Old Dog (17)

Title: Old Dog
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes, Reaper | Gabriel Reyes/OMC

Rating: E
Warning: DUBIOUS CONSENT (
แต่ไม่ใช่ระหว่างแจ็กและกาเบรียล), Cock Warming, Sex Under Influence, Unsafe Sex, Neglect, Thighs Fucking, Shotgunning, 

                กาเบรียลม่อยหลับหลังเซ็กส์บ่อย ๆ ขนาดอยู่ในบ้านที่ไม่คุ้นเคยเขายังเผลอลืมตัว ตื่นมาอีกทีก็ไม่รู้กี่โมงแล้ว ไม่รู้จะกลับบ้านยังไงด้วยสิ แต่อย่างน้อยก็ยังรู้สึก…ดี ดีมาก– โอ้ พระเจ้า แจ็กยังอยู่ตรงหว่างขาเขาอยู่ ปฏิบัติหน้าที่ดูแลแด๊ดดี้ทั้ง ๆ ที่กาเบรียลหลับไปนานและไม่ตื่นตัวอีกต่อไป ยังคงใช้ริมฝีปากเม้มล้อมรอบ ลิ้นอุ่น ๆ ยังคงแทรกเข้ามาข้างในถึงหนังหุ้ม–

                กาเบรียลกลั้นเสียงครางลงคอ บังคับไม่ให้ตนเองสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาอ่อนไหวมากหลังจากที่เรามีเซ็กส์กันมา และความคิดที่ว่าตลอดเวลาตอนเขาหลับแจ็กยังคงอยู่ตรงนี้ ปรนเปรอกาเบรียล มันช่าง.. เร่าร้อน ดูเขาสิ กระเหี้ยนกระหือรือ..

                เขาเอื้อมมือไปจับแก้มแจ็ก อ้าขาให้ผละออก พร้อมเสียงลื่นของน้ำลายที่แสนลามก “ยังอยู่กับฉันรึเปล่า แจ็ก?”

                ใบหน้าของแจ็กมีคราบขาวเปื้อนแห้งกรังหลังจากที่กาเบรียลสำเร็จความใคร่ใส่หน้าเขา มีจุดหนึ่งที่มันเปื้อนบนเปลือกตาแล้วแห้งติดจนแจ็กเปิดตาไม่ขึ้น ลืมตาได้ข้างเดียว สายตาของแจ็ก– ที่มีให้เห็น–นั้นพร่ามัว เบลอไปหมด เขามองทะลุกาเบรียลไป มือยังตะกุยอยู่ที่ต้นขากาเบรียล พยายามหาที่ยึดเหนี่ยว แต่เมื่อกาเบรียลพูดกับเขา ลูบเขา เขาพอจะรู้ตัว

                “…ยังอยู่” เขาหลับตา ถอนหายใจเคลิบเคลิ้ม “เมื่อครู่นี้… ว้าว”

                 “พานายไปล้างหน้าล้างตัวกันดีกว่า” กาเบรียลตัดสินใจ ลุกจากเตียงแล้วให้แจ็กนำทาง

                ระหว่างอาบน้ำเราเสียเวลาไปกับการพลอดรักเล็กน้อย ก็แค่จูบบนริมฝีปากกับมือเปื้อนครีมอาบน้ำที่ไม่ยอมหยุดไล่ขึ้นลงบนผิวของกันและกัน แต่มัน.. ดี ทุกอย่างดีจนกระทั่งเราแต่งตัวเสร็จสรรพ นั่งกันอยู่บนเตียงอีกครั้งหนึ่ง

                กาเบรียลรู้สึกถูกใช้ ไม่รู้ทำไม แต่เขาสลัดคำนี้ออกจากหัวไม่ได้

                แจ็กนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง สองแขนกอดหมอนแนบใบหน้า อมยิ้มอย่างเพลิดเพลิน เขาดูดีขึ้นมากจากตอนที่กาเบรียลเห็นเขาหน้าประตู แค่ชั่วครู่ที่เขาสามารถเสแสร้งเป็นอย่างอื่นนอกจากตนเอง แค่นั้น มันก็มีผลลัพธ์อันมหัศจรรย์ให้แก่ชายคนนี้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนาย กาเบรียล แล้วยังไงกันนะ เขาควรจะรู้สึกยังไง ภาคภูมิใจ? ดีใจที่ได้ช่วย?

                แจ็กเกือบจะดูเด็กลงถ้านั่นเป็นไปได้ ใจเต้นแรงและเลือดสูบฉีดหลังจากเซ็กส์ดี ๆ ที่ทำให้หน้าของเขาเปล่งปลั่ง กาเบรียลโคตรรู้สึกแย่เลย และมันคงจะแสดงให้เห็นบนใบหน้า เพราะแจ็กหันมามองเขา คิ้วขมวด ยันตัวลุกขึ้นเป็นท่านั่ง

                “กาเบรียล เป็นอะไรรึเปล่า?”

                “แค่ใช้ความคิด” กาเบรียลตอบ “ไม่มีอะไร”        

                “เธอบอกฉันได้ทุกเรื่องนะ”

                “ฉันรู้” กาเบรียลผลักเขาลงไปนอนต่อ แจ็กยอมโอนอ่อนตามแรงราวตุ๊กตาผ้า “นอนไปเถอะ”

                แจ็กกลิ้งตัวไปมาบนเตียง คงจะพึ่งรู้สึกถึงความนุ่มของมันครั้งแรกหลังจากที่ถูกห่อด้วยพลาสติกมานาน

                “ฉันมีความคิด.. แค่ความคิดนะ อย่าพึ่งตกใจไป”

                กาเบรียลเคี้ยวริมฝีปากตนเองไม่หยุด “ว่าไง”

                “ทำไมเธอไม่ย้ายมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

                กาเบรียลชะงัก ฟันค้างหยุดกลายเป็นการกัดที่แรงพอจะเรียกเลือด

                 “ฉันไม่คิดค่าเช่าเธอด้วยซ้ำ มันคงช่วยลดค่าใช้จ่ายเธอได้เยอะมาก” แจ็กพลิกตัวนอนหงาย เงยหน้ามองเขาที่นั่งอยู่ มือยกขึ้นมาจับบนหลังมือเขา ปลายนิ้วมือกร้านไล้ไปทั่ว “ส่วนฉันก็ไม่ต้องอยู่คนเดียว ฉันไม่ค่อยไว้ใจตนเองคนเดียวเท่าไหร่..”

                กาเบรียลโพล่งออกไปในที่สุดเมื่อรู้สึกถึงรสสนิมบนลิ้น “ฉันรู้สึกเหมือนนายกำลังใช้ฉันอยู่”

                แจ็กแช่แข็งอยู่กับที่ “… อะไรนะ?”

                “ฉันไม่คิดว่านี่เป็นการคิดไปเอง นายกำลังใช้.. ฉัน เป็นตัวช่วยปัญหาของนายอยู่ และฉันไม่คิดว่ามันดีต่อนายเลย” กาเบรียลไม่แน่ใจว่าเขาเป็นห่วงแจ็ก หรือแค่เจ็บปวดเพราะอีโก้ตัวเอง “นายจะใช้มนุษย์คนอื่นเป็นสมอเรือให้นายไม่ได้”

                แจ็กยันตัวขึ้นนั่ง “กาเบรียล เธอไม่เข้าใจ มันไม่ใช่อย่างนั้น–”

                แต่กาเบรียลลุกจากเตียงไปแล้ว “ฉันว่าฉันเข้าใจมากพอ”

                พอมือสัมผัสกับลูกบิดประตู แจ็กก็ลุกตามมาติด ๆ เอื้อมมือมาดึงแขนกาเบรียลไว้ ไม่ให้ไป

                ชายที่แกร่งน้อยกว่ากาเบรียลคงจะทรุดลงบนเข่า ยอมแพ้มันเลยตรงนั้น

                “ได้โปรด” แจ็กวิงวอน “ฉันต้องการนาย”

                “เปล่าเลย” กาเบรียลเปิดประตู “นายต้องการใครก็ได้ทั้งนั้นที่ทำให้นายลืมปัญหาตนเอง ฉันแค่บังเอิญอยู่ตรงนี้พอดี”

                สิ่งที่เลวร้ายที่สุดอาจจะเป็นคำตอบของแจ็ก เมื่อเขาพบว่าการขอร้องใช้ไม่ได้ผล มือของเขาปล่อยกาเบรียล

                “เดี๋ยวนายก็กลับมา”

                ความหนาวเย็นเฉียบเสียวสันหลังวาบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง “…ว่าไงนะ?”

                “ฉันรู้จักคนแบบนาย” ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เสียงของแจ็กเย็นชาขนาดนั้น “ไปเถอะ”

                กาเบรียลไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าที่เขาพูดมันหมายความว่ายังไง..

                ..ในตอนนั้น

 




 

                คืนนั้น เขาทำยังไงก็นอนไม่หลับ

                มีความร้อนคล้ายไข้อยู่ใต้ผิวหนังเขาแทบตลอดเวลา แต่กาเบรียลคงจะต้องจินตนาการไปเอง เพราะไม่มีเหงื่อสักหยดบนผิว ไม่มีแม้กระทั่งลมร้อนอบอ้าว แค่ความรู้สึกแผดเผาที่จะเผาผลาญเขาทั้งเป็น และตลอดทั้งคืน มือของกาเบรียลลดลงไปใต้ขอบกางเกงบ่อยจนกว่าจะเรียกว่าบังเอิญ มันเริ่มจากการที่มือขยับไปโดยไม่ได้คิด จนถึงความต้องการเหลือล้นที่เก็บกักไว้ไม่ได้ รู้ตัวอีกทีเขาก็ควานมือหยิบกล่องทิชชู่มาไว้บนเตียงพร้อมกับหลอดหล่อลื่น แล้วบิดตัวเร่าอยู่บนเตียง

                นี่เขาเป็นบ้าอะไรวะ?

            เขาเอาแต่คิดถึงแจ็ก นึกถึงทุกอย่าง เสียงทุ้มแหบพร่า ผมหงอกบนศีรษะ รอยแผลเป็นตรงมุมริมฝีปากที่ขยับเมื่อเขาแสยะยิ้ม ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามจากการฝึกฝนในกองทัพ ปลายนิ้วมือของเขาสัมผัสกาเบรียลทุกหนแห่ง เขาถึงจุดสุดยอดไปไม่รู้กี่ครั้งคืนนั้นด้วยการนึกถึงช่องปากอุ่น ๆ ของแจ็ก หรือสะโพกของเขาขยับขึ้น–ลงบนตัวกาเบรียล เขา…    

                กาเบรียลมีปัญหา

                ปัญหาที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีตั้งแต่ตอนไหน

                ไม่มีทางซะล่ะที่กาเบรียลจะกลับไปหาแจ็กอีก ศักดิ์ศรีของเขามันค้ำคอ เขาไม่อยากจะต้องมายอมรับด้วยอีกคนว่าเขาเองก็ต้องการแจ็กพอ ๆ กับที่อีกฝ่ายต้องการเขา– เดี๋ยวก่อน  กาเบรียลบอกแจ็กไปว่ายังไงนะ?

                นายต้องการใครก็ได้ทั้งนั้นที่ทำให้นายลืมปัญหาตนเอง

                ใครก็ได้ทั้งนั้น

            นั่น คือสิ่งที่กาเบรียลต้องการ ใครก็ตามที่ช่วยให้ความรู้สึกอันล้นหลามนี่หายไปได้ ไม่ให้มันกลืนกินเขาไปกับประโยคที่มีแต่ ฉัน และ ต้องการ และ แจ็ก ให้ทั้งหมดนี้หายไป ใครสักคน คนแปลกหน้าที่ไม่ต้องมีอะไรมาผูกมัด ไม่ต้องมารู้จักเขา

                ใครสักคน

 




 

                เขายกแก้วเหล้าขึ้นกระดกอีก ไม่แน่ใจว่านี่เป็นแก้วที่เท่าไหร่ของวัน แสงสีเสียงและบรรยากาศอันน่ากดดันของคลับทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตนเอง แล้วก็ไม่สบายใจเลยสักนิด ได้แต่แอบมายังที่ลับสายตาคนแล้วพยายามดื่มแล้วดื่มอีก

                ถ้าเขาเมา บางทีทุกอย่างอาจจะง่ายขึ้น

                “ทำไมคุณถึงมาหลบอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะ?” เสียงไม่คุ้นหูดังจากข้าง ๆ เรียกให้กาเบรียลหันไปมอง

                ชายผมทองผิวสีขาวเหมือนกระเบื้องเคลือบยืนอยู่ข้างเขา เงาสลัวของความมืดในคลับทำให้ซี่ฟันของเขาขาวสะอาดชัดเจนตอนฉีกยิ้ม เขาสูงกว่ากาเบรียลเล็กน้อย ซึ่งหาได้ยากมากเพราะความสูงใหญ่ของกาเบรียลเอง ผมทองตาฟ้า กาเบรียลถึงกับต้องกลืนน้ำลาย จุดอ่อนของเขามันเดาง่ายเกินไป ต่างจากเกือบทุกคนในคลับที่แต่งตัวล่อแหลม เปิดเผยผิวหนัง เขาไม่ได้แต่งตัวเพื่อให้ใครประทับใจ และออกจะดูเถื่อนหน่อย ๆ ด้วย เพราะแจ็กเก็ตหนังกับเคราที่ไว้หนาประดับคาง

                “ครั้งแรกที่มาที่นี่น่ะ” กาเบรียลตอบ หัวเราะแห้ง ๆ “มัน… ทุกอย่างใหม่มาก”

                “ผมเข้าใจ ครั้งแรกก็อย่างนี้” เขาเอื้อมมือข้างที่ไม่ได้ถือกระป๋องเบียร์มาให้จับ “อเล็กซิส”

                กาเบรียลเขย่ามือกับเขา “กาเบรียล”

                มือของเขาใหญ่และหยาบ มันเกือบจะสมบูรณ์แบบ ขาดแค่ความคุ้นชินที่ปกติแจ็กจะมี

                ชายคนนี้มีแต่ความแปลกหน้า            

                แต่กาเบรียลดื่มไปเยอะมาก และเขาชักจะเข้าสู่ช่วงกรึ่ม ๆ ตอนที่ทุกอย่างแสนดีและเบลอรวมเข้าด้วยกัน

                การตกลง ‘ออกไปจากที่นี่กันเถอะ คุณดูอึดอัดมากเลย’ กับอเล็กซิส… ไม่ใช่การตัดสินใจที่ดีที่สุดที่กาเบรียลเคยมีมา เขาจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอบตกลงไปตอนไหน หรือขึ้นรถแท็กซี่กับหมอนี่ไปยังไง แต่เขาจำสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นได้ชัดเจน

 




 

                กาเบรียลตกอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นตอนที่เขาอยู่บนเตียงบ้านอเล็กซิส แทบไม่รู้ตัวเมื่อเสื้อผ้าถูกเปลื้องไปจากร่าง มันเหมือน.. ทุกอย่างกำลังเกิดขึ้น แต่ห่างไกลออกไป กับใครสักคนที่ไม่ใช่เขา ไม่ใช่ที่นี่ และเขาไม่ควรจะเป็นห่วง  

                การถูกจูบรู้สึกดี คุ้นเคย ถึงเคราที่เสียดสีกับเครากาเบรียลจะบอกว่านี่ไม่ใช่แจ็กก็ตามแต่ มันก็ยังดี ลิ้นของอเล็กซิสรู้ว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องทำอะไร และรสชาติของเบียร์ก็ไม่ใช่รสที่เลวร้ายแม้แต่น้อย กาเบรียลโอนอ่อน สมยอมที่จะให้อะไรก็ตามเกิดขึ้นกับเขาในน้ำมือของชายแปลกหน้าคนนี้ จนกระทั่งขาได้ยินเสียงเหล็ก แล้วสัมผัสได้ว่ามีกุญแจมือล็อกรอบข้อมือไว้

                สมองที่พอจะมีสติของกาเบรียลพยายามพูด “เซฟเวิร์ดของฉัน..”

                “เซฟเวิร์ด? แกจะมีไปทำไม” อเล็กซิสตบเขาเบา ๆ ที่แก้ม และนั่นควรจะเป็นธงแดงที่บอกว่าทุกอย่างไม่ปกติ “ฉันชอบซับแมน ๆ อย่างแกเพราะพวกแกทนทาน ไม่ร้อง ไม่โวยวาย ไม่งอแงฟูมฟาย.. เพราะงั้นอย่าทำให้ฉันผิดหวัง โอเค้?”

                กาเบรียลไม่เข้าใจที่พูดมาทั้งหมดนั่นหรอก ชุดประโยคเรียงกันยาวเหยียดเร็วเกินกว่าสมองจะประมวลผล แต่เขารู้ว่าเขาไม่ชอบมัน แล้วก็พยายามขัดขืน บิดตัวขยับไปมาบนเตียง ซึ่งทำให้อเล็กซิสจิกเล็บยาวลงบนต้นขาเขา ทำกาเบรียสะดุ้ง

                เขาเกลียดที่จะต้องยอมรับว่าความเจ็บมันเสียวซาบซ่าน ทำให้กาเบรียลเบลอ

                “”ฉันล่ะชอบหนุ่มลาติโน่ มีไฟเสมอ” อเล็กซิสหัวเราะ ลึกต่ำในลำคอ “แต่นายต้องอยู่นิ่ง ๆ กาบี้ เป็นเด็กดี”

                “ฉัน–”

                “ฉันจะดูแลนายเอง นายอยากให้ปาปี้ดูแลใช่ไหม หืม?”

                กาเบรียลอยาก…

                มันยากที่จะจินตนาการว่าอเล็กซิสเป็นแจ็ก ทั้งสองต่างกันเกินไป ไม่มีความอ่อนโยนในการเล้าโลมของอเล็กซิส เหมือนเขาต้องการทำให้มันเสร็จ ๆ ไปเพราะมันจำเป็นต้องทำ ไม่ใช่เพราะว่าเขาแคร์ หรือว่าเขาชอบ ไม่ดื่มด่ำไปกับการเตรียมพร้อมกาเบรียลเหมือนที่แจ็กเป็น นิ้วของเขามีเล็บ และเขารุนแรงกับการใช้มัน หล่อลื่นน้อยนิด และแทบแทรกนิ้วเข้ามาไม่ได้ มันรู้สึกฝืดเคืองไปหมด แม้กระทั่งอเล็กซิสยังเริ่มหงุดหงิดหลังจากการพยายามหลายต่อหลายครั้ง ไม่สบอารมณ์

                “แน่นเหลือเกิน อย่าบอกนะว่านี่ครั้งแรก? อย่าเกร็งสิวะ” เขาตีกาเบรียลบนต้นขา

                พวก ฉันเคยมีทั้งกำปั้นยัดเข้ามาในก้น

            “หรือฉันต้องตีก้นแกจนกว่าแกจะหายเกร็ง?” แค่ประโยคนั้นหลุดจากริมฝีปากกาเบรียลก็ขนลุกซู่แล้ว ทำไมเขาถึงอ่อนแอนักเมื่อมาถึงเรื่องพวกนี้? ทำไมเขาถึงอยากนัก? “เฮ้อ ช่างมัน ใช้ต้นขาอ้วน ๆ นั่นให้มีประโยชน์ดีกว่า มา”

                อเล็กซิสชโลมหล่อลื่นตรงต้นขาด้านในของกาเบรียล จับขาสองข้างขึ้นพาดบ่า แล้วแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง เขาครางเสียงดังเมื่อได้สัมผัสกับช่องว่างแคบ ๆ ที่ตอดรัดแน่นตรงนั้น และผิวเนื้อมัน ๆ ที่ลื่นรับสัมผัสทุกการขยับของสะโพก เมื่ออเล็กซิสขยับ มันเสียดสีเข้ากับตรงหว่างขาของกาเบรียลอย่างเอร็ดอร่อย จุดอ่อนไหวไวต่อทุกแรงต้านทานจากหนังหุ้มไม่ขลิบของอเล็กซิส ถึงแม้อีกฝ่ายจะขยับเพราะเห็นแก่ตัวแค่ความสุขสมของตนเองเท่านั้น มันก็ยังดี วิเศษ กาเบรียลยังได้รับผลพลอยได้

                และแค่นั้นก็มากพอ เขาดิ้นรนต้องการเซ็กส์ขนาดนั้น แค่เศษเสี้ยวของความกระสันเขาก็ยินดีรับแต่โดยดี

                “เกร็งต้นขาหน่อยสิวะ เจ้าของนายสอนมายังไง? ขี้เกียจ” โดนตีอีกรอบ “เร็ว”

                กาเบรียลเกร็งต้นขา ได้ยินเสียงครางลั่นเป็นคำตอบ

                มันดำเนินไปอย่างนี้อยู่ไม่นานนัก ทั้งกาเบรียลทั้งอเล็กซิสก็สำเร็จความใคร่เลอะเทอะเต็มกล้ามหน้าท้องกาเบรียล เปื้อนไปหมด เขาไม่เสนอให้กาเบรียลใช้ห้องน้ำล้างตัว บอกว่าเขาควรจะมีกลิ่นของมันติดตัวกลับบ้านไป ให้เขาสวมมันต่างเสื้อ กาเบรียลพยายามใช้เสื้อตัวเองเช็ด แต่ก็รู้ดีว่ามันช่วยอะไรได้ไม่มาก ไม่มีอาฟเตอร์แคร์ ไม่มีอะไรทั้งสิ้น มีแค่การมอบเบอร์โทรให้– ในรูปแบบของเบอร์โทรเขียนอยู่บนมวนบุหรี่ กาเบรียลเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงระหว่างแต่งตัว ไม่รู้จะได้โทรกลับไหม

                “เฮ้” อเล็กซิสกวักมือเรียกเขาขณะกำลังนั่งสูบบุหรี่บนเตียง กาเบรียลเดินไปหาเขา “มานี่เร็ว”

                คุกเข่าคร่อมตักเขาไว้ ให้อเล็กซิสถอนหายใจออกเป็นควันบุหรี่ ส่งตรงเข้าปากกาเบรียลให้กลืน ลึกยาวลงปอด

                มันเกือบจะโรแมนติก

                “ฉันอยากเจอนายอีกจัง” อเล็กซิสว่า “โทรหาฉันนะ”

                กาเบรียลเดินสูบบุหรี่ระหว่างทางหาแท็กซี่กลับบ้าน รู้สึกถูกใช้ยิ่งกว่าทุกคราว

 




 

                แจ็กมาหาเขาเช้าวันรุ่งขึ้นที่อพาร์ทเมนท์ สวมความรู้สึกผิดไว้บนใบหน้า พร้อมกับแว่นของเขาเช่นเดิม เขายืนอยู่หน้าประตูหางลู่หูตก เหมือนลูกหมาถูกเตะ กาเบรียลอยากจะคิดว่าสภาพของเขาดีกว่าแจ็ก แต่ในความจริง ไม่เลย

                เราดูย่ำแย่กันทั้งคู่

                “ฉัน.. อยากจะขอโทษ” แจ็กกระแอม “เรื่องที่ฉันพูดเมื่อวันก่อน มันไม่ถูกต้อง ฉันไม่ควรพูดว่าเธอ.. ไล่เธอแบบนั้น”

                กาเบรียลถอนหายใจ แต่ไม่ได้ตอบอะไร           

                แจ็กขมวดคิ้ว ชี้ที่คอตัวเอง “นั่น..?”

                หืม เขาไม่ยักรู้ว่าอเล็กซิสทิ้งรอยไว้

                “แมคครีเหรอ?”

                “เป็นแมคครีก็ดีสิ” กาเบรียลตอบ แต่ตอนนั้นศักดิ์ศรีเขาทำลายตัวเขาเอง “ช่างแม่งเหอะ เข้ามา แล้วจูบฉัน”

                “แต่–”

                “ฉันขี้เกียจจะมานั่งคิดแล้วว่าเราดีต่อกันรึเปล่า บางทีฉันอาจจะชอบถูกใช้” กาเบรียลนิ่งไป “…ฉันต้องการนาย”

                แจ็กสูดหายใจลึก “กาเบรียล เธอไม่รู้หรอกว่าฉันอยากได้ยินประโยคนั้นแค่ไหน”

                กาเบรียลแสยะยิ้ม โน้มใบหน้าเขาไปใกล้เขา “งั้นก็บอกฉันสิ”

                คราวนี้ เมื่อเรายืนจูบกันตรงหน้าประตูแล้วแมคครีเดินมาเห็น เขาไม่ตกใจอีกต่อไปแล้ว

 




 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s