Old Dog (14)

Title: Old Dog
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes

Rating: E
Warnings: Forced Sex Fantasy,
Rough Sex, Come as Lube, Unprepared Sex, Knifeplay, Bloodplay, Slut-shaming, Unnegotiated Kink, Creampie, Anal Gaping
Notes:
1:1 Porn to Plot ratio!

posts-divider1

                เจสซี่ไมได้อยู่ในห้องของกาเบรียลอีกต่อไปเมื่อเรากลับมา ดี เพราะแจ็กขี้เกียจอธิบายว่าทำไมเขาถึงมีมือข้างหนึ่งบีบอยู่รอบคอกาเบรียลแล้วดันเขาเข้ามาในห้องทั้งอย่างนั้น ในขณะที่กาเบรียลดิ้นรนขัดขืนตามหาลมหายใจ แต่แล้วก็พึ่งจะได้หายใจเต็มปอดก็ตอนถูกแจ็กผลักลงเตียง– การกระทำที่ส่งผลให้หัวใจของแจ็กเต้นรัว ทุกปฏิกิริยานั้นสมบูรณ์แบบ เสียงอุทานของกาเบรียล การที่เขารีบสูดหายใจเข้าลึก เสียงเตียงสั่นเพราะน้ำหนักของกาเบรียล และสีหน้าสับสนมึนงงสุดฤทธิ์ของเขา

                แจ็กก้มลงหยิบมีดพับที่เขาเก็บไว้ในรองเท้าบูท– นิสัยเก่าที่แก้ไม่หาย– เอามันมาถือไว้ขณะที่ยืนมองกาเบรียล

                “จำเซฟเวิร์ดนายได้นะ?” เขาถาม ตามพิธี

                กาเบรียลพยักหน้า “รีปเปอร์..”

                “แล้วถ้าเธอพูดไม่ได้?”

                “ฉันจะไขว้นิ้ว”

                รู้งานเสมอ แจ็กสอนเขามาดี

                ไม่ใช่เจสซี่

                คลานขึ้นเตียง มีดยังคงถือในมือ แจ็กเคยถูกบอกว่าเขาดูน่ากลัวเป็นบ้าในอารมณ์นี้ ซี่ฟันขาวมีแต่เขี้ยว ดวงตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง สีหน้าไม่เปิดเผยถึงอารมณ์ใด ๆ ในใจ คาดเดาอะไรไม่ได้เลย และนั่นคือสิ่งที่เขาอยากให้กาเบรียลเห็น ให้เขามองตาแจ็กแล้วเห็นแค่ภาพสะท้อนตนเอง ไม่ใช่วิธีที่แจ็กมองเขา แจ็กอยากให้เขากลัว

                กาเบรียลกระเถิบตัวถอยหลังหนีจนชิดหัวเตียง เริ่มตระหนกแล้ว ตอนนี้ “เอ่อ แจ็ก–”

                “หุบปาก”

                แค่นั้นถึงกับทำให้กาเบรียลคราง ไม่เคยชินกับการถูกปฏิบัติด้วยเช่นนี้

                แจ็กดึงขอบกางเกงกาเบรียลจนตึง แล้วใช้มีดกรีดมัน ฉีกมันให้ขาดจากขอบ แล้วโยนมันทิ้งเป็นแค่เศษผ้า ทิ้งให้ร่างของกาเบรียลเปล่าเปลือยอีกครั้ง คมมีดห่างจากผิวเขาไปแค่คืบ เมื่อชั่วครู่นี้ และมันทำให้กาเบรียลชะงักชะงัน ไม่รู้จะสั่นเทิ้มด้วยความกลัวหรืออยู่นิ่งไม่ให้โดนบาดดี ขนลุกไปหมดทั้งตัว แจ็กมองเขาหัวจรดเท้า กาเบรียลยังคงชุ่มอยู่ในเหงื่อ ในกลิ่นของชายคนอื่นที่ไม่ใช่แจ็ก ก้มลงมองข้างล่าง คราบน้ำกามจากเจสซี่ยังคงเปื้อนเต็มต้นขา ก้น ไหลออกมาจากตัวเขาอีกต่างหาก

                พอแจ็กจับขาเขาแยกออก กาเบรียลเริ่มร้องท้วง “เดี๋ยวก่อน แจ็ก ฉันไม่–”

                “ถ้าเธอยังไม่หุบปาก กาเบรียล” แจ็กถือมีดขู่เขา “ฉันจะควักลูกตาเธออก แล้วเอากับรูเบ้าตา”

                เงียบกริบทันที ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง– ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณไม่ควรทำหากกำลังถูกขู่จะควักเบ้าตา กาเบรียลสั่นทั้งตัวแล้วตอนนี้ กลัวจัด แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดอารมณ์ เริ่มตื่นตัว มันอาจจะเป็นแค่ปฏิกิริยาของร่างกายก็ได้ ตอบสนองกับความกลัวในแบบประหลาดด้วยการทำให้เขาแข็งชูชันบนหน้าขา หรือมันอาจจะแปลว่ากาเบรียลวิปริตพอ ๆ กับเขา

                หนุ่มน้อยโรคจิตของแจ็ก

                แจ็กมองมือของกาเบรียล ไม่มีสัญญาณ แต่.. เขาก็ยังอยากจะเช็กให้แน่ใจ “สีอะไร คนสวย?”

                “ขะ–เขียว” กาเบรียลตอบทันที “เขียว”

                แจ็กเลียริมฝีปาก เขารู้อยู่แล้วล่ะว่ากาเบรียลรับได้มากกว่านี้

                “ดีมาก”

                จับต้นขาอวบอ้วนของกาเบรียลแยกออก แจ็กมองสภาพความเสียหาย ดูว่าเจสซี่ทำเขาไว้หนักแค่ไหน รูน้อย ๆ ของเขาที่ปกติจะคับแน่น ตอนนี้อ้าออกเล็กน้อย แถมยังมีร่องรอยของเจสซี่ไหลเยิ้มออกมาตลอดเวลา เป็นแอ่งเล็ก ๆ บนที่นอน แจ็กขมวดคิ้ว เขาจะไม่เตรียมการกาเบรียล จะไม่มีการเล้าโลมอะไรทั้งนั้น ปลดกางเกงตนเองออกแล้วแทรกตัวเข้าไปทันที

                มันเจ็บ แน่นอนอยู่แล้ว น้ำรักจากชายคนอื่นไม่ใช่หล่อลื่นที่ดี แต่มันต้องพอ เพราะแจ็กจะไม่มอบอะไรอย่างอื่นให้เขาแล้ว กาเบรียลชักสีหน้าเกยเก มือจิกลงบนผ้าปูที่นอน แต่ไม่ส่งสัญญาณ ไม่บอกให้หยุด แค่กัดริมฝีปากตนเองแน่นจนแจ็กเกรงว่ามันจะแตก ดี บางทีการเลือดออกเล็ก ๆ น้อย ๆ อาจช่วยให้เขาหลาบจำ เป็นบทเรียนที่เขาต้องสอนให้ตนแอง

                แจ็กเริ่มขยับ และพบว่า ถ้าคุณสอดใส่เข้ามาโดยไร้ซึ่งการเตรียมการ ต่อให้ถูกกระทำชำเรามายังไง กาเบรียลก็ยังรัดแน่นอย่างวิเศษสุด ถึงแม้สะโพกของเขาจะไม่ขยับรับจังหวะของแจ็ก แต่นอนนิ่ง ริมฝีปากสั่นเทิ้ม หายใจเข้าออกสลับกันมั่วไปหมด แจ็กสบถเบา ๆ ชักมีดที่ถืออยู่เข้าจ่อคอของกาเบรียล ทาบตรงลูกกระเดือกของเขาพอดิบพอดี เอาด้านคมเข้าหา

                “ขยับ” แจ็กสั่ง

                กาเบรียลกลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับอย่างอันตรายเหนือคมมีด ก่อนจะเริ่มขยับสะโพก

                “เจสซี่พูดถูก ฉันสปอล์ยเธอ” แจ็กต้องควบคุมตนเองอย่างสูง ไม่ให้มีเสียงครางเล็ดรอด ไม่ให้จังหวะลมหายใจขัดคำพูด นิ่งสนิทและไร้อารมณ์ เอากาเบรียลเพราะเขาทำได้ไม่ใช่เพราะเขาอยาก “หลังจากนี้ ฉันจะไม่ใจอ่อนให้เธออีกแล้ว”

                กาเบรียลพยักหน้ารับรัว ๆ แต่แจ็กไม่แน่ใจว่าเขาฟังได้ศัพท์รึเปล่า มัวแต่ขยับสะโพกอย่างทุลักทุเล มัวแต่สบถครางต่ำในลำคอ ไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ สภาพของทั้งสองช่างแตกต่าง แจ็กยังคงแต่งตัวครบ ปลดแค่ซิปกับเข็มขัด กางเกงลดลงมาเพียงแค่เล็กน้อย แต่กาเบรียลเปลือยเปล่า ตกอยู่ใต้อำนาจและความเมตตาของแจ็กล้วน ๆ ผู้เอาเขาทั้ง ๆ ที่ยังสวมรองเท้า

                และแน่นอน มือถือมีด ลืมเรื่องนั้นไม่ได้

                “บางทีฉันควรจะสลักชื่อฉันบนตัวเธอ” แจ็กฮัม “พอเธอเปลื้องผ้าให้ใครพวกเขาจะได้เห็นชื่อฉันแล้ววิ่ง”

            ในความเป็นจริง ชื่อของแจ็กไม่มีน้ำหนักเหมือนในอดีตแล้ว แต่มันดีเหลือเกินที่ได้เสแสร้ง– ในช่วงเวลาสั้น ๆ – ว่าเขายังมีอำนาจล้นมือ ยังมีการควบคุมเหนือใครสักคน หรือ ถ้าจะให้เฉพาะเจาะจง ร่างเปลือยเปล่าของ กาเบรียล เรเอส

                “เพราะเขารู้ว่าฉันเป็นใคร รู้ว่าฉันทำอะไรได้” แจ็กพูดต่อ แสยะยิ้ม “และฉันจะไม่แบ่งของของฉันอีกต่อไป”

                มีดไล่จากคอลงมาที่อก…

                “ฉันขอโทษ” กาเบรียลโพล่งออกมา “ฉันเป็นของนาย ได้โปรด อย่า–”

                แต่ไม่มีเซฟเวิร์ดถูกกล่าว ไม่มีสัญลักษณ์มือ

                แจ็กหัวเราะ แล้วละมีดจากอกมาที่ต้นขา ปลอดภัยกว่า ตรงนั้น

                ตอนแรกเขากะจะกรีดเป็นตัวย่อชื่อ แต่ชื่อของเจสซี่ดันมีตัวย่อเหมือนเขาเป๊ะ จ. ม. เหมือนกัน ซึ่งน่าหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง ชื่อเต็มก็ยาวเกินไป เขากลัวกาเบรียลจะรับไม่ไหว แต่แล้วไอเดียก็บังเกิด แจ็กจับมีดกลับหัวกลับหาง ชี้ด้านคมลงต่ำ แล้วเริ่มกรีดมันเป็นวงกลม จนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้จักวิธีวาดสัญลักษณ์โอเวอร์วอทช์ได้ขึ้นใจ ใต้กระดูกไหปลาร้าของกาเบรียล เขารักษาน้ำหนักให้เบา ไม่ให้กรีดมากเกินพอ อยากได้แค่หยดเลือดเล็ก ๆ ที่ซึมผ่านรอยโค้งของเส้น เหมือนน้ำค้าง

                มันจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นหรอก เบาบางเกินไป และถ้าได้รับการรักษาตามควร ก็ไม่มีอะไรต้องห่วง แจ็กไม่ได้ใช้มีดเล่มนี้มานานแล้ว พกไว้เพื่อความปลอดภัยมากกว่าให้ใช้ รู้ว่ามันสะอาดในปลอกของมัน กาเบรียลครวญครางอยู่ใต้มือเขา ถึงแม้เสียงจะระคนไปด้วยเสียงสะอื้นก็ตาม เมื่อเสร็จ ด้านคมของมีดแจ็กถูกเคลือบไปด้วยเลือด ต้นขาของกาเบรียลก็เช่นกัน

                “จะ แจ็ก–” กาเบรียลสำลัก “มัน–”

                “อย่าโวยวาย กาเบรียล ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่กรีดหน้าเธอ” แจ็กหัวเราะ “ถ้าเธอเสียโฉม บางทีคนจะได้ไม่ยุ่งกับเธอ”

                กาเบรียลครางต่ำในลำคอ หลับตาลงหนีสีหน้าโหดร้ายของแจ็ก

                “สำส่อน”

                เราอยู่ในท่านั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งกาเบรียลหยุดเลือดไหล จนกระทั่งเราทั้งสองคนสำเร็จความใคร่ หน้าของกาเบรียลเต็มไปด้วยน้ำตาแห้งกรัง ส่วนเลือดบนต้นขาของเขาก็แทบจะเคลือบไปกับผิว ตลอดเวลาจนถึงตอนนี้ แจ็กเติมเต็มเขาด้วยคำด่าสารพัด แต่ละคำทั้งโหดร้ายและหยาบโลน แต่กาเบรียลก็ไม่ใช้เซฟเวิร์ด และสีไม่เคยต่ำไปกว่าเหลือง

                แจ็กภูมิใจในตัวเขาเหลือเกิน

                รอยจูบบนแผลอาบเลือดคือการแสดงความรัก

 

posts-divider1

 

                แจ็กขับรถกลับบ้าน พยายามโน้มน้าวตัวเองว่าเขาไม่ใช่ไอ้ชาติชั่วที่กลับก่อน ไม่อยู่กับกาเบรียลจนเขาตื่น กาเบรียลคงจะเหนื่อยจัด จากทั้งเจสซี่ แล้วก็ต้องมารองรับอารมณ์เขาอีก เลยสลบเหมือดไปหลังจากนั้น แจ็ก.. ไม่อยากจะอยู่ต่อ เหตุผลเห็นแก่ตัวมาก แต่เขาคิดว่าการอยู่ค้างอพาร์ทเมนท์กาเบรียล ตื่นมาเห็นเขาตอนเช้า มันอันตรายต่อจิตใจเกินไป

                เขาทำแผลให้กาเบรียลระหว่างที่เจ้าตัวม่อยหลับ ห่มผ้าให้ เขียนโน้ตวางบนตู้หัวเตียงขอโทษขอโพยที่ไม่ได้อยู่ด้วย และเตือนให้เขาหาอะไรทานด้วยยามเช้า บางอย่างเพื่อดื่ม สวมกางเกง ล้างมีดในอ่างล้างจาน เก็บมันกลับเข้าที่ แล้วก็.. รีบเผ่นกลับบ้านเลย มันดึกพอสมควร เมื่อเขามาถึงบ้าน  แต่ก็ยังมีเสียงปาร์ตี้เฮฮาฉลองวันปีใหม่จากบ้านหลังอื่น ๆ

                แจ็กจอดรถ กำลังจะเดินเข้าบ้าน แต่แล้วก็พบกับสิ่งที่ทำให้เลือดภายในตัวเย็นเฉียบ

                ประตูไม่ได้ล็อก

                เป็นไปไม่ได้ ความทรงจำของเขาไม่ได้ล้มเหลวถึงขั้นจำไม่ได้ว่าตนเองล็อกประตูรึเปล่า เขาล็อก เห็นกับตา ทำกับมือ จำได้ชัดเจน มีคนบุกรุกเข้ามาในบ้านของเขา กรณีที่ดีสุด อะนา กรณีที่เลวร้ายที่สุด? ผู้ไม่หวังดี แจ็กหมุนลูกบิด เปิดประตูอย่างเงียบเฉียบ รู้สึกขอบคุณประตูใหม่เอี่ยมที่ไม่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เขาก้าวเดินอย่างช้า ๆ สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการคือการประกาศให้ผู้บุกรุกรู้ตัวว่าเขาเข้ามาข้างใน หากพวกมันยังอยู่ มันอาจจะเป็นโจร เข้ามาขโมยของแล้วไปก็ได้

                แต่ใครกันจะเลือกเข้าบ้าน แจ็ก มอร์ริสัน ด้วยเรื่องโง่ ๆ อย่างขโมยของ?

                บางทีพวกมันอาจจะไม่รู้ว่าเป็นเขา

                แจ็กเปิดไฟห้องรับแขก และได้รับคำตอบทันทีว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร

                มีกอริลล่านั่งอยู่บนโซฟาของเขา

                ตัวของวินสตันมีขนาดใหญ่ยักษ์ แต่เขาก้มคองอเข่า ย่อตัวเสียจนเล็กจิ๋วบนโซฟา ดวงตาเหลือบมองแจ็กอย่างหวาดหวั่น ทำให้ตนเองเป็นกอริลล่าที่ไม่น่ากลัวที่สุดในโลก มันยาก ที่จะจำ ‘วินสตัน กอริลล่าจากดวงจันทร์!’ ไม่ได้ ต่อให้อีกฝ่ายจะสวมเชิร์ตกับสายรัดเอี้ยม กางเกงสแล็กไซส์กอริลล่าประดุจคนธรรมดาเดินดิน ไม่มีใครพูดอะไร ได้แต่จ้องหน้ากัน

                จนกระทั่งวินสตันพูดขึ้นก่อน “ขอโทษจริง ๆ ที่ผมบุกรุกเข้ามา”

                แจ็กหรี่ตา “เธอเข้ามาได้ยังไง”

                “กุญแจสำรองจากคุณอะนา”

                เยี่ยม ให้มันได้อย่างนี้สิ

                “ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ” เขาเกริ่น “ผมพึ่งส่งดาวเทียมโอเวอร์วอทช์ขึ้นใหม่ แล้วติดต่อกับเจ้าหน้าที่ภายในระบบผ่านเครือข่ายสื่อสารของเรา ทุกคนได้ข้อความของผมหมดแล้ว แต่.. ผมคิดว่า สำหรับคุณ เราควรคุยกันตัวต่อตัว”

                “จานดาวเทียม– สื่อสาร–” แจ็กชะงัก “นี่เธอกำลังพยายามสังกัดเจ้าหน้าที่ของฉันอีกแล้วเหรอ”

                “ผม–”

                “แล้วนี่ได้รับอนุญาตจากสหประชาชาติรึยังไง?”

                “เปล่าครับ เปล่า”

                เยี่ยมไปเลย ปีใหม่ เรื่องเลวร้ายเรื่องใหม่ โอเวอร์วอทช์ เวอร์ชั่นองค์กรผิดกฎหมาย ใครมอบอำนาจให้กอริลล่าทำได้มากถึงขนาดนี้กันนะ เขาพูดพร่ำหลายรอบแล้ว ในอดีต ตอนที่เราเจอกัน บอกครั้งแล้วครั้งเล่าว่าโลกยังต้องการโอเวอร์วอทช์ ถึงแม้อาธีน่า และแจ็ก จะย้ำเตือนเขาสารพัดครั้งว่ามันเป็นความคิดที่เลวร้ายสิ้นดี ยิ่งกว่านั้น ผิดกฎหมายไม่รู้กี่ประเภท

                “เอาโอเวอร์วอทช์กลับมาอีกครั้ง..” แจ็กพึมพำ “มันจะไปมีประโยชน์อะไร”

                มันจะไม่มีวันยิ่งใหญ่เหมือนในอดีต จะเทียบไม่ได้เท่าครึ่งของทุกสิ่งที่แจ็กอุทิศให้มัน ก่อนที่มันจะล่มสลายไม่เป็นท่า ด้วยน้ำมือของประชาชนที่เราเคยปกป้อง โลกไม่ต้องการโอเวอร์วอทช์ ไม่ต้องการฮีโร่ ไม่ต้องการซุปเปอร์โซลเยอร์

                และแจ็ก ตอนนี้ ก็เป็นแค่ไอแก่คนหนึ่ง ไม่ใช่คนที่เขาเคยเป็น

                หมดประโยชน์

                “โลกอาจจะไม่ต้องการเรา แต่พวกเขาจำเป็นต้องมีเรา” วินสตันตอบทันควัน “คุณน่าจะรู้ดีกว่าใคร โลกไม่ได้สงบสุขขึ้นเลยถึงแม้สงครามจะจบ การก่อการร้าย ข่าวลือเรื่องสงครามออมนิคครั้งที่สองจากรัสเซีย.. โอเวอร์วอทช์ช่วยโลกได้”

                “คิดว่าทำงานของฉันได้ล่ะสิ เธอน่ะ” แจ็กพูดลอดไรฟัน

                แต่วินสตันไม่ไหวหวั่น “ต้องมีใครสักคนทำครับ”

                “การสถาปนาโอเวอร์วอทช์อีกครั้งเป็นความผิดทางอาญาขั้นสูง–”

                “–ถ้าเราแสดงให้สหประชาชาติเห็นถึงประสิทธิภาพของเรา พวกเขาจะต้องไถ่โทษนั้นอย่างแน่นอน” วินสตันขัดกลางประโยคทันที แจ็กคงจะว่าเขา แต่ไม่มีอารมณ์ “และถ้าพวกเขาอนุมัติให้เรากลับมาเป็นองค์กรที่แท้จริงอีกครั้ง..”

                ประโยคถัดไปของวินสตันคือสิ่งที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยิน

                “พวกเขาอาจจะให้งบประมาณสนับสนุนโครงการซุปเปอร์โซลเยอร์อีกครั้ง” มันเหมือนไพ่ตาย หรือหมัดเด็ด ฮุคเข้าใต้คางเต็มแรงจนแจ็กหน้าหงาย “พวกเขาจะได้หาทางช่วยปัญหาของคุณ ทำให้คุณกลับมาเป็นยอดทหารอีกครั้ง”

                แจ็กพูดไม่ออก

                “ช่วยลองเอาไปพิจารณาทีเถอะครับ”

                ข้างนอก ดอกไม้ไฟระเบิดเหมือนเสียงกระสุนของออมนิค ปีใหม่ได้มาเยือน พร้อมกับเส้นทางใหม่ โชคชะตาใหม่

               posts-divider1

                สองวันผ่านไป แจ็กถึงจะพึ่งติดต่อเขาเป็นครั้งแรก แผลบนต้นขาตกสะเก็ดเสร็จไปแล้วด้วยซ้ำ

                และนี่คือข้อความแรกของเขา

                เธอจะต้องไม่เชื่อแน่ว่าฉันเจออะไรในกล่องเซ็กส์ทอย – แจ็ก

            (ใช่ เขาถูกเลื่อนขั้นเป็น ‘แจ็ก’ ได้สักพักแล้ว ทำไม มีปัญหารึ)

                กาเบรียลไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งที่ทำให้ชายคนนี้นึกถึงเขาคือ.. เซ็กส์ทอย แทนที่จะเป็น ไม่รู้สิ ทุกอย่าง แต่ไม่ หมอนี่ยืนอยู่เหนือกองสารพัดของเล่นสุดแสนกุ๊งกิ๊งแล้วถึงจะเห็นหน้ากาเบรียลลอยมาในหัว หลังจากผ่านมา สอง วัน

                นี่เป็นข้อความแรกหลังจากที่นายไม่ได้คุยกับฉันมาสองวัน – กาเบรียล

            ไม่มีคำตอบอยู่ครู่

                อา ขอโทษจริง ๆ มีเรื่องใหม่เข้ามาน่ะ ฉันก็เลยยุ่ง – แจ็ก

            ฉัน.. ไม่ค่อยอยากพูดถึงมัน เรากลับไปคุยกันเรื่องเมื่อครู่นี้ไม่ได้รึ? – แจ็ก

            กาเบรียลขมวดคิ้ว

                เซ็กส์ทอยน่ะเหรอ – กาเบรียล

            ใช่ – แจ็ก

            เออ ก็ได้ – กาเบรียล

            เขาไม่ได้น้อยใจ เพราะอาการน้อยใจเป็นของพวกหน่อมแน้ม และนั่นไม่ใช่กาเบรียล

                แจ็กส่งไฟล์ภาพ Ovi01.jpg

            มันเป็นเซ็กส์ทอยที่หน้าตาอุบาทว์ที่สุดเท่าที่กาเบรียลเคยเห็น     

            มันเป็น.. ดิลโด้ คิดว่านะ ฐานค่อนข้างใหญ่ แล้วตัวมันเองก็ทั้งใหญ่ทั้งยาว เป็นซิลิโคนสีขาวซีด ๆ แล้วมีปากตรงปลาย อ้าออก พะงาบ ๆ มันเหมือนสิ่งมีชีวิตที่คุณคงจะหาได้จากในหนังเอเลี่ยน ประเภทที่เลื้อยเข้ามารัดรอบคุณแล้ว– อี๊

                นี่มันบ้าบออะไรกันวะ – กาเบรียล

             ที่ฐานมีรูให้ยัดไข่เข้าไปข้างใน – แจ็ก

            หา?!?!?!? – กาเบรียล

            มันจะง่ายกว่าถ้าฉันอธิบายตอนเราอยู่ด้วยกัน – แจ็ก

            กาเบรียล เธอชอบตอนที่ฉันแกล้งทำเป็นพูดเรื่องท้อง ใช่ไหม? – แจ็ก

            กาเบรียลหน้าแดงอยู่เหนือจอมือถือ ได้แต่ทำตาดุมองข้อความ

                ก็ใช่ – กาเบรียล

            นี่จะช่วยให้เธอรู้สึกว่ามันเป็นยังไง ในเวลาสั้น ๆ – แจ็ก

            ฉันจะไม่กดดันให้เธอทำในสิ่งที่ต้องการ แต่.. ช่วงนี้หนักหนาสาหัสกับฉันมาก และฉันอยากจะเบี่ยงเบนความสนใจตนเองไปหา.. อย่างอื่น เธอพอจะเข้าใจใช่ไหม? กาเบรียล ฉันต้องการเธอ – แจ็ก

            นั่นน่ะเหรอ ทั้งหมดที่เขาเป็ฯต่อแจ็ก? แค่.. เครื่องเบี่ยงเบนความสนใจ ช่วยให้เขาลืมความหนักหนาของชีวิต

                แต่กาเบรียลก็อยากเจอเขาอีก..

                วันนี้ฉันว่าง – กาเบรียล

posts-divider1

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s