Old Dog (8)

Title: Old Dog
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes

Rating: E
Warnings: Watersport
(yEP I’M SERIOUS),  Anal Sex,  Edging, Orgasm Control, Slight Exhibitonism, Humiliation, Slight Sadism/Masochism, Slight Painplay

Notes: เราควรจะยอมรับได้แล้วว่า verse นี้มีแต่พอร์น และมันจะไม่มีวันพัฒนาไปมากกว่านั้น

 

posts-divider1

                แจ็กเป็นห่วงกาเบรียล

                เขาออกจะ.. ไว้ใจคนง่ายไปหน่อยว่าไหม? ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาไว้ใจแจ็ก ในเมื่อยอมให้ตนเองสูญเสียตัวตนไปกับความกระสัน ไว้ใจให้แจ็กพาเขากลับมาหลังจากที่ฉากจบลง และเขาก็คงไม่ได้เกลียดขี้หน้าแจ็ก ดูจากช่วงเร็ว ๆ นี้ ทุกการนัดพบ ทุกข้อความ มันน่าฉงนใจว่าทำไมกาเบรียลถึงเปลี่ยนแปลงบทบาทอย่างรวดเร็วในเวลาสั้น ๆ จากชายหนุ่มที่ไม่สนอะไรไปมากกว่าการแบล็กเมลเขา ใช้เขาเป็นเครื่องมือ สู่คนที่กระตือรือร้นจะได้เจอแจ็กจริง ๆ ถึงแม้จะเก็บอาการแล้วตีหน้านิ่งก็ตาม

                บางครั้งแจ็กก็สงสัยถึงชีวิตครอบครัวของเขา แต่ไม่กล้าถามหรอก พอ ๆ จะเดาได้ มันก็ยังน่าเป็นห่วงอยู่ดีว่ากาเบรียลต้องการความสัมพันธ์นี้มากแค่ไหน จำเป็นต้องมีมันเพื่อให้ตนเองฟังค์ชั่น ร่างกายเต็มไปด้วยความต้องการและเรียกได้ว่าเริ่มจะติดแจ็ก ติดใจหรือติดอะไร อันนี้เขาก็ไม่รู้ ถามว่าแจ็กถือไหม? .. ไม่เท่าไหร่ มันแค่ทำให้เขาตั้งคำถามถึงความถูกต้องของความสัมพันธ์นี้ สมดุลของอำนาจระหว่างเรามันเทียบเท่ากันจริงแน่หรือ และเขาไว้ใจกาเบรียลให้รู้จักตัวเองได้ดีแค่ไหน?

                รู้สิ่งที่ตัวเองต้องการ รู้ขีดจำกัดของตนเอง รู้ว่าแจ็กเป็นคนที่ไว้ใจได้สักเท่าไหร่กันเชียวเมื่อทุกอย่างจบลง

                ให้ตาย บางครั้งแจ็กยังไม่ค่อยไว้ใจตัวเองเลย หลายครั้งเหลือเกินที่เขาเกือบลืมตัว…

                เขาหยุดเสมอ ก่อนทุกอย่างจะลามปาม แต่มันก็ยังอันตราย เขาเป็นห่วงกาเบรียล

                ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว

                การถูกเชิญกลับมายังบ้านเรเอสอีกครั้งในยามคริสต์มาสถือว่าเป็นเกียรติ แต่เขาเดาผิดไปมากเลยว่ามันจะน่าอึดอัด ชวนปวดหัวแค่ไหน กาเบรียลไม่เต็มใจที่จะกลับมา เขาแค่ยอมมาเพราะอยากจะเยาะเย้ยพ่อที่ตนเองสามารถย้ายออกจากบ้านไปหางานทำได้ แต่พอโดนโต้กลับเรื่องงานบริการไม่มีความหมาย กาเบรียลก็กลับไปเป็นลูกชายคนเดิม คนที่ปากไม่ร้ายเท่าพ่อและยกประเด็นอะไรขึ้นมาเถียงไม่ได้เลย แจ็กยอมมาด้วย เพราะเขาไม่มีนัดอื่น และกาเบรียลขอ ไม่อยากมาคนเดียว

                และนั่นคือตอนที่ทุกอย่างพากันกอดคอลงนรก

                “ฉันต้องขอพูด มอร์ริสัน” เรเอสเกริ่น มือยังหั่นไก่งวงอยู่เลย “ฉันไม่เห็นด้วยกับ…สิ่ง..ที่นายกำลังทำกับลูกชายฉัน”

                กาเบรียลเกือบสำลักเอ๊กน็อกตาย

                “นี่พ่อต้องพูดกลางโต๊ะอาหารแบบนี้เลยเหรอ” เขาถามเสียงแหบ ยกมือขึ้นเช็ดปาก

                “ทำไมล่ะ พึ่งมียางอายขึ้นมารึ” เรเอสถอนหายใจพรืด “เราทุกคนก็รู้ดีกันอยู่แล้ว จะอ้อมค้อมไปทำไม”

                แจ็ก ในขณะเดียวกัน ยังสับสนอยู่ “ประทานโทษ ฉันไม่แน่ใจว่านายหมายถึงอะไร”

                “คิดว่าฉันไม่รู้รึ กาเบรียลโทรมาขอเบอร์นาย แล้วทั้งนายกับเขาก็หายไปจากพื้นผิวโลกเลย เมื่อวันก่อนฉันเห็นอะนา…” เขาส่ายหน้า วางส้อมลงกับจาน “มอร์ริสัน นายแก่พอจะเป็นพ่อทูนหัวเขาได้ นายกำลังคิดอะไรอยู่”

                “…ไม่ใช่นายหรอกรึที่เป็นคนเสนอเขาให้ฉัน?” แจ็กถามกลับ คิ้วขมวดมุ่น “ไม่คิดว่ามันขัดแย้งกันเองเหรอ”

                “ฉันนึกว่ามันจะเป็นแค่ช่วงที่นายอาศัยอยู่กับเรา ไม่ใช่ให้นายสองคน– คบกัน” เขาพูดคำว่าคบเหมือนคำว่าขยะ

                กาเบรียลดูอึดอัดมาก เขาคงจะอยากอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ตรงนี้ บนโต๊ะอาหาร มองพ่อกับคนที่เขาเรียกว่าแด๊ดดี้บนเตียงเถียงกันเหมือนเขาไม่มีสิทธิเลือกว่าจะคบหากับใคร แม้กระทั่งตอนเถียง เสียงของเขายังไม่มีแรงสู้ “เราไม่ได้คบกัน”

                “แล้วแกกำลังทำอะไรอยู่ ฮึ” เรเอสสวน “แกกำลังทำอะไรอยู่กับเพื่อนพ่อ

                “ผมจะทำอะไรมันก็เรื่องของผม”

                “นี่ฉันเป็นห่วงแกนะ”

                กาเบรียลหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง เป็นการหัวเราะที่หยาบกร้าน เปล่งออกมาจากริมฝีปากเหมือนไม่อยากจะเชื่อหูตนเองว่าพึ่งจะได้ยินอะไร เขาลุกพรวดจากโต๊ะ มื้ออาหารถูกเมิน “เป็นห่วง– ขอทีเถอะว่ะ– ฟังที่ตัวเองพูดซะบ้าง ไม่อยากเชื่อ–”

                “กาเบรียล” เรเอสขึ้นเสียง “นั่งลง”

                “ไม่” กาเบรียลยังคงหัวเราะอยู่ มือกุมท้องด้วยเหตุนั้น “เป็นห่วง ว้าว”

                เมื่อเขาเดินหายขึ้นชั้นสองไป มันก็เหลืออยู่แค่เราสอง จ้องหน้ากันอย่างไม่ค่อยสุภาพนัก

                “นายต้องเข้าใจ มอร์ริสัน นายไม่ดีต่อเขา” เรเอสยกมือขึ้นนวดสันจมูก “ฉันเคารพรักนาย แต่..”

                “ด้วยความเคารพเช่นกัน เรเอส” ในอดีต แจ็กคงจะอ่อมน้อมกว่านี้ พูดจาอ้อมค้อมแถมยังใช้คำโกหกสีขาวนับสิบเพื่อความสุภาพ บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น แต่เขาไม่ใช่คนที่ต้องเล่นตามกฎอีกต่อไปแล้ว “ลูกชายนายยอมดูดคว–”

                “ระวังปาก มอร์ริสัน”

                “ย– ให้คนแก่คราวพ่อ เพียงเพื่อที่จะหาเงินหนีออกจากบ้านหลังนี้” เขาพูดจนจบ “นายคิดว่าไงล่ะ”

                เรเอสขบกรามแน่นจนแทบจะได้ยินเสียง เห็นเป็นเป็นสันบนใบหน้า “แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉันเรื่องนี้”

                “ก็ไม่มีจริง ๆ นั่นแหละ” แจ็กลุกจากเก้าอี้ “ขอบคุณสำหรับอาหาร เรเอส”

                อย่างน้อย อีกฝ่ายก็เคารพเขาเกินกว่าจะรั้งให้นั่งอยู่ต่อ

 

posts-divider1

                กาเบรียลแอบมาหาเขาคืนนั้น เข้ามาในห้องโดยไม่เคาะประตูเลยด้วยซ้ำ ปีนขึ้นมาบนเตียงนั่งคุกเข่าหน้าตาแป้นแล้น ผู้บุกรุกผู้ไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังทำอะไรผิด ติดนิสัยนี้เหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูกกระมัง บุกรุกพื้นทีส่วนตัวชาวบ้านโดยไม่ขอก่อนเนี่ย แจ็กได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงประตู การฝึกฝนในค่ายทหารทำให้เขาหูไวและนอนหลับไม่เคยสนิท ตื่นตัวกับทุกสัญญาณ แต่กาเบรียลยังคิดว่าเขาหลับ ดวงตาสีน้ำตาลเฝ้ามองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

                แจ็กเปิดเปลือกตาขึ้นข้างหนึ่ง มองผู้บุกรุกบนเตียงเขา “กาเบรียล”

                “เฮ้” เขาทัก มองแจ็กพลิกตัวนอนหงายอย่างเชื่องช้า “ฉันคงจะขอโทษที่มาปลุก แต่..”

                “แต่เธอไม่ได้รู้สึกผิด” แจ็กพึมพำ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปเปิดโคมไฟหัวเตียง หยิบแว่นมาสวม

                โลกไม่ได้เบลอไปเสียทั้งหมดเมื่อเขาไม่มีแว่นสวม แต่พอมี มันช่วยได้มาก โดยเฉพาะใต้ความมืดแบบนี้ เขาเห็นชัดขึ้นว่าคิ้วของกาเบรียลกำลังขมวดมุ่น ฟันของเขามัวแต่เคี้ยวเล่นอยู่กับริมฝีปากล่าง ส่วนมือก็ขยุ้มผ้าปูที่นอน เหมือนอยากจะฉีกมันออก ภาษากายแต่ละอย่างบ่งบอกให้รู้ถึงอารมณ์ของเจ้าตัว ฉุนเฉียว หงุดหงิด และกำลังเดือดพล่านได้ที่

                แจ็กก็เลยถาม “เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”

                “ฉันโกรธเขาเป็นบ้าเลย” กาเบรียลสารภาพทันใด “พูดมาได้ เป็นห่วง เราคงไม่เป็น– แบบนี้ หากเขาไม่ใช่คนเสนอแต่แรก บูชานายฉิบหายจนแทบจะขายลูกให้ พอเห็นฉันได้ดีหน่อยเท่านั้นแหละ รีบเปลี่ยนใจ ไอ้สารเลว”

                แจ็กขมวดคิ้ว “สารเลวเลยหรือ”

                “นายไม่รู้อะไร เขามันแย่” พูดจบ โดยไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว กาเบรียลคลานขึ้นคร่อมเขาเฉยเลย ดันตัวแจ็กลงนอน เขายอมทำตาม สายตาไม่ละไปจากชายเหนือร่าง มองริมฝีปากของเขาขยับตอนพูด “แต่รู้ไหมว่าอะไรจะทำให้เขาโมโหมาก”

                “อะไรหรือ”

                “เราเอากันในบ้านเขา”

                “กาเบรียล..” แจ็กดุ แต่เสียงของเขาช่างอ่อน ไม่มีเรี่ยวแรงไปเถียงชายหนุ่มอีกคน

                “นายไม่อยากเหรอ?” กาเบรียลเอียงคอ “ถ้าไม่อยากก็ไม่เป็นไร แต่ฉันอยาก–”

                เขาถอนหายใจ ยอมแพ้ในที่สุด “ฉันจะไปปฏิเสธอะไรเธอได้”

                กาเบรียลหัวเราะ เสียงเหมือนเด็กที่โดนเอาใจจนเหลิง– จริงแท้แน่นอน แจ็กตามใจเขามากเกินไป รู้ตัวอีกทีก็โดนเด็กมันเล่นหัวเข้าให้ ขึ้นมาอยู่บนตัวเลยเนี่ย อย่างน้อย  วิวตรงนี้ก็สวย กาเบรียลค่อย ๆ ถอดเสื้อออกจากตัว แสงไฟรวยรินของโคมไฟเล็ก ๆ สะท้อนหมดบนกล้ามหน้าท้อง พอเสื้อหาย กางเกงก็ตามไป รวดเร็วรีบร้อน เด็กสมัยนี้ทำอะไรเร็วไปหมด

                เขากำลังดึงกางเกงนอนของแจ็กออกจากข้อเท้าอยู่ตอนที่เขาถาม “เฮ้ ฉันสงสัย”

                แจ็กสะบัดขาช่วยเขา “ว่าไง?”

                “นาย.. เป็นฝ่ายรับบ้างได้ไหม”

                เขาชะงัก ขอบคุณความมืดของห้อง มันซ่อนสีแดงบนใบหน้าได้ดิบดี รวมถึงเงื่อนในท้องที่ขมวดเป็นปมเมื่อได้ยินประโยคนั้นเข้า ไฟร้อนเผาทั่วร่าง เติมเต็มเขาด้วยความอยากแบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว กาเบรียลเป็นชายหนุ่มรูปร่างสวยราวเป็นหุ่นเทพกรีกหินอ่อน และแจ็กคงจะโกหกถ้าเขาไม่เคยนึกถึงภาพร่างกำยำนั้นขึ้นครอบครองเขาบ้าง แต่การถูกถาม มันก็ยังชวนให้เขินอยู่ดี ไม่มีใครถามเขาแบบนั้นมานานมากแล้ว ไม่ตั้งแต่สมัยที่เขายังหล่อและมีใบหน้าค่อนไปทางสวยสำหรับเกย์

                “ฉันหมายถึง– นายจะหลังหักรึเปล่าถ้าเราเอากันอย่างนั้น นายสนใจไหม ฉันแค่สงสัย คือฉันไม่ได้เตรียมตัวมา–”

                “ได้สิ” แจ็กขัดไม่ให้เขาลนลานไปกว่านี้ “ฉัน…น่าจะพร้อมกว่าเธอ”

                “หมายความว่ายังไงพร้อมกว่าฉัน–” กาเบรียลยกขาของแจ็กขึ้นพาดไหล่อย่างง่ายดาย เรี่ยวแรงของคนยังหนุ่มนี่มันน่าอิจฉาจริง ๆ ก้มลงต่ำ มันยากที่จะสังเกตเห็นใต้ไฟสลัว แต่พอยกนิ้วมือขึ้นสัมผัสดู ดึงแก้มก้นแจ็กออก กาเบรียลเกือบสำลัก

                “นี่นาย– โอ้ พระเจ้า นี่นายเล่นกับตัวเองตรงนี้ก่อนฉันขึ้นมาเหรอ? ตอนที่ฉันกับพ่อด่ากันอยู่น่ะนะ?” เสียงหัวเราะของกาเบรียลนั้นเต็มไปด้วยความยินดี หากไม่ไร้ลมหายใจไปนิด เหมือนอยากจะหอบเพราะความเร่าร้อนของไอเดียที่แจ็กนอนสอดนิ้วช่วยตนเองอยู่บนเตียงตอนเขาไม่อยู่ ถ้าก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเรื่องแจ็กเป็นฝ่ายรับ ตอนนี้เขาก็คิดแล้วล่ะ

                แจ็กแค่.. เขาแค่นอนไม่หลับ ต้อง ‘ออกแรง’ ก่อนให้มันง่วงก็เท่านั้นเอง แต่จากบทเรียนคราวที่แล้วเมื่อเรามีเซ็กส์กัน เมื่อพบว่านกเขาของแจ็กนั้นไม่ขันต่อให้มันจะถูกบีบคอ เขาลองหา..วิธีอื่นแทน สัมผัสบริเวณอื่นที่ทำให้เขาเสร็จได้เหมือนกัน เตรียมตัวให้เพียบพร้อม กัดหมอนไม่ให้ส่งเสียง แจ็กพบว่าวิธีนี้ง่ายดายกว่าเดิมมาก ซ้ำยังดีกว่า แปลกใหม่ เร้าใจ

                กาเบรียลดูดนิ้วชี้ดังจ๊วบจนชุ่มน้ำลาย ค่อย ๆ สอดมันเข้ามาในตัวแจ็ก น้ำลายไม่ใช่หล่อลื่นที่มีประสิทธิภาพเท่าไหร่นัก แต่มันได้ผลในเมื่อแจ็กเตรียมตัวมาก่อน ข้างในทั้งลื่นและง่ายดายต่อการสอดแทรก นิ้วชี้ดันเข้ามาสุดถึงข้อ แล้วกาเบรียลก็ถอนหายใจเสียงยาว พอใจกับภาพที่เห็น เขากระดิกนิ้วทดลองดูว่าแจ็กรัดแน่นแค่ไหน สองนิ้วไหวไหม– คำตอบคือใช่

                “คิดถึงฉันรึเปล่าตอนที่นายช่วยตัวเอง?” เขาถาม ทำให้แจ็กหน้าชา

                กาเบรียล เรเอส เป็นธรรมชาติอย่างยิ่งเมื่อเป็นฝ่ายรุก

                แจ็กก็คิดไว้แหละว่าเขาน่าจะเป็นฝ่ายรุกมาตลอดจนกระทั่งเจอแจ็กนั่นแหละ ดูจาก.. ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาแล้ว อุปลักษณะนิสัยและท่าทางการวางตัว แต่แจ็กยังไม่ได้เตรียมพร้อมว่ามันจะเป็นเช่นไร เมื่อได้เป็นฝ่ายตกอยู่ใต้อำนาจของชายคนนี้ เรายังไม่ทันได้เริ่มกันเลยด้วยซ้ำ แจ็กยังสวมเสื้อนอนอยู่เลยเนี่ย และเขาก็เริ่มครั่นเนื้อครั่นตัวอยากจะเปลือยให้เร็วที่สุด

                “คิดสิ” แจ็กยอมรับเสียงอ่อน พยายามถอดเสื้อตัวเองออกอย่างทุลักทุเล

                “สำหรับคนที่สมรรถภาพทางเพศเสื่อม ความต้องการทางเพศนายสูงมาก” กาเบรียลแซว

                แจ็กต้องซ่อนหน้าตนเองไว้ตรงข้อพับระหว่างที่กาเบรียลหัวเราะ สนุกกับการได้เป็นฝ่ายเอาคืนเขาบ้าง ใช้วาจาจาบจ้วงแบบที่แจ็กเคยใช้ เหมือนเด็กได้ลูกอมนั่นแหละ เขากำลังเพลิดเพลินกับตำแหน่งใหม่เต็มที่ ไม่คิดจะปล่อยมันไป

                “หล่อลื่นในลิ้นชัก” กาเบรียลบอกให้หยิบ แจ็กจะไม่ถามว่าทำไมถึงมีเจลหล่อลื่นในห้องนอนแขกบ้านเรเอส

                แจ็กเอื้อมไปหยิบแล้วยื่นให้ เขาพบว่าตนเองมือสั่น “ช่วย.. ถนอมฉันหน่อยนะ”

                กาเบรียลขำพรืด “ใช้คำได้น่ารักดีนี่”

                “ฉันพูดจริง ๆ นะ ฉันแก่เกินกว่าจะ– เธอต้องช้า ๆ และอ่อนโยน–”

                “ฉันรู้ ฉันรู้” กาเบรียลหัวเราะ เปิดฝาเจลเสียงดังเป๊าะ “ช้าและอ่อนโยน”

posts-divider1

                เขาใช้ค่านิยมผิด ๆ เองแหละว่าเด็กสมัยนี้ทำอะไรรีบไปหน่อย พวกเขาช้าได้ หากต้องการ

                โดยเฉพาะอย่างยิ่งกาเบรียล

                แจ็กนอนหอบเร่าอยู่บนเตียง ทั้งตัวบิดเบี้ยวอยู่นิ่งไม่ได้ จะนิ่งได้ยังไงเมื่อกาเบรียลกระแทกตัวเข้ามาอย่างนั้น เชื่องช้าจนชวนให้ขาดใจตาย เขาลืมไปเลยว่ามันรู้สึกยังไง การเป็นฝ่ายรับ เขาลืมไปเลยว่าร่างกายมันรู้สึกเหมือนได้ถูกเติมเต็ม และทุกสัมผัสเสียดสีภายในก็ช่างหอมหวาน ลึกเข้ามาถึงทุกจุดที่เขาไม่รู้มาก่อนว่ามี แต่ มัน–

                กาเบรียลช้าเหลือเกิน และดูก็รู้ว่าเขาจงใจ คิดว่าตนเองมีเวลาทั้งชาติบนโลกใบนี้ สามารถตรึงแจ็กไว้บนเตียงแล้วทรมานเขานานแค่ไหนก็ได้ตราบใจปรารถนา แล้วแจ็กก็คงจะยอม ตกเป็นของเล่นของกาเบรียลโดยสมบูรณ์ พระเจ้า นี่เขาทำไว้มากรึยังไง ถึงได้ต้องโดนเอาคืนแบบนี้? ทุกการขยับเข้าออกของสะโพกกาเบรียลขโมยลมหายใจไปจากปอด–

                “กาเบรียล– ที่รัก” แจ็กสำลัก มือจิกผ้าปูที่นอน “เร็วกว่านี้ทีเถอะ ฉัน– อา…”

                “จะรีบไปทำไม เรามีเวลาทั้งคืน” กาเบรียลตอบหน้าตาเฉย “ฉันไม่อยากรีบ”

                “ฉันจะขาดใจตายอยู่แล้ว–”

                “นายไม่ตายหรอก” จากนั้น รอยยิ้มแสยะสุดชั่วร้าย “ฉันชอบแบบนี้”

                มันน่าจะเป็นเซ็กส์ที่ยาวนานและชวนให้เสียสติที่สุดเท่าที่แจ็กเคยมีในหลายปีนี้ นานจนแจ็กเริ่มมีเรี่ยวแรงตื่นตัว ๆ ทั้งที่ร่างกายหมดสภาพ กาเบรียลผิวปาก เอื้อมมาใช้มือช่วยเขาให้ถึงฝั่ง แต่มันก็ยังไม่ถึง การถูกปลุกเร้าอารมณ์ กระตุ้นตรงบริเวณจุดเดิมซ้ำ ๆ ในท่าเดิม เป็นเวลายาวนาน มันมากเกินไป มันมากจนทำให้ทั้งร่างกายอ่อนไหวต่อทุกสัมผัส เหงื่อของกาเบรียลหยดลงบนผิวเขา หรือมือของกาเบรียลที่จับขาเขาไว้ให้รัดรอบเอว ทุกอย่าง ทุกรายละเอียดเชือดเฉือน

                แจ็กไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาครางดังแค่ไหนตอนที่กาเบรียลเริ่มหัวเราะ ส่ายหน้าระอาใส่เขา

                “พ่อฉันได้ยินหมดแล้วมั้งเนี่ย” เขาแสยะยิ้มแล้ว– อ้า– ถอนสะโพกออกอีกครั้ง

                “ฉัน.. ขอโทษ” แจ็กสะอึกสะอื้นแล้วตอนนี้ เขาทนไม่ไหว “ฉันไม่–”

                “ไม่เป็นไร ร้องให้เต็มที่” กาเบรียลตอบ กระแทกตัวเข้ามาใหม่ “ฉันอยากให้เขาได้ยิน”

                และนั่นอาจจะเป็นตัวที่ทำให้แจ็กถึงจุดสุดยอดในที่สุด การที่ได้นึกว่าเรเอสได้ยินทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนี้ รู้ดีว่าลูกชายของเขากำลังทำอะไรกับชายที่เขาเคารพรักเป็นวีรบุรุษ ลดค่าให้ยอดทหาร แจ็ก มอร์ริสัน เป็นแค่ร่างเต็มเปี่ยมด้วยตัณหานอนตะเกียกตะกายบนผ้าปูที่นอน เขาเกือบจะถึงแล้ว ปากพร่ำบอกกาเบรียล มือพยายามช่วยตนเองให้เสร็จ–

                –แต่กาเบรียลทำในสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง ตีมือเขาให้ปล่อย หยุดร่างกายชะงักชะงัน ทำให้ความกระสันมันไปไม่ถึงที่สุด หยุดค้างอยู่อย่างนั้น กาเบรียลนิ่ง จ้องเขาด้วยสายตาดุดัน ส่วนแจ็กก็น้ำตาคลอเบ้า หายใจแรงจนอกกระเพื่อมขึ้นลงจากเตียง การสำเร็จความใคร่อันแสนหอมหวานมันถูกดึงไปต่อหน้าต่อตา เหมือนที่เขาเคยทำกับกาเบรียล

                แต่กับกาเบรียลเขายังปล่อยให้กาเบรียลเสร็จเลยนะ ให้ตายสิ ไม่ใช่ค้างแหงกแบบนี้– “กาเบรียล!”         

                อีกฝ่ายยังคงไม่ขยับ อยุติธรรมเป็นบ้า “นายจะไม่เสร็จจนกว่าฉันจะอนุญาต”

                “แต่–”

                “จน. กว่า. ฉัน. จะ. อนุญาต.”

                และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเซ็กส์ที่ทั้งทรมานและสุขสมที่สุดเท่าที่แจ็กจำได้ เขาถูกปล่อยให้รอเก้อจนหายแข็ง แล้วก็เอาจนเขากลับมาตื่นตัว พาเขาไปเกือบถึงจุดสูงสุด แล้วกระชากเขาลงมา บ้างก็ด้วยการหยิกยอดอกจนทั้งลำตัวเขม็งเกลียว หรือไม่ก็ตีเขาเข้าอย่างแรงที่ต้นขา ครั้งที่สาม กาเบรียลจิกขนหน้าอกเขา ทำให้แจ็กทั้งเจ็บทั้งชอบการลงโทษ

                “ฉันไม่ไหวแล้ว” แจ็กรู้สึกเดจาวูแปลก ๆ ตอนที่เขาเริ่มขอร้อง “– กาเบรียล ได้โปรด”

                “นายยังไหวอยู่”

                “ฉันไม่–ฉันไม่ไหวจริง ๆ ที่รัก ฉันไม่ไหวจริง ๆ “

                กาเบรียลถอนหายใจ “อีกหนึ่งครั้ง”

                ใครสอนให้เขาเป็นฝ่ายรุกที่โหดร้ายแบบนี้วะ แจ็กได้แต่คิด แล้วใครสอนให้แจ็กชอบถูกทำร้ายแบบนี้? กาเบรียลทั้งใจร้าย ทั้งเลือดเย็น พอได้เป็นฝ่ายอยู่เหนือกว่า เขาออกฤทธิ์เต็มที่ เหมือนเก็บกดงั้นแหละ ระบายอารมณ์จากพ่อมาลงที่เขา–

                อีกหนึ่งครั้ง อีกหนึ่งครั้ง ครั้งนี่ล่ะ พระเจ้า แจ็กใกล้เหลือเกิน ใกล้จนเขาแทบจะสัมผัสได้–

                กาเบรียลตบหน้าเขา

                มันไม่แรงมากหรอก แต่เสียงของมันดังจริง ๆ ดังจนกลบทุกอย่าง โสตประสาทลดเหลืออยู่แค่นั้น แจ็กมัวแต่ช็อก ความเจ็บแสบร้อนผ่าวแพร่กระจายบนแก้มไปทั่วใบหน้า เจ็บ ใช่ แต่เขาไม่เคยรู้สึกเร้าอารมณ์ขนาดนี้มาก่อน

                “นี่แก–” เสียงของกาเบรียลควรจะเป็นคำเตือน เป็นธงแดง แต่มันสายไปแล้ว “อย่าบอกนะว่า–”

                แจ็กรู้ตัวว่าลึก ๆ นี่เป็นแค่ปฏิกิริยาของร่างกาย ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขา ถ้าเลือกได้ เขาคงไม่ฉี่ราดกลางเซ็กส์หรอก แต่กลิ่นฉุนและความอุ่นบนผิวเป็นหลักฐานมัดตัวทำให้เขาหลบซ่อนไม่ทัน แจ็กคิดว่านี่จะเป็นตัวทำลายบรรยากาศโดยสิ้นเชิง กาเบรียลคงจะขยะแขยง แต่สิ่งที่เขาได้รับตอบกลับการกระทำอันน่าอับอายมีเพียงแค่ความเงียบงัน

                จากนั้น เสียงหัวเราะดังสนั่น

                กาเบรียลหัวเราะหนักมาก และมันไม่น่าจะเป็นหนึ่งในการสวมบทบาทของเขา หัวเราะจริง ๆ ขำสุด ๆ กับการเห็นแจ็กทำตัวเองอับอายขายขี้หน้า ฉี่ราดตัวเองเพราะความเจ็บ ความช็อก และการถูกบังคับไม่ให้สำเร็จความใคร่เป็นเวลาอันยาวนาน เสียงหัวเราะนั่นทำให้แจ็กหน้าชายิ่งกว่าตอนโดนตบ และทำให้ทั้งตัวของเขาร้อนผ่าวด้วยความอายและความอยาก

                “นายนี่มัน– น่าสมเพชเป็นบ้า!” กาเบรียลด่า

                ด้วยสำเนียงที่สวยงามเป็นที่สุด

                “พระเจ้า เปื้อนผ้าปูที่นอนด้วย ฉันจะขยี้หัวนายเช็ดทีหลัง” คำสัญญานั่นไม่ควรจะทำให้แจ็กกระตือรือร้นขนาดนี้ แต่เขาแทบรอไม่ไหวเลย ยิ่งตอนที่กาเบรียลเอื้อมมือมาจับ รูดแจ็กขึ้นลง.. “หลังจาก– ฉันทำให้นายเสร็จของจริงก่อนน่ะนะ”

 

posts-divider1

 

                “เมื่อกี้นี้นี่.. มากเกินไปรึเปล่า?” กาเบรียลถาม มือลูบเส้นผมเขา

                ใบหน้าของแจ็กยังอยู่บนผ้าปูที่นอนตรงบริเวณที่กาเบรียล ‘ขยี้’ ให้เขาเช็ด แก้มถูกเสียดสีจนร้อนฉ่า

                “ไม่ ไม่เลย” แจ็กหลับตาลง สงสัยว่ามันจะขึ้นเป็นรอยรึเปล่า “สมบูรณ์แบบ” 

 

posts-divider1

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s