Monster Boyfriends (3)

Title: Monster Boyfriends
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: T
Warning:
Tentacle Monster!Gabriel
Notes: เนื่่องในวันเกิดน้องชายเรา ไอ้นี่จึงงอกอีกตอนหนึ่ง สุขสันต์วันเกิดไอ้หนู รักเอ็งนะ

                “ฉันร้องไห้ไม่อยากให้ไอ้พวกนี้ตายจริง ๆ ดิ” กาเบรียลถาม ยืนมองเด็กเปรตทั้งสิบเลื้อยไปมาบนพื้น ทิ้งคราบหมึกทุกหนแห่งที่มันสัมผัส บางตัวอยู่บนเพดาน ห้อยหัวลงมา ยิ่งโตเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งซนเรามากขึ้นเท่านั้น

                “ใช่” แจ็กตอบ เดินไปดึงโรซิต้าลงจากเพดาน “นายฟูมฟายเลยล่ะ”

                กาเบรียลไมได้ฟูมฟายหรอก ไม่คิดว่านั่นจะอยู่ในพจนานุกรมอีกฝ่าย แต่เขาแค่อยากแกล้ง

                “ฉันคงสติหลุดมาก ตอนนั้น” กาเบรียลพูดเสียงเย็น “เพราะตอนนี้ฉันอยากเหยียบพวกมันทะลุพื้นทุกตัวเลย”

                แจ็กรีบปรี่เข้าไปหาสามี ปลอบประโลมเขาว่า ไม่เอาน่า นายไม่คิดอย่างนั้นหรอก และ ดูสิว่าโรซิต้าน่ารักแค่ไหน! กาเบรียลทำแค่มองตาม เจ้าก้อนหมึกที่ตอนนี้ตัวขนาดใหญ่พอ ๆ กับลูกโป่ง แล้วคำรามในลำคอ เทนทาเคิลคุง จากฟอรั่ม ‘ชุมชนคนรักเทนทาเคิล’ ได้บอกแจ็กไว้ว่า เมื่อผ่านช่วงทารกที่อันตรายและเปราะบาง ก็เหลืออีกหนึ่งความอันตราย

                พ่อมันนั่นแหละ

                ปรากฏว่า เทนทาเคิลฆ่าลูกตัวเองว่ะ เหมือนบางครั้งที่สัตว์อาจทำ คือ พวกเขามีไอ้แนวคิด ‘การอยู่รอดของผู้ที่เหมาะสมที่สุด’ ติดอยู่ในเผ่าพันธุ์ การตายในช่วงทารกจึงเป็นเรื่องธรรมดา เพราะมันเป็นการคัดตัวที่ ‘ไม่ดีพอ’ แต่ถ้าเกิดมีจำนวนรอดเยอะเกินปกติ– เช่นในกรณีแจ็ก รอดทุกตัว เทนทาเคิลคุง (เกลียดชื่อจัง) เตือนแจ็กว่าถ้าคุณคิดว่าช่วงวางไข่อารมณ์ของคุณแฟนเทนทาเคิลแปรปรวนแล้ว ช่วงนี้จะหนักยิ่งกว่า เทนทาเคิล_ไวฟุ บอกเขาว่า สามีเธอกินลูกเข้าไปเฉย พอรอดมาห้าตัว แล้วพอตัวไหนทำอะไรไม่เข้าตาเขา เขาใช้หนวดตวัดมันแตก คิดว่าตนเองต้องเป็นฝ่าย ‘คัด’ แทนธรรมชาติ

             กาเบรียลไม่ทำหรอก แจ็กดูออก เขาแคร์ความต้องการของแจ็กมากเกินไป แต่เพราะทำไม่ได้กระมัง เขาเลยไม่มีที่ระบาย เก็บกดความเครียด เมื่อวันก่อนอิ๊กนาซิโอปัดกะโหลกเซรามิกอันโปรดของเขาตกพื้นแตก และกาเบรียลต้องออกไปยืนกรีดร้องอยู่หน้าบ้านนานมากกว่าจะสงบอารมณ์ตนเองได้ แจ็กแอบรู้สึกผิด เขาเป็นฝ่ายยืนกรานจะมีลูกสิบคน ไม่ใช่กาเบรียล และ ต่างจากกาเบรียล ร่างกายของเขาไม่มีผลข้างเคียงต่อสภาวะต่าง ๆ ของลูก แต่กาเบรียลก็ยังยอม เพื่อเขา

                “…มันก็น่ารักดีล่ะมั้ง” กาเบรียลพูดขึ้นหลังจากความเงียบครู่ใหญ่ มือเอื้อมมาลูบหัวโรซิต้า ผู้หัวเราะคิกคักเมื่อตนเองถูกสัมผัสเสมอ หนวดของมันงอขึ้นจากใต้ตัว ขึ้นมารัดแขนแจ็กที่กำลังอุ้มมันอยู่ หนวดลื่นและเปียกชุ่มหมึก

                พูดถึง ‘มัน’ …

                เราเรียกลูกด้วยสรรพนามนั้น เพราะ เทนทาเคิล… ไม่มีเพศ ตอนแรกเขานึกว่ากาเบรียลเป็นเพศผู้เพราะเขาวางไข่ได้ แต่เขาก็ตั้งท้องได้ด้วยเช่นกัน หากเจอกับเทนทาเคิลตัวอื่น กาเบรียลแค่มีเพศ ‘ชาย’ เพราะเขาเลือกที่จะใช้ร่างมนุษย์ชาย มันไม่เกี่ยวกับชีวภาพของเขาในร่างเทนทาเคิล เราก็เลยต้องรอให้ลูกเปลี่ยนร่างได้อย่างกาเบรียล ถึงจะระบุเพศได้

                ปัญหาคือ ไม่มีใครอยากจะเปลี่ยนร่างเลยสักนิด พวกมันแค่อยากจะปีนผนัง

                “บางทีเราอาจจะต้องเลี้ยงมันเป็นเทนทาเคิลเต็มตัวยันวันตาย” กาเบรียลพูดขึ้นขณะที่เขากำลังลูบหนวดโรซิต้า สัมผัสถึงความยืดหยุ่นและความแข็งแรงของมัน “สนุกแน่ เทนทาเคิลสิบตัวสูงไม่รู้กี่สิบเมตร คิดภาพดูสิ…”

                “ฉัน– ฉันว่าโรซิต้าทำได้นะ” แจ็กแกว่งลูกในอ้อมกอดไปมา “เธอเก่งออก”

                “มันพึ่งห้อยหัวลงมาจากเพดาน”

                “ไม่เก่งทำไม่ได้นะ”

                กาเบรียลถอนหายใจ แจ็กเห็นเส้นเลือดตรงคอเขาขึ้นมาเป็นเส้น ๆ เลย ในขณะที่เขายกมือบีบสันจมูก เขาถอนหายใจ พึมพำว่า โอเค ก็ได้ แล้วสะบัดแขนออก เรียกให้โรซิต้ามองที่แขนเขา ตอนนี้ ตาของกาเบรียลเป็นสีดำขลับ

                “ดู” เขาพูด ก่อนที่แขนของตนเองจะเปลี่ยนเป็นควัน– จากนั้น– หนวด

                โรซิต้าหัวเราะคิกคัก ชอบใจ

                “ไม่ได้ให้ดูเล่น ๆ – ตั้งใจหน่อย!” มันเหมือนการดูระเบิดเวลาเลย แจ็กกังวลตลอดว่ากาเบรียลจะปรี๊ดแตกตอนไหน แต่เขายังสงบจิตสงบใจได้อยู่ แล้วทำใหม่ หนวดสลายเป็นควัน กลายเป็นมือกับกรงเล็บ สลายเป็นควันอีก แขนมนุษย์

                โรซิต้ายกหนวดขึ้นมาข้างหนึ่ง ยืดมันออกคล้ายที่พ่อของเธอสะบัดแขน และ…

                ตบหน้ากาเบรียล

                ชั่วขณะหนึ่ง กาเบรียลไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย แค่ ยืนนิ่ง หน้าหันไปข้าง ไหล่เหมือนจะสั่น ๆ …

                จากนั้น ฉันจะฉีกแกเป็นชิ้น ๆ ไอ้เด็กเวร–!”

                แจ็กยกโรซิต้าหลบแทบไม่ทัน ความโกรธชั่ววูบทำให้กาเบรียลเกือบจะเปลี่ยนกลับเป็นร่างจริง ดวงตานับสิบบนใบหน้าเขา เขี้ยวโง้งออกมาจากปาก มันคงจะน่ากลัว ถ้าแจ็กไม่เคยเห็นจนชินแล้ว เขายกโรซิต้าขึ้นสูงเหนือหัว เอี้ยวตัวหลบไม่ให้กรงเล็บของกาเบรียลเงื้อมาตะปบ ควันพวยพุ่งออกจากใต้ไรฟันของเขาหยั่งกะปล่องไฟ แจ็กหน้าเสีย

                “กาเบรียล! ใจเย็น ๆ ก่อน!” เขาตะโกน โรซิต้าร้องหงิงอยู่เหนือหัว

                กาเบรียลชะงัก

                เขากลับมาอยู่ในร่างมนุษย์อย่างรวดเร็ว แค่เผลอกระพริบตาดวงตาทั้งสิบนั่นก็หายไปแล้ว และฟันของเขาก็ดูปกติดี ควันเมื่อครู่นี้ยังทิ้งตัวในโอกาส กาเบรียลดู… ละอายใจ หน้าของเขาก้มลง ไหล่ห่อขึ้นเพื่อพยายามซ่อนตัว

                “ฉัน…” กาเบรียลกอดอก ไม่สบตากกับแจ็ก

                “โอ้ กาเบรียล…” แจ็กลดโรซิต้าลง ให้เธอใช้หนวดรัดแขนเขาไว้เหมือนเดิม แล้วใช้อีกมือหนึ่งลูบแขนกาเบรียล

                “แจ็ก..”

                “ฉันขอโทษนะ”

                กาเบรียลขมวดคิ้ว “เรื่องอะไร”

                “ก็.. ฉันทำให้นายเครียด ฉันยืนกรานจะมีลูกสิบคน ฉัน–”

                “ไม่ นายไม่ได้ทำอะไรผิด” กาเบรียลเงยหน้ามองเขาในที่สุด “นายเป็นคนเบ่งเจ้าพวกนี้ออกมา นายมีสิทธิ์คัดว่าตัวไหนควรจะรอด และถ้านั่นหมายถึงทั้งสิบตัว ฉันว่ามันก็ยุติธรรมดี นายเป็นคนอยู่ดูแลพวกมันจนมันรอดมาถึงตอนนี้”

                “แต่ฉันรู้สึกผิดนี่” แจ็กถอนหายใจ “ทำไม… ทำไมนายไม่พักล่ะ วันนี้?”

                กาเบรียลเลิกคิ้ว “พัก?”

                “ไปหา… แมคครี! ไปดูหนัง! อะไรก็ได้!” แจ็กเสนอ “แล้วฉันจะดูแลลูก ๆ เอง”

                “..นายกำลังพูดถึงลูกเทนทาเคิลสิบตัวนะ แจ็ก”

                “มันจะช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้น แล้วนายก็จะได้ไม่ต้องเครียดตลอดเวลา” เขาต่อรอง “นะ”

                กาเบรียลเงียบไปครู่ “ฉันก็ไม่ได้เยี่ยมแมคครีมานานแล้ว…”

                “นั่นแหละะ” แจ็กใช้มือดันกาเบรียลไปถึงหน้าประตู คว้าเสื้อคลุมจากที่แขวนข้าง ๆ ให้เขา “ไปเลย!”

                กาเบรียลติดอยู่ตรงซอกประตู “แจ็ก เฮ้ย–”

                “พอนายกลับมา โรซิต้าจะแปลงร่างได้ ฉันสัญญา”

                เขาปิดประตู

               



 

                ผมจะทำยังไงให้ลูกแปลงร่างดีครับ

            โพสโดย แฟนเทนทาเคิล_76

            ผมต้องสอนให้ลูกแปลงร่าง (แฟนของผมไม่อยู่) มีวิธีไหนที่คุณแนะนำได้บ้างครับ ขอไวและได้ผล

 

            เทนทาเคิล_ไวฟุ

            ลองพาเด็ก ๆ ไปเนอร์สเซอรี่สิคะ! ให้เขาได้เล่นกับเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน!

 



 

            แจ็กยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของเนอร์เซอร์รี่เด็กอสูรกาย ลูกทั้งหลายของเขายืนอยู่รอบ ทุกตัว.. นิ่ง กว่าที่แจ็กคาด อาจจะเพราะกำลังตื่นตาตื่นใจกับสถานที่ใหม่ พวกมันดิ้นไม่หยุดเลยในรถ แจ็กเลยคิดว่าที่นี่จะเป็นหายนะ แต่ก็ไม่ แม้กระทั่งอิ๊กนาซิโอยังไม่เริ่มปัดแจกันบนเคาน์เตอร์ตกแตก อันเดรสกับซานติโน่ก็ไม่เริ่มทะเลาะกัน ทุกตัวเอาแต่มองรอบ ๆ สถานที่ด้วยตาวาว พยายามแขย่งหนวดให้ตนเองยืนอยู่สูงกว่าเดิม แต่ก็ไม่สามารถสูงขึ้นมาเกินกว่าเข่าแจ็ก

                “คุณ… มี..” ประชาสัมพันธ์ไอค่อกแค่ก “ลูกเทนทาเคิลสิบคน”

                “ครับ”

                “คือ.. เราไม่มีนโยบายรับ..”

                “ผมได้ยินแบบนั้นมาสิบกว่าครั้งแล้วครับวันนี้” แจ็กวิงวอน ใช้ทุกอย่างที่เขามี สายตาที่กาเบรียลชอบเรียกว่าลูกหมาโดนเตะ รอยยิ้มที่เขาคิดว่าน่าจะยังมีเสน่ห์ให้ใช้หลงเหลือ ถึงจะใช้กับกาเบรียลไปเสียเยอะ “มันสำคัญต่อ…วิวัฒนาการ ของลูกผม ที่จะได้ปฏิสัมพันธ์กับเด็กอายุรุ่นเดียวกัน ผมว่าคุณคงจะเข้าใจ พวกเขาเป็นเด็กดีมาก! เหมือนเทวทูตตัวน้อย ๆ ..”

                โกหกนิดหน่อยเนี่ยไม่ผิดใช้ไหม

                “…ถ้าคุณพูดเช่นนั้น” หล่อนยิ้มเจื่อน ๆ “อัตราค่าบริการของเราคิดเป็น…”

 



 

                หายนะ

                หายนะจากนรก

                มันเกือบจะน่าอึ้ง การที่ เมื่อถูกเสนอด้วยกรณีที่แย่ที่สุด และกรณีที่ดีที่สุด ลูกของเขาจะเลือกอย่างแรกทุกครั้ง และทำให้มันแย่ยิ่งกว่าในชนิดที่คุณคาดไม่ถึง แจ็กได้แต่ยืนอึ้ง สองมือป้องปาก เขารู้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ไม่รู้เลยว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี เขาก็เลยได้แต่.. ยืนอยู่อย่างนั้น ในขณะที่ทั้งเนิร์สเซอร์รี่กรีดร้องลั่นไม่เป็นภาษา ดังก้องสะท้อนไปทั่ว

                หมึก ในห้องเต็มไปด้วยหมึก และควัน แต่ทั้งสองอย่าง ไม่ว่าจะมืดมัวแคไหน ก็ไม่สามารถบดบังเศษซากของเนิร์สเซอรี่ตรงหน้า บูลเล็ทกำลังพ่นหมึกไปทั่ว และพอแจ็กใช้คำว่าทั่ว เขาหมายถึงทั่วจริง ๆ ข้าวของ พื้น เพดาน ผนัง หน้าเด็กคนอื่น หน้าผู้ปกครอง ฮันเตอร์ใช้หนวดยาว ๆ ของเขากอดรัดลูกใครก็ไม่รู้จนหน้าดำหน้าเขียว ไม่ยอมปล่อย อันเดรสกับซานติโน่ทะเลาะกันอีกแล้ว และพอมีหนวด ทั้งสองก็ทะเลาะกันได้อย่างรุนแรงขึ้น เหวี่ยงกันและกันอัดผนังจนมันเห็นเป็นรอยบุบ โรซิต้าห้อยอยู่จากพัดลมเพดาน หมุนตัวไปมาอย่างรวดเร็ว หนวดทั้งหมดเกาะใบพัด จนมันหลุดลงมา กลางบ่อลูกบอล

            จูเลียตแย่งของเล่นจากเด็กทุกคน แล้วถ้าคนไหนไม่ให้ มันก็ใช้หนวดตบ พ่นหมึก หรือไม่ก็ระเบิดควันใส่ จนกว่าจะได้ของไปกองพะเนินเป็นรังของตนเอง โรเจอร์สไม่น่าจะสร้างปัญหาอะไรได้ ซุ่มซ่ามอย่างมัน แต่เพราะมันซุ่มซ่ามนี่แหละมันถึงได้สร้างปัญหาชนผนังกระจกจนแตก ชนตู้หนังสือล้มลง เรี่ยวแรงไม่รู้เอามาจากไหน ตัวเดียวที่อยู่กับแจ็กตอนนี้คือมิเกล ยังคงติดเขาเหมือนกับตอนที่ต้องให้เขาอุ้มตลอดตอนทารก รัดขาเขาไว้แน่น ส่วนลิเบอร์ที่.. มันกำลังทำลายข้าวของ ตามนั้นเลย ไม่มีคำอธิบายอื่น ไม่ใช่แค่เล่นรุนแรงเกินไป มันใช้หนวดคว้าของเล่นโยนอัดโคมไฟจนแตก และ– โอ้ พระเจ้า ไฟ ไฟ!

            นั่นถึงจะเป็นตอนที่แจ็กเริ่มตอบสนองต่อเหตุการณ์ได้ เขาไปช่วยเจ้าเด็กที่เกือบจะถูกฮันเตอร์รัดคอตายก่อน รีบคว้าโรซิต้าและพัดลมจากบ่อลูกบอล ดึงอันเดรสกับซานติโน่จากผนัง ช่วยโรเจอร์สจากใต้ตู้หนังสือ และดุบูลเล็ตจนกว่ามันจะเลิกพ่นหมึก– (มันหันมาพ่นหมึกใส่หน้าแจ็กตบท้าย) การลากจูเลียตออกจากรังที่มันอุตส่าห์สร้างนั้นลำบากมาก แต่ไม่ลำบากเท่าการห้ามลิเบอร์ที่ไม่ให้ทำลายข้าวของ มิเกล ขอบคุณสวรรค์ ยังเกาะอยู่กับขาของเขา เดี๋ยว ขาดไปหนึ่ง อิ๊กนาซิโอ–

                แจ็กยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น ลูกทั้งเก้าเกาะตามตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอนที่คุณครูพี่เลี้ยงเดินเข้ามาหาเขา

                “คุณมอร์ริสัน” เธอพูดแค่นั้น แล้วหันหลังให้เขาเดินตามไป

                สู่… ห้องทำงานของเธอ

                หรือ อดีตห้องทำงานของเธอ

                ทุกอย่างในนั้นพังพินาศ โต๊ะแหกออกเป็นสองซีก โปสเตอร์บนผนังฉีกเป็นริ้ว ๆ และแน่นอน หมึก เต็มพื้นเต็มเพดาน แจกันสุดสวยของเธอแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ กรอบรูปบนโต๊ะก็นอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้น แม้กระทั่งเก้าอี้ยังพัง

                อิ๊กนาซิโอกลิ้งตัวตาแป๋วอยู่กลางห้อง

                แจ็กสูดหายใจลึก “ผมขอโทษด้วยจริง ๆ –”

                อิ๊กนาซิโอเหวี่ยงลิ้นชักใส่หน้าเขา

 



 

                แจ็กเดินอยู่ในสวนสาธารณะ จนไปมากจากเงินค่าเสียหาย ไม่รู้จะทำยังไงต่อกับชีวิตดี เจ้าพวกลูกทั้งหลายไม่เดินกับเขาแล้วด้วยซ้ำ แต่เกาะตามตัวแจ็กใช้เขาเป็นยานพาหนะ ทุกสายตาหันมามองที่เขา งงว่าไอ้ห่านี่เป็นอะไรวะ ไม่มีใครเข้ามาหาเขาแล้วบอก อู้ย ลูกน่ารักจังเลยค่ะ ขออุ้มได้ไหมคะ ไม่ พอมีคนเห็นต่างคนต่างก็รีบเดินหนีไปให้ไกลจากเขา

                “…อย่างน้อยพวกแกก็ได้เพื่อนใหม่ ใช่ไหม?” แจ็กพูดอย่างน่าสมเพช

                โรซิต้าหัวเราะอยู่บนแขนเขา

                แจ็กนั่งลงบนม้านั่งแรกทีเห็น ระมัดระวังไม่ให้มิเกลที่เกาะหลังเขาอยู่ถูกบี้ด้วยพนักพิง เขาเหนื่อยจัง และพึ่งจะตระหนักถึงความสาหัสในการมีลูกอย่างแท้จริง กาเบรียลอยากมีลูกด้วยความคิดชั่ววูบ และแจ็กก็สนองตามด้วยความสงสารไม่อยากเห็นเด็กตาย รู้ตัวอีกทีเราก็มีปัญหาใหญ่เกินรับมือถึงสิบคน เราประมาทไปมากเลยว่าเราจะมีปัญญาเลี้ยงเด็กแค่ไหน

                แจ็กมองภาพสะท้อนของตนเองในแม่น้ำ ถอนหายใจ

                มีคู่พ่อลูกคนอื่นเดินผ่านเขาไป คนธรรมดา กับลูกหน้าตาธรรมดา ๆ ทั้งสองเดินจูงมือกันหัวเราะชอบใจ พูดคุยกันเกี่ยวกับมื้อเย็นสุดอร่อยที่แม่จะทำ และวันอาทิตย์นี้เราจะไปเที่ยวไหนกันดี พวกเขาช่าง… ปกติ แจ็กรู้สึกอิจฉาไม่ได้

                แจ็กพยักเพยิดไปทางพวกเขาเมื่อทั้งสองเดินลับตาไป ตัดพ้อ “ทำไมพวกแกเป็นแบบนั้นบ้างไม่ได้ หืม?”

                โรซิต้าคลายหนวดจากแขนของเขา กระโดดลงพื้น

                “…โรซิต้า?”

                ภาพที่เห็นหลังจากนั้นสยองขวัญสั่นประสาทสิ้นดี

                ส่วนเมือก ๆ กลม ๆ ที่เป็นหัวของโรซิต้ายืดตัวขึ้นสูงเหมือนถูกดึง มันลอยตัวขึ้นจากพื้น ส่วนหนวดก็เหยียดออกไปอันละทิศอันละทาง จากนั้น แจ็กนึกว่าลูกตนเองระเบิด เขาถึงกับอุทานลั่นสวนสาธารณะ นกตกใจบินหนีไปหมด เพราะโรซิต้าสลายไปกลายเป็นผุยผงและควันมืดทึบ– แล้วปรากฏตัวใหม่เป็นเด็กผู้หญิง คนนั้นเลย คนที่พึ่งเดินผ่านเราไป

                “..โอ้ พระเจ้า” แจ็กยกมือป้องปาก “โอ้ พระเจ้า!”

            เขารีบควักโทรศัพท์ออกมาโทรหากาเบรียล นั่งไม่อยู่กับที่เลยระหว่างเสียงสัญญาณ

                พอกาเบรียลรับ เขาไม่ปล่อยให้กาเบรียลพูดทักทายด้วยซ้ำ “กาเบรียล! นายต้องไม่เชื่อแน่! มาที่สวนสาธารณะเร็ว!”

                “สวนสาธารณะ?” นั่นเสียงอะไรในพื้นหลังเขาน่ะ เหมือนเสียงโลหะบางอย่าง.. “ไม่ นายกลับมาที่บ้านสิ”

                “กาเบรียล นี่สำคัญมาก!”

                “ฉันมั่นใจว่ามันสำคัญ กลับมาที่บ้านเถอะน่ะ” พูดจบ เขาก็วางสาย

                แจ็ก งุนงง แอบฉุนนิด ๆ แต่ก็ยังตื่นเต้น ยอมกลับบ้าน คราวนี้ เขาได้จูงมือ ‘ลูกสาว’ ไปด้วย

 



 

                “กาเบรียล ฉันกลับมา–” แจ็กชะงัก “แล้ว…”

                นั่นกลิ่นอะไรน่ะ หอมมาก โชยมาจากห้องครัว

                แจ็กเดินตามกลิ่นไปสู่จุดหมายปลายทาง เห็นกาเบรียลยืนอยู่กับจานอาหารในสองมือ กำลังเสิร์ฟบนโต๊ะที่เดิมทีก็มีอาหารวางเต็มไปหมดอยู่แล้ว และแจ็กได้กลิ่นข้าวโพด– นั่นแปลว่ามีอาหารโปรดของเขาด้วย กาเบรียลอยู่ในผ้ากันเปื้อน (เดิมทีมันเขียนว่า ‘จูบพ่อครัว’ แต่กาเบรียลขีดมันทิ้งเป็น ‘ฆ่าพ่อครัว’) และเขาดูสงบ ใจเย็นลงจากเมื่อเช้ามาก

                “ฉันพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเราไม่ได้ทานมื้อเย็นดี ๆ มานานแล้ว” กาเบรียลบอก “ฉันก็เลย..เซอร์ไพรส์?”

                แจ็กน้ำตาจะไหล ไอ้พ่อลูกคู่นั้นเชิญแพ้เราไปได้เลย ครอบครัวเราเจ๋งสุด “กาเบรียล…”

                “แล้วไหนล่ะที่นายว่าสำคัญนัก?”

                โรซิต้าวิ่งจากข้างหลังเขาเข้าไปหากาเบรียล ทำเอากาเบรียลตกใจเกือบหลุดมือจากจานอาหาร เขารีบวางมันลง หันไปย่อตัวลงเพื่ออุ้มลูกสาวขึ้นมากอด ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะในแบบที่แจ็กเห็นแล้วใจละลาย โรซิต้าเองก็หัวเราะด้วย เสียงของเธอเล็กแหลมเหมือนในร่างเทนทาเคิล ชวนให้เขานึกถึงเด็กอ่อนที่ยังสื่อสารอะไรไม่ได้มาก กาเบรียลกอดเธอแน่น

                เมื่อเธอตบหน้าเขาอีกรอบ กาเบรียลไม่โกรธด้วยซ้ำ

 



 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s