Old Dog (7)

Title: Old Dog
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes

Rating: E
Warnings:
Face-Sitting, Handjob, Blowjob, Humiliation, Dirty Talk, Soft Cock, Premature Ejaculation, Stink, Sweat,  Unwashed Sex, Prostate Milking
Notes: มีพล็อทจริง ๆ แล้วโว้ย

 

 

                เราทั้งสองเริ่มคุยกันและมันช่าง.. ดี คุยกันจริง ๆ โดยไม่มีอย่างอื่นสอดแทรก.. โอเค มีหลายครั้งที่ไม่กาเบรียลก็แจ็กลืมตัว จับพลัดจับผลูไปจบลงบนเตียงเสียบ่อยครั้ง แต่ส่วนใหญ่ มันเป็นแค่การคุยเท่านั้น กาเบรียลไม่ใช่คนจ้อ แต่แจ็กพูดมากพอสำหรับเราทั้งสองคน เกี่ยวกับอดีตของเขา เล่าย้อนวันวานแววตาชวนฝัน ถึงยามที่เขายังอาศัยอยู่ในบลูมมิ่งตัน โอบล้อมด้วยรั้วขาวภายในเมืองที่ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น หรือ ช่วงเวลาที่มีสีสันกว่า ร้อยเรื่องราวจากสมัยที่เขาดำรงตำแหน่งท่านผู้บัญชาการ บางเรื่องตลกเฮฮา สารพัดงานสังคมที่เขาเคยเข้าร่วม บางเรื่อง แอบหม่นเศร้า เขาต้องข้ามรายละเอียดมากมาย

                กาเบรียลยังไม่แน่ใจว่าเขาชอบช่วงเวลาไหนของแจ็กมากกว่ากัน อาจจะเป็นตอนปัจจุบัน เศษเสี้ยวเดียวที่กาเบรียลแทรกตัวเองเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งได้ แต่.. แจ็กไม่ค่อยพูดถึงปัจจุบันเท่าไหร่เลย ไม่มีเรื่องราวว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง ชอบที่จะย้อนเวลามากกว่า ถึงอดีตที่เขาบอกว่าดีกว่าตอนนี้ พอเรื่องใกล้ถึงความเป็นจริง เขาก็ตัดจบแค่ว่า ส่วนตอนนี้.. เธอก็รู้กันอยู่ เหมือนกับเขาไม่มีสุข เกลียดชีวิตตนเองตอนนี้อย่างนั้นแหละ และ.. กาเบรียลไม่กล้าแซะ ไม่อยากจะล้ำเส้น

                ไม่แน่ใจว่าตนเองได้สิทธิ์นั่นมาแล้ว

                กาเบรียลกำลังวิ่งออกกำลังกายยามเช้าอยู่ตอนที่แจ็กโทรมาหาเขา เป็นเวลาที่เช้าจนน่าประหลาดใจ ปกติ เขาจะไม่ค่อยติดต่อมาช่วงเวลานี้ ตอนเช้าจะเป็นตอนที่กาเบรียลมีเวลาสงบสุขช่วงสั้น ๆ เงียบ ๆ กับตัวเอง ออกกำลังไม่ให้กล้ามเนื้อนุ่มนิ่มเสียโทนของมันไป แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไร รับสายโดยที่ยังวิ่งอยู่ หูฟังเสียบ โทรศัพท์พันอยู่กับสายรัดตรงแขน

                “เฮ้ เก๊บ” เสียงของชายอีกคนมิได้เบลอไปกับความง่วง สว่างสดใสกระฉับกระเฉงดี เขาเองก็คงจะตื่นนานแล้วเหมือนกาเบรียล ติดนิสัยจากการโตมาในฟาร์มและการฝึกซ้อมของกองทัพ อย่างที่เล่าให้ฟัง “ฉัน.. โทรมาผิดเวลารึเปล่า?”

                อ้า เขาคงจะถามเพราะได้ยินเสียงหอบของกาเบรียล “ไม่เลย ว่าไง?”

                “เผอิญฉันแวะมาทำธุระแถวบ้านเธอพอดี– ธนาคารตรงแถวสวนสาธารณะน่ะ? เลยสงสัยว่าฉันไปหาเธอได้ไหม”

                แค่เรื่องเล็ก ๆ เขาทำธุระเสร็จก็เลยนึกถึงกาเบรียลพอดี แต่แจ็กนึกถึงกาเบรียล และนั่นทำให้เขายิ้ม “ได้สิ”

                “วิเศษ ที่อพาร์ทเมนท์เธอ?”

                “อ้อ ฉันอยู่ที่สวนสาธารณะพอดี นายแวะมาเจอกันก่อนเลยก็ได้”

                “เยี่ยม แล้วเจอกันนะ”

                แล้วเจอกันนะ กาเบรียลไม่ควรรู้สึกดี๊ด๊าเหมือนเด็กสาววัยแรกรุ่น แต่เขาก็ดีใจอยู่ดี

                เมื่อเราพบกัน กาเบรียลและแจ็กแต่งตัวต่างกันมาก แจ็กเสื้อคลุมสีเทาตัวยาว ทรงของมันเหมือนสั่งตัดมาอย่างดี ปกแบะออกสองข้างให้เห็นเสื้อสีดำข้างใน รองเท้าหนัง กางเกงเข้ารูป อย่างน้อยแว่นกรอบแดงกับไม้เท้าก็เป็นสิ่งที่คุ้นเคย ส่วนกาเบรียล เขาสวมเสื้อฮู้ดที่เริ่มติดกับผิวด้วยเหงื่อตามบริเวณอกและรักแร้ กางเกงขาสั้นที่ไม่ช่วยปกป้องเขาจากลมเย็นของหน้านาว และสายตาของแจ็ก ไล่เขาขึ้นลงแต่หยุดอยู่ตรงนั้นเป็นพิเศษ มองหยาดเหงื่อที่เกาะบนผิวเข้มตาเป็นมัน

                “ดูซิ ใครแต่งตัวหยั่งกะนายแบบ” กาเบรียลแซว

                แจ็กหัวเราะ “ฉันต้องแต่งตัวชดเชยกับหน้าตา”

                “..ไม่เอาน่า อย่าพูดอย่างนั้นสิ” กาเบรียลยิ้มเจื่อน ๆ มองรอยแผลเป็นบนใบหน้าแจ็กที่ฉกาจฉกรรจ์เกินกว่าจะเสียเวลาใช้เครื่องสำอางปกปิด ร่องรอยของการฟื้นฟูตัวนูนขึ้นมาบนผิวเป็นสีเนื้อจาง ๆ “ฉันคิดว่า..ฉันคิดว่านายดูดีออก”

                แจ็กยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แพร่กระจายไปถึงดวงตาด้วย “ขอบคุณ กาเบรียล”

                เราเดินกลับอพาร์ทเมนท์ด้วยกัน ใช้เวลาไม่นานมาก หาสถานที่พักใหม่ที่ใกล้เคียงสวนสาธารณะและโรงยิมเป็นสิ่งที่กาเบรียลตั้งไว้เลยอันดับแรก ๆ ถ้าไม่ได้ออกกำลังเขาคงเสียสติ รู้สึกไร้ประโยชน์เมื่อร่างกายอ่อนปวกเปียก ระหว่างทาง เราคุยกันด้วยเล็กน้อย กาเบรียลถามว่าเขามาทำธุระอะไร แจ็กตอบปัด ๆ ว่ามันเป็นเรื่องการเงินน่าเบื่อ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นพูดถึงอากาศยามเช้าและเจ้าหมาที่เขาเจอตอนเดินผ่านมาทางนี้ซะงั้น แต่กาเบรียลไมได้ถือ ฟังเขาได้ จนกระทั่งนึกอะไรออก

                “ฉันมีคำถาม” กาเบรียลพูดขึ้นราวปักธงแดงเป็นคำเตือน

                แจ็กมองเขาด้วยแววตาขบขัน “ว่าไง”

                “นายมี..” คำว่าคนรักตายในลำคอกาเบรียลก่อน “นายมีความสัมพันธ์แบบนี้กับกี่คนแล้ว”

                “แบบนี้?” แจ็กครุ่นคิดอยู่ครู่ มือข้างที่ไม่ได้ถือไม้เท้ายกขึ้นลูบคาง เขาหายใจออกจากปากเป็นทางยาว ฮู่ว คำถามใหญ่ รอคอยคำตอบที่ใหญ่กว่า “เธอเป็นคนแรก? ฉันหมายถึง สมัยก่อน ฉันไม่ค่อยคบกับคนอายุน้อยกว่า คิดว่ามันหน่อมแน้มไปหน่อยน่ะ ปกติฉันจะหาคนอายุไล่เลี่ยกันหรือไม่ก็แก่กว่าไปเลย รู้สึกว่าคุยรู้เรื่องกว่า เป็นผู้ใหญ่กว่า”

                กาเบรียลโดนแทงใจดำดังฉึก ความ(แอบ)กลัวที่มีอยู่ได้รับการพิสูจน์ทันใด เขาแค่สนุกกับนายอยู่ตอนนี้ก็เพราะว่านายเด็กกว่า เขาไม่เคยคิดจริงจัง แทบจะดังลั่นในหัว แต่เขารักษาไว้ไม่ให้มันแสดงออกทางสีหน้า หรือน้ำเสียง “โอ้?”             

                “แต่ถ้าเธอหมายถึงความสัมพันธ์ดอมซับ– ซึ่งฉันรู้ว่าเธอเกลียดคำนี้– เยอะอยู่เหมือนกัน ฉัน… ไม่เคยนับ? คิดว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะมานับน่ะ” เขาแทรกมือผ่านเรือนผม “คนแรกของฉันเลยเป็นผู้หญิงอายุกว่า สอนให้ฉันรู้ว่าอะไรเป็นอะไร”

                “ผู้หญิง?” เขาไม่แปลกใจกระมัง ดูจากอะนาแล้ว แต่บางอย่างมันตะหงิด ๆ ยังไงชอบกลในใจ

                “ใช่” แจ็กตอบ “สมัยก่อนฉันเป็นที่นิยมน่าดูในหมู่สาว ๆ ตอนนี้? ไม่เหลือ”

                “อ้อ…”

                กาเบรียลไม่ได้พูดอะไรอีกเลยตลอดทาง ส่วนแจ็กเริ่มเล่าถึงไอ้หมาตัวนั้นอีกแล้ว

                พอมาถึงห้อง กาเบรียลถึงจะผลักเขาชนเข้ากับประตูเมื่อมันปิดลง ทำเอาแจ็กแทบจะยืนอยู่บนปลายเท้าไม่ได้ ทาบทับริมฝีปากสู่รอยจูบดุดันสุมไฟโดยความอิจฉาและน้อยใจในอก เหงื่อของกาเบรียลหยดลงบนเสื้อคลุมกันหนาวราคาแพงของแจ็ก มือของแจ็กขยุ้มอยู่หน้าเสื้อฮู้ด ริมฝีปากของทั้งคู่แทบไม่พรากออกหาลมหายใจ เขาไม่รู้ว่าใครละออกจากกันก่อน อาจจะเป็นกาเบรียล ต้องการเห็นสีหน้าแจ็กเป็นสีชมพูเรื่อเพราะการจูบ หรืออาจจะเป็นแจ็ก อยากจะแทรกลิ้นเข้ามาแทนที่ริมฝีปาก

                “..ฉันควรจะอาบน้ำ” กาเบรียลพูด หลังจากความเงียบอันยาวนาน

                แต่พอเขาผละออก หันหลังจะเดินออกไปห้องน้ำ แจ็กดึงเขากลับ เรี่ยวแรงที่มากจนชวนให้ประหลาดใจทำให้เขาถลากลับเข้ามายืนที่เดิม แทบจะหมุนตัว สายตาของแจ็กนั้นเด็ดเดี่ยว แบบที่มักจะเป็นเมื่อเขาเห็นสิ่งที่ตนเองต้องการ

                “ไม่เป็นไร” เขาหายใจออกทางปาก ยากจะยอมรับสิ่งที่ตนเองกำลังพูด “ฉัน.. ฉันไม่ถือ”

                กาเบรียลมองแจ็กหัวจรดเท้า เขาช่างเนี้ยบ ดูดีไปเสียหมด ผมสีเงินเซ็ตเป็นทรงตรงใจ ปกเสื้อคลุมกันหนาวลงแป้งอย่างดี แต่กาเบรียลสกปรก เลอะเทอะ และชื้นเหงื่อ แต่เขาก็ยังต้องการกาเบรียลอยู่ดี แบบนี้ กลิ่นตัวอับ ๆ เริ่มออกจากการใช้กำลัง ศีรษะใต้หมวกไหมพรมยังคงชื้นเหงื่อ แจ็กเอื้อมมือมาดึงมันออก และนั่นไม่ใช่เครื่องแต่งกายชิ้นเดียวที่กาเบรียลสูญเสีย

                เสื้อฮู้ดเป็นอันดับต่อไปที่ถูกดึงขึ้นจากศีรษะ สองแขนยกสูงตรึงไว้กับประตู– เรายังอยู่ที่ประตูเวรนี่อยู่เลย– แจ็กชื่นชมเรือนร่างของเขายามอาบไปด้วยเหงื่อ หายใจแรง แล้วแทรกหน้าเข้ามาใต้รักแร้ สูดกลิ่นและถูจมูกลงบนขนตรงนั้น เคลิบเคลิ้มลืมตัวไปชั่วครู่ถึงจะนึกขึ้นได้ว่าควรถอดแว่นออก เหยเกเบี้ยวไปหมดจากการกระทำเมื่อครู่ คราวนี้ ตากาเบรียลบ้าง เมื่อเราถอยไปอยู่บนที่นอน แว่นสายตาถอดวางบนตู้หัวเตียง กาเบรียลทำลายความเนี้ยบของเขาเสียเละเทะ โยนไอ้เสื้อคลุมน่าหมั่นไส้นั่นทิ้ง กระชากเสื้อเขาออก แจ็กปล่อยให้เขาทำ ไม่สะทกสะท้านกับความก้าวร้าวของกาเบรียล ที่ปกติจะโดนลงโทษ

                กาเบรียลคร่อมแจ็กอยู่อย่างนั้น มองเคราที่โกนไม่เกลี้ยงเป็นสีเทาบนกรามและคาง “ฉันอยากนั่งบนหน้านาย”

                แจ็กกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับตามอย่างเห็นได้ชัด “..ได้โปรด”

                ไม่ต้องรอให้ขอซ้ำสอง กาเบรียลถอดกางเกงออก ขยับตัวขึ้นไปคร่อมบนหน้าแจ็ก หันหลังให้เขา สองขาคุกเข่าอยู่ข้างหู ร่อนสะโพกขยับก้นบนใบหน้าของแจ็กอย่างไม่สนใจว่าชายข้างใต้จะขาดอากาศหายใจ จากมุมนี้ หันหลังเช่นนี้ กาเบรียลเห็นกล้ามหน้าท้องของแจ็กเกร็งแน่น แล้วก็เห็นว่าเขายังไม่ตื่นตัวเลยด้วยซ้ำ เอื้อมมือไปจับแล้วสัมผัสได้ว่ามันแข็งขืนต่อต้านมือแค่ครึ่งหนึ่ง นั่นไม่ได้แปลว่าเขาไม่มีอารมณ์ร่วมกับสถานการณ์ แค่ข้อเตือนใจถึงอายุของเขาที่ทำให้ร่างกายไม่สู้ตาม

                ความรู้สึกวาบหวิวแรกเริ่มของการถูกเลียทำให้กาเบรียลร้องคราง สะดุ้งเฮือกจนต้นขายกตัวจากหน้ามอร์ริสันเล็กน้อย ตั้งตัวไม่ทัน ลิ้นอุ่น ๆ ลากตัวเป็นทางยาวขึ้นลง ทั่วบริเวณผิวตรงนั้นจนแทบไม่เหลือตรงใดให้ทำความรู้จัก วงแหวนของกล้ามเนื้อขมิบตัวแน่นเมื่อรู้สึกถึงลิ้นพยายามแทรกเข้ามา ต้องให้แจ็กเอานิ้วเข้ามาช่วยมันถึงจะเลิกขัดขืน โอนอ่อนผ่อนคลายยอมรับการถูกรุกราน กาเบรียลรู้สึกมึนไปเลย ตัวลอย เขารู้ดีว่าตัวเองสกปรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้างล่างนั้น เหงื่อจากบนไหล่ไหลผ่านผิวลงสู่จุดซ่อนเร้น แต่แจ็กแทรกจมูกเข้าไปตรงนั้น สูดกลิ่นอับของกาเบรียลราวเขากำลังจะขาดใจตาย

                กาเบรียลบดสะโพกลงเมื่อรวบรวมตนเองได้ใหม่ แทบจะขยี้หน้ามอร์ริสันให้เขาหลาบจำ ในใจก็คิดถึงแต่เรื่องพวกนั้น การที่เขาเป็นคนแรกของมอร์ริสันที่อายุเท่านี้ คนแรก หลังจากบรรดาชายหญิงผู้มีประสบการณ์มากกว่าและรู้อะไรต่าง ๆ ดีมากมายกว่านั้น.. เหอะ พวกมันทำแบบนี้ได้ไหมละ? ทำให้มอร์ริสันสำลักอากาศ สำลักเสียงคราง แต่ก็ยังเอื้อมมือมาจิกต้นขาเขาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน นิ้วและลิ้นแทรกเข้ามาในร่างกาเบรียลได้อย่างสมบูรณ์แบบราวเกิดขึ้นมาเพื่อทำสิ่งนี้

                รับใช้กาเบรียล บูชากาเบรียล แม้กระทั่งในยามที่เขาเลอะเทอะมอมแมม โสโครก

            เขาเป็นคนเดียวที่ทำให้แจ็กตกอยู่ในสภาพนี้ได้

                “อา.. ชอบไหม แจ็ก? ชอบแบบนี้ไหม?” กาเบรียลเที่ยวกัดบนเนื้อบาง ๆ ตรงหลังฝ่ามือ กลืนเสียงครางลงให้ประโยคฟังเข้าใจ ได้ศัพท์ มันยากมากที่จะตั้งสมาธิเมื่อแจ็กกระตือรือร้นที่จะบริการเขาแบบนี้ “ก้นของฉันเป็นยังไงบ้าง?”

                แจ็กต้องละออกมาเล็กน้อยถึงจะพูดได้ และเขาฟังดูเหมือนจะขาดใจที่ต้องหยุด ต้องให้กาเบรียลยกตัวขึ้น ถึงจะพูดไหว เขาหายใจรวยริน เสียงแผ่วเบา มือยังอยู่บนต้นขากาเบรียล “ชอบสิ เก๊บ ฉันชอบกลิ่นของเธอ ฉันชอบรสชาติของเธอ–”

                เมื่อกาเบรียลผละออกจริง ๆ แจ็กร้องเสียงหลง นิ้วตะกุยอยู่บนต้นขาของเขา กาเบรียลขำ ปัดมือของเขาออก ส่งเสียงคำรามเล็กน้อยในลำคอเป็นการดุ มันก็ดีหรอกนะที่ได้รับความสนใจทั้งหมดของแจ็กมาไว้ที่บั้นท้ายของเขา บริการเขาเสียดิบดี แต่กาเบรียลมีเป้าหมายอื่น เปลี่ยนจากคร่อมตัวหันหลังเป็นหันหน้ามองแจ็ก ย้ายตำแหน่งลงมาที่ท้ายเตียง ตัวโน้มเข้าหาหว่างขาเขา ซึ่งก็ยังอ่อนปวกเปียก ขัดกับสีหน้าเปี่ยมอารมณ์จนขึ้นสีแดงถึงคอของเจ้าของ กาเบรียลเลียริมฝีปาก แสยะยิ้ม

                “อะไรกัน ยังอ่อนอยู่อีกเหรอ?” กาเบรียลใช้มือจับ บีบบริเวณส่วนหัวที่ขลิบของเขาเบา ๆ “ไม่เอาน่า แจ็กกี้”

                แจ็กยกแขนขึ้นพาดหน้า ซ่อนดวงตาไว้ใต้ท้องแขน แต่กาเบรียลเห็นเขาอ้าปากพะงาบ ๆ หาลมหายใจ เห็นอกที่เต็มไปด้วยขนและรอยแผลเป็นกระเพื่อมขึ้นลง เขาละล่ำละลัก หาคำพูดไม่ได้ “ฉันไม่.. ขอโทษที กาเบรียล วันนี้ฉัน..”

                กาเบรียลส่งเสียง จุ๊ จุ๊ จุ๊ แล้วจิกเล็บสั้นทู่ตรงบริเวณร่องข้างบน “แบบนี้นายจะไปทำให้ใครพอใจได้?”

                “ฉัน–”

                “จะทำให้ฉันพอใจได้ยังไง?”

                กาเบรียลรูดมือของเขาขึ้นลง กำปั้นให้สัมผัสรัดกำลังดี แต่ดูท่าทางมันจะไม่มีทางกู่กับจริง ๆ ต่อให้เขาจะถ่มน้ำลายลงมือหรือพยายามเล่นกับแจ็กแค่ไหน วันนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงเลยจริง ๆ กาเบรียล… ไม่เคยใช้ปากให้ใคร หรือให้เขาเลย ตั้งแต่วันแรกที่ทั้งคู่เจอกันตอนนั้น แต่วันนี้เขาอยากลองอีก เขาก็เลยลอง ก้มลงแล้วครอบครัวแจ็กช้า ๆ ทีละนิ้วสองนิ้ว ริมฝีปากเม้มระวังฟัน ลิ้นห่อรอบผิวเนื้อสะอาดที่ต่างจากเขาคนละขั้ว มันไม่ใช่ความรู้สึกที่แย่ หนักอึ้งบนลิ้น เสียดสีกับเพดานปาก และกลิ่นติดจมูกเมื่อเขาลดริมฝีปากลงจรดโคน มันง่ายมาก เพราะคราวนี้แจ็กยังไม่แข็ง ไม่มีความยาวหรือใหญ่ที่ร่างกายรับไม่ไหว แค่เนื้อนิ่ม ๆ อ่อนปวกเปียกที่ขยับตามทุกทิศทางที่ปากกาเบรียลอยากให้มันไป ขยับขึ้นลง ชุ่มน้ำลายอุ่น ๆ ในโพรงปากแคบ

                กาเบรียลประหลาดใจ เขาจำได้ว่าคราวที่แล้วแจ็กแทรกตัวเข้ามาถึงข้างในคอเขา ผ่านคอหอยไปเลย แต่คราวนี้มันแตะอยู่แค่ตรงแถวลิ่นไก่ ไม่ลงไปมากกว่านั้น ชวนให้สำลัก หากคุณตั้งตัวไม่ทัน แต่กาเบรียลอดกลั้นไว้ไม้ให้คอเริ่มปฏิเสธของแปลกปลอม ไม่ให้มันสำลักเมื่อเขาผงกหัวขึ้นลง แจ็กครางเสียงหลง เสียงที่เดิมทีก็แหบพร่าอยู่แล้วยิ่งแหบกว่า พูดอยู่แค่ว่า กาเบรียล และ ได้โปรด สองคำวิเศษในห้องนอน แต่กาเบรียลไม่สนใจเขา ง่วนอยู่กับการครางเสียงลึกยาวเพราะรสชาติบนลิ้น

                 เมื่อกาเบรียลถอนริมฝีปากออก เสียง ป๊อบ ดังจาบจ้วง แจ็กก็ยังไม่แข็ง แต่เขาเริ่มหลั่งออกมาแล้ว หยาดสีขาวเป็นคราบติดมุมริมฝีปากกาเบรียล แต่ก็ยังอ่อนปวกเปียก เขาชักสงสัยว่าจะทำให้แจ็กเสร็จทั้งแบบนี้ได้ไหม เขารู้ว่ามันทำได้ แต่..

                “พระเจ้า นายนี่มันไร้ประโยชน์” คำพูดหลุดออกไปจากปากโดยห้ามมันไว้ไม่ทัน “จะให้ฉันทำยังไงเนี่ย?”

                แจ็กไม่ตอบ อับอายเกินกว่าจะพูด กาเบรียลขยับตัวไปหยิบหล่อลื่นจากตู้หัวเตียง คิดวิธีได้

                เขาต้องชะงักเมื่อพบว่ามันง่ายมากที่จะแทรกนิ้วเข้าไปในตัวแจ็ก ไม่ใช่แค่เพราะหล่อลื่น หรือเพราะร่างกายของเขาผ่อนคลายเปิดรับ แต่เหมือนกับแจ็กเตรียมการมาไว้อยู่แล้ว เคยชินกับการถูกสัมผัสตรงนี้ ข้างในลื่นและตอดรับเมื่อกาเบรียลงอนิ้ว ย้อนไปในอดีต มีช่วงเวลาที่กาเบรียลไม่รู้เลยจะทำยังไง แต่ตอนนี้ เขามีประสบการณ์ ถูกสอนมาอย่างดี

                สัมผัสถูกจุด ทั้งร่างของแจ็กก็กระตุก หลังแอ่นขึ้นลอยจากเตียง เสียงครางถูกดึงจากลึกที่สุดในร่างออกริมฝีปาก

                เขาถึงจุดสุดยอดมันทั้งอย่างนั้น โดยที่ยังไม่แข็ง น้ำกามค่อย ๆ หลั่งออกมาอย่างเอื่อยเฉื่อย เชื่องช้า แต่ก็ยังรุนแรง ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นการสำเร็จความใคร่จริง ๆ ถึงร่างกายจะไม่มีเรี่ยวแรง กาเบรียลแสยะยิ้ม มองความสำเร็จ

                แล้วค่อย ๆ เลีย ร่องรอยของแจ็กไปจากผิวของเขา จากหน้าท้องต่ำขึ้นไปถึงกลางอก

                เมื่อทั้งสองสบตากัน แจ็กเลิกซ่อนใบหน้าไว้ใต้ท้องแขน กัดริมฝีปากล่างตนเอง น้ำตาคลอเบ้า กาเบรียลจูบเขาที่มุมริมฝีปาก ก่อนจะค่อย ๆ แทรกลิ้นเข้าไป ให้เขาได้ลิ้มรสชาติตนเอง นี่ เป็นครั้งแรกในเวลาอันเนิ่นนานที่กาเบรียลได้ควบคุมฉากระหว่างทั้งสองมากมายขนาดนี้ ได้เป็นผู้ถืออำนาจอีกครั้ง และมันช่างรู้สึกดี ได้ร่างของอีกฝ่ายสั่นเทิ้มใต้อาณัติเช่นนี้

                “ฉันยังไม่ได้เสร็จเลยด้วยซ้ำ” กาเบรียลตัดพ้อ นิ้วดีดเข้าที่จมูกแจ็ก

                แจ็ก.. ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เหมือนหลุดลอยจากร่างไปแล้วเพราะความสุขสมเมื่อครู่ ยิ่งคิดว่ากาเบรียลเป็นคนทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ กาเบรียลยิ่งพึงพอใจ เห็นแจ็กมองเขาตาปรือ นิ้วมือสั่น ต้องรวบรวมเรี่ยวแรงอยู่นานถึงจะพูดได้

                “..ฉันขอโทษ” แจ็กพึมพำ “ฉัน.. ใช้ปากให้เธอได้ ถ้าเธออยาก?”

                โอ้ พระเจ้า

            กาเบรียลไม่อยากจะกระตือรือร้นเกินไป ไม่อยากแสดงให้เห็นถึงความกระเหี้ยนกระหือรือที่ปรากฏขึ้นทันทีเมื่อได้ยินข้อเสนอ มันจะทำลายมาดเขาตอนนี้ป่นปี้ แต่กาเบรียลอดไม่ได้จริง ๆ – ความต้องการพุ่งพรวดในร่างกาย อยากได้แจ็กแล้วก็ปากของเขาด้วย กาเบรียลนั่งอยู่ตรงปลายเตียง สองขาอ้าออก แจ็กยันตัวลุกขึ้นนั่งบนข้อศอก แล้วเปลี่ยนเป็นคว่ำตัวคลานเข้ามาตรงกลางหว่างขากกาเบรียล ก้มหน้าลงไล่จูบเขาตั้งแต่ต้นขาไปเป็นการขอคำให้อภัย อ่อนหวานและนุ่มนวล

                เขาต่างจากกาเบรียล ตรงขั้นตอนนี้ ไม่มีความอุกอาจต้องการจะขโมยลมหายใจของอีกฝ่ายลูกเดียว แต่มีความเชื่องช้า ละเอียดอ่อน ริมฝีปากพรมจูบ เม้มดูดเป็นจุด ๆ แลบลิ้นเลียเล็ก ๆ เหมือนแมว ค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาในหนังหุ้มส่วนหัว แจ็กใช้ปากได้อย่างสมบูรณ์แบบ มีประสบการณ์อย่างเห็นได้ชัด รู้ว่าทำยังไงถึงจะทำให้กาเบรียลเสียสติ

                และเมื่อเขาจรดริมฝีปากลงมา ครอบครองกาเบรียล เขาก็ทำมันอย่างเชื่องช้าด้วยเช่นกัน ไม่รีบเร่ง ค่อย ๆ ทีละนิดทีละนิด  ทุกคืบที่ถูกรุกรานค่อย ๆ ต้อนรับสู่ความอุ่นในโพรงปาก กาเบรียลจิกผ้าปูที่นอน กัดริมฝีปาก ต้นขาสั่นริกถึงแม้จะถูกแจ็กจับไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว มือของแจ็กเองก็ไม่อยู่นิ่ง ลงมาไล่คลึงถูกบริเวณที่ปากของเขาทำไม่ได้ ไล้อยู่ตรงนั้น

                เมื่อกาเบรียลเสร็จ ครางว่า “แจ็ก–!” แจ็กกลืนราวมืออาชีพ ไม่มีร่องรอยเหลือแม้แต่นิดเดียว ไล่ลิ้นแทรกกดเข้ามาในร่องตรงส่วนหัวอีกต่างหาก ตามหาทุกหยดที่กาเบรียลมีให้เขา ไม่ให้เหลือ หิวกระหายที่จะได้ดื่มกาเบรียลลงคอ

                กาเบรียลดึงตัวเขาขึ้นมาจูบอีกครั้ง ห้ามตัวเองไม่ไหว พึมพำว่า “น่าสมเพช” บนริมฝีปาก

                แจ็กหน้าแดงได้สวยมาก ผิวเป็นสีชมพูไปหมด ดวงตำฉ่ำเยิ้ม

                หลังจากเซ็กส์ เรานอนกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง มาจากคำขอของกาเบรียลเองล่ะ เขายังไม่อยากจบ และ.. ให้ตาย ความคิดเกี่ยวกับคนรักเก่าของแจ็กยังทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกฉีกจากข้างใน ยิ่งคิดยิ่งโกรธ การที่มีแผ่นหลังของแจ็กทาบทับบนอกให้เขากอดจากข้างหลัง ซุกจมูตรงซอกคอ– นั่นช่วยให้เขาใจเย็นลงได้บ้าง เขาพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่สำคัญ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย อดีตก็คืออดีต แต่มันไม่ช่วยเลยที่แจ็กชอบพูดถึงอดีตเหลือเกิน และแทบไม่พูดถึงปัจจุบัน ไม่พูดถึงกาเบรียล

                นี่เราเป็นอะไรกัน? ยิ่งคิดกาเบรียลยิ่งโกรธ หักห้ามอารมณ์ไมได้ กอดแจ็กไว้แน่น

                แน่นอน แจ็กสังเกต “วันนี้เธอ..แปลก ๆ ไปนะ กาเบรียล ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบ”

                “งั้นนายจะถามทำไม”

                “–แต่เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”

                กาเบรียลหลับตาลง อย่างน้อยในท่านี้ แจ็กก็ไม่เห็นสีหน้าเขา “เราเป็นอะไรกัน?”

                “เธอบอกฉันเองนี่ว่าเรา.. อยู่ในความสัมพันธ์ มันแค่ไม่มีชื่อ” แจ็กเตือน

                “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว..” ถูกกับดักของปากตนเองในอดีตเล่นงาน กาเบรียลถอนหายใจ “…ฉันเปลี่ยนใจแล้ว”

                คราวนี้ เงียบกันไปทั้งคู่

                กาเบรียลเลยถือโอกาสเปลี่ยนเรื่องซะเลย “นายเถอะ เป็นอะไรรึเปล่า วันนี้เงียบจัง”

                “มันยากที่จะพูดเมื่อมีคนนั่งทับหน้าคุณอยู่”

                กาเบรียลหยิกท้องเขา “นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร”

                แจ็กหัวเราะ แต่มันฟังดูเหนื่อย ขาดความขบขันในแบบที่ปกติมันจะมีตลอด

                “…การกังวลเรื่องสมรรถภาพทางเพศน่าจะเป็นสิ่งที่แก่ที่สุดที่คนแก่อย่างฉันจะทำได้” เขาตอบ

                อ้อ เรื่องนั้น

                กาเบรียลขมวดดิ้ว เลื่อนมือลงลูบแจ็กตรงระหว่างสองขา ได้ยินเสียงครางสั่น ๆ ของแจ็กอีกครั้งเมื่อกาเบรียลรูดนิ้วขึ้นลง เขายังคงอ่อนอยู่ นิ่มเชว นั่นน่ะเหรอที่เขาเป็นกังวล? กาเบรียลไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องแย่ยะ มันออกจะ.. น่ารักดี น่าแกล้ง

                เขาก็เลยบอกไปตามตรง “ฉันไม่ถือ ฉันแค่พูดว่าไปงั้นเฉย ๆ เพราะฉัน.. ไม่รู้สิ ฉันชอบว่าคนมั้ง”

                แจ็กขำ “เธอชอบว่าคน?”

                “ถ้านายมีปัญญาหาของให้ฉันหลั่งน้ำนม ฉันมั่นใจว่านายหาทางได้”

                “มันไม่ใช่แค่นั้น” แจ็กพลิกตัวตะแคงกลับด้าน หันหน้ามาหากาเบรียล ละจากมือและอ้อมกอดจอมกลั่นแกล้งของเขา สายตาจริงจังผิดคาดจนกาเบรียลชะงัก “ฉัน.. นี่ไม่เชิงเป็นความลับเสียทีเดียว ข้อมูลของโครงการซุปเปอร์โวลเยอร์ถูกเผยแพร่หมดแล้วตั้งแต่สงครามจบลง.. เพราะงั้นฉันบอกเธอได้ เธอจำได้ใช่ไหมว่าฉันเป็นหนึ่งในทหารยอดมนุษย์ของอเมริกา?”      

                “ทุกคนพูดถึงนายไม่หยุด” กาเบรียลพึมพำ

                “ฉันเป็นหนึ่งในทหารที่รอดชีวิตไม่กี่คนจากสงคราม พวกเขาจึงยังทำการตรวจสอบฉันเป็นช่วง ๆ เพื่อดูผลของเซรุ่มในระยะยาว มันเริ่มจะ.. มันเริ่มจะสูญเสียคุณภาพของมันลง ตามกาลเวลา” เขาถอนหายใจ “มันเริ่มตั้งแต่ฉันยังหนุ่มแล้วล่ะ สายตาของฉันเสีย ต้องใช้เครื่องช่วย ตอนนี้ อย่างอื่นมันก็เริ่มตายตาม พวกเขาไม่รู้จะแก้มันยังไง อาจจะปล่อยให้เป็นไป”

                กาเบรียลขมวดคิ้ว มันช่างฟังดู.. น่าหดหู่ คุณถูกปั๊มร่างกายด้วยสารเคมี ฟิตเปรี๊ยะ พร้อมจะสู้เพื่อประเทศชาติ แต่พอหมดประโยชน์ พวกเขาก็หาสนไม่ว่าผลข้างเคียงของมันจะเป็นเช่นไร ภาษีของประชาชนไม่สามารถหมดไปกับการยื้อสมรรถภาพให้ทหารเก่าหมาแก่ที่ไม่สู้ในสงครามอีกต่อไป กาเบรียลเอื้อมมือไปประคองใบหน้าแจ็กไว้ พูดพึมพำ

                “ไม่เห็นเป็นไรเลย” กาเบรียลว่า “ช่างหัวแม่ง”

                แจ็กกระพริบตา “เธอหมายถึง..?”

                “ต่อให้เสียพลังไป นายก็ยังเป็นนาย เหมือนตอนที่ยังอยู่ในบลูมมิ่งตันไง”  เขาตอบ “นั่นไม่ใช่เรื่องแย่ใช่ไหม?”

                แจ็กเงียบไปนาน เหมือนเขาไม่ได้คิดถึงมุมนั้นมาก่อน แต่สุดท้าย เขาก็พูดว่า “…ไม่ ไม่แย่เลย”

                “งั้นนายจะกังวลทำไม–”

                แจ็กจูบเขา ดุดันและรุนแรง

                ณ วินาทีนั้น กาเบรียลถึงจะเริ่มรู้สึกได้ลาง ๆ ว่าบางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่แจ็กต้องการจากเขา เซ็กส์เหล่านี้อาจจะเป็นเครื่องเตือนใจถึงพลังวังชาที่เขายังมีอยู่เพราะเซรุ่ม เป็นทางออก ทางหลบหนี และกาเบรียลจะว่าอะไรเขาได้ ที่ผ่านมาเขาก็แสนดีมาตลอดไม่ใช่รึยังไง เข้าอกเข้าใจ และยอมให้กับทุกอย่างที่กาเบรียลต้องการ เพราะฉะนั้น…

                เขาจึงไม่รบเร้าแจ็กเรื่องสถานะของเราทั้งคู่อีก จูบลาเขาหลังแต่งตัวเสร็จ โบกมือให้หน้าประตู

                แล้วค่อยมาถอนหายใจทีหลังเมื่อประตูปิดลง

                อย่างี่เง่า กาเบรียล มันก็เป็นแค่เซ็กส์!              

                แต่เขาก็ยังนอนจ้องมือถือบนโซฟา เมินทุกข้อความจากซอมบร้าและอะเมลี รอคอยข้อความจากแจ็กอยู่ดี ถึงบ้านปลอดภัยแล้วบอกฉันด้วยนะ กาเบรียลส่งไว้ รู้สึกทะแม่ง ๆ ชอบกล ก็เลยต่อไปว่า นายแต่งตัวน่าโดนปล้นมาก

            เขาเผลอม่อยหลับไปด้วยซ้ำจนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนดัง บ่งบอกว่ามีข้อความแล้ว

                ถึงแล้ว (ยัง)ไม่โดนปล้นด้วย 🙂 – มอร์ริสัน

                กาเบรียลยิ้มแก้มปริ ซ่อนหน้าไว้หลังจอมือถือ ให้ตาย เขา..

                เขาชอบแจ็ก

 

TBC

posts-divider1

แจ็ก:

15049978_359482551054783_271414619_n.png

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s