Oh, Baby

Title: Oh, Baby
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E
Warning:
Alternate Universe – HighschoolAnal Sex, Semi-Public Sex, Ignoring Kink, Rough Sex, A littttttlllle bit of Humiliation and Dirty Talk [just lil bit]

Notes: เมื่อแจ็กเป็นเด็กวัยรุ่นความต้องการสูง และกาเบรียลเกลียดตัวเองพอ ๆ กับที่เกลียดเขา

 

 

                การเป็นคู่ขาอย่างลับ ๆ ให้กับ แจ็ก มอร์ริสัน… ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรนะ พอเอามาพิจารณาดูแล้ว อย่างแรกเลย มันปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกฝ่ายหล่อเหลาหุ่นดีแค่ไหน และถึงแม้ว่ากาเบรียลจะยกยอให้ตนเองเหนือกว่าพวกเด็กผู้ชายวัยรุ่นทั่วไป เขาก็มีความต้องการเป็นเหมือนกัน และถ้าเราจะตกลงกันได้ มอบร่างกายให้กันและกันเพื่อดับตัณหา– นั่นก็ไม่เป็นไร

                แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาหมั่นไส้มอร์ริสันน้อยลง

                “อึก… ฮ้า..” ทั้งร่างของมอร์ริสันส่อนคลอน ท่อนบนต้องนอนทาบกับโต๊ะ สองมือตะกุยพื้นผิวหาที่ยึดเหนี่ยว ขาแทบจะแบกร่างไว้ไม่ได้ ถ้ามือซ้ายของกาเบรียลไม่ได้จับสะโพกเขาไว้ มอร์ริสันคงจะล้มลงไปคุกเข่า หมดแรง  “กะ– กาเบรียล!”

                หมอนี่เสียงดังมาก หยั่งกะว่ามันอยากถูกจับได้ หยั่งกะว่า เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น มันจะไม่กลับไปอยู่ในแก๊งเด็กปีอปของมันแล้วแกล้งทำเป็นว่ากาเบรียลไม่มีตัวตน ไม่แม้แต่จะเหลือบตามองเขา อย่างน้อย ตอนนี้ ในขณะที่เขากระแทกสะโพกเอาแจ็กจากข้างหลัง มือขวากดหัวเขากับโต๊ะ ขยี้หน้ามันไม่ให้ร้อง– เขาก็พอจะแกล้งลืมได้ว่ามอร์ริสันเป็นไอ้งั่งประเภทไหน

                “หุบปากน่า” กาเบรียลด่า ตบกะโหลกมันไปด้วยหนึ่งที

                มอร์ริสันไม่สะทกสะท้าน ยังคงครวญครางเสียงดังลั่นห้องเรียน “อา…”

                กาเบรียลถอนหายใจ จิกผมมอร์ริสันเพื่อขยับหน้ามันให้เขาเห็น ดวงตาสีฟ้าของอีกฝ่ายตอนนี้ขยายกว้าง รูม่านตาเบิกออกจนเห็นได้ชัด หน้าของเขาแดงเถือกไปด้วยความร้อนเร่า และเขากัดริมฝีปากตนเองจนตอนนี้เริ่มมีเลือดออกจาง ๆ นี่สิ ส่วนที่กาเบรียลชอบ มอร์ริสันไม่ได้กำลังแสยะยิ้มอวดดีใส่เขา ไม่ได้กำลังพูดจาถากถางหรือแอบนินทาเขาลับหลัง แค่ มัวเมาไปกับการถูกใช้ ใครจะรู้ว่าเขาชอบเซ็กส์ขนาดนี้? อย่างที่ว่ากันนั้นแหละ พวกที่ดูบริสุทธิ์มักจะเป็นพวกที่ลามกที่สุด

                กาเบรียลหยุดขยับสะโพก แค่อยากรู้ว่าจะเป็นไง– อือฮึ มอร์ริสันเริ่มดิ้นพล่าน ครางเสียงแหลมในลำคอ นี่มันเข้าใจคำว่า ‘ลับ’ และ ‘แอบ’ ไหมนี่ คาบเรียนนี้จบเมื่อไหร่ คนก็จะย้ายมาเรียนคาบถัดไปในห้องทันที และเราก็จะถูกจับได้ ถ้ามอร์ริสันไม่รีบยอมให้ตนเองเสร็จ ๆ ไปเสียที มัวแต่โลภมากอยากจะดื่มด่ำกับความรู้สึกของกาเบรียลภายในตัวเขา เรามีเวลาที่ไหน

                กาเบรียลใช้มือตีก้นมัน และเห็นทั้งร่างของมอร์ริสันกระตุก “แกอยากให้ทั้งโรงเรียนมาเห็นรึยังไง”

                มอร์ริสันครางเสียงหลง สะโพกยังคงขยับ เข้า–ออก เอาตนเองโดยไม่ต้องอาศัยแรงขยับของกาเบรียล

                กาเบรียลหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เราเหลือเวลาอีกยี่สิบนาที– และมีข้อความประมาณห้าสิบข้อความจากซอมบร้าและอะเมลี ตอนแรกทั้งคู่ถามว่าเขาอยู่ไหน ตอนนี้ พวกหล่อนกำลังสันนิฐานว่าเขาอยู่ไหน  ‘กับผู้ชายของเขาน่ะสิ’ ซอมบร้าพูดพร้อมอีโมจิลิ้น ยัยสองคนนี้ไม่มีเรียนกันรึไง (พูดจากปากของคนที่โดดเรียนมาเอาผู้ชายในห้องเรียนว่าง อืม)

                รีปเปอร์: ฉันไม่ได้โดดเรียนมาหาผู้ชาย

                วิโดว์เมคเกอร์: ให้มันได้อย่างนั้นเถอะ

                รีปเปอร์: ฉันแค่ออกมาดูดบุหรี่

                ซอมบร้า: หรือดูด…

                รีปเปอร์: ฮ่า ฮ่า ฮ่า

                เสียงร้องด้วยความหงุดหงิดของมอร์ริสันเรียกเขากกลับมาสู่ความเป็นจริง มอร์ริสันคงเริ่มเหนื่อยกับการเป็นฝ่ายขยับอยู่คนเดียว และเกลียดที่สัมผัสมันยังไม่มากพอ เหนื่อยกับการถูกเมิน เขายันตัวจากโต๊ะ หันมามองกาเบรียล

                “จะไม่… จะไม่เอาฉันเหรอ” ไม่มีความอวดดีในเสียง แค่ความสิ้นหวัง “ฉันทำให้นายรู้สึกดีได้นะ”

                กาเบรียลจิ้มมือถือ “ก็ทำสิ”

                “กาเบรียล!”

                “ยุ่งอยู่”

                ศีรษะของมอร์ริสันก้มลงต่ำระหว่างไหล่ ท่าของผู้พ่ายแพ้ เขาเกาะโต๊ะให้มั่น แล้วกลับไปเป็นฝ่ายขยับต่อ กาเบรียลเหลือบมองเขาเล็กน้อย ใช้มือที่ไม่ได้จับมือถือแยกแก้มก้นเขาออก เห็นว่ารูน้อย ๆ ของเขากำลังถูกบังคับให้ขยายออกแค่ไหน ถูกฝืนให้ต้องรับขนาดของกาเบรียล มันอ้าออกแถมยังแดงก่ำ สัมผัสเสียดสีตอนนี้คงจะรู้สึกเจ็บมากกว่าดี แต่มอร์ริสันไม่ลดละ เขาอ้อนวอนให้กาเบรียลสอดเข้าไปข้างในเต็มขนาด ไม่ใช่แค่ปลาย มาตลอดหลายสัปดาห์ ในที่สุดเขาก็ได้รับสิ่งที่ต้องการ

                กาเบรียลเล่นมือถือ ยืนนิ่ง ปล่อยให้มอร์ริสันจัดการไป มีครั้งหนึ่งที่เขาขยับมากเกินไปจนหลุดจากกาเบรียล ต้องเอื้อมมือมาสอดเข้าไปใหม่ ทั้งหงุดหงิดทั้งเร้าอารมณ์กับการได้สอดใส่ใหม่อีกครั้ง เสียงถอนหายใจเคลิบเคลิ้มดังไปทั่ว

                วิโดว์เมคเกอร์: นายรู้ใช่ไหมว่าเขากำลังใช้นาย เชรี่

                วิโดว์เมคเกอร์: ทันทีที่นายหมดประโยชน์ เขาก็กลับไปนินทากับฝูงเพื่อนเขาต่อว่านายมันเป็นตัวประหลาด

                ซอมบร้า: ไม่อยากจะเข้าข้างหล่อน แต่นางพูดถูกนะ

                กาเบรียลเงยหน้าจากมื้อถือ มอง แจ็ก มอร์ริสัน ส่ายสะโพกหาเขา ราวกับจะขาดใจ

                เหลือเวลาอีกสิบนาที

                “คนจะคิดยังไงหนอถ้ามาเห็นนายแบบนี้?” กาเบรียลเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ต้องใส่ใจหน่อย ถ้าเขาอยากให้หมอนี่เสร็จวันนี้ ชอบโดนพูดจาดูถูกเสมอ แจ็ก มอร์ริสัน “ศิษย์รักของอาจารย์ นักเรียนดีเด่น… โดดเรียนมาให้ผู้ชายเอา”

                มอร์ริสันเริ่มสะอื้น มันไม่น่าจะเป็นเสียงที่เพราะ แต่มันก็ใช่

                กาเบรียลต้องใช้มือให้เขาได้ รูดเขาขึ้นลงผ่านถุงยางที่สวม (เพื่อไม่ให้มีร่องรอยในห้องเรียน) เขาขยับสะโพก เร็วกว่าที่มัวแต่ชักช้ามานานสองนาน และอาจจะแรงเกินไปด้วย ถ้าเสียงคล้ายจุกของมอร์ริสันบ่งบอกอะไรได้ ซึ่งก็น้อย ปกติเขาร้องงุ้งงิ้ง ๆ ตลอดเวลา มันยากจะแบ่งแยกว่าอะไรเป็นอะไร หรือกาเบรียลอาจจะใส่ใจไม่มากพอ เขาก็ไม่รู้สิ บางทีเขาอาจจะผิด

                “ร่าน” แค่คำเดียว แต่มันเป็นตัวจุดชนวนให้มอร์ริสัน

                อีกฝ่ายถึงจุดสุดอดก่อนเป็นคนแรก โดยมีกาเบรียลตามมาติด ๆ เมื่อเขาดันสะโพกเข้าไปจนมิด แช่ค้างไว้อย่างนั้นระหว่างที่ทั้งร่างของเขากระตุก ลมหายใจไม่เป็นจังหวะ เขาถอนตัวออกมาช้า ๆ ยังเห็นมอร์ริสันนอนคว่ำหน้ากับตะ อ่อนไหวต่อทุกสัมผัสและเหนื่อยล้าเกินกว่าจะขยับ กาเบรียลต้องเป็นฝ่ายดันมันพลิกนอนหงาย พยายามกระตุ้นให้มันรู้ตัว

                “เฮ้ เราต้องรีบไปแล้ว–”

                “… รักนาย กาเบรียล” เอาอีกแล้ว แบบนี้ตลอดเลย “ทีอาโม่..”

                กาเบรียลถอนหายใจ “แต่งตัว มอร์ริสัน”

                มอร์ริสันยอมแต่งตัว ลุกขึ้นยืนจากโต๊ะ ถอดถุงยาง ดึงกางเกงที่กองอยู่กับพื้นขึ้นสวม ส่วนกาเบรียลก็เช่นกัน แต่ก่อนที่เขาจะได้โอกาสหันหลังเดินออกไปจากห้อง มอร์ริสันดันผลักเขาเข้ากับประตู สองแขนจับไหล่เข้าไว้ โน้มเข้ามาใกล้–

                “ไม่” กาเบรียลรีบปฏิเสธ “แกไม่มีสิทธิ์จูบฉัน”

                แจ็กทำหน้าเหมือนลูกหมาโดนเตะ “แต่ฉัน…”

                “ไม่ก็คือไม่” กาเบรียลปัดมือมันทิ้ง

                เขาโยนถุงยางใส่มันก่อนจะเดินออกนอกห้อง

                แจ็ก มอร์ริสัน ไม่ได้รักเขาหรอก

                ต่อให้เวลาจะผ่านไปอีกกี่ร้อยพันปีก็ตาม

 

               

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s