน..”

                กาเบรียลชั่งใจ นิ้วที่ถือโทรศัพท์มือถือกระดิกขึ้นลง

                “ก็ได้..” สักครั้งหนึ่งก็ไม่น่าจะเป็นอะไร มั้ง?

                “ขอบคุณ กาเบรียล” เขาแทบจะเห็นรอยยิ้มภายใต้เสียงทุ้ม

 

posts-divider1

 

                กาเบรียลเผลอม่อยหลับไปหลังวางสาย โทรศัพท์มือถือยังนอนแอ้งแม้งอยู่ข้างตัว

                เมื่อเขาลืมตาตื่น– ร่างกายสะดุ้งเฮือกเมื่อสมองรู้ตัวว่าเขาไม่ควรจะหลับตอนนี้ ไม่ถูกเวลาและถูกสถานการณ์– เขาเห็นมอร์ริสัน นั่งอยู่ข้างเตียง มองเขาด้วยดวงตาสีฟ้าตั้งใจจดจ่อ เพ่งสมาธิในแบบที่กาเบรียลเห็นได้ยาก มักจะเป็นเช่นนี้แค่เฉพาะตอนที่เรามีเซ็กส์ ยามที่นัยน์ตาสีฟ้าใสของเขาไร้ซึ่งหมอกควันแม้ความต้องการจะเผาผลาญเป็นความร้อนสีขาววูบ

                เขาเลียริมฝีปากเมื่อกาเบรียลขยับตัว ส่งเสียงครางในลำคอเพราะความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อ

                “นี่.. นายมองฉันหลับเหรอ” เขาหาวโดยไม่ปิดปาก “นั่นหลอนมาก แม้กระทั่งสำหรับนาย”

                มอร์ริสันยิ้ม รู้สึกผิดจริง อาจจะอายด้วยหน่อย ๆ “ฉันขอโทษ เผอิญฉันไม่อยากปลุกเธอน่ะ”

                มันควรจะจบแค่นั้น กาเบรียลโบกมือปัดว่าไม่เป็นไร หรือไม่ก็ขอโทษที่หลับ สักอย่าง แต่ แจ็กพูดต่อ

                “เธอดูเหนื่อยมาก แล้วก็สงบมากตอนหลับ..” ด้วยเสียงเย้ายวน ทุ้มเสียจนแนะนำถึงสิ่งอื่น ที่ไม่ใช่การพบปะเฉย ๆ

                … ยิ่งคิดก็ยิ่งใช่ แจ็กจะมาพบเขาไปทำไมด้วยเหตุผลอื่น เราสองคนคุยกันจริง ๆ น้อยนิด ส่วนมากก็มีแต่เรื่องเซ็กส์ ไอ้เซ็กส์หมู่กับอะนาอาจจะช่วยให้เขารู้จักแจ็กมุมอื่นมากขึ้น แต่มันก็ยังพัวพันอยู่กับแค่นั้น เรื่องบนเตียง เขาจะต้องการอะไรอย่างอื่นได้จากกาเบรียลในสภาพซอมบี้เหนื่อย ๆ แค่อยากมาเช็กเพราะว่าเป็นห่วง? กาเบรียลพบว่ามันเชื่อยากมาก

                เขาก็เลยบอกไปตามตรง “แจ็ก ฉันเหนื่อยจริง ๆ นายอยากเอากับศพเรอะ”

                เขาไม่คิดว่าตนเองมีแรงตอบสนอง ให้ตาย เขาไม่ได้ช่วยตัวเองมาสองสัปดาห์เต็ม ๆ –

                แจ็กเริ่มลนลานแล้วตอนนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเริ่มขึ้นสีเรื่อ เขาโบกมือปัดมั่วซั่ว พยายามปฏิเสธ ร้อนรนไม่อยากให้กาเบรียลเข้าใจผิด “กาเบรียล ถ้าเธอไม่ต้องการ ฉันจะไม่กดดันเธอ ฉันแค่.. มันติดอยู่ในหัวฉันมาสักพักแล้ว..”

                กาเบรียลหาวอีกรอบ “ก็พูดออกมาซี่ ไอ้แก่”

                “ถ้าเธอเหนื่อยจนสลบขนาดนี้ ฉันกลับก่อนก็ได้ เราไม่ต้องคุยหรือทำอะไรกันอีกจนกว่าเธอจะพร้อม” เขาอธิบายอย่างเชื่องช้า แต่รูม่านตาขยายออกกว้าง “หรือ.. ถ้าเธอไม่ว่า ถ้าเธอสมยอม เธอจะนอนต่อก็ได้ แล้วให้ฉันเล่นกับเธอ”

                กาเบรียลอึ้งไปเลยเกือบนาที

                “แจ็ก มอร์ริสัน นี่นายกำลังพูดถึงเรื่องลักหลับฉันเหรอ” เขาโพล่งออกไปในลมหายใจเดียว

                “ไม่! ไม่ ไม่ ที่รัก ไม่ ถ้าเธอไม่สนใจ ฉันเดินออกจากห้องตอนนี้เลย ให้เธอเห็น ให้เธอล็อกกลอน” เขายกมือสองข้างขึ้น พยายามแสดงให้เห็นว่าไร้ซึ่งอาวุธและเจตนาร้ายใด ๆ “แต่ถ้าเธอสนใจ– ถ้าเธอสมยอม ฉันสัญญา เธอจะไม่ต้องทำอะไรเลย”

                กาเบรียลหลับตาลง หายใจออกทางปาก ให้มอร์ริสันแตะต้องเขาตอนหลับงั้นเหรอ? นั่น..

                ไม่ควรจะทำให้กาเบรียลรู้สึกถึงความร้อนซาบซ่านในอก ขนลุกซู่ทั่วร่าง– และไม่ใช่ด้วยความขยะแขยงหรือกลัวด้วยสิ มันช่างเป็นไอเดียที่อุกอาจ รุกราน แล้วก็อันตรายด้วยนิด ๆ ใช่ แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่ามันน่าสนใจ เขาไม่ต้องทำอะไรเลย แล้วเขาก็ไม่ได้ถือสาเสียทีเดียวหากแจ็กอยากจะ “เล่น” กับเขาระหว่างที่ไม่ได้สติ มันแค่ มีความเสี่ยงอยู่เล็ก ๆ ว่าแจ็กจะล้ำเส้น ทำมากกว่าที่เขาควรทำระหว่างกาเบรียลหลับใหล ไม่รู้เรื่อง แต่แจ็กไม่เคยล้ำเส้นมาก่อน มันมีความไว้ใจอยู่ อาจจะมากพอ

                “..แค่เซ็กส์นะ” กาเบรียลพึมพำ “แค่นาย– ไม่มีอุปกรณ์ ของเล่น เครื่องอัด หรืออะไรทั้งนั้น”

                “แค่ฉัน แค่เซ็กส์” มอร์ริสันกำชับ “ฉันรับปาก”

                กาเบรียลใจเต้นรัว ตื่นเต้นจนไม่รู้ว่าเขาจะหลับลงได้ยังไงหลังจากนี้

                แต่ความเหนื่อยล้าหาตัวเขาเจอไวเกินกว่าที่คาด ขณะที่ม่อยหลับ เขารู้สึกถึงฝ่ามือของแจ็กบนต้นขา

 

posts-divider1

 

                กาเบรียลนึกว่าเขาจะไม่รู้สึกตัว ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายตัวเองบ้าง แต่เขารู้ ตกอยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น รู้สึกตัวว่ามีมือไล้อยู่บนผิว แต่ในขณะเดียวกันสมองก็ประมวลผลไม่ทัน จิตสำนึกบอกอยู่ลึก ๆ ว่า ไม่เป็นไร นั่นแค่แจ็ก นายหลับต่อได้ แต่ร่างกายตอบสนองกับทุกสัมผัสไปแล้วถึงแม้เจ้าของร่างจะยังอยู่ในสภาพไร้สติ ขาของเขา ขยับเองเมื่อแจ็กจัดให้อยู่ในท่าที่เขาต้องการ กึ่งรู้ตัว กึ่งไม่ มนต์สะกดของการหลับใหลแทบรั้งเขาไว้ไม่อยู่ ไม่รู้จะให้เขาตื่นหรือนอนต่อดี

                ..เปียก แฉะ บางสิ่งลื่น ๆ บนผิวเนื้อ สัมผัสตรงหว่างขา ริมฝีปากบนต้นขา กาเบรียลบิดตัวไปมา คิ้วขมวด ต้องการหาท่านอนที่สบายกว่านี้ แต่พอขยับมาก แจ็กก็ร้อง ชู่ มือจับขาเขาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ไม่เป็นไร กาเบรียล ไม่เป็นไร…

            นิ้ว…กาเบรียลเสียวสันหลังวาบ รู้สึกถึงกล้ามเนื้อของตนเอง ผ่อนคลายเหลือเกินเมื่อเขาตกอยู่ใต้หมอกฝัน ไม่มีแรงต้านทานใด ๆ แจ็กใช้นิ้วดันแก้มก้นของเขาอออก เผยให้เห็นรูที่อ้าออกหลังจากถูกเขาเล่นด้วยมานานเนิ่นนาน

                นิ้วที่สามทำให้กาเบรียลตื่น เปลือกตาเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก

                “..แจ็ก?” เสียงของเขายังคงงัวเงียด้วยความง่วง

                แต่นั่นไม่ใช่เสียงที่น่าอายที่สุดในสถานการณ์นี้ เจ้าเสียงของเหลว– หล่อลื่น เสียงนิ้ว ดึงเข้าออกเป็นจังหวะ เมื่อกล้ามเนื้อของกาเบรียลเกร็งตัวตอดรัดเป็นครั้งแรกหลังจากหลับใหลอยู่นาน.. ทั้งหมดมันช่างลามกเสียจนกาเบรียลไม่รู้จะตอบสนองยังไง ไม่เคยมีเซ็กส์พลางตกอยู่ในสภาพที่อ่อนแอและเปราะบางเป็นพิเศษเช่นนี้ แถมยังเหนื่อยเสียเหลือเกิน

                “ขอโทษที ปลุกเธอจนได้” แจ็กหัวเราะเสียงเบา “เธอนอนต่อก็ได้นะ”

                “ชอบแบบนั้นล่ะสิ” กาเบรียลพึมพำ

                แจ็กขำ– ละนิ้วออก เสียงดัง– แต่ไม่ดังเท่าเสียงกาเบรียลครางด้วยความหงุดหงิด และงุนงง

                “แค่แป๊ปเดียว เก๊บ” แจ็กลูบเขาบนต้นขา ปลอบโยน “แค่แป๊ปเดียว..”

                กาเบรียลไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร สมองทำงานช้า ตามคำพูดไม่ทัน ต้องให้แจ็กเปลี่ยนจากนิ้วมาใช้เป็นปากแทนนี่ล่ะกาเบรียลถึงจะรู้สึกตัว ร่างกายกระตุกเฮือกเมื่อเขาแลบลิ้นเลียเป็นทางยาว และเมื่อเขาแทรกลิ้นเข้ามา– กาเบรียลต้องกัดริมฝีปากตนเองไว้ ไม่ให้สั่นเทิ้มไปกับความร้อนผ่าวของลมหายใจมอร์ริสันเมื่อมันสัมผัสผิวเขาในจุดที่อ่อนไหวที่สุด

                “ฉันชอบกลิ่นของเธอจริง ๆ ” แจ็กกระซิบ และกาเบรียลรู้สึกได้ถึงทุกลมหายใจในทุกคำศัพท์ การสั่นไหวของพวกมัน

                หัวของกาเบรียลถูกหมอกสามชนิดเข้ารุมเร้าแล้วตอนนี้ ความง่วง ความเหนื่อย และความสุขสม ปะปนกันเป็นสีขาว กาเบรียลไม่แน่ใจว่าอย่างใดจะชนะ แต่ทั้งหมดมีผลข้างเคียงเดียวกัน มันทำให้เขาตัวลอย ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่เป็น กาเบรียล คนนั้นที่เขาเคยเป็น คนที่ควบคุมตัวเองได้ดีกว่านี้ คนที่ควบคุมสถานการณ์ได้ ไม่ใช่ตกเป็นเหยื่อของมัน กาเบรียลก้มลงมองหว่างขาตัวเอง ตื่นตัวแถมหลั่งเลอะเทอะไปหมดหยั่งกะเป็นเด็กวัยรุ่น ควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้ นี่เขายังไม่ถึงฝั่งด้วยซ้ำ

                กาเบรียลพยายามตั้งสติ คิดว่าตนเองต้องทำอะไร.. สักอย่าง แต่แจ็กคอยลูบเขาบนต้นขาแล้วบอกว่าทุกอย่างไม่เป็นไร ใช้ลิ้นดุนเข้ามาลึกถึงจุดที่กาเบรียลไม่นึกว่าเขาจะหาเจอ มันเป็นแค่แจ็ก.. และถ้าเป็นเขา นั่นไม่เป็นไร

                กาเบรียลไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเผลอหลับไปได้ยังไงในท่านั้น แต่เขาฝันด้วย ถึงดวงตาสีฟ้าสวย..

 

posts-divider1

 

                เมื่อกาเบรียลตื่นขึ้นอีกครั้ง แจ็กพึ่งเสร็จข้างในตัวเขา

                และมันไม่ใช่ครั้งแรก เขารู้สึกได้ถึงหลั่งฐานไหลออกมาเมื่อแจ็กถอนตัว สะโพกของเขาสั่นจากการออกแรง

                กาเบรียลสับสนเหลือเกิน มึนไปหมด โยงเหตุการณ์ที่แล้วกับเหตุการณ์นี้เข้าด้วยกันไมได้ นี่เขาหลับไปนานแค่ไหน เกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาก้มลงมองตัวเอง ยังไม่ได้เสร็จเลยสักครั้ง ความต้องการทิ้งตัวลึกต่ำอยู่ในร่าง ไม่ได้รับการปลดปล่อย กาเบรียลมองแจ็กตาเยิ้มเพราะความง่วง มองเห็นว่าผิวของอีกฝ่ายแทบจะกลายเป็นสีชมพูเพราะความเหนื่อยและความร้อนเร่า หายใจแรงจนเสียงหอบเติมเต็มห้องนอน กาเบรียลขยับสะโพก พระเจ้า มันเปียกไปหมดเลยข้างล่างนั่น เขาโดนมาเยอะมาก

                “…แจ็ก?” กาเบรียลโพล่งออกไปเหมือนเดิม เหมือนเป็นประโยคเดียวที่เขาพูดเป็น ยังคงงงจนชักจะเริ่มวิตก

                แจ็กไล่มือขึ้นจากหน้าท้องของเขา สู่หน้าอก ขึ้นมาถึงใบหน้า ลูบเขาบนแก้ม ให้เขาสงบลง กาเบรียลหายใจออกทางปาก หัวใจที่เต้นแรงพอจะชะลอลงบ้าง เมื่อพบว่าไม่มีภัยอันตรายอื่นใด ก็แค่ แจ็ก มอร์ริสัน ตาแก่บ้ากามของเขา

                กาเบรียลเกือบจะเอ็นดูเขา แจ็ก ดูแลกาเบรียลดีมาตลอด ถ้าไม่ติดสิ่งที่เขาพูดแต่ละอย่าง

                “ไม่เป็นไร กาเบรียล ไม่เป็นไร แค่ฉัน” เขาหอบหายใจ “พระเจ้า เธอช่าง… ว่าง่ายเหลือเกินตอนนอน เต็มใจให้ฉันทำทำทุกอย่างเลยใช่ไหม หืม? ถ้าเป็นฉัน? ให้แด๊ดดี้เล่นกับร่างกายของเธอยังไงก็ได้ตามใจชอบ ของเล่นของฉัน”

                กาเบรียลที่มีสติคงจะไม่โอนอ่อนขนาดนี้ คงจะมีความดื้อรั้น การวางมาด แต่กาเบรียลคนนี้ คนที่มัวเมาไปกับความกระสันที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองมีได้ยังไง ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน กระซิบตอบกลับไปด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวลว่า “แด๊ดดี้…”

                กาเบรียลหลับตาลง ไม่จำเป็นต้องเห็นอะไรอีก มันก็แค่แจ็ก และเขาก็ล้าเหลือเกิน..

                “คนเก่ง” เขาใช้มือสัมผัสกาเบรียล ในที่สุด ในที่สุด กำปั้นรอบแล้วรูดขึ้นลงได้อย่างเชื่องช้าและอ่อนหวานที่สุด มันน่าจะนับเป็นการทรมานร่างกาย เขาค่อย ๆ เพิ่มความเร็ว ค่อย ๆ เพิ่มแรง มันทำให้กาเบรียลใจสั่น “ไม่สนเลยด้วยซ้ำว่าตนเองจะเป็นยังไง แค่ให้ฉันพอใจก็พอ.. ต้องการอย่างนั้นใช่ไหม หืม? ‘ดูแล’ แด๊ดดี้? ไม่เป็นไร ฉันจะตอบแทนให้เธอด้วย”

                อ้า.. เขาขายหน้าเป็นบ้า อายไปหมดจนไม่กล้าลืมตาแล้วพอได้ยินอย่างนั้น จริงของเขา การได้รู้ว่าแจ็กต้องการเขาแค่ไหน และมีความสุขกับร่างของเขาแม้กระทั่งตอนที่กาเบรียลไม่รู้ตัว– มันเร่าร้อนเป็นบ้า กาเบรียลไม่ทันได้นึกถึงตัวเองด้วยซ้ำ แค่ เขา ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาง่ายขนาดนี้? ตกเป็นของแจ็กอย่างสมบูรณ์แบบ เหมือนถูกฝึกมาแสนดิบดีตลอดเวลาที่ผ่านมา

                เขาใกล้แล้ว ไวต่อสัมผัสไปหมดหลังจากที่ไม่ได้ช่วยตัวเองเลยมาเป็นเวลานาน การปลดปล่อยใกล้มาถึงแค่อีกไม่มากและมันช่างหอมหวาน– แต่อยู่ดี ๆ แจ็กก็ละมือออก ทำเอากาเบรียลครางเสียงหลง ลึกในลำคอ– แต่ก็ถึงจุดสุดยอดอยู่ดี

                คราวนี้เขาสับสนหนักกว่าเดิม เขาเสร็จ ใช่ แต่มันเป็นแค่.. ครึ่งของความรู้สึก มันเป็นได้มากกว่านี้ ควรจะเป็นมากกว่านี้ ถูกเล้าโลมมาเสียจนการถึงฝั่งควรจะไม่ต่ำไปกว่าสวรรค์ ควรจะซาบซ่านจนทำให้ทั้งตัวสั่นเทิ้ม แต่มัน.. ไม่ใช่ จุดสุดยอดของเขานั้นทั้งน้อยและทั้งสั้น หลั่งออกมาเหมือนยังไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ กาเบรียลเอื้อมมือลงไปสัมผัสตนเอง แต่ก็พบว่าเขาอ่อนปวกเปียกไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อ มันทำให้เขางงยิ่งกว่าเก่า ดวงตาควานหาแจ็กที่ปลายเตียง ความตระหนกแสดงให้เห็นชัด

                “ว้า น่าเสียดายจัง” เขาพูดแค่นั้น แล้วรอยยิ้มของเขามันเข้าข่ายคำว่าโหดร้าย

                กาเบรียลคิดว่าเขาน่าจะเริ่มสะอื้น พระเจ้า เขารักความรู้สึกนี้ ชอบที่จะรู้สึกอับอายขายขี้หน้าแบบนี้ล่ะ ให้คนอื่นเยาะเย้ยเขา ให้แจ็กเยาะเย้ยเขา ดูถูกเขา เป็นแค่ของเล่น มันสุดยอด เขาควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มันมหัศจรรย์ เขาไม่จำเป็นต้องดิ้นรนขวนขวายอะไรสักอย่างอยู่ตลอดเวลา แค่ นอนลง และถูกใช้โดยใครสักคน โดยแจ็ก เขาเขาเขา–     

                “..กาเบรียล” อยู่ดี ๆ แจ็กก็เขย่าเขาเข้าที่แขน ดึงกาเบรียลจากชบวนความคิด “กาเบรียล กลับมาก่อน คนเก่ง”

                “อะไร” กาเบรียลโพล่งออกไป ไม่เข้าใจ “เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่งสิ”

                “กาเบรียล ฉันว่าเธอไม่ไหวแล้ว”

                “ไม่ ไม่ ฉันยังไหว” เขาพูดถึงอะไรของเขา? “เล่นกับฉันก่อน.. แด๊ดดี้”

                ชั่ววูบหนึ่ง แจ็กแสยะยิ้ม แต่แล้วเขาก็ตั้งตัวใหม่ ยืนกรานอย่างมาดมั่น “ไม่ กาเบรียล พอแล้ว”

                เขาโอดครวญไม่พอใจ วิงวอนอยู่นาน แต่แจ็กไม่ดลละ ปฏิเสธลูกเดียว พอเอามือไปดึงเขาไว้ ก็ไม่มีแรงพอจะฉุดเขาอยู่ต่ออีก หยั่งกะว่ากาเบรียลเล่นกล้ามมาเป็นชาติเพื่อให้หุ่นล่ำแต่ใช้แรงจริง ๆ ไม่เป็นงั้นแหละ ซึ่ง งี่เง่า– แจ็ก ดันตัวให้เขาลุกขึ้นนั่ง ซึ่งกาเบรียลทำตาม ทำไมเขาจะไม่ทำตามล่ะ? แจ็กขมวดคิ้วมองเขา ตาสีฟ้าว้าวุ่นใจ เป็นกังวล

                “ลุกขึ้นได้ไหม? ฉันอุ้มเธอไม่ไหว” กาเบรียลขำเมื่อได้ยินอย่างนั้น แต่แจ็กไม่ขำตาม “จริง ๆ นะ ฉันหลังหักแน่”

                กาเบรียลยอมลุกจากเตียง เดินให้แจ็กนำพาเขาไปยังห้องน้ำ ให้เขานั่งลงในอ่างระหว่างที่แจ็กค่อย ๆ เติมน้ำ กาเบรียลพิงหลังกับผนัง เงยหน้ามองเพดาน รู้สึกถึงน้ำอุ่นค่อย ๆ ยกระดับขึ้นมาถึงอก เขาคิดว่าแจ็กน่าจะมองเขาอยู่ เป็นห่วงเสียเหลือเกิน ไม่รู้เขาเป็นอะไร กาเบรียลรู้สึกดี ไม่เคยดีเท่านี้มาก่อน จริง ๆ นะ เรามีเซ็กส์กันมาตั้งมาก แต่ครั้งนี้มันช่าง..

                “กาเบรียล คุยกับฉันหน่อย” เขานั่งอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำ พูดจาอย่างอ่อนโยน

                “ดี” กาเบรียลตอบตามตรง “ฉันรู้สึกดี”

                แจ็กเงียบไปนาน จากนั้น กวักน้ำใส่หน้าเขาเฉยเลย

                “เฮ้!” กาเบรียลร้องท้วง แต่เขาหัวเราะ

                “เดี๋ยวฉันเอาไปเสื้อใหม่มาให้” แจ็กบอก ลุกไปจากขอบอ่างอาบน้ำ–

                –กาเบรียลคว้าแขนของเขาเอาไว้แทบไม่ทัน “เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิ”

                “ฉันไปแป๊ปเดียว เดี๋ยวก็มา” แจ็กปลอบ “เนี่ย เดี๋ยวเปิดประตูแง้มไว้ก็ได้ โอเคไหม”

                “..โอเค”

                ระหว่างที่แจ็กไม่อยู่ กาเบรียลไม่มีเอย่างอื่นให้ทำนอกจากอาบน้ำ เขาก็เลยทำ ระหว่างถูสบู่ล้างตัวแช่น้ำ และทำความสะอาดโดยเฉพาะอย่างยิ่งข้างในกาย กาเบรียล.. รู้สึกตัวมากขึ้นหน่อย หมอกควันที่บดบังในหัวเหมือนจะค่อย ๆ คลายออกไป การได้รู้สึกสะอาดนั้นช่างดี เมื่อแจ็กกลับมาพร้อมเสื้อผ้า เขาระบายน้ำจากอ่างไปแล้วเรียบร้อย พร้อมรับผ้าขนหนูมาเช็ดตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ ฮู้ดดี้สีเทากับกางเกงวอร์ม แจ็กพาเขาไปนั่งในห้องครัว เทน้ำส้มใส่แก้วให้เขาดื่ม  

                กาเบรียลจำได้ลาง ๆ ว่าไอ้ขวดน้ำส้มมีป้ายแปะไว้ว่า “ของแมคครี ห้ามดื่ม!!” แต่เขาไม่สนอยู่แล้ว ยกแก้วขึ้นดื่ม กาเบรียลไม่รู้ตัวมาก่อนเลยว่าเขาหิวน้ำแค่ไหน กระหายจนต้องขอแก้วที่สอง น้ำตาลในความหวานและความชุ่มชิ้นของมันช่วยทำให้รู้สึกมีเรี่ยวแรง แจ็กนั่งลงตรงข้ามเขา เราทั้งสองมีกล่องน้ำส้มของแมคครีกั้นอยู่ จากนั้น มันก็มาถึง:

                ความรู้สึกห่วยบรมที่มาพร้อมกับการรับรู้ความจริง

 

posts-divider1

 

                มันเหมือนที่ผ่านมานี้กาเบรียลล่องลอยอยู่กลางอากาศ และตอนนี้ เขาร่วงลงมาล้มหน้าแหก ภาพจากสิ่งที่เราสองคนทำค่อย ๆ ย้อนกลับเข้ามาในหัว ปฏิกิริยาตอบสนองของกาเบรียล การที่เขาช่างว่านอนสอนง่าย เต็มใจให้ทำทุกอย่างกับร่างกายตัวเอง การที่เขาต้องการแจ็กจนเกือบจะเรียกได้ว่างอแง เรียกเขาว่าแด๊ดดี้– และนั่นแค่ตอนที่เขารู้สึกตัวนะ

                “อะไรวะ” เป็นคำแรกที่กาเบรียลโพล่งออกไปได้ “อะไรวะแม่ง

                เขาไม่ใช่.. เขาไม่ใช่แบบนั้น เขาไม่ใช่คนที่จะมานอนหงายให้ใครก็ได้กระทะชำเรา เป็นของเล่นให้คนอื่น ให้คนที่อายุมากกว่าและมีประสบการณ์มากกว่ามาปรนเปรอ เขาไม่ใช่พวกฟูมฟายด้วย เขาควบคุมตัวเองได้ดีกว่านั้น ระเบียบวินัยที่ฝึกซ้อมกันมาในบ้านที่มีผู้นำเป็นพลทหารทำให้เขาเป็นคนแกร่งกว่าใคร แต่ทำไมเขาถึงอ่อนแอเสียเหลือเกิน ทำไมเขาถึง–

                เขาไมได้เป็นคนแบบนั้นนะ กาเบรียล เรเอส ไม่อ่อนข้อให้ใคร เขาไม่–

                “บางทีซับก็ลืมตัวเวลาอยู่ในฉาก มันเกิดขึ้นได้” แจ็กตอบ

                “ซับ– อะไรวะ? หุบปากน่า”

                เขาเอียงคอ “เธอไม่ชอบคำนั้นเหรอ”

                “ฉันไม่ชอบความหมายของมัน ฉันไม่ใช่–” กาเบรียลอ้าปากค้าง “นี่ไม่ใช่ฟิฟตี้เฉดออฟเกรย์นะเว้ย”

                แจ็กร้องอูยเหมือนเขาถูกต่อยหน้า นิ้วประกบกันเหนือโต๊ะอย่างประหม่า “ฉันดีใจที่มันไม่ใช่ กาเบรียล–”

                “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันเป็นแบบนั้น” กาเบรียลแทบจะโขกหัวกับโต๊ะ แต่เขาเปลี่ยนเป็นซบมันเฉย ๆ

                “เธอแค่ลืมตัว นั่นไม่เป็นไร”

                “เป็นสิ ความเป็นชายฉันเสียไปประมาณห้าสิบเปอเซ็นต์”

                คราวนี้เสียงของเขาดุขึ้นหน่อย “มันไม่เกี่ยวอะไรกับความเป็นชาย กาเบรียล”

                “แกก็พูดได้สิ แกไม่ใช่คนที่อ้าขาให้แด๊ดดี้” กาเบรียลสบถใต้ลมหายใจ “ทำไมฉันถึง…”

                “มันเป็นซับสเปซ– อย่ามองหน้าฉันอย่างนั้นสิ มันเรียกว่าอย่างนี้จริง ๆ – อะดรีนาลีนกับเอนโดรฟินทำให้ร่างกายมีปฏิกิริยาแตกต่างไปจากปกติ ฉันอาจจะ.. ทำมากเกินไปหน่อย ฉันต้องขอโทษ ฉันควรจะพูดถึงเรื่องนี้ก่อน–”

                “ไม่ ไม่ นายไมได้ทำอะไรผิด” กาเบรียลรีบแย้ง “ฉันแค่.. หงุดหงิดตัวเอง”

                “ทำไมล่ะ?”

                “มันน่าขายหน้ามาก”

                “เธอแค่อินกับฉากมาก ๆ นั่นไม่เห็นเป็นไร” แจ็กเทน้ำส้มอีก เขาได้ยินเสียง “อย่างน้อยเธอก็รู้สึกดี ใช่ไหม?”

                “…ใช่”

                “เธออาจจะทำตัวต่างจากปกติ ใช่ แต่นั่นไม่เป็นไร มันจะเป็นความลับระหว่างเราสองคน” เขาดันแก้วให้กาเบรียล “ฉันจะไม่มองเธอต่างไปจากปกติ ฉันจะไม่ปฏิบัติกับเธอเปลี่ยนไป เธอก็ยังคงเป็น กาเบรียล เรเอส นั่นไม่มีวันเปลี่ยน”

                กาเบรียลเงยหน้าจากโต๊ะมารับน้ำส้ม “นายไม่ต้องคอยอยู่ปลอบฉันก็ได้ รู้ใช่ไหม”

                “นี่.. ทั้งเพื่อฉันและเพื่อเธอ” เขายิ้มแหย ๆ “ถ้าฉันกลับก่อนฉันคงรู้สึกผิดมาก”

                กาเบรียลพูดทั้ง ๆ ที่มีขอบแก้วคาปาก “อำไออ่ะ”

                แจ็กขำ “ก็ฉัน.. ใช้เธอ มันคงจะแย่มากถ้าฉันทิ้งเธอโดยไม่อยู่ดูแล”

                ลักหลับฉันน่ะเรอะ กาเบรียลคิด กระดกน้ำส้มหมดแก้ว “ฉันหิวจนจะกินม้าได้อยู่แล้ว ไปหาอะไรกินกันไหม?”

                แจ็กกระพริบตา ประหลาดใจ แต่ก็พยักหน้า “เอาสิ”

 

posts-divider1

 

                มันมีเหตุผลอยู่หรอกว่าทำไมกาเบรียลถึงอยากออกมาข้างนอก หลัก ๆ เพราะ เขารู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงในที่สาธารณะ รู้วิธีวางตัวที่ทำให้คนมองเขาแล้วไม่กล้าหันมามองอีกรอบสอง รู้วิธีการเดินที่ทำให้คนอื่นเป็นฝ่ายเดินหลีกก่อนเมื่อเราเผชิญหน้ากัน แต่ต่อหน้าแจ็ก ไอ้ทั้งหมดที่ว่ามานั่นแทบจะมลายหายไป เขายังไม่อยากจะอยู่สองต่อสอง ในห้องนอนนั่น

                ต้องการที่ยึดเหนี่ยว

                กาเบรียลเลือกร้านพิซซ่า เพราะ อย่างที่บอก เขาหิวจนจะกินม้าได้อยู่แล้ว และมันเป็นร้านอาหารที่เสื้อฮู้ดกางเกงวอร์มก็เดินเข้าไปนั่งกินได้โดยไม่ต้องดูดีอะไรนัก แจ็กเดินตามต้อย ๆ ในเสื้อคลุมหมายเลขเจ็ดสิบหกของเขา หน้าตาเหมือนนักขับรถแข่งที่รถล้มหน้าแหกถึงได้รอยแผลเป็นมา เราเลือกบูธหลัง ๆ ร้าน เพราะกาเบรียลไม่อยากให้คนข้างทางเห็นเขาตอนกิน

                “นายชอบอะไรบนพิซซ่า?” กาเบรียลถาม มองเมนูแค่ผ่าน ๆ รู้ในใจอยู่แล้วว่าจะสั่งอะไร

                “เปปเปอโรนี”

                “ว้าว น่าเบื่อกว่านี้ทีสิพวก”

                เมื่ออาหารมาถึง กาเบรียลกินพิซซ่าแบบมนุษย์ ซึ่งก็คือใช่มือ แต่แจ็กเป็นเอเลี่ยนผู้ใช้ส้อมและมีดหั่น ปล่อยมันไป เรากินด้วยกันเงียบ ๆ อยู่ครู่ ไม่พูดอะไร จนกระทั่งกาเบรียลรวบรวมความกล้าพูดในสิ่งที่เขาต้องการจะพูดมานานออกไป

                “..ขอบคุณ ที่นายหยุด ตอนนั้น” กาเบรียลยังถือพิซซ่าในมืออยู่เลย ให้ตาย “ถ้านายไม่หยุด ฉันคง..”

                ส่วนแจ็กก็ยังตั้งหน้าตั้งตาหั่นพิซซ่าเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ต่อไป “มันไม่ถูกต้องที่จะเอาเปรียบเธอ ก็แค่นั้น”

                “นั่นแหละ ขอบคุณ”

                “ขอบคุณที่เธอไว้ใจฉันด้วย” แจ็กตอบ “มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย– ที่เธออนุญาตให้ฉันทำ”

                ..ให้ตาย ถ้ามีคนในร้ายได้ยินบทสนทนานี้ เขาจะคิดว่าเราทั้งสองคนทำอะไรกันนะ วางแผนปล้นธนาคารหรือ อาจจะเลวร้ายกว่านั้น กาเบรียลนึกย้อนไปถึงฉากนั่นอีก ถึงความรู้สึกในตอนนั้น รอยยิ้มแสยะของมอร์ริสัน หรือสายตาที่เขาใช้มองร่างหลับใหลไม่รู้สึกตัวของกาเบรียล ทั้งหมดนั่นรวมตัวกันเป็นปมที่ยากจะคลายออกในอก กาเบรียลคอยกระตุกมันอยู่เรื่อย

                “… ฉันเปลี่ยนใจแล้ว เรื่องหยุดคุยกันน่ะ” กาเบรียลพูด “ฉันยังอยากเจอนายอยู่”

                แจ็กยิ้ม “ฉันดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น”

                เขากลับไปเขี่ยพริกหยวกเขียวแดงออกจากพิซซ่าต่อ เฮ้อ เชื่อเขาเลย

                “..แจ็ก?”

                “หืม?

                “เราเจอกันแบบนี้อีกได้ไหม?” เขาจะไม่ยอมรับว่าตนเองกำลังใจเต้น “นั่งคุยกัน.. หาอะไรกิน.. ไม่รู้สิ”

                แจ็กอึ้งอยู่นาน

                “ได้สิ กาเบรียล” ตอนตอบ เขาก็ยังอึ้งอยู่ ไม่อยากเชื่อว่ากาเบรียลจะสนใจเขาในแง่อื่นนอกจากคู่ขา แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว กาเบรียลต้องการมากกว่านี้ แจ็กวางส้อมกับมีดลง ตอบด้วยความหนักแน่น “ได้เสมอ”

                กาเบรียลยัดพิซซ่าเข้าปาก บางที นี่อาจจะเป็นแค่ฝันเปียก

                ..อืมมม ชีสหนืดเป็นเส้น ไม่ใช่แฮะ

               

               TBC?

 

posts-divider1

  • หลังจากตอนนี้ทั้งสองคงจะเป็น RACK (Risk Aware Consensual kink) แทน SSC (Safe, sane and consensual) เพราะเรารู้สึกว่ามันเหมาะสมกว่า และมันจะอนุญาตให้เราเขียนอะไรอื่น ๆ มากขึ้น
  • จะมีฉากที่แจ็กเป็นฝ่ายรับ เราจะแต่งถึงความสวิทช์ของสองคนนี้แน่นอน
  • เพราะกาเบรียลไม่ ok กับการล็อก “ตำแหน่ง” เท่าไหร่นัก เพราะเขาคือกาเบรียลนะ! 
  • จะมี Topping from the bottom แน่นอน
  • ฟิคนี้จะวนิลลาบ้างไหม? ไม่ทันแล้ว
  • แมคครีอาจจะมีบทบาท
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s