Old Dog (9)

Title: Old Dog
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes

Rating: E
Warnings: 
Foot Fetish, Boot Worship, Boot Humping, Dry Orgasm,  Impact Play, Power Play

Notes: เมื่อไหร่เราจะหมดมุก

posts-divider1

                เรเอสไม่ได้ขับไสไล่ส่งแจ็กเสียทีเดียว แต่ดูก็รู้ว่าเขาคงจะไม่ชวนแจ็กมาที่บ้านตอนช่วงคริสต์มาสอีก ไร้ซึ่งความเห็นใจว่าแจ็กไม่เหลือใครให้ฉลองด้วย การได้ยินลูกชายมีเซ็กส์กับเพื่อนคงเป็นอะไรที่ชวนป่วยเอามาก ๆ เราสองคนมองหน้ากันไม่ติด พูดคุยกันด้วยประโยคสั้นห้วน โชคดีของแจ็กกระมังที่เรเอสอายมากกว่าโกรธ เขาเลยไม่ได้สร้างเรื่องอะไร แค่.. ชักสีหน้า

                แต่กับกาเบรียล นั่นก็ไม่รู้เหมือนกัน ในระหว่างที่แจ็กไม่เห็น สองพ่อลูกอาจจะโต้เถียงกันอีกก็เป็นได้

                สุดท้ายเมื่อหมดช่วงเทศกาล เราก็กลับมายังห้องอพาร์ทเมนท์ของกาเบรียลอีกครั้ง สถานที่ที่แจ็กพบว่าเขาชอบกว่าบ้านตนเองเสียอีก ที่บ้าน– ว่างเปล่าและกว้างขวางเกินไปสำหรับผู้อยู่อาศัยหนึ่งคน– มันมีฝันร้าย มันมีฝันผวา มีความระหวาดระแวงที่เขาไม่ได้ทิ้งไปในสงคราม มีความเงียบงันหลอกหลอน มีความคิดของเขาเอง แง่ลบ มืดหม่น

                แต่ที่นี่มีกาเบรียล และกาเบรียลก็มักจะมีวิธีทำให้แจ็กลืมเลือนทุกสิ่งนอกจากเขา

                เราอยู่ในห้องนอนของกาเบรียล– เช่นเคย กาเบรียลไม่อยากออกไปนั่งในห้องนั่งเล่นหรือห้องครัวมากนัก กลัวจะปะเข้ากับแมคครี รูมเมทของเขา ซึ่ง “ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน” อ้างอิงจากที่เขาพูด แจ็กสงสัยว่ากาเบรียลเคยคิดบ้างไหมว่าทำไมแจ็กถึงไม่เคยชวนเขาไปที่บ้าน เป็นฝ่ายมาหาลูกเดียว แต่เขาไม่เคยเอ่ยปากพูด ซึ่งก็ดี เพราะแจ็กไม่อยากให้ใครเห็นว่าสภาพการเป็นอยู่ของเขาเป็นยังไง มัน.. น่าหดหู่ เขาชอบมาหากาเบรียลแบบนี้ล่ะ โอบล้อมโดยทุกอย่างที่เป็นของเขา ในห้องของเขา

                กาเบรียลกำลังนั่งอยู่บนเตียง แกว่งขา มือเล่นแลปท็อป ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไรอยู่ แต่มุมริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้มอยู่เนื่อง ๆ แจ็กชอบมองเขา ไม่มีเกราะป้องกันตนเองสูงส่งเท่าพ่อ เรเอสเจออะไรมาเยอะ ในสงคราม แล้วเขาก็เปลี่ยนไปด้วยเหตุนั้น กาเบรียลไม่เคยสัมผัสอะไรเช่นนั้นมาก่อน และเมื่อคุณใช้เวลา ผ่านมาดที่เขาวางให้ตนเอง มันก็จะเป็นรางวัลอันหอมหวานเมื่อเห็นเขา.. เปิดเผย แบบนี้ สวมชุดนอน เท้าเปล่า ผ่อนคลาย ไม่มีสิ่งใดให้เขาต้องกังวล ไม่มีใครให้เขาต้องโมโห

                แจ็กเดินเข้าไปหาเขา ละสายตาจากรูปภาพที่ประดับผนัง (กาเบรียลไม่เคยตอบซะทีว่ามันมาจากไหน แค่พูดหืม ๆ อืม ๆ เบี่ยงประเด็นไปเรื่อย) กาเบรียลมีขาที่ชวนให้น้ำลายสอ ยาวเพราะส่วนสูง แล้วก็แน่นด้วยกล้ามเนื้อ ต้นขาของเขานี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย แจ็กคิดเสมอว่าเขาโชคดีขนาดไหนถึงได้กาเบรียลมา แต่ วันนี้ ไม่ใช่แค่ขาของกาเบรียลที่ดึงดูดความสนใจ

                ทันทีที่คุกเข่าลงกับพื้นข้างเตียงนอน กาเบรียลร้องทัก “เฮ้– เฮ้ เฮ้ เฮ้”

                แจ็กเงยหน้า เอียงคอมองเขาจากข้างล่าง “หืม?”

                “เดี๋ยวก็เข่าพังหรอก”

                แจ็กขำ “นี่เธอคิดว่าฉันแก่ขนาดไหน”

                “ก็นายใช้ไม้เท้า”

                “นั่นมันสำหรับตาของฉัน” แจ็กเอื้อมมือไปจับขากาเบรียลไว้ รู้สึกถึงร่างของอีกฝ่ายชะงัก กล้ามเนื้อใต้มือเกร็งตัว มันวิเศษมาก แจ็กไล่ฝ่ามือขึ้นลงบนขนหน้าแข้ง และรอยแผลเป็นบนนูน ๆ ที่ประดับหน้าขา “มัน.. ไม่ดีเหมือนแต่ก่อน”

                กาเบรียลสะบัดขาเตะเขาเบา ๆ “นี่นายกำลังทำอะไรฮึ”

                แจ็กเมินเขา ไล่นิ้วลงมาจับเท้าเขาแทน ซึ่งทำให้กาเบรียลขัดขืนกว่าเก่าด้วยอาการบ้าจี้

                “นายใส่รองเท้าเบอร์อะไร?” แจ็กถาม

                “สิบสอง”

                แจ็กจูบเขาตรงหัวเข่า ทำให้กาเบรียลหัวเราะ “ถามจริง ๆ คิดอะไรอยู่?”

                “หลายอย่าง” ไม่ใช่คำโกหกเสียทีเดียว “อืมม… มีสายวัดไหม?”

                “มีน่ะมี” กาเบรียลเตะเขาอีกรอบเมื่อถูกจูบ คราวนี้ตรงเท้า “อะไรก็ตามที่นายคิดอยู่ ฉันจะไม่ใส่ส้นสูง”

                เขาจะไม่แสดงความเสียดายออกไปให้เห็นบนหน้า แต่ ว้า “ทั้งส้นตึกและส้นแหลมเลยรึ”

                “มันก็นรกพอ ๆ กันทั้งคู่นั่นแหละ” กาเบรียลอยู่ไม่สุขเลย ให้ตายสิ ขยับตลอดเวลาพอแจ็กจับเท้าของเขา สู้อาการบ้าจี้ไม่ได้ แจ็กต้องระวัง ถ้าไม่อยากโดนถีบหน้า”ฉันเห็นผู้หญิงใส่ เครื่องทรมานชัด ๆ เท้าบีบเข้าไปรองเท้าเล็ก ๆ แหลม ๆ “

                “ถ้าไม่ใช่ส้นสูงล่ะ” แจ็กต่อรอง “แค่ รองเท้าที่ต่อส้นสูงขึ้นมานิดหนึ่ง..”

                “ซึ่งเป็นคำจำกัดความของส้นสูง?”

                แจ็กกัดนิ้วโป้งเท้าเขาเข้าให้ บทลงโทษสำหรับการพูดจาเถียงคำไม่ตกฟาก

 

posts-divider1

 

                ปฏิกิริยาแรกของกาเบรียลเมื่อเห็นเจ้ารองเท้าบูทสั่งตัด– คือการหัวเราะ

                ก็ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่เลวร้ายนักหรอก

                เขาหยิบมันออกมาจากกล่อง พลิกมันไปมา นิ้วมือไล่บนหนังปลอมสีดำขลับ แล้วหัวเราะใหญ่– มีใครเคยบอกเขาไหมนะว่าเสียงหัวเราะของเขาสามารถนำไปพากย์ตัวร้ายในการ์ตูนได้ หากมืดหม่นกว่านี้สักนิด?– แจ็กยังคงยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง ในขณะที่กาเบรียลเกี่ยวนิ้วกับสารพัดเชือกสีขาวที่ต้องผูกหน้ารองเท้า ไขว้ยาวขึ้นมาตามความสูงของมัน

                มันเป็นรองเท้าบูทสูงถึงใต้เข่า ทำจากหนังปลอม และต้องผูกเชือก เพราะแจ็กมีรสนิยมชอบอะไรแบบนี้ล่ะ ถึงจำนวนเชือกของมันจะเยอะจนดูไม่เหมาะกับการใส่ลำลองเลยก็เถอะ ไม่เป็นไร เขาไม่คิดกะจะให้กาเบรียลใส่มันทุกวันอยู่แล้ว– เว้นเสียแต่อีกฝ่ายจะอยาก มันมีส้นด้วย นิดหน่อย แต่ก็เป็นแค่ส้นตึกสูงหนึ่งนิ้ว ไม่น่าจะทำให้กาเบรียลล้มหรือเมื่อย

                “นายอยากให้ฉันใส่มันระหว่างเรามีเซ็กส์เรอะ?” เขาถาม ตรงไปตรงมาน่าดู

                “ก็ไม่จำเป็นต้องมีเซ็กส์–”

                “กว่าฉันจะผูกเชือกเสร็จนายก็คงแข็งพอดี ฉลาดมาก”

                แจ็กรู้เลยว่าเขากำลังหน้าแดง นี่กาเบรียลจะไม่เลิกล้อเขาเรื่องนี้เลยใชไหม?

                กาเบรียลยังคงสำรวจรองเท้าอยู่ ผิวปาก “ปลายแหลมน่าดูเลย”

                “ไซส์เธอพอดีนะ”

                “กลัวว่ามันจะกัดฉันตายน่ะสิ”

                “ก็.. ลองใส่ดู?” แจ็กเสนอ หัวใจเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะเมื่อพูดออกไป “ถ้าใส่ไม่สบายยังไง.. ค่อยว่ากัน”

                กาเบรียลจ้องหน้าเขาอยู่พักใหญ่ คิ้วขมวดเข้าหากัน เป็นการทดสอบ

                “..นายโชคดีนะที่วันนี้ฉันอารมณ์ดี”

                และแจ็กผ่าน

                อย่างที่เขาเดาไว้ กาเบรียลดูดีมากในรองเท้าบูท แจ็กแอบคิดว่าเขาคงจะดูดียิ่งกว่าหากมันเป็นรองเท้าบูททหาร แต่นั่นคือไอเดียสำหรับวันหลัง ดึงเชือกรัด หนังสีดำขลับกระชับเข้ากับส่วนโค้งของน่องพอดิบพอดี แจ็กคิดว่ามันคงจะดูดียิ่งกว่าหากเรามีถุงน่อง แต่เขาไม่ควรจะโลภมากเกินไป ให้กาเบรียลได้ลองทีละอย่างน่ะดีที่สุดแล้ว ค่อย ๆ ผูกเชือกสวม..

                “ก็.. ไม่เลว” กาเบรียลว่า ลองลุกขึ้นยืนดู เขาแต่งตัวไม่เข้ากับรองเท้าเอาซะเลย กางเกงขาสั้นกับเสื้อฮู้ด แต่มันก็ยังดูดี เข้ากับสีผิวได้อย่างน่าเอร็ดอร่อย เสียงของมันกระทบกับพื้นดังพอ ๆ กับเสียงหัวใจแจ็ก “ฉันคงไม่ใส่มันเดินเล่น แต่…”

                อยู่ดี ๆ เขาก็หัวเราะ หลุดขำพรืด ทำให้แจ็กเอียงคอด้วยความงุนงง

                “ขำอะไรเหรอ?”

                “ฉันแค่– มันตลกน่ะ ของขวัญแรกที่นายมอบให้ฉันคือรองเท้า” เขาขำอีก “”โคตรโรแมนติก”

                แจ็กยิ้ม มองกาเบรียลทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ไขว้ขาเข้าด้วยกันอย่างสวยงามมาก “โรแมนติกไม่ใช่คำที่ฉันมองหา”

                “แล้วอะไรล่ะ”

                “เซ็กชวล

                เมื่อแจ็กคุกเข่าลงอย่างเชื่องช้าตรงหน้ากาเบรียลอีกครั้ง การจูบเขาบนรองเท้าบูทคือสิ่งที่เป็นธรรมชาติที่สุด

                “นายทำอะไรของนาย–” เสียงของกาเบรียลขาดหายไปเมื่อเขาเห็น เมื่อแจ็กไล่นิ้วทางยาวบริเวณเชือกและลิ้นของเขาตวัดบนหนังปลอมจนเปียกชุ่มเป็นทางยาว ชื้นแฉะจนสามารถมองเห็นภาพสะท้อนได้ข้างบน “โอ้พระเจ้า..”

                แจ็กผละออกมาชั่วครู่– และหวังว่าจะเป็นแค่ชั่วคราว– เงยหน้ามองกาเบรียล “ฉัน…ได้ไหม?”

                “ไม่ใช่ประโยคด้วยซ้ำ” กาเบรียลพึมพำ แต่ก็ยื่นขาให้ “ไหน ๆ ถ้านายจะทำ.. เอาให้เอี่ยมล่ะ”

                “ครับผม” แจ็กขานรับ จูบเขาเบา ๆ ตรงปลายรองเท้า “ครับผม..”

                รองเท้าบูทที่กาเบรียลสวมอยู่นั้นเป็นของใหม่ ยังไม่ได้เปรอะเลอะเทอะ พึ่งออกมาจากกล่อง สิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่มันจะมีได้ก็เป็นแค่ฝุ่น และรสชาติขมขื่นกับกลิ่นฉุนจมูก ทั้งหมดเป็นเพราะหนังปลอมและการเก็บมันไว้ในที่อับ แต่มันไม่ได้ทำให้แจ็กรู้สึกรังเกียจ ไม่ได้ทำให้เขาอยากจะขย้อน มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ และการได้ ‘บริการ’ ใครสักคนมักจะทำให้แจ็กรู้สึกดีเสมอ ลืมถึงความกังวลในใจ แค่ตั้งสมาธิอยู่กับการทำให้รองเท้าบูทของกาเบรียลสะอาดเอี่ยมเป็นมันวาว

                กาเบรียลเอื้อมมือมาลูบผมแจ็ก จับเขาไว้ตรงท้ายทอย การกระทำเล็ก ๆ ที่เรียกเสียงครางลึกต่ำจากในคอ ยิ่งนิ้วของขาแทรกเข้ามาในเรือนผมแล้วขยุ้ม กดหน้าแจ็กเข้ากับหน้ารองเท้าบูท หัวใจของแจ็กก็ยิ่งเต้นแรง ความรู้สึกมันวิ่งแล่นเตลิดเปิดเปิง การได้ทำสิ่งที่ต่ำแบบนี้ มันช่าง..ล้ำค่า เขาไม่อยากจะหยุด แต่ก็ต้องหยุด ละจากข้างซ้ายไปสู่อีก–

                แจ็กอุทานลั่นเมื่อถูกกาเบรียลถีบเข้าที่ไหล่ หงายหลังล้มทั้งนั่งจนลงไปนอนกับพื้น ขาที่คุกเข่าอยู่เมื่อกี้กระจัดกระจายเหยียดออก สองแขนยันตนเองไว้ไม่ทัน หัวของเขากระแทกกับพื้น ไม่ได้แรงนักหรอก แต่ก็มากพอที่จะได้ยินเสียงและทำให้รู้สึกหัวหมุน  หูอื้อ ยังไม่ทันได้ถามว่าเขาทำอะไรผิด กาเบรียลก็มอบคำตอบให้ ฝ่ารองเท้าบูทยื่นมาอยู่ตรงหน้า

                “นายยังไม่เสร็จ” เขาสั่ง “เอาให้ทั่ว”

                แจ็กหน้าแดง ยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยร่างกายสั่นเทา รับฝ่าเท้าของกาเบรียลมาเลีย ลิ้นแทรกไปตามพื้นผิว สัมผัสถึงความสาก และรสยางด้าน ๆ ยังใหม่เสียจนเหม็น เขาอมตรงส่วนส้นไว้ในปากได้เลย ชั่วครู่หนึ่งก่อนจะผละออก

                เส้นน้ำลายเชื่อมโยงระหว่างรองเท้าบูทและริมฝีปากของแจ็ก

                “น่าขยะแขยง” กาเบรียลพูด ความเอ็นดูในน้ำเสียงไม่ใช่ของปลอม ชัดเจนแจ่มแจ้งให้ได้ยิน

                ขณะที่แจ็กได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนไปทำความสะอาดข้างขวาในที่สุด กาเบรียลคงก้มลงมองเห็นตรงหว่างขา สังเกตว่าเขาแข็งแค่ไหนจนเป้ากางเกงนูนขึ้นมา และเขาก็คงก็จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ– อยากจะโหดร้ายเป็นพิเศษ– นิสัยชอบความรุนแรงปรากฏออกมาเสมอเมื่อแจ็กสมยอมมอบอำนาจให้เขา เพราะปลายรองเท้าบูทเตะเข้ากลางเป้า? โหดร้ายเป็นที่สุด

                มันไม่ได้แรงมากหรอก เขาออมแรงไว้เยอะเลย รู้ดีว่ามันจะเจ็บแค่ไหนหากเขาใช้เต็มแรง แต่มันก็ยังแรงมากพอที่จะทำให้แจ็กรู้สึกจุก ร้องออกมาดังลั่น ฟันต้องกัดลงบนหนังของรองเท้าบูทไม่ให้ตนเองครวญคราง น้ำตาไหลซึมเออกมาตรงหางตาทั้งสอง สิ่งที่น่าสังเกต? มันไม่ได้ทำให้เขาสูญเสียอารมณ์ไปเลยแม้แต่น้อย ยังคงตื่นตัวจนเริ่มรู้สึกเจ็บ เพราะโดนเตะด้วยล่ะ

                “ไม่อยากจะเชื่อเลย– นายเป็นคนยังไงวะ เกิดอารมณ์ตอนเลียส้นรองเท้าฉันเนี่ยนะ?” กาเบรียลล้อ

                แจ็กครางหงิง พูดอะไรต่อไม่ได้

                เท้าอีกข้างเตะเขาอัดเข้าที่ท้อง ทำให้แจ็กตัวงอ “ทุเรศฉิบหาย”

                แจ็กยังคงประคบประหงมรอยช้ำของตนเองอยู่ อาการเจ็บปวดยังแผ่ซ่านทั่วร่าง รวมถึงศักดิ์ศรีที่ถูกกระทำชำเราเละเทะ เขาก็เลยประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อกาเบรียลพูดเสนอขึ้นมา หวานราวน้ำผึ้ง “อยากจะเสร็จไหมล่ะ?”

                “..หยะ อยากครับ” แจ็กรีบตอบ สองมือกอดขาเขาไว้ “อยาก”

                เราจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น กาเบรียลมองเขาด้วยสายตาดูถูกดูแคลนอย่างรุนแรง มันแผดเผาแจ็กไปถึงทรวง กาเบรียลเหมือนรอให้เขาพูดอะไรสักอย่าง แต่แจ็กไม่รู้ ตามไม่ทัน ได้แต่กอดขาเขาอยู่อย่างนั้น สับสนงุนงง

                กาเบรียลถอนหายใจเบื่อหน่าย “อะไร คิดว่าฉันจะทำอะไรให้นาย ใช้มือให้รึ? หรือปาก? ไม่เอาน่า”

                แจ็กจูบหัวเข่ากาเบรียล วิงวอน เรียกเสียงถอนหายใจอีกรอบจากอีกฝ่าย

                “ถ้านายอยากนัก นายก็ต้องกระเด้าขาฉันเหมือนหมา”

                แค่ประโยคสั้น ๆ แต่มันทำให้เขาเสียวสันหลังวาบ ขนลุกไปทั่วตัว ความต้องการร้อนผ่าวในอกมากพอจะทำให้ขาดใจ เราทั้งสองยังสวมเสื้อผ้าครบหมด แต่กาเบรียลอยากให้เขา…กระเด้า..ขา เหมือนหมา อยากให้เขาเสร็จอย่างนั้น แจ็กกัดริมฝีปาก กลืนศักดิ์ศรีลงคอ แล้วเริ่ม เขาเปลี่ยนท่าขึ้นมานั่งคุกเข่าอีกครั้ง คร่อมรองเท้าบูทกาเบรียลไว้ ให้หว่างขาสัมผัสกับพื้นผิวของปลายรองเท้าบูท และเชือกสาก ๆ ของมัน โชคดีที่ยังมีผ้ากั้น มันไม่ทำให้เขาเจ็บ แต่มันก็เป็นอาการเสียดสีขึ้นลงที่ทำให้แจ็กครางไม่หยุดเมื่อเขาร่อนสะโพก ส่ายเอวอย่างที่กาเบรียลอยากจะเห็น อย่างที่เขาสั่ง หวังว่ามันจะมากพอให้เขาถึงฝั่ง

                กาเบรียลขมวดคิ้ว เอื้อมมือมาปาดน้ำตาของแจ็กออกจากแก้ม

                “อย่าฟูมฟายน่ะ แค่นี้ทำให้ฉันไม่ได้รึยังไง?”

                “ทำได้ครับ! ทำได้” แจ็กรีบแก้ตัว เงยหน้ากลั้นน้ำตาไว้ “ทำได้”

                กาเบรียลลูบหัวเขา ปลอบประโลม

                “อย่างนั้นแหละ แจ็กกี้” เขาใช้ชื่อเล่นนั่นอีกแล้ว “อย่างนั้น..”

                อาจจะด้วยอายุ ไม่สามารถอดทนอดกลั้นได้มากอีกต่อไปแล้ว อาจจะเพราะคำพูดของกาเบรียล เชือดเฉือนทิ่มแทงได้ดีที่สุด หรืออาจจะเพราะการเสียดสีอันแสนวิเศษของรองเท้าบูทหนังและหว่างขาของแจ็ก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด มันมากพอจะส่งเขาถึงจุดสุดยอด.. อันแสนอ่อนแอ เขาเสร็จ แต่มันน้อยมาก หลั่งออกมาเปื้อนกางเกงเป็นดวงเล็ก ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น เปื้อนกางเกงในชุ่ม แต่ไม่มากพอ เขายังต้องการมากกว่านี้อีก ร่างกายสั่นเทิ้มไปหมด แต่เขารู้ดี เขาไหวแค่นี้ มากกว่านี้ไม่ได้ เท่านี้ก็เหนื่อยมากพอแล้ว สูญเสียเรี่ยวแรงไปหมดกับการสำเร็จความใคร่สั้น ๆ หลั่งออกมาแค่ไม่กี่ครั้ง…

                แจ็กนั่งซบต้นขาของกาเบรียลอยู่อย่างนั้น สติหลุดลอยจากร่าง แทบไม่รู้สึกรู้สา

                จนกระทั่งกาเบรียลตบเขาเข้าที่แก้มเบา ๆ เรียกแจ็กให้ออกจากภวังค์ “เฮ้ แล้วฉันล่ะ? อย่าเห็นแก่ตัวสิ”

                แล้วเขา?–อ้อ ใช่

                “ขอโทษครับ” แจ็กตอบ แล้วดึงกางเกงขาสั้นของกาเบรียลลง “กาเบรียล…” 

 

posts-divider1

                กาเบรียลถอนหายใจ ยืนฉีดน้ำใส่รองเท้าบูทคู่ใหม่ของเขาด้วยฝักบัว “ตรงกันข้ามกับคำว่าสะอาดเลย”

                แจ็กหัวเราะ นั่งเปลือยท่อนล่างอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำเพราะกางเกงต้องซัก “ใช่ไหมล่ะ?” 
posts-divider1

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s