Oh, Baby (3)

Title: Oh, Baby
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Shimada Hanzo, Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E
Warning:
Alternate Universe – Highschool, Public sex, Blowjob 

                ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น ฮันโซก็มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ มาตลอด สายตายากที่จะตีความหมาย กาเบรียลไม่แน่ใจว่ามันคือ ‘แก ไอ้วิปริต แก’ หรือ ‘ฉันจะเอาไปฟ้องครู’ หรือ ที่น่าสนใจและชวนให้เลิกคิ้วอย่างยิ่ง ‘ฉันชอบสิ่งที่ฉันเห็น’

                กาเบรียลไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับฮันโซ เราทั้งสองโคจรกันอยู่ในคนละกลุ่มสังคม ไม่เคยพานพบกัน เขาแค่รู้จักฮันโซเพราะมันเป็นพี่ชายคนดัง และบ้านมันรวย ส่วนฮันโซก็คงจะรู้จักเขาแค่ในฐานะไอ้กลุ่มเด็กโกธต่อต่านสังคม แต่เรามีความเคารพระหว่างกัน กาเบรียลเคารพที่ฮันโซไม่พูดมากและไม่น่ารำคาญ ส่วนฮันโซก็เคารพกาเบรียลที่ไม่ไปยุ่มย่าม กับเขา

                 แล้วทำไมมันถึงคิดทำลายไอ้สิ่งที่เรามีอยู่ ด้วยการจ้องกาเบรียลตาเป็นมันเลยวะ

                เราอยู่ในห้อง คาบวิชาคณิตศาสตร์– วิชาโปรดมัน วิชาเกลียดกาเบรียล– และมันไม่สนด้วยซ้ำว่าครูกำลังสอนอะไร ไม่อยากจะลุกขึ้นชูมือตอบคำถามทุกครั้งที่คุณครูหาผู้อาสาไปแก้โจทย์ปัญหาหน้าชั้นเรียน มัน.. เอาแต่นั่งมอง ยิ่งไม่ช่วยอะไรเลยเมื่อเราสองคนนั่งข้างกัน กาเบรียลสามารถรู้สึกถึงสายตาของฮันโซได้ราวกับมันเป็นสิ่งของที่สามารถจับต้อง กดดันมาก

                ทนไม่ไหว กาเบรียลฉีกกระดาษเขียนข้อความโยนส่งให้มัน

                ฮันโซมองก้อนกระดาษอยู่นานมากถึงจะเข้าใจว่ามันเป็นจดหมาย

                แกจะมองฉันอีกนานไหม 😡

            เมื่อกระดาษถูกพับยื่นกลับมา ลายมือของฮันโซนั้นเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน

                ขอโทษที

            กาเบรียลกลับไปวาดรูปเล่นในชีทต่อ นึกว่ามันจะจบอยู่แค่นั้น แต่.. ไม่ เขารู้ตัวว่าตนเองกำลังถูกจ้อง และมันมากพอที่จะทำให้เขาเสียสติ เขาไม่ชอบถูกมอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนกำลังวาดรูปเล่น ไอ้นี่มันอยากจะล้อเขารึยังไง มันมีปัญหาอะไรของมันไม่ทราบ ต้องรอให้จบชั่วโมงแล้วท้ามันต่อยหน้าห้องรึ กาเบรียลคงขาดใจตายก่อนพอดีกว่ากริ่งจะดัง

                เขาเขียนจดหมายอีกรอบ

                นี่เกี่ยวกับเมื่อวานรึเปล่า?

            ใช่

            กาเบรียลนวดขมับ ปวดหัวเว้ย

                ถ้าฉันบ๊วบให้แกแกจะเลิกจ้องฉันไหม

            ฮันโซเงยหน้าขึ้นมามองเขา และ ครั้งแรกเลยกระมังตั้งแต่ที่กาเบรียลเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ ฮันโซผวา เขาไม่อยากจะเชื่อข้อเสนอที่เขาได้รับ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ยอมปฏิเสธ เอาแต่อ้าปากพะงาบ ๆ เป็นปลาขาดน้ำอยู่นั่นน่ะ

                กาเบรียลกลอกตา ขยับเก้าอี้ไปใกล้เขา มือเอื้อมไปตะปบเป้ากางเกงเพื่อปลดกระดุมและรูดซิป

                ฮันโซแข็งอยู่แล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลย เขาคงนั่งจินตนาการถึงภาพที่เห็นวันนั้นซ้ำไปซ้ำมาในหัวแบบไอ้คนเก็บกดที่เขาเป็น กาเบรียลใช้มือชักมันแล้วสงสัยว่าเขาจะทำอย่างนี้จริงหรือ เขาไม่ได้ชอบฮันโซ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเขามีเซ็กส์กับคนที่ชอบเท่านั้นอยู่แล้ว ฮันโซก็เป็นคนหน้าตาดี และมันไม่น่ารำคาญ นั่นพูดไม่ได้กับแจ็กด้วยซ้ำ นี่ไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุดที่เขาจะทำหรอก

                เรานั่งอยู่หลังสุดของห้อง ติดมุมเลย จึงไม่มีใครสังเกตเมื่อเขาก้มลงแล้วครอบครองฮันโซไว้ในปาก ลิ้นตวัดสัมผัสกับรสและกลิ่นบนผิวเขา หนักอึ้งบนลิ้นของกาเบรียล ฮันโซใหญ่กว่าแจ็ก กาเบรียลสังเกต ยาวกว่า แต่มันก็ไม่ลำบากมากเกินไปที่จะลดลงแล้วอมเขาจนสุดโคน จมูกแทรกกับไรขนสีเข้มตรงนั้น กาเบรียลสูดกลิ่นแล้วพบว่า… มันไม่ได้แย่เลยแฮะ

                นี่อาจจะได้เรื่องกว่าที่เขาคิด

                ฮันโซนั่งนิ่งไม่ได้เลย สีหน้าของเขาคงจะพอรักษาให้สม่ำเสมอได้อยู่หรอก แต่ร่างกายท่อนล่าง? ไม่เหลือ เขายกขาขึ้นเป็นว่าเล่น กระแทกเข้ากับใต้โต๊ะจนกาเบรียลต้องใช้ฟันลากผิวเขา ขู่ไม่ให้ส่งเสียงดังก่อนที่เราจะถูกจับได้ กาเบรียลผงกศีรษะขึ้นลง ดูดเสียจนฮันโซเริ่มหลั่งออกมาในปากเขา รสของน้ำกามค้างบนลิ้น เดี๋ยวเขาค่อยคายมันทิ้งทีหลัง กาเบรียลสูดหายใจลึก บังคับไม่ให้ร่างกายสำลัก แล้วแช่ไว้อย่างนั้น ให้ฮันโซอยู่ในคอของเขา เฮ้อ นี่สนุกกว่าคณิตศาสตร์เยอะเลย–

                “อา…”

                นั่นดังเกินไปมาก สะท้อนเลยล่ะในห้องเรียนคณิตศาสตร์เงียบ ๆ มีคนหันมามองตามเสียง–

                กาเบรียลกะจะรีบผละออกแล้วบอกมันว่า เฮ้ย หุบปาก แต่ฮันโซดันใช้มือกดหัวกาเบรียลไว้ ทำหมวกไหมพรมเขาหลุดเพื่อที่จะแทรกนิ้วผ่านปอยผม และเด้งสะโพกเข้ามาลึกยิ่งกว่าเดิม เมื่อฮันโซถึงจุดสุดยอด– เร็วฉิบหาย– กาเบรียลไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลืนและสำลัก และ ว้าว มันครางตลอดเวลา ดัง มาก มาก กลาง ห้อง เรียน ฉิบ หาย แล้ว ไง

                “พวกเธอทำอะไรกันอยู่น่ะ!

            ฮันโซมองอาจารย์ พูดไม่ออก ยังคงหอบหายใจและสายตามัวเมาจากเมื่อครู่ ส่วนกาเบรียลรึ– เงยหน้าขึ้นมาไอค่อกแค่ก สำลักออกมาเป็นคราบขาวเปื้อนเต็มเสื้อตนเอง ไม่มีหนทางใดเลยที่จะหลุดรอดจากสถานการณ์นี้ได้ ไม่มีสักทาง

 




                นายครางกลางห้องเรียน!กาเบรียลกรีดร้องลั่นโถงทางเดินหน้าห้องปกครอง เราทั้งสองกำลังนั่งรอผู้ปกครองมาพบอาจารย์ และเขารู้เลยว่ามันจะจบไม่สวย “ไม่เข้าใจคำว่าลับเรอะ ไอ้งั่งเอ้ย คนเป็นสิบในห้องเรียนนะ พวก–”

                “ฉัน… ลืมตัว..” ฮันโซก้มหน้าลง เขาท่าทางเหมือนจะร้องไห้ “ฉันไม่เคย.. ทำอะไรแบบนั้นมาก่อน”

                “บูฮู ปัญหาของฉันที่ไหน ใช้สามัญสำนึกสิโว้ย”

                … แต่ฮันโซหน้าเศร้ามากเลยว่ะ สลดหดหู่ กาเบรียลอยากจะงับหัวมัน แต่ในขณะเดียวกันก็ทำไม่ค่อยลง จากเท่าที่เขารู้ กาเบรียลพึ่งจะทำลายประวัติอันขาวสะอาดของไอ้เด็กเรียนบ้ากฎระเบียบคนนี้เละเทะ ด้วยความผิดที่ไม่เล็ก แค่ตีข้อมือแล้วปล่อยกลับบ้านไม่ได้ พ่อกาเบรียลน่ะคงจะไม่อะไรหรอก แต่พ่อหรือแม่ของมันเนี่ยสิ จะเป็นยังไงก็ไม่รู้

                “…เฮ้” กาเบรียลเอื้อมมือไปดัน ๆ ไหล่มัน “เฮ้ แกเป็นอะไรรึเปล่า”

                “พ่อฆ่าฉันแน่” ฮันโซพูดผ่านสองมือที่เขาใช้ซบใบหน้า

                อ้อ เขามีครอบครัวแบบนั้น “ฉัน.. เสียใจ?

                “ไม่เสียใจเท่าฉัน”

                กาเบรียลทำบันทึกในใจ: ตัดฮันโซออกจากรายการ คนที่อาจจะเป็นฟัคบัดดี้ได้‘  

            มันจะไม่เกิดขึ้นอีก” กาเบรียลพยายามปลอบ “ถ้านายไม่อยาก..?”

                ฮันโซไม่ตอบ

                เมื่อพ่อกาเบรียลมาถึง เขาทำในสิ่งที่คงจะเรียกกันได้ว่าเทียบเท่ากับการไฮไฟฟ์ลูกชาย แต่ออกนอกหน้าขนาดนั้นไม่ได้ ส่วนสิ่งที่พ่อฮันโซทำคงเรียกได้ว่าตบลูกชาย แต่ไม่ได้ลงไม้ลงมือจริง ๆ เพราะอยู่กลางโรงเรียน พ่อพยายามไกล่เกลี่ยว่า พวกเขาเป็นเด็ก ก็ต้องมีเรื่องแบบนี้เป็นธรรมดา ส่วนพ่อฮันโซมองเขาตาเขียวแล้วยืนกรานว่าลูกชายของเขารู้ดีกว่าที่จะทำแบบนี้ ฉะนั้น ความผิดจึงต้องเป็นของกาเบรียลล้วน ๆ ที่ทำลูกชายฉันเสียคน มันเป็นการโต้วาทีที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี

                สุดท้าย เราสองคนโดนพักการเรียน และต้องเข้าร่วมไอ้โครงการ เซฟเซ็กส์อะไรนี่ล่ะที่โรงเรียนจะทำ ไม่เลวร้าย สำหรับกาเบรียล แต่คงนรกที่สุดสำหรับฮันโซ เราสองคนแยกย้ายกันกลับบ้าน ไม่ได้พูดจาอะไรไปมากกว่านั้น

                “กลางห้องเรียนเลยเหรอลูก” พ่อถาม

                “หลังห้องเรียน พ่อ”

                “อ้อออ นั่นสมเหตุสมผลกว่าเยอะเลย”

 




                กาเบรียลกำลังวาดรูปเล่นอยู่ตอนที่ได้ยินเสียงกริ่งประตูหน้าบ้าน จากนั้น เสียงของพ่อ ใครก็ได้เปิดประตูหน่อย!’ คาร์เมน พ่อเปิดเองสิ!’ เอสเตรย่าหนูไม่เปิดนะ และโซเฟียทำไมต้องเป็นหนูด้วย! ถอนหายใจ กาเบรียลเดินลงจากบันไดแล้วตะโกนบอกว่าเขาจะเปิดเอง ขี้เกียจจะให้ทุกคนในบ้านลงคะแนนเสียงว่าใครควรเสียสละมาเปิดประตู

                เขาพลาดมาก  เพราะมันคือ แจ็ก มอร์ริสัน อย่างน้อยถ้าเป็นโซเฟียเธอก็คงจะไล่เขาได้

                “เฮ้” มันพูด

                “..เฮ้”

                แจ็กยืนอยู่ในเสื้อเชิร์ตรายการทีวีที่กาเบรียลไม่รู้จัก ทับด้วยเสื้อคลุมตัวบางลายสก็อต กางเกงยีนส์ที่เขาสวมสีซีดและรัดรูป รองเท้าคอนเวิร์สสีแดง เมื่อเขายิ้ม กาเบรียลยังเห็นฟันหลอนั่นอยู่ ยังไม่มีโอกาสไปซ่อมมันกระมัง ในมือของเขา แจ็กถือแฟ้มเอกสารแนบชิดอก มันมาทำอะไรที่นี่วะเนี่ย ยื่นแบบสอบถามตามบ้านในเมืองเพื่อเป็นคะแนนวิชาห่วย ๆ สักวิชา?

                “ฉันเอาการบ้านมาให้นาย” แจ็กไขข้อสงสัยโดยที่กาเบรียลยังไม่ทันถาม

                “ขอบใจ”

                …แต่มันดันไม่ยื่นให้เขา?

            “เอามาสิเว้ย”

                “ฉันอุตส่าห์มาถึงนี่ ไม่คิดว่ามันหยาบคายเหรอที่จะไม่เชิญฉันเข้าบ้าน?” แจ็กกล่าว “เสนอเครื่องดื่มสักอย่าง”

                กาเบรียลหรี่ตามองมัน “ไม่”

                “กาเบรียล”

                “เออ ก็ได้” เขาหันหลังเดินเข้าบ้าน “เราน่าจะมีสแนปเปิลสักขวด”

 




                กาเบรียลต้องพาแจ็กเข้าห้องตนเอง เพราะโซเฟียไม่ยอมหยุดถามว่า นั่นใครอ่ะ แฟนพี่เหรอ และจากนั้น ประโยคที่ทำให้เขารักเธอ เห่ยดีนะแจ็กได้สแนปเปิลมาสมใจ รสกีวี่สตอเบอร์รี่ เขากำลังอ่านข้อเท็จจริงน่ารู้ใต้ฝาขวดอยู่ (กาเบรียล นายรู้รึเปล่าว่าโลมาดมกลิ่นไม่ได้) กาเบรียลไม่แน่ใจว่าพ่อคิดยังไงกับการที่เขาพาผู้ชายเข้าห้องหลังเรื่องฮันโซ แต่พ่อไมได้ว่า

                “ดื่มไอ้น้ำเวรนั่นให้หมดแล้วออกจากบ้านฉันไปซะ” กาเบรียลพูดทันทีเมื่อเราปิดประตู

                แจ็กดื่มไอ้น้ำกีวี่สตอเบอร์รี่สีชมพูสดด้วยความเชื่องช้าน่ารำคาญ ค่อย ๆ จิบมันทีละนิด ทีละนิด ทีละนิด–

                “แจ็ก ฉันสาบานต่อพระเจ้า–”

                “นายมีเซ็กส์กับชิมาดะกลางห้องเรียน?” เขาถาม

                กาเบรียลกลอกตา อ๋อ เรื่องนั้น

                “หลังห้องเรียน” เขาต้องแก้ไขหน่อย เขาไม่ใช่คนเถื่อนไร้อารยะนะเฟ้ย “แล้วมันก็แค่ใช้ปาก”

                “เชื่อเขาเลย”

                “หา”

                แจ็กมีสีหน้าเจ็บปวดเมื่อเขาหันมามองกาเบรียลอีกครั้ง ตาละห้อย “นายนอกใจฉัน”

                “ฉัน–” โอ้ย กาเบรียลปวดหัว “ฉันไม่ได้นอกใจนาย ฉันจะนอกใจคนที่ฉันไม่ได้คบด้วยได้ยังไง!

                “ฉันไม่รู้– ฉันแค่–” แจ็กยกสแนปเปิลกระดกต่างเหล้า “ทำไมถึงเป็นเขา?

                “มันไม่สำคัญ”

                “คนอื่นรู้กันไปทั่ว..”

                “แจ็ก นายอยากจะให้คนอื่นรู้เรื่องระหว่างเรารึยังไง”

                เงียบกริบ

                แจ็กถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงของเขา ถอนหายใจ “ฉัน.. จะให้ใครรู้ไม่ได้”

                “ก็ใช่น่ะสิ แล้วแกจะอิจฉามันทำไม?” กาเบรียลขมวดคิ้ว “ฮันโซไม่ได้อยากถูกจับได้ด้วยซ้ำ มันแค่ลืมตัว”

                “ที่ผ่านมาเราก็ไม่ได้ระมัดระวังตลอด”

                “แต่เราโชคดี” กาเบรียลตอบ “มีอะไรที่มันมีแล้วแกไม่มี หือ?

                “มันไม่ใช่เรื่องนั้น ฉันแค่…” แจ็กเม้มปาก “มีแค่ฉันไม่ได้เหรอ”

                “หา”

                “แค่ฉันคนเดียว” เขาพึมพำ “ไม่พอเหรอ”

                กาเบรียลนวดขมับ

                “อย่างแรกเลย ฉันจะมีอะไรกับใครก็ได้ มันไม่ใช่สิทธิของแกที่จะมาหวงห้าม” เขาเกริ่น “อย่างที่สอง มันไมอยุติธรรมไปหน่อยเหรอที่จะขอให้ฉันเอาแค่แกคนเดียว ในขณะที่เราต้องเก็บทุกอย่างเป็นความลับเพื่อไม่ให้แกเสีย ภาพพจน์

                แจ็กเลิกคิ้ว “นายคิดว่าฉันกลัวเสียภาพพจน์เหรอ”

                “เออ–”

                “มันไม่ใช่อย่างนั้น กาเบรียล” เขาพูดอย่างใจเย็น “นายไม่รู้ว่าที่บ้านของฉันเป็นยังไง ฉันตายแน่ถ้าโดนจับได้”

                ไม่จริงเสียทีเดียว กาเบรียลรู้ว่าบ้านเขาเป็นยังไง พ่อทหาร แม่หัวเก่า ทั้งสองคาทอลิค คงจะดีดดิ้นหากรู้ว่าลูกชอบผู้ชาย คงจะตายเมื่อรู้ว่าผู้ชายที่ว่านั่นเป็นชาวลาติโน่ แต่… ให้ตาย มันไม่จริงหรอกน่าที่ว่านั่นเป็นเรื่องเดียวที่แจ็กกังวล จะบอกว่าเขาไม่สนความคิดของเพื่อนเลยเหรอ จะบอกว่า ถ้าตัดครอบครัวไป เขาก็กล้าเอากาเบรียลไปโชว์เพื่อนเหยียดเกย์ของเขา

                “ไม่ใช่ปัญหาของฉัน” กาเบรียลตอบอย่างนั้นแทน “ความสัมพันธ์เปิด ไม่ผูกมัด นั่นคือสิ่งเดียวที่แกจะได้”

                แจ็กนิ่งไปครู่

                “ฉันทนเห็นนายกับคนอื่นไม่ได้ กาเบรียล”

                “แล้ว…?

                “งั้นก็ถือซะว่า… เข้าใจตรงกัน” แจ็กลุกจากเตียง วางแฟ้มการบ้านไว้ตรงนั้น มุ่งหน้าสู่ประตู

                กาเบรียลชะงัก หะ หา “เดี๋ยว– แกเอาจริงเหรอ?

                หรือมันกำลังบลัฟ มันอาจจะกำลังทำให้กาเบรียลง้อมัน?

                “เอาจริงสิ” เขาหันมายิ้มรอยยิ้มหลอ ๆ ให้กาเบรียลอีกแล้ว “แต่อย่าคิดว่าฉันจะหยุดแค่นี้”

                “พูดห่าอะไรของแก–”

                “ฉันจะทำให้นายยอมเลื่อนขั้นให้ฉันเป็นมากกว่าแค่ฟัคบัดดี้” แจ็กยื่นคำสัญญา “คอยดูนะ”

                แล้วเขาก็จากไป พร้อมกับสแนปเปิลรสกีวี่สตอเบอร์รี่




Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s