Bigger is Definitely Better

Title: Bigger is Definitely Better
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison/Reinhardt Wilhelm
Rating: E
Warning:
Size QueenVoyeurism (kinda)
Notes: จริง ๆ ตอนแรกมันควรจะยาวกว่านี้ แต่เราขี้เกียจกลางทาง

                มันทำให้กาเบรียลแปลกใจมากกว่าใครเพื่อน เมื่อ จอห์น “แจ็ก” มอร์ริสัน– ท่านผู้บัญชาการแสนดุดัน ซุปเปอร์โซลเยอร์พละกำลังเหนือมนุษย์– ดันกลายเป็นฝ่ายรับผู้มีสโลแกน “ยิ่งใหญ่ยิ่งดี” บนเตียงนอน ไม่เคยพอใจกับอะไรต่ำกว่าเกณฑ์

                กาเบรียลตามใจเขา

                ถ้าไม่ด้วยร่างกายตนเอง ก็ด้วยของเล่นสารพัดชนิด รูปแบบ และขนาด บางอันหน้าตาน่ากลัวเหมือนอาวุธ ใหญ่กว่าข้อศอกเขาอีก ต้องสั่งซื้ออย่างลับสุดยอด ภายใต้ชื่อปลอมและที่อยู่ลับ คิดสภาพสิถ้ามันโผล่มายังฐานโอเวอร์วอทช์ พร้อมชื่อท่านผู้บัญชาการ นั่นจะกลายเป็นข่าวประเภทไหน เพื่อทำให้แจ็กพอใจและไม่บ่นอุบด้วยความดื้อรั้น กระหายแต่คำว่า มากกว่านี้ กาเบรียลต้องกระโดดลอดห่วงสารพัดเพื่อยับยั้งความต้องการสูงจนปริ่มของแจ็ก จนเขาลืมไปเสียสนิท

                ถ้าเขาจะเอาใจแจ็ก มีตัวเลือกอันแสนง่ายดายอยู่ใกล้ตัว

                ไรน์ฮาร์ดท์

                เปล่า กาเบรียลไม่ได้ด่วนสรุปว่าหมอนี่จะใหญ่ยักษ์เหมือนขนาดตัว เขาเคยเห็น โป๊ด้วยกันมาหลายรอบในสมัยช่วงสงคราม ที่พักอาศัยชนาดจำกัดและความกระดากอายที่ไม่มีอยู่ระหว่างสองทหาร ไรน์ฮาร์ดท์น่าจะเป็นชายที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น– ในทุกความหมาย ครั้งแรกตอนที่ทั้งสองเปลือยกายข้างกัน กาเบรียลผิวปากแซวเขา ซึ่งก็ได้คำตอบกลับเป็นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ผิวซีดขึ้นสี ความมั่นใจปลอม ๆ ยกขึ้นมาปิดบังความเขินอาย ไรน์ฮาร์ดท์เป็นประเภทนั้นเสมอ

                และเขาก็เคยเห็นสายตาที่ไรน์ฮาร์ดท์มองแจ็ก ชื่นชมเขาในแบบที่แตกต่างไปจากอะนา เขามองอะนาด้วยความระมัดระวังและความอ่อนโยน เขาคงจะเทียบกับอัศวินมองราชินี เคารพ และถึงแม้เขาจะเคารพแจ็กไม่น้อยไปกว่ากัน สายตาของเขานั้นมืดหม่นกว่า ตัณหาแสดงตนให้เห็น บริสุทธิ์และสดดิบ ไม่ต้องสงสัย ไรน์ฮาร์ดท์สนใจ กาเบรียลแค่ต้องเสนอ

                ซึ่งไม่ใช่ปัญหา แต่พอประโยคหลุดออกไปจากปากกาเบรียล ไรน์ฮาร์ดท์ดันทำท่าเหมือนจะละลาย

                พร้อมแทรกตัวลงแผ่นดินหนีเสมอ คนที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ไม่น่าจะทำเป็นเขินอายแบบนี้ได้

                “สหาย นายกำลังพูดถึง..” ไรน์ฮาร์ดท์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ลูกกระเดือกขยับตาม “..เซ็กส์?”

                เขาพูดคำว่าเซ็กส์เสียเสียงเล็ก ต่างจากการตะโกนก้องที่เขาใช้เสมอ “ใช่”

                “ฉันตื้นตันที่นายเสนอให้ฉัน…ร่วม กับพวกนาย กาเบรียล แต่…” ไรน์ฮาร์ดท์อึกอัก “ฉัน.. เอ่อ..”

                กาเบรียลขมวดคิ้ว เขาชักจะเริ่มรำคาญ “ถ้านายไม่สนใจ นายก็แค่ต้องตอบว่าไม่”

                “มันไม่ใช่ว่าฉันไม่สนใจ” คำพูดออกจากปากเขาเป็นคำสารภาพบาป อับอาย “ฉันแค่…”

                “พูดให้มันไวๆ –”

                “ถ้าฉันตกลง” ไรน์ฮาร์ดท์โพล่งออกมาในที่สุด “มันคงจะเป็นครั้งแรกของฉัน”

                และนั่นทำให้กาเบรียลติดค้างอยู่ระหว่างความฉงนและความขบขัน

                เออว่ะ ประเภทอย่างไรน์ฮาร์ดท์ ใช้ชีวิตตามหลักอัศวินตั้งแต่ยุคกลาง ให้ตายสิ หมอนี่ก็ต้องรักษาตัวก่อนจะแต่งงานหรือเจอรักแท้ของตนเอง แหงอยู่แล้ว ทำไมกาเบรียลไม่ทันได้นึกถึงนะ แต่ แหม จะโทษเขาได้หรือ ไรน์ฮาร์ดท์เป็นขวัญใจใครตั้งมาก เป็นฮีโร่ รูปของเขาอยู่บนโปสเตอร์ ทั้งหญิงทั้งชายหลายรายคงรีบกระโดดขึ้นตักเขาทันทีที่ขอ แต่เขาคงจะไม่เคยขอ

                “ครั้งแรกของนาย กับท่านผู้บัญชาการโอเวอร์วอทช์” กาเบรียลเกริ่น “ก็ฟังดูไม่เลวนะ”

                ไรน์ฮาร์ดท์หน้าสีแดงก่ำกว่าเดิมอีก ถ้านั่นเป็นไปได้

                “ลองไปคิดดูก็แล้วกัน  ข้อเสนอระยะยาว” และนั่นคือระเบิดลูกสุดท้ายที่เขาหย่อนใส่ ไรน์ฮาร์ดท์ วิลเฮล์ม

 




 

                ไรน์ฮาร์ดท์ตกลง แหงอยู่แล้ว ทำไมจะไม่ล่ะ แจ็กเป็นฝันเปียกเดินได้ ของกาเบรียลและของใครหลายคน

                สถานการณ์ในห้องนอนตอนนี้เกือบจะน่าตลก ไรน์ฮาร์ดท์ประหม่ามาก ส่วนแจ็กก็พอกัน เรียกได้ว่าเขินอายเลยล่ะเมื่อมีของขวัญมาจ่ออยู่ตรงหน้า คำสัญญาว่าเขาจะได้รับการเติมเต็มจนปริ่มล้น ใหญ่กว่าทุกของเล่นที่เขาเคยรับ ใหญ่กว่ากาเบรียล แจ็กถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่นั่งเปลือยกายอยู่บนเตียง เตรียมตัวเองด้วยความร้อนรนและเขินอาย นิ้ว..

                “แค่สองนิ้ว?” กาเบรียล– คนเดียวที่ยังสวมเสื้อผ้า– นั่งมองจากโซฟาในห้อง รินวิสกี้ให้ตัวเอง “นายเห็นรึปล่าว่าเขาใหญ่แค่ไหน? บีบหล่อลื่นเพิ่มแล้วใส่นิ้วนายเข้าไปใหม่– เออ อย่างงั้นแหละ เด็กดี ไรน์ฮาร์ดท์ ดูเขาสิ เขาสวยใช่ไหม?”

                ไรน์ฮาร์ดท์ครางต่ำจากปลายเตียง มองแจ็กสอดนิ้วที่สามเข้าไปอย่างเชื่องช้า “น่ะ– นายสวยมาก เพื่อนยาก”

                เขาสวยจริง ๆ นั่นแหละ ริมฝีปากอ้าค้างด้วยความสุขสม เสียงร้องเล็ดรอดออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ลิ้นชมพูแลบออก น้ำลายไหลเยิ้มจนริมฝีปากล่างมันวับ มันเป็นสีหน้าที่วิเศษ ต่างจากความนิ่งขรึม ดุดัน ที่เขามักจะสวมเป็นหน้ากากระหว่างปฏิบัติหน้าที่ ผิวขาวของเขาขึ้นสีเข้มตั้งแต่หน้าลงมาถึงคอ ผิวบริเวณกระดูกไหปลาร้าขึ้นเป็นสีเรื่อ..

                สะโพกของเขาร่อนขึ้นลง กระแทกนิ้วตนเองจนรับสี่นิ้วเข้าไปได้ และ– ให้ตาย ทุกอย่างในร่างกายของแจ็กทรยศเขา แสดงให้เห็นว่าเขาต้องการมากแค่ไหน ต่อให้ปากจะไม่พูด ตื่นตัวจนชูชันแนบกับกล้ามหน้าท้อง และขนสีทองตรงนั้น หลั่งคราบขาวหยดเล็กเป็นระยะ จนมันน่าจะเหนียวเหนอะ กาเบรียลแสยะยิ้ม ยกขอบแก้วจรดริมฝีปาก ให้วิสกี้แผดเผาลิ้น

                ตอนแรก เขานึกว่าการเห็นแจ็กกับชายอื่นจะทำให้เขาหึงหวงและไม่พอใจ แต่ ต่างจากที่คาด ไม่เลย

                เขาแค่ขำ และเอ็นดูแจ็กไม่ใช่น้อย ในที่สุดก็จะได้สิ่งที่เขาต้องการ ชอบเสมอ ชายร่างใหญ่รุกเขาจนร่างปวกเปียก

                กาเบรียลตวัดสายตาหันไปมองไรน์ฮาร์ดท์บ้าง และ พระเจ้า เขาใหญ่จริง ๆ มากกว่าที่กาเบรียลจำได้ สำหรับกาเบรียล เขาเห็นมันแล้วรู้สึกเจ็บ คิดว่ามันน่าจะฆ่าคนได้มากกว่าทำให้ใครพอใจบนเตียง แต่สำหรับแจ็ก นั่นคงจะดูเหมือนสมบัติ ไรน์ฮาร์ดท์กำลังใช้มือให้ตนเองอยู่ระหว่างดูแจ็ก เขาขลิบ และส่วนหัวก็ดูบวมเป่ง ทั้งหนาทั้งอวบอ้วน มันเยิ้มด้วยหล่อลื่น คงกลัวว่าตนเองจะหมดอารมณ์หากความประหม่าเอาชนะภาพตรงหน้า เลยไม่ยอมละมือ ไม่ละสายตาไปจากแจ็กด้วย

                “ฉันว่านายพร้อมแล้ว” กาเบรียลพูดหลังเวลาหายไปหลายนาที เขารู้สึกเหมือนวาทยกรเลยแฮะ หรือไม่ก็พระเจ้า แจ็กถอนนิ้วออกทันทีที่ได้ยินคำสั่ง แต่รูเล็ก ๆ ของเขาอ้าออก หลวมเพราะนิ้ว “เอายังไงดี.. นั่งตักเขาดีไหม? ฉันว่านายน่าจะชอบ”

                แจ็ก กระตือรือร้นสุดฤทธิ์ เข่าเกือบจะลื่นล้มบนเตียงเมื่อเขาคลานเข้าไปหาไรน์ฮาร์ดท์ รีบร้อนขนาดนั้นเลย ทำหยั่งกะว่าอีกฝ่ายจะหายไปถ้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว ลมหายใจหอบรวยริน เขาได้แนบชิดกับไรน์ฮาร์ดท์ มีแต่กล้ามเนื้อเพียว ๆ และได้สัมผัสขนาดของเขา ทำให้แจ็กครางราวแมว อยากได้มันมาไว้ข้างใน ไม่ใช่แค่เสียดสีกับผิว ใจของไรน์ฮาร์ดท์เต้นตุบข้างหลัง

                เขายังไม่พูดอะไรเลยสักคำตั้งแต่เราเริ่ม ว่านอนสอนง่ายขนาดนั้น จากที่ปกติคงโวยวายไม่หยุดเมื่อไม่ได้ดั่งใจ

                กาเบรียลกึ่งเอ็นดูกึ่งสมเพช

                ไรน์ฮาร์ดท์ยังใช้มือจับตนเองไว้อยู่ เตรียมพร้อม ในขณะที่แจ็กใช้สองมือยันตัวเองขึ้นจากตัก เขากับไรน์ฮาร์ดท์ทำงานอย่างรู้กันโดยไม่ต้องพูด สำหรับครั้งแรก ไรน์ฮาร์ดท์ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่รอจ่อให้แจ็กลดสะโพกลง…

                กาเบรียลเกือบสำลักวิสกี้กับภาพที่เห็น แจ็ก– พระเจ้า– แจ็ก ถ้ากาเบรียลเอาเขาหลังจากนี้ เขาคงสามารถสอดเข้าไปได้โดยไม่ต้องใช้การเตรียมใด ๆ เลย เขาคงหลวมถึงขั้นนั้น หลังจากที่เขายังสามารถรักษาตัวให้คับแน่นไม่ว่ากาเบรียลจะยัดของเล่นเข้าไปสักกี่อัน– นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ทำลายเขาได้จริง ๆ ไม่ให้เหลือสำหรับชายอื่น แจ็กลดตัวลง ลง ลง รูน้อย ๆ ขยายออกจนไม่รู้จะยังไง แต่ส่วนหัวยังสอดเข้าไปไม่ได้หมดเลยด้วยซ้ำ แต่แน่นอน แจ็กพยายาม ถ้าเจ็บ ก็คงจะไม่แคร์

                “ไรน์ฮาร์ดท์ จับเขาไว้” แจ็กร้องเสียงหลง ส่วนไรน์ฮาร์ดท์ก็ลังเล แต่พอเจอสายตาดุของกาเบรียล เขาก็รีบคว้าสะโพกแจ็กไว้ แค่มือเดียวเท่านั้น แต่ก็มากพอที่จะหยุดอีกฝ่าย ริมฝีปากขมุบขมิบถาม แบบนี้เหรอ? “เออ ใช่ อย่างนั้นล่ะ จับเขาไว้”

                “ไรน์–” แจ็กสำลัก พูดจากับเขาเป็นในที่สุด “ปล่อย!”

                “แจ็ก นายรับเขาไม่ไหว”

                “ฉันรับไหว..” แจ็กสะอื้น “ได้โปรด กาเบรียล ได้โปรดได้โปรดได้โปรด ฉันอยาก–”

                “ไม่” กาเบรียลยื่นคำขาด และไรน์ฮาร์ดท์ฟังเขา ในห้องนี้ อำนาจของเขาสูงสุด “อย่าปล่อยเขาล่ะ ไรน์”

                ไรน์ฮาร์ดท์พยักหน้า เชื่องช้าและระมัดระวัง มือหนึ่งจับสะโพกแจ็กไว้ อีกมือหนึ่งจับไม่ให้ตนเองลื่นหลุดออกจากแจ็ก แช่มันไว้ข้างใน กาเบรียลเฝ้ามองแจ็ก มองปฏิกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่บ่งบอกทุกอย่าง เริ่มแรก แจ็กดิ้นพล่านไม่หยุด ดื้อด้าน และตระหนก กลัวว่าจะถูกชิงสิ่งที่ต้องการไป แต่เมื่อกาเบรียลไม่สั่งให้ไรน์ฮาร์ดท์ถอนออก และไรน์ฮาร์ทด์– กระซิบคำหวานปลอบโยนเขาในทุกภาษาที่รู้จัก– เขาก็สงบลงบ้าง ร่างกายที่ดีดดิ้นนิ่งลงในที่สุด รู้ว่าดื้อไปก็จะไม่ได้สิ่งที่เขาต้องการ

                “กดเขาลง” กาเบรียลสั่ง “อย่างนั้นล่ะ.. ช้า ๆ …”

                แจ็กครางลึกต่ำในลำคอ ทำอะไรไม่ได้นอกจากถูกเชิดเหมือนตุ๊กตา ด้วยพละกำลังของไรน์ฮาร์ดท์ล้วน ๆ … น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเขารับมากขึ้น และมากขึ้น สีฟ้าเป็นประกาย กาเบรียลยกวิสกี้ขึ้นจิบแล้วแสยะยิ้ม อดรู้สึกภูมิใจไม่ได้

                แจ็กของเขา พ่ายแพ้ให้แก่ชายที่ร่างใหญ่กว่าเสมอ

 




 

+ Bonus

                “ว่าไง เชอร์รี่บอย ครั้งแรกของนาย?” กาเบรียลแซว มองไรน์ฮาร์ดท์ลุกจากเตียง “ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ”

                แจ็กสลบไปเลยหลังจากที่เสร็จกิจ ร่างกายเปลือยเปล่าขดอยู่ใต้ผ้าห่ม ส่วนไรน์ฮาร์ดท์ ไม่อยากจะกินที่เขา ลุกจากมาแต่โดยดี ร่างกายเปลือยเปล่าและเคลือบไปด้วยเหงื่อ แต่แทนที่จะหยิบเสื้อผ้าสวม หรือพูดตอบ เขาดันหันมามองกาเบรียลด้วยสายตาที่ชวนกดดัน เดินย่างสามขุมเข้ามาหา กาเบรียลพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ลดสายตาลงต่ำ แต่ก็อดไมได้

                ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ผิด เพราะมัวแต่มองอยู่ เขาเลยไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่อไรน์ฮาร์ดท์จับคางเขา ดึงเข้าไปจูบ

                สำหรับเวอร์จิ้น ไรน์ฮาร์ดท์จูบได้ดีเกินคาด เมื่อเขาแทรกลิ้นเข้ามา กาเบรียลถึงกับลืมตัว ปล่อยมือจากแก้ววิสกี้จนมันหกตกมาบนตัก ของเหลวข้างในกระฉอกเลอะเทอะกางเกง แต่มันยากที่จะแคร์ความเย็นเฉียบบนหน้าขาเมื่อลิ้นอุ่น ๆ กำลังตวัดเข้ามาในริมฝีปากคุณอย่างช่ำชอง กาเบรียลเกาะต้นแขนใหญ่ของอีกฝ่ายไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว จนกระทั่งเขาผละออก

                “ครั้งหน้า” ไรน์ฮาร์ดท์พูดระหว่างหอบหายใจ “นายจะนั่งดูอย่างเดียวไม่ได้”

                กาเบรียลกระพริบตา รู้สึกสับสน คำตอบที่ออกจากปากไปก็ลังเลพอกัน “…ครั้งหน้า”

                ไรน์ฮาร์ดท์เช็ดปากเขาด้วยนิ้วโป้ง ตบแก้มเขาเบา ๆ จนแทบจะเรียกได้ว่าอย่างรักใคร่ แล้วผละออกไป

                … พิลึกคน

 



               

 

 

                               

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s