Sweet as Sin, Softly Yearning

Title: Sweet as Sin, Softly Yearning
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes

Rating: E
Warnings: Alternate Universe, 
Priest AU (but not exactly), Modern AU (but also not), Sex Between Teenagers, Semi-Public Sex, Masturbation,  Frottage
Notes: 
ใครก็ได้จับแจ็กมัดไว้กับเสาที please god




 

   กาเบรียลโตมากับโบสถ์ ชื่อเทวทูตที่เขาใช้เป็นของตนเองคืออีกหลักฐานของความ คาทอลิก ละติน–อเมริกัน ของครอบครัวเขา พ่อของเขาเป็นอธิการโบสถ์ ลุงของเขาเป็นบาทหลวง และแม่ของเขาก็ทำทุกอย่างตามแบบฉบับหญิงคริสเตียนที่ดีทุกระเบียบนิ้ว ความคาดหวังแด่เขาและน้องสาวจึงเป็นไปในรูปแบบเดียวกัน โรดริโก้ เรเอส จะไม่ปล่อยให้ลูกของเขาพลัดหลงจากเส้นทางอันเหมาะสมและคู่ควร ต้องเลี้ยงลูกให้เป็นคริสเตียนที่ดี ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับ เอล ดิอาโบล

            กาเบรียล.. ไม่มีความคิดเห็นหรือความรู้สึกใดรุนแรงเกี่ยวกับวิธีที่พ่อแม่เลี้ยงเขามา เขาแค่อยากจะสร้างตัวอย่างที่ดีให้น้องเห็น ตัวอย่างที่ถูก ว่าถ้าอยู่ในกฎระเบียบอันแสนน่าอึดอัดชวนให้ยากจะหายใจ– พวกหล่อนจะไม่เป็นไร จะไม่ถูกทำโทษ แต่ กลับกัน ผลของมันคือการทำให้กาเบรียลถูกโกรธทุกครั้งที่พ่อยกตัวอย่างว่า ดูกาเบรียลสิ ไมจา!

                ดวงตาปริ่มความแค้นของคาร์เมนยังหลอกหลอนเขาจนถึงทุกวันนี้ เธอ ฟกช้ำดำม่วงเต็มใบหน้า เพียงเพราะว่าหนีออกไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน ความโกรธของเธอ– เนื่องจากกาเบรียลไม่ยอมเข้าข้าง เนื่องจาก เช่นเดียวกับทุกครั้ง เขาถอนหายใจแล้วบอกเธอว่าเธอควรจะรู้ดีกว่านี้ บางครั้งเขาก็สงสัยว่าตนเองผิดปกติ ความขาดการเห็นอกเห็นใจอย่างสุดขั้วนี่

                เธอไม่เคยให้อภัยเขาเลย

                แต่.. มองข้ามความสัมพันธ์อันล้มเหลวในครอบครัวไป ชีวิตต้องเดินหน้าต่อ

                ไม่ว่าเขาจะพอใจหรือไม่ก็ตาม

 




 

                ในรายการสิ่งอันเหมาะสมคู่ควรแด่สายต่อพ่อ กาเบรียลต้องทำงานเป็นเด็กประจำแท่นบูชาในเวลาว่างจากโรงเรียน มันไม่ใช่หน้าที่ยากเย็นอะไรนักหรอก เขาร้องบทสวด เขาถือเทียน หรือสิ่งของอื่น ๆ สำหรับแท่นบูชาในพิธีต่าง ๆ พิธีสวดมนต์เสียส่วนใหญ่ งานแต่งบ้างบางครั้ง และเขาก็มักจะได้เงินติดตัวกลับมาด้วยหลังช่วยคุณลุงเสร็จ โดยรวม มันไม่ได้แย่

                วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวัน กาเบรียลแต่งตัวในชุดเครื่องแบบถือเทียนประจำพิธี ระหว่างที่คุณลุงอ่านบทสวดจากไบเบิล เด็กประจำแท่นบูชาคนอื่น ๆ ก็อยู่เคียงข้างกับเขา ทำหน้าที่ของแต่ละคน กาเบรียลนึกว่านี่จะเป็นแค่อีกหนึ่งวันแสนธรรมดา

                จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นคนแปลกหน้า

                มีคนไม่กี่คนหรอกที่จะมาโบสถ์เป็นประจำทุกวันอาทิตย์ พอคุณอยู่กับโบสถ์ไปนาน ๆ สุดท้ายคุณก็จะจำทุกคนได้ กาเบรียลอาศัยอยู่ในชุมชนที่มีคนละตินอเมริกันค่อนข้างสูง และคนส่วนใหญ่ก็มาโบสถ์เพื่อจะเชื่อมต่อกับคนในชุมชนร่วมด้วยเหตุผลทางศาสนา ด้วยเหตุนั้น.. เด็กหนุ่มผิวขาวซีดแถมยังมีผมทองสีสว่างจึงขัดจากทุกคนที่นั่งอยู่เรียงราวบนแถวเก้าอี้

                โอ๊ะ ไม่สิ คนข้าง ๆ เขา กาเบรียลรู้จัก นั่นคุณนายมอร์ริสัน เธอมาโบสถ์เป็นประจำ กาเบรียลไม่ยักรู้ว่าเธอมีลูก…

                … เดี๋ยว เขากำลังทำอะไรอยู่น่ะ

                มัน.. ยากที่จะเห็นจากตรงนี้ว่ามือของชายผมทองอยู่ตรงไหน คนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเขาบังไว้เสียหมด แต่ เขาตัวสูง กาเบรียลเลยเห็นหน้าเขาชัดเจน เห็นการขยับของแขนที่ไม่น่าจะใช่การพลิกเปิดไบเบิล ไหล่– กาเบรียเลกลียดตนเองที่สังเกตว่ามันล่ำแค่ไหน– ขยับอย่างเอื่อยเฉื่อยเชื่องช้า แก้มขาวเริ่มขึ้นสี เขากัดริมฝีปาก หลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม

                กาเบรียลยืนทื่ออยู่ตรงนั้น ยังคงถือเทียน เขาไม่รู้จะทำยังไงดี เริ่มกรีดร้องรึ ถ้าเกิดหมอนั่นไม่ได้กำลังทำ… สิ่งผิดจารีตและผิดกฎหมายอย่างที่กาเบรียลคิดอยู่ล่ะ ถ้าเกิดเขาจิตอกุศลไปเอง แล้วที่แท้จริงชายแปลกหน้าคนนี้แค่กำลัง ไม่รู้สิ เกาหัวเข่าตัวเองอยู่ กาเบรียลจะทำยังไง ไม่รู้ว่าสิ่งใดน่าอายกว่า เขาคิดถูก หรือ เขาลามกเผลอคิดไปเอง

                ไม่เอา กาเบรียล นายอยากโดนพ่อฟาดรึ ขจัดความคิดออกจากสิ่งอกุศล…

            กาเบรียลหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก และเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง–

                เขาก็สบตาเข้ากับดวงตาสีฟ้าสวยของอีกฝ่ายพอดิบพอดี

                รอยยิ้มแสยะที่ปรากฏตรงมุมริมฝีปากของลูกชายคุณนายมอร์ริสันไม่ใช่ของปลอม ไม่ใช่สิ่งที่กาเบรียลตาฝาดไปเอง การที่เขาขยับท่านั่งใหม่ แล้วเคลื่อนแขนเร็วขึ้นก็ด้วยเช่นกัน เปิดเผยขึ้น ต้องการให้กาเบรียลเห็น ท้าให้กาเบรียลเห็น ทำไมเขาถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ในที่สาธารณะ?! ข้าง ๆ แม่ตัวเอง?! ต่อหน้าบาทหลวง?! ขณะที่ทุกคนกำลังกล่าวบทสวด?!

                มือที่กาเบรียลใช้ถือเทียนเริ่มสั่น ทำให้เขาต้องเปลี่ยนเป็นใช้สองมือ เหงื่อตกพลั่กจากขมับ

                มีจังหวะหนึ่ง ช่วงที่บทสวดเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่คุณลุงของกาเบรียลจะเปลี่ยนท่อน

                เสียงผิวเสียดสีกันมันดังขึ้นมา ไม่มากพอที่จะทำให้คนหันไปมองต้นเสียง แต่ก็มากพอที่จะได้ยิน ไหนจะเสียงถอนหายใจลึกยาวอย่างสุขสม ที่ถูกกลบด้วยบทสวดท่อนต่อไปทันทีเมื่อหัวใจของกาเบรียลเริ่มเต้นรัว แค่ชั่วครู่จริง ๆ แต่…

                ชายผมทองยกนิ้วชี้ขี้จรดริมฝีปาก ร้อง ชู่ ให้กาเบรียลเก็บมันเป็นความลับ

                เขาสาบานได้ว่านิ้วนั่นเปียก

 




                กาเบรียลไม่อยากจะเชื่อเลยว่านั่นคือสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้นกับเขา เห็นคนช่วยตัวเองในโบสถ์ เขารู้สึก.. สกปรก ยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก อยากจะถอดชุดเครื่องแบบออก รีบกลับบ้าน แล้วอาบน้ำ เผื่อเขาจะสลัดความรู้สึกนี้ทิ้งไปได้สำเร็จเมื่อมีน้ำช่วยชำละล้าง แต่ก็ไม่ เขายังคงต้องอยู่ช่วยทำความสะอาด จัดการแท่นบูชาให้เรียบร้อย อีกนานเขาถึงจะกลับบ้านได้

                คุณลุงหันมายิ้มให้กาเบรียลเล็กน้อยอย่างเห็นอกเห็นใจ แต่ลุงไม่รู้หรอกว่าอะไรกำลังหลอกหลอนเขาอยู่ในหัว มันไม่ใช่แค่ความอยากกลับบ้านไปนอน มันมากกว่านั้น และถ้าลุงรู้เข้า ลุงคงเสียสติ แล้วทำไมกาเบรียลไม่บอกเขานะ? เพราะไม่มีหลักฐาน? เพราะกลัว? อาจจะทั้งสองอย่าง ลุงยืนอยู่ข้างเขาเลยแท้ ๆ กำลังกล่าวขอบคุณเหล่าศาสนิกชนที่มาเยือน…

                …รวมถึงคุณนายมอร์ริสัน

                เฮ้ย คุณนาย รู้รึเปล่าว่าลูกของคุณเป็นพวกหื่นกาม กาเบรียลอดกลั้นความคิดไว้ในใจ เช็ดเชิงเทียนจากหยาดน้ำตาเทียนแห้งกรังต่อ ระวังไม่ให้สะเก็ดเหลือง ๆ ของมันเปื้อนชุดเครื่องแบบ ลุงกับคุณนายมอร์ริสันคุยกันตามปกติ กาเบรียลขี้คร้านจะแอบฟัง ขอบคุณที่มา คุณผู้หญิง ขอบคุณมากสำหรับบทสวด คุณพ่อ ไม่มีอะไรพิเศษ… ซะที่ไหน

                บทสนทนายื่นยาวต่อไป และกาเบรียลชักไม่เข้าใจว่าหล่อนมีอะไรสำคัญที่รอไม่ได้ในห้องสารภาพบาป

                ไม่รู้ด้วยว่าทำไมอยู่ดี ๆ เธอถึงเดินมาสะกิดไหล่เขา

                “สวัสดีจ้ะ กาเบรียลใช่ไหมจ้ะ?”

                กาเบรียลวางเชิงเทียนลงกับแท่นบูชา หันไปมองเธอ

                ไม่มีคำอื่นให้บรรยาย คุณนายมอร์ริสันเป็นคนที่… สวย เธอเป็นแม่ม้ายที่หน้าตายังสาว ไม่ทรยศอายุแท้จริงเลยแม้แต่น้อย อาจจะด้วยศัลยกรรม อาจจะด้วยเครื่องสำอาง หรือแค่พันธุกรรมที่ดี ผมสีทองม้วนเป็นลอนคลอเคลียใบหน้า ดวงตาเหมือนเพชรหลายกะรัต และสันจมูกโด่ง กาเบรียลรู้ว่ามีคนที่มาโบสถ์หลายคนเหลียวหลังมองเธอรอบสอง

                “..ครับ” กาเบรียลตอบ “ผมเอง”

                “คุณพ่อราฟาเอลบอกให้ฉันมาคุยกับเธอ” คุณนายกล่าว “คืออย่างนี้.. ฉันมีลูกชายอายุพอ ๆ กับเธอเลย…”

                กาเบรียลกัดฟัน เบรคตัวเองรอว่านี่เป็นปัญหาแบบไหน เขาพอจะเดาได้– ลูกชายฉันมีปัญหาเรื่องหยุดช่วยตัวเองไม่ได้ เธอเป็นผู้ชายเหมือนกัน เธอทำยังไงจ้ะถึงได้สะกดกลั้นไม่ให้ตนเองสำเร็จความใคร่ในที่สาธารณะ–

                –ไม่ใช่แฮะ ไม่ได้ใกล้เคียงกับปัญหาที่เธอมีเลยแม้แต่น้อย

                “แต่จอห์นยังไม่ได้ผ่านพิธีการยืนยันตน พูดยังไง เขาก็ไม่ยอม” คุณนายมอร์ริสันถอนหายใจ ความกังวลทำให้เธอดูแก่ลงสมอายุ “ฉันโน้มน้าวเขาไม่ได้ แต่ บางที ถ้าเป็นคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา เขาอาจจะยอมฟังเธอก็ได้…”

                หัวใจของกาเบรียลตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม “คุณ.. อยากให้ผมคุยกับเขา?”

                “จ้ะ ถ้านั่นไม่มากเกินไป”

                กาเบรียลหันหน้าไปมองคุณลุง พบรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเขา คงไม่มีสิ่งใดสูงส่งไปกว่าการโน้มน้าวให้วัยรุ่นผู้เสเพล ลูกแกะหลงฝูง ให้หันมาสู่แสงของพระผู้เป็นเจ้า และดูเหมือนว่าหน้าที่นั้นจะเกาะอยู่บนไหล่ของกาเบรียลแล้ว

                “..ผมจะลองดู” กาเบรียลจำใจตกลง ไม่มีทางเลือกอื่น

 




 

                ในโบสถ์เหลือแต่เราสองคน คุณนายมอร์ริสันออกไปคุยกับลุงข้างนอกเรื่องอะไรสักอย่าง…

                จอห์นยืนอยู่ตรงหน้าเขา สองมือล้วงในกระเป๋ากางเกงยีนส์ เสื้อเชิร์ตของเขาพับแขนขึ้นจนให้เห็นกล้ามแขน รอยยิ้มของเขานั้นบาดใจ ยิงซี่ฟันขาวเรียงกันเป็นระเบียบให้เห็น พันธุกรรมที่ดีทั้งแม่ทั้งลูก มันคงจะอยู่ในสายเลือด ดึงมือข้างหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกง จอห์นยื่นมันมาทางเขา และกาเบรียลได้แต่ยืนจ้องมันอยู่นาน ไม่แน่ใจว่าควรหยาบคายไหม

                “แจ็ก” เขาพูดแค่นั้น “ยินดี”

                กาเบรียลขอเรียกมันว่า ‘พูดตรง ๆ ‘ “ฉันจะไม่จับมือนายหรอกนะ”

                แจ็ก? จอห์น? หลุดขำพรืด มือต้องยกขึ้นยันเสาโบสถ์ไม่ให้ตัวเองล้ม “ฉันว่าแล้วไง นายเห็น”

            เขาตีหน้าดุกลบเกลื่อนอารมณ์เขินอาย ตาขวางใส่อีกฝ่าย “เห็นอะไร”

                “ก็…” แจ็กถือวิสาสะโน้มเข้ามาใกล้ ผ่านพื้นที่ส่วนตัว สู่ข้างหูกาเบรียล กระซิบเสียงนุ่ม “เห็นฉันช่วยตัวเอง?”

                กาเบรียลถอยหนีไปติดกับเสา– พลาดมาก– น่าจะผลักมันออกแทน “ฉันไม่ฟ้องลุงก็ดีแค่ไหนแล้ว”

                “แล้วลุงนายเป็น..? ตำรวจ?”

                “บาทหลวงราฟาเอล”

                แจ็กผิวปาก “ตายล่ะหวา ฉันกำลังกดหลานบาทหลวงติดเสาโบสถ์”

                “นายไม่ได้กำลังกดอะไรใครทั้งนั้นล่ะ” กาเบรียลขยับตัวออกได้ ถ้าเขาต้องการ

                แล้วทำไมเขาถึงยังยืนนิ่ง ถูกสะกดด้วยตาคู่นั้น?

                “ฟ้องสิ”

                “หา”

                “ฟ้องเขาเลย” เสียงของแจ็กทุ้มมาก เหมือนเขาสูบบุหรี่วันละสองซองงั้นแหละ “ฉันจะได้บอกเขาว่านายเห็น”

                “แล้วยังไง–”

                “แล้วนายชอบ” คำสามคำ ทำให้กาเบรียลหยุดหายใจ “จริงรึเปล่า.. ชื่ออะไรเนี่ย สุดหล่อ”

                “กาเบรียล” เดี๋ยว นี่เขาจะบอกมันทำไม

                “จริงหรือเปล่า กาเบรียล?”

                “ไม่จริงเว้ย” กาเบรียลสลัดตนเองให้หลุดจาก.. มนต์สะกดประหลาด ๆ ของแจ็ก–จอห์น มอร์ริสัน แล้วผลักเขาออก กลั้นเสียงครางหงิงไว้ในลำคอเมื่อมือประทะเข้ากับกล้ามเนื้อแน่น ๆ เพียงอย่างเดียว “นายกล้าดียังไง–”

                “นี่ พูดตรง ๆ เลยนะ ฉันไม่ทันได้เสร็จก่อนบทสวด”

                กาเบรียลโกรธหน้าดำหน้าแดง “ไอ้เวร–”

                “ช่วยฉัน แล้วฉันจะกลับไปบอกแม่และคุณพ่อราฟาเอลว่านายทำงานได้ดีเหลือเกิน นายทำให้ฉันเริ่มนึกจริง ๆ ว่าพิธียืนยันนั้นจำเป็น” กาเบรียลชะงัก กระพริบตาปริบ ๆ แจ็กคงเห็นความสับสนของเขา เพราะเขาพูดต่อ “ใช่ ฉันรู้”

                “แม่นายอยากให้–”

                “–ฉันยืนยันตน” แจ็กจบประโยค “และฉันอยากเดินออกจากโบสถ์โดยที่ไม่มีร่มอยู่ในกางเกง”

                ไม่มีร่มอยู่ในกาง– กาเบรียลก้มลงมองเห็นเป้าแจ็กตุงเสียจนทำให้เขาสำลัก

                “ฉันจะไม่ช่วยอะไรนายทั้งนั้นแหละ! นี่มันสถานที่ศักดิ์สิทธิ์!”

                “พวก เราอยู่กันแค่สองคน นายไม่ต้องแกล้งทำเป็นแคร์ขนาดนั้นก็ได้ ฉันดูออกนะ”

                กาเบรียลหุบปากเงียบกริบ

                “ฉันช่วยนาย นายช่วยฉัน แค่นั้นเอง” แจ็กผายมือ “ว่าไง”

                “.. นายต้องมาพิธียืนยันตนนะ”

                “สัญญา” แจ็กรับคำ “หันหน้าเข้าหาเสาทีสิ เก๊บ”

                “นี่นายจะให้ฉันทำอะไร–”

                “แค่ยืนเฉย ๆ ” พอกาเบรียลหันหลัง เขาได้ยินเสียงปลดกระดุมและรูดซิปกางเกง “จริง ๆ “

                กาเบรียลยืนหน้าเข้าหาเสา ไม่เข้าใจว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน นอกจากที่ว่ามัน ผิด ผิด ผิด ชนิดที่ถ้าพ่อรู้เขาคงถูกเล่นงานอย่างแน่นอน คงตกนรกมอดไหม้ทันทีด้วยกระมัง แต่นี่เป็นสถานการณ์ที่พิลึกล้ำที่สุดในชีวิตกาเบรียล และ.. ครั้งแรกในชีวิตเลยกระมัง กาเบรียลไม่รู้จะทำยังไงดี ไม่รู้วิธีถูกต้องเหมาะสมที่ควรจะตอบสนอง สมองมันไม่แล่น และ–

                นั่นไม่ใช่แขนแน่นอนที่พึ่งสอดเข้ามาใต้หว่างขากาเบรียล เมื่อแจ็กถลกชายเครื่องแบบขึ้นสูง เขาขยับสะโพก เข้า–ออก อยู่สองสามครั้ง ก่อนจะถอนหายใจเบื่อหน่าย แล้วเตะขากาเบรียลให้บีบเข้าด้วยกัน ให้ชิดเข้าใกล้ รัดเขาไว้

                “ต้องอย่างนั้น… ต้นขานายดีชะมัด ทำไมนายถึงซ่อนมันไว้ข้างใต้เครื่องแบบน่าเกลียดนั่น”        

                กาเบรียล ยังมีปากให้เถียง พูดเถียง “มันไม่ใช่เครื่องแบบน่าเกลียด”

                “มันหลวมโพรกเหมือนใส่กระโปรง นายควรจะใส่อะไรที่มันรัดรูปกว่านี้” แจ็กเอื้อมมือมาจับเอวเขาไว้ ผ่านเนื้อผ้า ‘หลวมโพรก’ จนได้สัมผัสจริง ๆ กับผิวข้างใต้ เนื้อเปลือยเปล่าที่มีกล้ามเยอะกว่าที่แจ็กคาดหวังไว้ “โอ้ พระเจ้า”

                “อย่าใช้ชื่อท่านพร่ำเพรื่อ”

                “เอาจริง? นั่นคือสิ่งที่นายจะพูดตอนมีเซ็กส์?”

                “มันไม่ใช่เซ็กส์”

                “ถ้านั่นทำให้นาย– อา– สบายใจ เชิญ”

                แจ็กออกจะ.. ลูบไล้เขาเยอะเกินไปหน่อย แทรกมือเข้ามาใต้ชายเสื้อแล้วตอนนี้ เหมือนจะพึงพอใจมากที่ตนเองได้พบกับกล้ามหน้าท้องแน่น ๆ ที่ดูจากข้างนอกเครื่องแบบแล้วไม่มีทางรู้ได้เลย เขาพึมพำใต้ลมหายใจว่า แจ็กพ็อต จิ้มนิ้วชี้หนึ่งเข้ามาในสะดือ– ซึ่งทำให้เขาโดนกาเบรียลตีแขนเข้าให้ เขาขำ แล้วไล่นิ้วขึ้นลงบนผิวแทน สัมผัสว่ามันขยับเมื่อกาเบรียลหายใจ   

                กาเบรียลยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนไอ้งั่ง ยิ่งกาเบรียลสอดตัวเข้ามา กระแทกสะโพกเข้ามา มันก็ยิ่งเสียดสีเข้ากับเป้ากางเกงกาเบรียลไปด้วย เขาต้องทั้งกัดฟัน ทั้งควบคุมลมหายใจ ให้การฝึกตลอดชีวิตที่ผ่านมาควบคุมไม่ให้ความใคร่แล่นผ่านลงไปตรงหว่างขา เขาควบคุมตัวเองได้เป็นที่หนึ่ง หน้ากากของเขาไม่เคยแตกสลาย มันจะไม่พังทั้งหมดเพราะชายคนเดียว

                “ฉันล่ะอยากจะเสร็จใส่เสื้อนาย” แจ็กว่า “แต่มันน่าเกลียดมาก”

                “หุบปาก!”

                “โทษที โทษที” แจ็กกระซิบข้างหู สะโพกของเขาเริ่มสั่นไม่เป็นจังหวะ “ฉัน.. ใกล้แล้ว…”

                เขาถอนตัวออก– กาเบรียลหันไปมองพอดิบพอดี– ตอนที่เขาเสร็จใส่มือตัวเอง กำมือไว้เพื่อซ่อนร่องรอยของกิจกรรมเมื่อครู่ เขารูดมือขึ้นลงจนถึงหยดสุดท้าย แล้วจัดการคราบน้ำกามด้วยการเลียมันจากฝ่ามือ กาเบรียลตั้งสีหน้าให้แข็งกร้าวเข้าไว้ ดุดัน– หากไม่เบื่อหน่ายและไม่มีผลกระทบใด ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่แจ็กเหมือนจะดูเขาออกทะลุปรุโปร่ง

                “ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายที่โรงเรียนเลย?” แจ็กถาม ดูดนิ้วตนเองดังจ๊วบ

                “ฉันเรียนที่บ้าน”

                “ของดีมักจะหลบซ่อน ฮึ?”

                กาเบรียลไม่ทันได้ตอบ พอแจ็กสวมกางเกงเสร็จเรียบร้อย ลุงราฟาเอลกับคุณนายมอร์ริสันก็เดินกลับเข้ามาผ่านประตูโบสถ์พอดิบพอดี เธอโบกมือให้เราสองด้วยความยินดี ส่วนลุงราฟาเอลก็มีรอยยิ้มแบบเดิม ทั้งสองคงคิดว่ากาเบรียลใช้เวลาหลายนาทีที่ผ่านมาโน้มน้าวให้แจ็กเห็นเส้นทางของพระผู้เป็นเจ้า… กลับกัน กาเบรียลถีบเขาออกจากทางเลย

                แต่เขาสัญญาว่าจะมาพิธียืนยันตน นั่นดี นั่นเป็นสิ่งที่เขาอุส่าห์สละต้นขาให้ได้มา..

                “ไงฮะแม่” แจ็กตีหน้าใสซื่อเดินเข้าไปหาแม่ ฮึ่ม

 




 

                คืนนั้น กาเบรียลนอนไม่หลับ มัวแต่นึกถึงเจ้าแจ็กมอร์ริสันไม่หยุด

                เขาเกือบจะอยากสัมผัสตัวเอง อยากจะ–

                ไม่ ไม่ เขาจะควบคุมตัวเองให้ได้ เขาเหนือกว่านั้น เขาจะไม่แพ้พ่ายง่าย ๆ ให้กับชายคนนี้

 




 

                กาเบรียลตื่นเช้ามาพร้อมกับภาพของเส้นผมสีทองในฝัน กางเกงที่เปียกแฉะ และผ้าปูที่นอนที่ชื้นยิ่งกว่า เสียงโอดครวญของเขานั้นดัง แต่ไม่เท่าความอับอายขายขี้หน้าที่ข่มขู่จะทำให้ทั้งร่างของเขาขึ้นสีแดงเรื่อ กาเบรียลอยากจะตาย

 




 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s