Twisted

Title: Twisted
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E
Warning: Gore
, Wounds play, Bloodplay, Consensual Violence, Knifeplay

Notes: เราแต่งไม่ได้หวัง anatomically corrected นี่เป็นแค่เขี่ยเล่นเท่านั้น folks 

                ด้วยเซรุ่มซุปเปอร์โซลเยอร์ อาการบาดเจ็บของแจ็กและกาเบรียลจึงฟื้นฟูตัวเองเร็วกว่าคนทั่วไป แผลที่เป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับมนุษย์ กลับแทบไม่มีผลกับร่างกายของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย มันเป็นผลพลอยได้ที่วิเศษ เมื่อต้องแลกกับการฝึกฝน การต่อสู้ในกองทัพ และสงครามออมนิค มันเป็นผลประโยชน์ที่ทั้งเขาและกาเบรียลเอาเปรียบจนคุ้มค่า

                และด้วยความพึงพอใจยิ่ง

                ถ้าแองเจล่ารู้เธอคงจะเสียสติ คงจะต่อว่าทั้งสองว่าพวกเขาทั้งบ้าบิ่นและไม่ระมัดระวังแค่ไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอะนา–คุณพี่สาวของกลุ่ม– คงจะเขกกะโหลกแจ็กข้อหาเล่นอะไรไม่เข้าท่า เป็นห่วงเสมอ เธอน่ะ เรื่องนี้จึงต้องเก็บเป็นความลับ

                แค่ระหว่างเขากับกาเบรียลเท่านั้น จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้เด็ดขาด

                ความลับอันตรายระหว่างเรา

 




 

                แจ็กไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงชื่นชอบมันนัก ทำไมภาพของกาเบรียลดิ้นเร่าอยู่บนพื้น เลือดนองใต้ขา– ถึงได้ทำให้เขารู้สึกร้อนเร่าเหมือนมีไฟสุมอยู่ในท้อง บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่สงครามทำกับผู้คน ความรุนแรงทั้งหลายบิดเบือนสิ่งที่ชายคนหนึ่งเห็นแล้วเกิดอารมณ์ จนมันผิดเพี้ยนไปหมด แต่เขาชอบของของเขา และกาเบรียล– กาเบรียลผู้แสนวิเศษ

            เขามีมีดปักอยู่ที่ต้นขา มีดที่เขาให้แจ็กมาเองกับมือนี่ล่ะ เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อหลายปีก่อน แจ็กไม่เคยเสียมันไปเลย เก็บมันไว้ตลอด ขนาดของมันนั้นใหญ่ไม่น้อย และเมื่อปักอยู่ในขา ทะลุผิวหนังกับกล้ามเนื้อลึกจนมิด มันดูใหญ่ยิ่งกว่า ปากแผล ถ้าแจ็กชักมีด คงจะอ้าออกเหวอะหวะ คงจะทำให้เขาเห็นทะลุเข้าไปถึงข้างใน และนั่นทำให้แจ็กหายใจหอบ

                มือของเขาจับอยู่บนด้ามมีด ควงมันเล็กน้อยเป็นวงกลมเพียงเพื่อจะได้ยินเสียงร้องของกาเบรียล

                “เจ็บ?” มันเป็นคำถามที่ไม่น่าถาม แต่กาเบรียลก็ยังตอบเขาด้วยการพยักหน้ารัว

                “ฉันทนได้” เขาสำลักออกมาเป็นประโยค แน่นอน เขาทนได้อยู่แล้ว แจ็กเคยเห็นกาเบรียลผ่านอะไรมามากในโปรแกรม แค่นี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็ก ใบมีดใหญ่ยักษ์ ชัวร์ แต่เรื่องเล็ก “ฉันทนได้– แม่งเอ้ย– จะ แจ็ก!”

                “ชู่” แจ็กดึงมีดออกเล็กน้อย แล้วกระแทกมันกลับเข้าไปอีก “นายจะไม่ร้องใช่ไหม กาเบรียล”

                ดวงตาของกาเบรียลเปียกชื้นจนเห็นเป็นแวววาว แต่เขาก็ยังส่ายหน้า

                “นายรู้ใช่ไหมว่าฉันเกลียดแค่ไหนเวลาคนร้อง?” เขาหมุนมีด เห็นกาเบรียลสูดหายใจลึก

                แจ็กยังคงสวมเสื้อผ้า ยังอยู่ในเครื่องแบบผู้บัญชาการของเขาอยู่เลย คุกเข่าอยู่กับพื้นตรงหว่างขากาเบรียล นั่งพิงกับข้างเตียง (ไม่ให้ผ้าปูที่นอนเปื้อนเลือด) แต่กาเบรียลเปลือยตั้งแต่เอวลงมา สวมแค่เสื้อฮู้ดที่ตอนนี้เขากำลังกัดสาย ขบฟันลงทุกครั้งที่สัมผัสถึงความเจ็บปวดก่อตัวภายในแผล รุนแรงและไม่ยอมจางหาย เขาขาดเกราะป้องกันอย่างที่ปกติเขาจะมี เปลือยเปล่าและเปิดเผย เริ่มซีดเซียวเพราะการขาดเลือด ไม่ใช่ทุกวันที่ท่านผู้นำแบล็กวอทช์จะอยู่ในสภาพนี้ และแจ็กดื่มด่ำกับมัน             

                กาเบรียลเงยหน้าสูง หลังศีรษะกระทบกับขอบเตียงที่เขาใช้พิง ดวงตาเหลือกกลับมองทุกอย่างที่ไม่ใช่แจ็ก

                แจ็กชักมีดออกในที่สุด และเลือดก็ทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก ไม่มีอะไรอุดกั้นมันเอาไว้ แจ็กขมวดคิ้วมุ่น แล้วสอดสองนิ้วเข้าไป พยายามอุดรูรอยแผล แต่ในขณะเดียวกันก็แหวกนิ้ว สัมผัสกับข้างในของกาเบรียล ทั้งอุ่นและทั้ง–

                พระเจ้า มันช่างดีเหลือเกิน เป้ากางเกงเขาตอนนี้อึดอัดเป็นบ้า เขาคงเสร็จอย่างนี้ได้เลย เพียงได้ดูและรู้สึก

            แจ็กก้มหน้าลงต่ำ ชักนิ้วออกแล้วเอาปากจ่อที่แผลแทน เขาดื่มเลือดของกาเบรียล ก็แค่ความคาวที่ขมขื่นเหมือนทองแดงบนลิ้น แต่ด้วยความอันตราย ความร้อนเร่าของสถานการณ์ สมองของแจ็กโน้มน้าวให้เขาคิดว่ามันเอร็ดอร่อย แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายของเขา เขาไมได้ต้องการลิ้มรสกาเบรียลอย่างเดียว แต่แทรกลิ้นเข้าไปในรูแผล เม้มริมฝีปากดูด

                ผลที่ได้รับนั้นทันควัน กาเบรียลสะดุ้งสุดตัว สั่นเทิ้ม

                แจ็กผละออกมาเพื่อพูด คางของเขาโชกไปด้วยเลือด “รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”

                “…แปลก” กาเบรียลตอบ เคี้ยวสายเสื้อฮู้ดระหว่างฟัน “ฉันรู้สึก– แปลก การิญโญ่”

                ก็ยุติธรรมดี แจ็กหัวเราะเหนือปากแผลแล้วใช้ฟันกดลงกัด ดึงรั้งผิวตรงปากแผล

                เขาถึงจุดสุดยอดเมื่อเห็นสีขาวของกระดูก

 




 

                แน่นอนว่า เมื่อแจ็กได้สิ่งที่เขาต้องการ– ก็ย่อมถึงตาของกาเบรียล

                เดี๋ยวนี้แจ็กแทบไม่ได้ลงภาคสนามด้วยตนเองแล้ว ส่งคำสั่งผ่านผู้ใต้อำนาจและดูแลภารกิจจากห่าง ๆ เสียส่วนใหญ่ แต่ก็มีบางโอกาสหายากที่เขาได้รับมือนำภารกิจด้วยตนเอง และเมื่อมาถึงหน้าที่ ก็ย่อมมีข้อผิดพลาด รอยแผลเป็นกระสุนตรงหน้าท้องบ่งบอกให้เห็นชัดเจน แจ็กกำลังนอนฟื้นตัวในห้องพยาบาลตอนที่กาเบรียลมาหาเขา ดวงตาเป็นประกาย

                “เป็นยังไงบ้าง?” เขาถาม เดินเข้ามาใกล้เคียงแล้วจูบแจ็กบนหน้าผาก

                แจ็กอดหัวเราะไมได้ รู้สึกจั๊กจี้กับความอ่อนโยนของอีกฝ่าย “เจ็บ”

                “เดี๋ยวก็หาย” เขาตอบ ลดมือลงมาดันเสื้อแจ็กขึ้นจนเห็นรอยเย็บของแอเจล่า “โดนอะไรมา”

                “ช็อตกัน”

                “เซ็กซี่” เขาพูดไปงั้นล่ะ จับตามองมันพลางเลียริมฝีปาก “พลาดอีท่าไหนถึงโดนบุกเข้ามาระยะประชิด?”

                “ลอบโจมตี”

                “ขึ้นสนิมนะ ท่านผู้บัญชาการ”

                แจ็กขมวดคิ้ว “มันจะไม่เกิดขึ้นอีก”

                “แต่ถ้ามันไม่เกิดขึ้นอีก” เขายกเท้าขึ้นหยิบมีดพก ดึงมันออกจากฝัก ใบมีดสะท้อนแสงสีเงินภายใต้ไฟสว่างของห้องพักผู้ป่วย มันเย็นเฉียบบนผิวของเขา และรู้สึกอันตรายมากบนรอยเย็บ “ฉันจะเล่นกับนายยังไง มี ซอล?”

                แจ็กกลั้นหายใจตลอดเวลาที่กาเบรียลเลาะแผลของเขาเปิดออก ไม่รู้ว่าอาการเกร็งช่วยให้มันยากเย็นขึ้นรึเปล่า แต่กาเบรียลก็ไม่ได้บ่น ยกตัวขึ้นมาคุกเข่าคร่อมเขาบนเตียง เราสองคนเบียดเสียดกันบนเตียงพยาบาลเล็ก ๆ แผลที่เย็บไว้เปิดออกหมด และนั่น– แจ็กเกือบจะอาเจียน เลือดทะลักออกมาพร้อมกับสีชมพูของเครื่องใน ไม่มีสิ่งใดประคองมันไว้ข้างใน

                กาเบรียลใช้นิ้วเขี่ยไส้เขากลับเข้าไปข้างในเหมือนมันเป็นสิ่งที่ธรรมชาติที่สุดในโลก อีกมือปลดเข็มขัดตัวเอง

                เมื่อเขาสอดตัวเข้ามา แจ็กคิดว่านั่นน่าจะเป็นความรู้สึกของคนใกล้ตาย ตาดำทั้งสองข้างเหลือกกลับขึ้นไปอยู่ใต้เปลือก ปากอ้าค้างหุบไม่อยู่ ลิ้นจุกออกมามุมปาก แผลขนาดใหญ่ของตนเองถูกทิ่มแทง– กะซวก– เล่นด้วยราวเป็นแค่รูที่จะให้กาเบรียลกระทำชำเราเช่นใดก็ได้ เขารู้สึกถึงร่างกายบีบรัดปฏิเสธสิ่งแปลกปลอมสุดชีวิต และนั่นมัน.. เซ็กซี่มาก

                แจ็กหลับตาลง ต้องมีสิ่งใดผิดปกติเกี่ยวกับเขาแน่ ๆ

                “ฉันรักนาย” แจ็กพูดเสียงกระเส่า ระหว่างที่กาเบรียลขยับสะโพกเข้า–ออก หายใจหอบเหนือร่าง “ฉันรัก–”

                เขาจะไม่รักคนที่เห็นว่าเขาผิดเพี้ยนแค่ไหน แล้วไม่เบือนหน้าหนีได้ยังไงกัน?

                ได้แต่นอนนิ่งให้เขาแสดงความรักตอบ ลึกเข้ามาภายในร่างกายแจ็ก

 




               

 

           

               

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s