Monster Boyfriends (4)

Title: Monster Boyfriends
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E
Warning:
Heat, Catboy!Jack, Cat Penis
Notes: จริง ๆ ครึ่งแมวมันไม่ค่อยจะ ‘monster’ เท่าไหร่ แต่เอาเฮอะ 

                กาเบรียลนั่งทำงานโดยมีเสียงร้อง เหมียว โหยหวนอยู่ในพื้นหลังมาสัก.. ชั่วโมงหนึ่ง เห็นจะได้กระมัง เสียงพรมคีย์บอร์ดของเขาต่อสู้กับเสียงครวญครางของนาย แจ็ก มอร์ริสัน ผู้กำลังติดสัดสมฤดูกาลและไม่สามารถหยุดกระเด้าหมอนข้างกาเบรียลได้ ถ้าไม่ใช่นั่น มันก็ต้องเป็นขากาเบรียล ซึ่งเลวร้ายกว่ากันมาก เขาเลยยอมสละหมอนให้มันใช้.. ปลดปล่อย

                แต่มันไม่ได้ปลดปล่อยอะไรเลยนี่หว่า หมอนข้างกาเบรียลไม่เห็นจะช่วยให้มันดีขึ้น กลับกัน มันเกือบจะทำให้อาการของแจ็กแย่ลง เหลือบหันไปมอง เขาเห็นแจ็กครางกระเส่า หางบิดไปมา หูเล็ก ๆ บนศีรษะเสียดสีไปกับหมอนตอนเขาขยับ ผิวของแจ็กแดงเถือกจนมาถึงไหล่ ทำให้กาเบรียลเห็นกระตรงนั้น และเห็นกล้ามตรงบ่าขยับเมื่อเขาขยับท่อนตัวขึ้น–ลง

                เงยหน้าจากหมอน หันมามอง หน้าของแจ็กนองไปด้วยน้ำตา แลบลิ้นออกมาเล็กน้อยจากริมฝีปาก “กาเบรียล..”

                กาเบรียลพิมพ์ข้อความโดยไม่มองหน้าจอ “ยุ่งอยู่”

                เขาครางเหมียวเสียงดัง เสียดสีกับหมอนข้างอีกครั้งเพื่อให้สัมผัสดับอารมณ์ แต่ไม่สำเร็จ

                เขาต้องโยนหมอนเวรนั่นทิ้งหลังจากนี้กระมัง หรือไม่ก็รอให้แจ็กทำหมันซะ เขาจะได้ไม่ต้องมาเจอกับปัญหานี้อีก การมีรูมเมตเป็นมนุษย์ครึ่งแมวไม่ใช่เรื่องเลวร้าย มันแค่น่ารำคาญมาก ๆ เมื่อฤดูติดสัดมาถึงแล้วอีกฝ่ายดื้อด้าน ไม่ยอมไปหาตัวเมีย เอาแต่ร้องหากาเบรียลอย่างนั้น กาเบรียลอย่างนี้ ซุกจมูกลงบนหมอนของเขาเพื่อที่จะสูดกลิ่นตัวกาเบรียลฟอดใหญ่

                กาเบรียลไม่แน่ใจว่าเขาควรรู้สึกอายหรือรำคาญ ครึ่งหนึ่ง เขารู้ดีว่านี่เป็นแค่ชีวภาพของแจ็ก แค่ร่างกายของเขา ทำงานของมัน การที่เขาเลือกกาเบรียลเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์ เป็นสิ่งที่เขาต้องการ– ก็แค่เรื่องบังเอิญ อาจจะเกิดขึ้นเพราะกาเบรียลใช้เวลาอยู่กับเขาบ่อยที่สุดในอพาร์ทเมนท์นี้ แต่อีกครึ่งหนึ่ง เขาก็รู้สึกปลื้มแปลก ๆ ที่แจ็กชอบเขาซะขนาดนั้น

                ชอบเสียจนหยุดขยับตัวบนหมอนข้างเขาไม่ได้ กระเด้ามันจนเข่าอ่อนล้มหน้าฟุบลงไปกับหมอน

                “เมี๊ยว…”

                กาเบรียลถอนหายใจ แมวหนอแมว ดีแค่ไหนแล้วที่แจ็กไม่เริ่มฉี่ใส่ทุกสิ่งที่กาเบรียลรัก

                ตั้งสติ กาเบรียล!

                เขานั่งทำงานต่อ หันกลับไปสนใจสิ่งที่ตนเองกำลังพิมพ์ในหน้าจอ ส่วนเสียงร้องโหยหวนก็ดำเนินต่อไป พร้อมกับเสียงของกายเนื้อบดบี้เสียดสีกับปลอกหมอน ชั่วขณะหนึ่ง กาเบรียลพอจะเมินมันไปได้ ให้มันเป็นแค่เสียงในพื้นหลังระหว่างที่กาเบรียลเปิดเพลงกลบ ดังพอที่จะซ่อนไม่ให้เขารู้ว่าตอนนี้แจ็กใกล้ถึงฝั่งรึยัง งานของเขากำลังไปได้ดีจนกระทั่งซอมบร้าทักมา

                ซอมบร้า: เสร็จรึยังคุณชาย เดดไลน์วันนี้นะเออ

                รีปเปอร์: วันนี้ตอนห้าทุ่มห้าสิบเก้านาที

                ซอมบร้า:

                รีปเปอร์: จะเสร็จแล้ว

                ซอมบร้า: ปกตินายไม่ช้าเต่าคลานแบบนี้นี่ คุณ ‘ฉันวางแผนทุกอย่าง’ เรเอส อะไรกวนใจนายอยู่รึ

                อ่านใจเขาออกเสมอแหละน่ะ

                ซอมบร้า: ใช่แจ็กรึเปล่า?

                รีปเปอร์: เออสิ

                ซอมบร้า: เขาทำอะไรอีกล่ะ กินของเหลือในตู้เย็นของนาย?

                รีปเปอร์: เปล่า มันแค่ติดสัด โคตรน่ารำคาญเลย

                ซอมบร้า: ต๊ายตาย ถึงช่วงเวลานั้นของปีแล้วเหรอ

                ซอมบร้า: แป๊ปนะ

                กาเบรียลยกกาแฟที่เย็นชืดไปแล้วของตนเองขึ้นจิบ พิมพ์งานระหว่างที่จอขึ้นว่า ‘ซอมบร้า กำลังพิมพ์…’

                ซอมบร้า ส่งไฟล์ ‘วิธีสำเร็จความใคร่แมว.avi’

                เขาสำลักใส่หน้าจอ

                รีปเปอร์: เธอจะบ้าเรอะ!!!

            ซอมบร้า: เฮ้ย ฉันบ้าตรงไหน ทุกคนเขาทำแบบนี้กัน– ตลอดเวลา

                รีปเปอร์: บ้าน่า

                ซอมบร้า: มันจะแย่กันสักเท่าไหร่ ฉันหมายถึง เขาเป็นเพื่อนนาย นายชอบเขา

                รีปเปอร์: ฉันไม่ได้ชอบเขา ฉันแค่ทนเขา

                ซอมบร้า: ช่วยเขาสักนิดจะได้เลิกรำคาญเสียงเขาโหยหวน ฮึ?

                กาเบรียลเหลือบกลับไปมองบนเตียงข้างโต๊ะทำงานตนเอง แจ็กตอนนี้กำลังเลียหมอนข้าง

                ซอมบร้า: อย่าสนุกจนลืมส่งไฟล์งานมาล่ะ อะเมลีจะบีบคอฉันอยู่แล้ว

                ซอมบร้า ออกจากระบบ!

                ทิ้งระเบิดแล้วก็ไป ดีนี่

                กาเบรียลมองงานตนเอง มันก็ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ เขาน่าจะสละเวลาได้สัก.. สิบยี่สิบนาที บวกหรือลบ แล้วพอมองแจ็ก อีกฝ่ายก็น่าสงสารเอนไปทางน่าสมเพช แบบสุด ๆ เห็นได้ชัดว่าหมอนข้างใช้ทดแทนของจริงไม่ได้ และไม่ช่วยบรรเทาความอยากของเขาเลยแม้แต่น้อย ตัณหายังแล่นพล่านไปทั่วตัว สูบฉีดให้หัวใจเขาเต้นแรงจนลมหายใจหอบพร่า

                เขารู้ว่าตนเองจะต้องกลับมาเสียใจทีหลัง แต่ “นายอยากให้ฉันช่วยไหม”

                แจ็กหูผึ่ง ไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรย เห็นได้ชัด ๆ เลยเมื่อหูเขาบิดตามต้นเสียงโดยที่หน้ายังไม่เงยจากหมอน แจ็กค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่า ยังคงคร่อมทับหมอนข้างอยู่ หน้าตาเหลอหลาตื่นตาตื่นใจกับข้อเสนอ หางชี้เด่ กาเบรียลถอนหายใจ

                “นาย… นายหมายถึงอะไร” แจ็กถาม ตาโต

                “ก็ถ้านายอยากเลิกเอากับหมอน บางทีฉันอาจจะช่วยได้” กาเบรียลลุกจากเก้าอี้ เดินเข้าไปหาเตียง

                –และสิ่งแรกที่เขาโดนคือแจ็ก กระชากแขนเขาล้มลงไปนอนหน้าคว่ำกับเตียง แล้วพอกาเบรียลพลิกตัวหนอนหงาย มันก็สอดตัวเข้ามากลางหว่างขาเขา และ.. พยายามกระแทกสะโพกสุดฤทธิ์ราวชีวิตจะขาดใจ กาเบรียลเงยหน้ามองมันจากข้างใต้ด้วยความงุนงงสุดชีวิต นี่สมองของมันมึนเมาจนคิดได้แค่นี้จริง ๆ หรอวะ หรือว่ามันอยากทำแค่นี้ อะไรของมัน

                แจ็กตบหน้ามันเข้าให้ “เฮ้ย ตั้งสติหน่อย ไม่ใช่แบบนี้เว้ย”

                แจ็กครางหงิง ยกมือกุมแก้มตนเอง นี่ถือว่าเป็นการทำร้ายสัตว์ไหมนะ

                บางทีนี่อาจจะเป็นไอเดียที่แย่ ดูก็รู้ว่าแจ็กมีสติไม่ครบร้อย เขาคงเปรียบเทียบได้กับคนเมาหรือคนถูกวางยา มันถูกต้องแล้วรึเปล่านะที่จะเสนอตัวช่วยเขา มันเข้าข่ายเอาเปรียบรึเปล่า แล้วพอแจ็กสร่างจากอาการนี้ เขาจะกลับมาเสียใจทีหลังไหมที่ตนเองพยายามกระเด้าก้นเพื่อนสนิทและรูมเมทของตนเอง? ใครจะไปรู้ มีแต่คำถามที่ไม่มีคำตอบ

                กาเบรียลพลิกตัวเราทั้งสอง ให้เขาเป็นฝ่ายอยู่ข้างบนแทน แล้วถาม “นี่นายรู้ตัวบ้างรึเปล่า”

                แจ็กพยักหน้ารัว ๆ แต่ไม่พูด

                กาเบรียลตบมันอีกที ไม่แรงมาก แต่ก็มากพอที่จะทำให้แจ็กร้อง “เอาเป็นคำพูด”

                “ฉันรู้ ฉันรู้! ให้ตายสิ..” แจ็กถูแก้มตนเอง “มันแค่.. ยากที่จะคิด.. ทุกอย่างเบลอเข้าด้วยกัน”

                “นี่ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม?” กาเบรียลยื่นคำขาด “ฉันแค่ช่วยนายเพราะฉันรำคาญ แค่นั้น”

                “ฉันเข้าใจ” แจ็กตอบเสียงอ่อน

                กาเบรียลขยับตัวลงเล็กน้อยสู่ปลายเตียง ให้เห็นชัดเจนว่าเขากำลังรับมืออยู่กับอะไร

                มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นแจ็กเปลือย เห็นอีกฝ่ายแก้ผ้าโท่ง ๆ เดินในอพาร์ทเมนท์ ออกจากห้องน้ำไม่นุ่งผ้าเช็ดตัว และยืนฉี่ข้างกันมาบ่อยจนเผลอชะโงกมองสองสามครั้ง แจ็กโคตรเล็ก กาเบรียลคิดว่ามันน่าจะเพราะเขาเป็นครึ่งแมว และก็ย่อมมีบางส่วนของเขาที่ไม่ได้เติบโตตามขนาดร่างกายมนุษย์ ถึงเขาจะเป็นแมวใหญ่ยักษ์สูงหกฟุตกว่าก็เหอะ

                แค่มือของเขาก็พอมั้ง จะเปลืองตัวทำไมในเมื่อแค่กำมือก็มิดเนี่ย แจ็กสะดุ้งเฮือกสุดตัว เด้งสะโพกจากเตียงจนหลังโค้งขึ้นมากลางอากาศ ร่อนเอวหาสัมผัสจากกาเบรียลเมื่อเขาบีบมือแน่นขึ้น ให้กำปั้นกลายเป็นรูหลวม ๆ ที่เขาสามารถเอาแทนตัวแมน แต่มันค่อนข้างจะฝืดเคือง กาเบรียลเลยผละออกมาถ่มน้ำลายใส่มือตนเองให้เปียก แล้วลองใหม่

                คราวนี้การเด้งสะโพก ขึ้น–ลง ของแจ็กลื่นไหลขึ้นกว่าเดิม ง่ายขึ้น ไม่มีอะไรติดขัด มันคงจะดีกว่าถ้าใช้หล่อลื่น แบบที่อุ่นขึ้นเมื่อสัมผัสผิวกาย แต่กาเบรียลขี้เกียจลุกไปหยิบ และน้ำลายนี่ล่ะจะเป็นสิ่งที่ดีสุดแล้วที่แจ็กจะได้รับ ครางเหมียว ๆ ไม่หยุด สีหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความกระสันที่ทำให้เขาสั่นสะท้านทั้งตัว แจ็กเกือบจะ.. เซ็กซี่ พอมามองแบบนี้แล้ว

                อย่าไปเกิดอารมณ์ร่วมสิเว้ย นายแค่ช่วยเขาเพราะนายรำคาญ ท่องไว้ กาเบรียล

            ลิ้นของแจ็กช่างเล็ก และเป็นสีชมพูสดเมื่อมันแลบออกมาบนริมฝีปาก

                กาเบรียลกำลังเริ่มขยับมือขึ้นลง ช่วยอีกฝ่ายบ้าง ตอนที่เขาสังเกต “เดี๋ยว นายมี..”

                หนาม? เออ เหมือนกาเบรียลเคยอ่านหรือได้ยินมาจากที่ไหนเหมือนกัน กระบวนการสืบพันธุ์ของแมวที่ต้องอาศัยหนามจากของตัวผู้ เขาลูบนิ้วตรงบริเวณนั้น หนามเล็ก ๆ จำนวนมากที่นับด้วยตาเปล่าไม่ได้ แจ็กครางเสียงดัง

                “เออ ประเสริฐล่ะ นายเล็กฉิบหายและนายมีหนาม คงจะมีคนอยากนอนด้วย” กาเบรียลพูดไปงั้นแหละ การปากหมาช่วยให้เขาลืมนึกถึงเรื่อง ‘เฮ้ ฉันกำลังช่วยรูมเมทผู้เป็นแมวสำเร็จความใคร่’ ไปได้บ้าง ทำให้สถานการณ์น่าอับอายน้อยลง

                “…นาย?” แจ็กถาม

                “อะไร”

                “นายไง” เขาพูดต่อ “นอนกับฉัน?”

                กาเบรียลชักสีหน้าที่อาจจะเรียกได้ว่ารังเกียจ แต่จริง ๆ มันก็แค่ความพรั่นพรึง

                “ฝันไปเหอะ” กาเบรียลพูด แล้วบีบมือแน่นไปนิด แจ็กร้องเมี๊ยวเสียงหลง

                ระหว่างที่มองแจ็กดิ้นเร่าบนเตียง กาเบรียลดันนึกไปว่า บางทีเขาอาจจะไม่ถือสาเรื่องการมีเซ็กส์กับแจ็ก ตราบใดที่เขาได้ท็อป ภาพของการยกหางสีขาวสวยของแจ็กขึ้นเพื่อที่จะได้สอดตัวเข้าไปจากข้างหลัง– เกือบจะทำให้กาเบรียลเกิดอารมณ์ แต่แจ็กเป็นแมวตัวผู้ ถึงจะเป็นครึ่งมนุษย์ เขาไม่รู้ว่าแจ็กจะชอบอะไรแบบนั้นไหม– จะยอมให้เขาทำรึเปล่า

                ที่แน่ ๆ เขายอมให้กาเบรียลใช้มือให้ราวกับทั้งชีวิตขึ้นอยู่กับการสำเร็จความใคร่ใส่มือกาเบรียล ซึ่ง ใช้เวลานานน่าดูแฮะ ไม่ใช่ว่าแมวควรจะง่ายดายกว่านี้เรอะ อาจจะเป็นครึ่งมนุษย์ในตัวเขาที่ยืดกระบวนการออกไปยาวเหยียดกระมัง กาเบรียลใช้อีกมือหนึ่งที่ว่างอยู่ลดลงต่ำ คว้าหมับเข้ากับอันฑะขนาดเล็กจิ๋วของแจ็ก คลึงมันในระหว่างที่อีกมือยังคงขยับขึ้นลงทีละนิด ขยับได้ไม่มากเพราะแจ็กจะหลุดมือเอา อันฑะแมวแทบจะเรียกได้ว่า.. น่ารัก ดีกว่าของคนเยอะเลย หยั่งกะรูปหัวใจ

                ถึงแม้มันจะขนดกฉิบหายเลยก็เหอะ แจ็กก็เป็นคนขนดกอยู่แล้วโดยธรรมชาติน่ะนะ แต่พระเจ้า–

                “กาเบรียล” แจ็กสำลัก “นายช่วย… หยุด ได้ไหม”

                กาเบรียลหยุดมือ “หยุดอะไร”

                “ไม่ ไม่ใช่นั่น–” เขาพยายามขยับสะโพกต่อ “ฉันหมายถึง หยุดจ้องฉันเหมือนกำลังทำการทดลอง!”

                “ก็มันเหมือนการทดลอง” กาเบรียลยักไหล่ เริ่มขยับมือต่อ “ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน–”

                “กับครึ่งแมว?”

                “ฉันรู้จักมนุษย์ครึ่งแมวแค่คนเดียวในชีวิต–” เขาผละมือออก นึกอะไรขึ้นมาได้ “นี่ไม่เวิร์ค บางทีฉันควรใช้ปาก?”

                “โอ้พระเจ้ากาเบรียลฉันรักนาย”

                กาเบรียลขมวดคิ้ว “เปล่า นายไม่”

                เขาก้มลง อมแจ็กไว้ในปากได้สัก สามวินาที และ–

                เงยหน้าขึ้นมาแทบไม่ทัน “รสชาติโคตรประหลาดเลยแม่งเอ้ย!”

                แจ็กเสียเซลฟ์สุด ๆ “ฉันว่ามันไม่แย่ขนาดนั้นนะ ฉัน ฉันล้างตนเองทุกวัน และ–”

                “ไม่โว้ย มันโคตรแย่เลย แถมหนามของนายมันถูกับลิ้น–” กาเบรียลจะบ้า เขาลุกออกจากเตียง

                หายไปบ้วนปากกับลิสเตอรีนมาสัก ห้านาที กาเบรียลถึงจะกลับมาใหม่พร้อมเจลหล่อลื่นจากในห้องน้ำ แจ็กนั่งจุ้มปุ๊กรอเขาอยู่บนเตียง ดูก็รู้ว่ายังคงหงุดหงิดกับความต้องการทางเพศที่ไม่ยอมหายไป แต่ใจเย็นพอที่จะรอกาเบรียล– ถึงคิ้วจะเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจที่เห็นเขากลับมา นึกว่ากาเบรียลจะวิ่งหนีออกจากอพาร์ทเมนท์ไปแล้วเพราะรับไม่ได้กระมัง

                เขาปีนขึ้นเตียง ผลักแจ็กนอนลงอีกรอบ “เราจะมาลองอะไรใหม่ ๆกัน”

                แจ็กนั้นว่านอนสอนง่าย ในตอนแรก ระหว่างที่กาเบรียลใช้มือให้หรือเล่นกับอัณฑะเขา แต่พอนิ้วกาเบรียลดลงต่ำ..

                “เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย เดี๋ยว!” แจ็กรีบร้องท้วง หางตวัดขึ้นปกปิดจุดซ่อนเร้นของเขา “กาเบรียล ฉันเป็นแมวตัวผู้!”

                “เออ ฉันรู้” กาเบรียลดึงหางมันลง “แต่นายเป็นครึ่งมนุษย์ นั่นแตกต่าง”

                เขาชโลมเจลใส่นิ้วตนเอง ถูนิ้วหัวแม่มือกับวงแหวนกล้ามเนื้อที่หดตัวเกร็งแน่นตรงนั้น จนกระทั่งเขาเริ่มรู้สึกถึงแจ็กผ่อนคลายลง ใช้ความพยายามอยู่นานมากเหมือนกันกว่าจะแทรกนิ้วแรกเข้าไปได้ ต้องขยับมืออีกข้างรูดแจ็กขึ้นลงจนข้อมือของเขาเมื่อย ให้เขายอมรับกับสัมผัสที่คงจะรู้สึกแปลกประหลาต่างดาวมากสำหรับเขา แต่กาเบรียลรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร

                เขางอนิ้ว กดข้อนิ้วลงตรงจุดที่เขาตามหามานาน และได้ยินแจ็กสำลักลมหายใจ

                “เมี๊ยว!” หางชี้ หูตั้ง จนกระทั่งกาเบรียลเน้นย้ำจุดนั้นซ้ำ ๆ จนร่างกายของเขาปวกเปียก “มะ.. เหมียว..”

                “ดีขึ้นใช่ไหม?” กาเบรียลแซว แอบรู้สึกภูมิใจนิด ๆ

                แจ็กไม่พูดกับเขาแล้วด้วยซ้ำ ดวงตาเหม่อลอยเคลิบเคลิ้ม น้ำลายไหลเยิ้มจากปาก

                เขาไม่เคยสัมผัสตนเองตรงนี้ กาเบรียลคิดแล้วก็ขำ ตนเองได้เป็นครั้งแรกของ แจ็ก มอร์ริสัน ถึงจะแค่นิ้วก็เถอะ

                แจ็กถึงจุดสุดยอดอย่าง.. ค่อนข้างจะธรรมดาแฮะ เหมือนของมนุษย์เลย เขานึกว่าจะได้ฮือฮาเห็นอสุจิแมว แต่ก็ไม่ เขาค่อย ๆ เสร็จออกมาทีละระลอก หลั่งออกมาเป็นทางยาวเปื้อนไปถึงคางตนเอง เยอะมากเมื่อเทียบกับขนาดของเขาแล้ว กาเบรียลหักห้ามตนเองไม่ให้เลียคราบขาวไปจากกล้ามหน้าท้องของอีกฝ่าย เขายังมีมาตรฐานอยู่นะ

                “เอาล่ะ ฉันจะกลับไปทำงาน” ก็นั่นคือสาเหตุที่เขา ‘ช่วย’ แจ็กนี่ ใช่ไหม เพื่อที่จะได้มีสมาธิทำงาน             

                “กาเบรียล”

                “อะไร”

                “ขอฉันจูบนายได้ไหม?”

                กาเบรียล ผู้พึ่งทำมาตรฐานเมื่อตะกี้ตก โน้มเข้าไปให้เขาจูบ

                ลิ้นของแจ็กทั้งสากทั้งหยาบ กาเบรียลเกือบจะผละออกมาทันทีทันใดแล้วตะโกนแหกปากถึงเทวาซาตาน แต่เขาก็ทน ให้สัมผัสจาบจ้วงที่แสนจะระคายลิ้นดำเนินต่อไป แจ็กไม่มีรสชาติเหมือนอะไรสักอย่าง แต่สัมผัสของริมฝีปากบนริมฝีปาก หรือการที่ฟันแหลม ๆ ของเขาลากผ่านริมฝีปากล่างกาเบรียล– ก็ยังคงรู้สึกดี ไม่ใช่สิ่งที่กาเบรียลจะเบือนหน้าหนีแม้แต่น้อย

                เขาเป็นฝ่ายลุกจากเตียงก่อน อับอายและร้อนรน “ฉัน..ต้อง.. งาน”

                แจ็กเกาหูตนเองแกรก ๆ “อ้า ใช่ งาน”

                เขาลุกจากเตียงบ้าง คงไปหาที่เลียทำความสะอาดตนเองข้างนอกห้องกาเบรียล

                บทเรียนสอนใจ แด่ กาเบรียล เรเอส:

                ถ้าไม่อยากทำให้ทุกอย่างน่าอึดอัด อย่าช่วยเพื่อนที่ติดสัดของนายให้สำเร็จความใคร่
               

               

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s