Monster Boyfriends (2)

Title: Monster Boyfriends (Series)
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: T
Warning:
Tentacle Monster!Gabriel

Notes: ว้าว มันไม่พอร์น

                “นายจะไม่ตั้งชื่อพวกมันเหรอ” แจ็กอดถามไม่ได้ มองกาเบรียลอุ้มลูกน้อยทั้งสิบให้มันกระโดดเล่นบนไหล่บนแขน

                “อ้อ ไม่” กาเบรียลตอบอย่างง่ายดาย “ฉันจะตั้งเฉพาะตัวที่รอดชีวิต”

                แจ็กชะงัก

                “นาย…หมายความว่ายังไง?”

                “แจ็ก ตามสถิติ แค่หนึ่งในสิบของลูกเทนทาเคิลจะรอดชีวิต” เจ้าก้อนเมือกยังคงกระโดดไปมาสนุกสนาน ไม่เข้าใจเลยว่าพ่อของมันกำลังพูดถึงความตายอยู่ “เราถึงได้มีกันน้อยนักไง เราตายกันหมดตอนทารก แล้วนี่แค่ตอนทารกนะ–”

                แจ็กอ้าปากค้าง “นั่นเหลวไหลสิ้นดี!”

                “…ประทานโทษ?”

                “ฉันเบ่งมันออกมาสิบตัว มันก็ต้องรอดทั้งสิบตัวสิ” แจ็กลุกพรวดจากเก้าอี้ เดินเข้าไปหาร่างของกาเบรียล ทันทีที่เขาเข้าใกล้ เจ้าก้อนเมือกรีบสนอกสนใจ บางตัวกระโดดมาเกาะไหล่เขาแล้ว “นายไม่ได้บอกฉันนี่ว่าพวกมันจะตาย!”

                กาเบรียลกระพริบตา “ฉันไม่นึกว่านายจะแคร์ นายบอกด้วยซ้ำว่าจะไม่เลี้ยงพวกมัน”

                “นั่นมันก่อนหน้านี้–” แจ็กยกมือขึ้นลูบเจ้าตัวที่อยู่บนไหล่เขา มันช่าง.. นุ่มนิ่ม แจ็กแทบจะรู้สึกได้เลยถึงความเปราะบางของพวกมัน ถึงแม้จะเต็มไปด้วยพลังชีวิต แต่ก็ยังเล็กกระจิ๋ว “เราต้องทำทุกอย่างให้พวกมันรอดชีวิต”

                กาเบรียลถอนหายใจ “แจ็ก อย่ายึดติดกับพวกมัน นายจะทำตัวเองเสียอารมณ์เปล่า ๆ “

                “ไม่ใช่ว่านายมีน้องสาวหรอกเหรอ”

                “คลอดคนละครอก” เขาตอบ “สี่จากร้อย นายอย่าหวังมากเลย”

                “นายร้องไห้ไม่อยากให้มันตาย!”

                “นั่นมันคนละกรณีกัน เจ้างั่ง” กาเบรียลยัดเยียดตัวที่เหลือ ๆ ให้เขาอุ้ม แต่ละตัวเด้งมาเกาะบนแขนแจ็ก มันเกือบจะ.. น่ารัก ส่งเสียงแหลมเล็กคล้ายของเล่นหมาถูกบีบ “สองตัวนั่นไม่ได้โอกาสให้พยายามเอาชีวิตรอด แต่พวกนี้มีโอกาสเท่ากัน”

                “และนั่นยุติธรรม?”

                “ใช่” กาเบรียลเอียงคอ “การอยู่รอดของผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด”

                “กาเบรียล…” แจ็กโอดครวญ “ฉันไม่อยากให้พวกมันตาย…”

                กาเบรียลมองเขาอยู่นาน

                “เอ้า ก็ได้” เขาเอื้อมมือมาขยี้หัวแจ็กจนผมเสียทรง “มาลองดูกัน”




                มันยากกว่าที่แจ็กคิด

                เราเริ่มต้นด้วยการเอาตู้กระจก– ซึ่งก็หน้าตาเหมือนตู้ปลาดี ๆ นี่แหละ มาเป็นที่อยู่ชั่วคราวของพวกมัน เติมเต็มตู้ด้วย…ของเหลวพิลึกสีข้นคลั่ก หน้าตาชวนให้นึกถึงหมึกหล่อลื่นของกาเบรียลมาก มันมีทุกอย่างพร้อม เครื่องควบคุมอุณหภูมิ ออกซิเจน  แต่แล้วหายนะก็เริ่มตั้งแต่ขั้นตอนแรก ไม่ใช่ลูกแจ็กทุกคนที่ว่ายน้ำเป็น มันทำท่าจะจมทันทีเมื่อถูกปล่อย แจ็กต้องกวักมันขึ้นมาข้างนอก ซึ่งก็อันตรายอีก เพราะพวกมันไวต่อเชื้อโรคมาก ๆ และสามารถป่วยตายได้ทุกเมื่อ แจ็กต้องหาถุงมือมาสวม และแค่นั้นเขายังไม่แน่ใจเลยว่าจะปลอดภัยพอรึเปล่า นี่ยังไม่นับตอนที่พวกมันมากระโดดเล่นบนเสื้อเขาอีก–

                นายกำลังระแวง พวก ใจเย็น ๆ อะไรอีกล่ะที่เป็นปัญหา– อ้อ ใช่ อาหาร เพราะ ทายซิว่าพวกมันทานอะไรเป็นอาหารในช่วงทารก เลือด แจ็กอยากจะบ้า มันไม่มีฟัน เคี้ยวอาหาร ย่อยอาหารไม่ได้ และอาหารส่วนใหญ่ก็ขนาดใหญ่กว่าพวกมันด้วย มันจึงต้องเอาพลังงานจากเลือด ซึ่งก็คือต้องให้กาเบรียลกรีดแขนตนเองเอาเลือดเทใส่ถ้วยให้พวกมัน

                “ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าตอนไหนที่พวกมัน–” แจ็กพยายามหาคำพูด “–ปลอดภัยแล้วน่ะ”

                “ถ้ามันงอกหนวดได้เมื่อไหร่ ก็ไม่มีปัญหา” กาเบรียลบอก “ตอนนี้พวกมันมีแต่.. ตอ”

                ตอ คงหมายถึงสิ่งที่ดูเหมือนปุ่มแขนเล็ก ๆ ของพวกมัน “อ้อ”

                เราไม่ได้คุยกันต่อ อยู่ดี ๆ เจ้าตัวหนึ่งในตู้กระจกก็เริ่มร้องเสียงดัง ทั้งตัวสั่น มันคงจะหนาว แต่พี่น้องมันปกติสบายดีกันหมด ไข้กระมัง? แจ็กเลยต้องเอามันออกมาอีกแล้ว สองตัวแล้วนะที่ออกมาจากตู้ กาเบรียลเดินไปทำกระเป๋าน้ำร้อน ให้มันขึ้นมานอนข้างบน แต่แล้วมันก็ดันร้อนเกินไปอีก หน้ายุบไปกับกระเป๋าเหมือนจะละลาย แจ็กเลยต้องรีบหยิบมันออกมา

                “กุมมันไว้ในมือ” กาเบรียลลองแนะนำ “น่าจะอุ่นพอ”

                แจ็กใช้มือโยกเหมือนเปลจนกระทั่งมันหลับปุ๋ย คิดว่านั่นจะเป็นจุดจบของปัญหา

                จนกระทั่งไอ้แปดตัวที่เหลือในตู้เริ่มสู้กัน

                มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยเมื่อกาเบรียลอยากจะเชียร์มากกว่าห้าม เพราะธรรมชาติของเขากระมัง แต่พอแจ็กหันไปมองด้วยสายตาอาฆาต เขาก็เริ่มเข้าไปห้ามศึก กาเบรียลอยู่ในร่างครึ่ง–เทนทาเคิลตลอดเวลา ตัวลอยเหนือจากพื้นขณะที่เขาดุลูก ดวงตาทั้งสองกลายเป็นสีดำขลับราวหมึก เหมือนกับลูก ๆ ของเขา การทะเลาะวิวาทถูกสยบแต่โดยดี แต่เขาต้องเอาเด็กออกมาอีกสามตัวพวกมันถึงจะเลิกสู้กัน ซ้ำร้าย ตัวหนึ่งโดนอัดกระแทกกับกระจกจนแขนของมันหลุดออกมาข้าง

                “มันจะเป็นอะไรรึเปล่า?” แจ็กถาม ร้อนรน

                กาเบรียลครุ่นคิด “มันอาจจะงกอหนวดไม่ได้”

                แจ็กใจแป้ว “แต่– แต่มีโอกาสใช่ไหม”

                “ชัวร์” กาเบรียลหรี่ตามองมัน “สัก.. สามสิบเปอร์เซ็นต์”

                “มีศรัทธาในตัวลูกนายหน่อยสิ”

                “ศรัทธาน่ะมี” กาเบรียลตอบ “แต่เกรงว่ามันจะไม่มีประโยชน์”

                สุดท้าย ในเมื่อมีลูกออกมานอกตู้ห้าตัว เราเลยแบ่งหน้าที่กันตามนั้น กาเบรียลดูพวกที่เหลือในตู้ ส่วนแจ็กได้รับจัดการกับอีกห้าตัวที่เหลือ ซึ่ง… ไมได้ว่าอะไรนะ แต่มีความเสี่ยงที่ตายสูงสุด ตัวหนึ่งไม่ใช่แค่ว่ายน้ำไม่เป็น แต่มันกระโดดยังไม่ได้เท่าพี่น้องมันด้วยซ้ำ ดุ๊กดิ๊กอยู่กับพื้นแล้วก็ลื่นล้มหน้าคว่ำ แทบจะขอร้องให้ตนเองถูกเหยียบทับหรือถูกดูดลงท่อ ตัวที่สองท่าทางเหมือนจะป่วย เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ต้องให้แจ็กอุ้มตลอดเวลาเท่านั้น ตัวที่สามแขนขาด พิการ ส่วนอีกสองตัวที่เหลือทำท่าจะฆ่ากันให้ได้ทุกเมื่อ ต่อให้ตนเองจะมีเรี่ยวแรงน้อยนิด และอวัยวะแค่สอง มันก็ยังกระหายเลือดจะฆ่ากัน

                แจ็กไม่ได้จะบอกว่ากาเบรียลจงใจเลือกงานที่ง่ายกว่า– แต่กาเบรียลจงใจเลือกงานที่ง่ายกว่า

                เขากำลังกุมเจ้าหมายเลขสองไว้ในมืออยู่ตอนที่สี่กับห้าเริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว มันเหวี่ยงตัวเองเข้าใส่กัน ครั้งแล้วครั้งเล่า หวังจะให้น้องตนเองร่วงลงไปจากขอบโต๊ะ แจ็กถอนหายใจ ทำไมพวกมันถึงโกรธนักสำหรับสิ่งที่ตัวเล็กขนาดนี้?

                “เฮ้ เฮ้!” แจ็กขึ้นเสียง “อย่าทะเลาะกันสิ พวกแกเป็นพี่น้องกันนะ!”

                พวกมันหยุด หันมามองเขาด้วยความงุนงง รูเล็ก ๆ คล้ายดวงตาในหัวกะโหลกของมันเบิกกว้างออก แจ็กเห็นแล้วก็นึกถึงร่างจริงของกาเบรียล เขาเป็นแค่หัวกะโหลกคล้ายนกแสก ร่างควัน กับหนวดเทนเทาเคิลขนาดยักษ์ เจ้าพวกนี้ก็ไม่ต่างกัน มีแต่หัวกะโหลกจิ๋ว ๆ กับเมือกสีดำที่ยังไม่สามารถปรับเปลี่ยนรูปร่าง เป็นหนวด เป็นอวัยวะอื่น มันทำได้แค่เป็นก้อนกลม

                “อย่าให้ฉันเห็นพวกแกทะเลาะกันอีกล่ะ” แจ็กดุ

                คืนนั้นผ่านไปอย่างยากลำบาก มีตอนที่หมายเลขหนึ่งลื่นล้มหน้าคว่ำแล้วลุกไม่ขึ้น แจ็กต้องละมือไปดันให้มันลุก แต่พอเขาทำอย่างนั้น เขาก็ต้องปล่อยหมายเลขสอง ซึ่งร้องไห้จ้าทันทีเมื่อมันไม่ถูกอุ้ม หมายเลขสามดู.. ปกติ ปกติเกินไปด้วยซ้ำ สงบเสงี่ยมเจียมตัวเมื่อมันเสียแขนไปข้าง ไม่กล้าทะเลาะกับใครอีก สี่กับห้ายังพยายามมีเรื่องกัน แต่หยุดเมื่อแจ็กมอง

                กาเบรียลเดินกลับเข้ามาหาเขาตอนราว ๆ ตีสองได้กระมัง หาวหวอด “การิญโญ่ เป็นยังไงบ้าง”

                “ก็..ดีนะ” แจ็กถอนหายใจ ยังคงอุ้มหมายเลขสองไว้ในมือ “นายล่ะ?”

                “งอกหนวดออกหมดแล้ว” กาเบรียลพูด “ไม่อยากจะเชื่อเลย ห้าตัวรอดชีวิตแหนะ!”

                “หะ หา…” แจ็กหันมามองลูกฝั่งเขาบ้าง ซึ่งยังไม่ใกล้แม้แต่ที่จะเริ่มงอกหนวด “ทั้งห้าตัว…?”

                “ฉันตัดสินนายเร็วไป นายพูดถูก เราควรจะเชื่อมั่นว่าทุกตัวมีโอกาสรอด” จากนั้น “ฝันดี แจ็ก”

                ทิ้งให้แจ็กนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องลูกทั้งห้าของเขาตาเป็นมัน




               

                ตีห้า หมายเลขสองงอกหนวดออกมาเป็นตัวแรก หนวดเล็ก ๆ คล้ายของปลาหมึกจากก้อนเมือกเล็ก ๆ แจ็กถอนหายใจโล่งอก สมกับที่เขาเหนื่อยเมื่อยแขนอุ้มมันมาตั้งนาน แจ็กปล่อยมันลงพื้นโต๊ะ แล้วเห็นมันขยับขยุกขยิกไปมาได้อย่างง่ายดายเมื่อมีอวัยวะให้ขับเคลื่อน หก นั่นนับเป็นหกตัวแล้วที่รอดชีวิต บางทีมันคงจะไม่เหนือจริงเกินไปที่จะให้ทั้งสิบรอด..

                ยี่สิบนาทีหลังจากนั้น หมายเลขหนึ่ง สี่ และห้า งอกหนวดบ้างตามลำดับ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีทั้งหมดเสียทีเดียว เพราะสี่และห้าเริ่มใช้หนวดตีกันทันทีเมื่อมีโอกาส แต่หมายเลขสามน่ะสิ… หมายเลขสาม…

                แขนกุด ยังคงดิ้นรน

                “แกทำได้” แจ็กพูด ใจเต้นรัว “เร็วเข้า…”

                แจ็กตาวาวกับสิ่งที่เห็น

                แขนที่กุดของมันค่อย ๆ งอกออกมาใหม่เป็นหนวดขนาดยาวยิ่งกว่าเก่า ยาวกว่าของพี่น้องมันเสียอีก แขนอีกข้างด้วย และหนวดอื่น ๆ อีกรอบตัว มันดูลังเลกับการพัฒนาใหม่ ยังไม่กล้าผจญภัยกับมัน ได้แต่กลิ้งตัวเป็นวงกลมบนหนวดตนเอง

                เขาทำได้แล้ว– ลูกของเขา สิบตัว พึ่งรอดชีวิต–

                “กาเบรียล!” แจ็กรีบลุกจากโต๊ะ กอบโกยเด็ก ๆ ทั้งห้ามาไว้บนแขน “กาเบรียล! มาดูนี่สิ!”

                เขาไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังยิ้มไม่หุบ หัวเราะไม่หยุด จนกระทั่งกาเบรียลทัก




                “หลังจากนี้จะวุ่นวายมาก นายรู้ตัวใช่ไหม” กาเบรียลพูด “ลูกสิบคน”

                แจ็กมองทั้งสิบเล่นกันในตู้กระจก ตัวใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อวานมาก ลอยตุ๊บป่อง…

                แจ็กยิ้ม “งั้นเริ่มตั้งชื่อกันเลยดีกว่า”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s