my blind heart holden onto you

Title: my blind heart holden onto you
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E
Warning:
DUBIOUS CONSENT, Choking, Violence, Breathplay, Humiliation? 

Dry Humping, Self-asphyxiation, Blood , Masturbation, Multiple Eras of Overwatch
Notes: เมื่อคุณแค่อยากจะแต่งอะไรสนองนี้ดแล้วมันเละเทะไปใหญ่

                กาเบรียลเกือบบีบคอคนตาย วันนี้

                เราถูกจับคู่ให้ต่อสู้ประลองฝีมือเช่นเดียวกับทุก ๆ วัน ฝึกฝนความสามารถในการต่อสู้มือเปล่า และทดลองพละกำลังเหนือมนุษย์ที่พึ่งได้มาสดใหม่จากเซรุ่มไม่กี่สัปดาห์นี้ แจ็กชนะคู่ของเขาในเวลาสั้น ๆ เราสองคนหัวเราะชอบใจและพูดแซววิธีการต่อสู้ของกันและกัน– แต่คู่ของกาเบรียลไม่ง่ายดายเช่นนั้น ไม่มีใครยอมแพ้ยอมชนะ ดุดันและรุนแรง

                คนอื่น ๆ ที่ตัดสินแพ้ชนะกันได้แล้วเช่นคู่แจ็กต่างก็พากันมุงรอบคู่กาเบรียล ครูฝึกไม่บอกให้พวกเขาหยุด ให้ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดบนเบาะออกกำลังกาย ร่างกำยำสองร่างพลิกไปมาต่างฝ่ายต่างพยายามสะกดกันละกันไว้กับที่ แจ็กเดินไปดู และตาวาวเมื่อกาเบรียลขึ้นคร่อมคู่ต่อสู้ของเขาได้สำเร็จ สองมือแข็งแกร่งโอบรอบลำคออีกฝ่ายแล้วออกแรงบีบ

            พลทหาร– น่าจะหมายเลขสี่สิบห้า ถ้าแจ็กจำไม่ผิด– สำลักอากาศ ตาถลน ร่างที่ดิ้นอยู่เริ่มหยุดนิ่ง–

                “พอแล้ว!” ครูฝึกตะโกน “สิบสาม พอแล้ว!”

                กาเบรียลปล่อย สี่สิบห้าสูดอากาศเฮือกใหญ่เข้าปอดแล้วไอค่อกแค่กไม่หยุด เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น แต่ร่างกายก็อ่อนแรง ทำอะไรไม่ได้มาก กาเบรียลยันตัวลุกขึ้นยืน มองสี่สิบห้าด้วยสายตาเชือดเฉือน ชี้หน้าเขา

                “อยู่อย่างนั้นล่ะ” เขาประกาศ “ฉันชนะ”

                สี่สิบห้าก้มหน้า หลบตา หวาดกลัวและอับอาย

                ครูฝึกถอนหายใจ เคยชินกับอารมณ์ฉุนเฉียวของกาเบรียล “เอ้า แยกย้าย แยกย้าย จะมุงกันทำไม พวกเอ็ง?”

                แจ็กเดินไปช่วยสี่สิบห้าลุกขึ้น สองมือสอดใต้รักแร้ของอีกฝ่ายเพื่อดึงเขาขึ้นยืน สี่สิบห้ากล่าวขอบคุณ ก่อนจะรีบปลีกตัวออกไปจากฝูงชน แย่พอแล้วที่แพ้ให้ กาเบรียล เรเอส แย่ยิ่งกว่าเมื่อคุณมีสักขีนพยานเป็นสิบดูเขาบีบคอคุณจนจะขาดใจ

                แจ็กมองตามกาเบรียล– เขากำลังพูดคุยโอ้อวดให้เพื่อนคนอื่นฟัง กำปั้นแล้วชกมืออีกข้างของตนเองซ้ำ ๆ

                เขาละสายตาจากมือของกาเบรียลไม่ได้ มันช่างใหญ่ แถมยังเต็มไปด้วยพละกำลัง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า…

                เขาอิจฉาสี่สิบห้า




                มันผิดเรอะถ้าแจ็กจะมีรสนิยม…ผาดโผนไปบ้าง เขาโตมาในครอบครัวคริสเตียนแถบชานเมืองบ้านนอก ใช้คำว่า ‘เก็บกด’ ยังบรรยายชีวิตรสนิยมทางเพศของ แจ็ก มอร์ริสัน ไม่ได้ การแอบชอบเพื่อนทหารของตนเองยังถือว่าไม่พอสำหรับเขา ยังต้องมาหวังให้อีกฝ่ายบีบคอเขาด้วย ยิ่งคิดร่างกายแจ็กก็ยิ่งรุ่มร้อนไปด้วยความต้องการ พระเจ้า เขาอยาก

            แจ็กมองหน้ากาเบรียลไม่ติดแล้วด้วยซ้ำ เพราะเขาเอาแต่มองมือ เรากำลังทานมื้อเย็นกันอยู่ และแจ็กหยุดจ้องไม่ได้ว่าส้อมเกือบจะดูตลกไปเลยในมือของกาเบรียล ขนาดต่างกันลิบลับ โอย เขาคงจะหักมันได้ด้วยสองนิ้ว–

                กาเบรียลยังพล่ามถึงเรื่องการต่อสู้นั้นอยู่เลย ให้ตายสิ “ฉันแค่อินไปกับมัน รู้ไหม แจ็ก?”

                เดี๋ยว ฉิบหาย เขากำลังคุยกับแจ็ก “หะ หา?”

                “ศัตรูจริง ๆ จะไม่มาคอยออมแรงให้นายหรือตบไหล่นายตอนแพ้ ถ้าจะไม่สู้เต็มที่แล้วจะสู้ไปทำไม?”

                “เขาเรียกว่าน้ำใจนักกีฬา” แจ็กพึมพำตอบกลับแทนการพูดว่า บีบคอฉันที ที่รัก

            “เราไม่ใช่นักกีฬา เราเป็นทหาร!”

                แจ็กเออ ๆ ออๆ กลับไป ส่วนกาเบรียลก็เปลี่ยนความสนใจจากที่เขาไปหาคนอื่น ๆ บนโต๊ะ พูดพร่ำกับซานติโน่ว่าสี่สิบห้ากระจอกแค่ไหน เล่าให้ฟรอสต์ฟังถึงสีหน้าของเขายามที่กาเบรียลบีบคอจนยอมอ่อนข้อ แต่ละอย่าง พูดในน้ำเสียงทุ้มที่ส่งตรงลงไปถึงหว่างขาแจ็ก เขารีบกินข้าวแทบไม่ทัน จะได้ขอตัวจากโต๊ะอาหารแล้วกลับเข้าสู่ห้องพักของตนเองแต่เพียงผู้เดียว




                บ้านมอร์ริสันสอนกันมาอย่างนี้: ถ้าอยากได้อะไร ลูกก็ต้องลงมือเอง

                และนั่นคือสาเหตุว่าทำไมแจ็กถึงนอนอยู่บนเตียงแคบ ๆ ของห้องพัก มีเข็มขัดรัดคอผูกกับเสาเตียง เปลือยกายครึ่งบน ส่วนอีกมือหนึ่งก็พยายามล้วงลงไปในกางเกง ดิ้นรนที่จะหาสัมผัสอื่นบ้างนอกจากการขาดอากาศหายใจ

                เขามีเวลาไม่มาก แค่ช่วงเวลาตอนที่กาเบรียลจะไม่กลับเข้ามาในห้องเพราะต้องทานมื้อเย็นและอาบน้ำ แต่แค่นั้นน่าจะนานพอสำหรับการสำเร็จความใคร่ ถ้าแจ็กทำถูก สายของเข็มขัดยาวไม่มาก แต่ถ้าแจ็กขยับตัวลงบนเตียงจนสุด มันก็จะตึงรัดคอเขาแน่นจนแจ็กเห็นดาวตรงมุมขอบตา แจ็กเลียมือตนเองลวก ๆ แล้วยัดมันลงไปใต้ขอบกางเกงใหม่ ปลดเปลื้องตนเองออกมา อีกมือหนึ่งเล่นกับยอดอกตนเอง ดึงมันอย่างไม่ทะนุถนอมหนักเพื่อให้ได้รู้สึกมากที่สุด ยิ่งมากยิ่งดี

                เพราะความรู้สึกเหล่านี้? มันถูกเพิ่มเป็นหลายเท่าทวีคูณ เมื่อเลือดถูกรัดไม่ให้แล่นผ่านไปถึงสมอง เมื่อเขามึนหัวหายใจไม่ออก แจ็กหลับตาลง และเกือบจะจินตนาการได้ว่าความสากของเข็มขัดหนังเป็นมือของกาเบรียล กดเขาไว้ถูกตำแหน่งตรงใจ ทำให้เขาเงยหน้าจากหมอนแทบไม่ได้ ทั้งตัวดิ้นเร่าอยู่บนเตียง มันเกือบจะมากเกินไป มันเกือบจะ–

                “กาเบรียล” เขาสำลักเสียงคราง “กาเบรียล–”

                “ห่า. เหว. อะไร. กัน. วะ.”

                …. อ้า

                แจ็กประเมินเวลาผิดไปมาก




                แจ็กนั่งหงออยู่ตรงขอบเตียง คอมีรอยแดงก่ำ ส่วนเข็มขัดม้วนอยู่บนตัก กาเบรียลเสียสติเลยกับสิ่งที่เห็น ตอนนี้ยังโวยวายไม่รู้จบอยู่นั่น แหกปากลั่นจนเขาคงไม่สงสัยหากพรุ่งนี้เช้าทั้งฐานรู้ว่าแจ็กทำอะไรเพื่อเป็นการช่วยตัวเอง มันยิ่งแล้วใหญ่เมื่อแจ็กยังคงมีอารมณ์อยู่ตลอดเวลาที่เขาพูด ไม่ได้หดเพราะถูกจับได้แม้แต่น้อย กลับกัน เขาเกือบจะตื่นตัวมากขึ้น

                “นายตายได้นะเว้ย!” กาเบรียลตะโกน ผายมือกว้าง “ฉันเคยเห็นข่าว แบบนี้เลย ตายคาที่!”

                “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของฉัน” แจ็กเถียงเสียงอ่อน

                “ไม่ใช่ครั้งแรกของนาย–” กาเบรียลถึงกับชะงัก “เอาจริงดิ?”

                “จริง”

                “นาย… นายชอบแบบนี้?”

                “นายจะเซ้าซี้ทำไมนักหนานะ มันเป็นความผิดของนายแท้ ๆ ” แจ็กเผลอโพล่งออกไป

                กาเบรียลขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง ความผิดของฉัน?”

                ฉิบ

                เขาไม่กล้ามองตากาเบรียลเลยตอนนี้ อีกฝ่ายพึ่งอาบน้ำมาใหม่ ๆ และแจ็กไม่เคยสังเกตเลยว่าไอ้สบู่ไร้ยี่ห้อที่ฐานทัพมอบให้เราใช้มันหอม กลิ่นจาง ๆ ที่ทำให้แจ็กอยากซุกจมูกลงตรงซอกคอแล้วสูดกลิ่นฟอดใหญ่ ผมของเขาเปียก พึ่งสระแล้วไม่ได้เช็ด เป็นปอยผมหยิกที่ร่วงลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อยตอนเขาชักสีหน้า เสื้อฮู้ดที่สวมแนบชิดไปกับผิวเปียก ๆ

                “… นายกับ.. สี่สิบห้า” แจ็กกัดริมฝีปาก “ฉันเห็น แล้วฉันก็…”

                กาเบรียลจิ๊ปาก “ฉันบีบคอเพื่อจะฆ่ามัน”

                “เออ และฉันคิดว่ามันเซ็กซี่ ฟ้องศาลสิ”

                นั่นทำให้เขาเงียบไปเป็นเวลานาน

                กาเบรียลก้าวขาเข้ามาใกล้ขอบเตียง ก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อให้เขาลอดผ่านชั้นสองของเตียงมามองหน้าแจ็กได้ ส่วนมือก็คว้าแจ็กหมับเข้าที่เป้า ไม่นุ่มนวลเลยสักนิดและทำให้แจ็กติดค้างอยู่กึ่งกลางระหว่างสะดุ้งหนี หรือร่อนสะโพกรับมืออีกฝ่าย ใบหน้าของเรามันใกล้มากจนแจ็กรู้สึกเขินอาย ไม่รู้จะมองอะไรในชีวิตนี้ได้อีกนอกจากดวงตาสีน้ำตาลของอีกฝ่าย

                “นายยังแข็งอยู่เลย” เขาพูด พึมพำ

                “ก็นายมาขัดฉันกลางคัน”

                มือของกาเบรียลลดลงมาต่ำถึงอัณฑะ คลึงมันระหว่างฝ่ามือ แจ็กหลุดเสียงครางออกไปจนได้ ทนไม่ไหว

                “นายอยากให้ฉันบีบคอนายไหม” เขาถามหน้าตาเฉย

                และนั่น แจ็กรับไม่ได้ “แล้วนายโวยวายอะไรอยู่ได้ตั้งนาน!”

                “ฉันไม่ไว้ใจนายกับเสาเตียง! และสายเข็มขัด! ถ้าเกิดมันรัดนายแน่นเกินไปล่ะ ถ้าเกิดนายเอามันไม่ออก หรือนายมัวแต่เคลิ้มจนลืมหายใจ–” เขาเว้นวรรค รู้ตัวว่าตนเองกำลังโวยวายอีกแล้วรอบสอง “แต่ฉันไว้ใจตนเอง”

                “หา?”

                เขาใช้อีกมือที่ว่างอยู่เชยคางแจ็ก “ฉันจะไม่มีวันทำร้ายนาย”

                “กาเบรียล…”

                “นอนลง?” เขากระซิบ แจ็กทำตาม ขยับขาขึ้นเตียงแล้วนอนลงให้แจ็กขึ้นคร่อม สองมือขึ้นมาอยู่ตรงคอเขา

                แจ็กเองก็ไว้ใจกาเบรียลเหมือนกัน เขารู้ ว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำร้ายเขา




                รีปเปอร์คร่อมอยู่บนร่างของเจ็ดสิบหก สำหรับคนที่ร่างมีแต่ควันและเงา เขาหนักมากพอที่จะกดเจ็ดสิบหกไว้กับพื้นได้ราวหมุด ทำให้เขาดิ้นขยับแทบจะไม่ได้ สองมือหุ้มกรงเล็บมาบีบรอบคอเจ็ดสิบหกไว้ แรงมากพอที่จะหยุดทุกลมหายใจและไม่ให้เส้นเลือดไหลเวียน เจ็ดสิบหกสำลัก ร่างกายดิ้นพล่าน ขาพยายามเตะรีปเปอร์ออก แต่ก็พบว่าตนเองทำอะไรไมได้

                อ่อนแอปวกเปียก ไร้เรี่ยวแรงเช่นเดียวกับสี่สิบห้าในวันนั้น

                “หืม… อะไรเนี่ย?” รีปเปอร์ขยับก้น และนั่น– ตรงที่เขากำลังนั่งทับอยู่ เจ็ดสิบหกดันมาเกิดอารมณ์กลางสนามรบเหมือนทหารที่ไม่เคยได้รับการฝึกฝน เลือดสูบฉีดลงตรงจุดที่เขาไม่ได้ต้องการเลยสักนิด “ฮ่า..! เหมือนกับในวันวานไม่มีผิด”

                รีปเปอร์บีบมือแน่นกว่าเดิม และเจ็ดสิบหกคราง เขาเกลียดตัวเองในตอนนั้นเหลือเกิน เกลียดที่สัมผัสจากชายคนนี้ยังคงเรียกปฏิกิริยาจากเขาได้เช่นเคย ไม่ว่ามันจะมาภายใต้ความรุนแรงของจริงหรือของปลอม เขามึนไปหมด และมันก็เริ่มยากที่จะคิด ภาพในอดีตปะปนกับความเป็นจริง และเจ็ดสิบหกเกือบจะเงยหน้าขึ้นไปเห็นดวงตาสีน้ำตาล รอยยิ้มเป็นมิตร หยดน้ำจากปอยผมหยิกร่วงกระทบผิวเขา แต่แท้จริงแล้ว มันก็แค่หน้ากากหัวกะโหลกที่ไร้ความเมตตาและไร้ความเยื่อไย

                “น่าสมเพช แกน่ะ เกิดอารมณ์จากความรุนแรงหยั่งกะโสเภณีชั้นต่ำ

                เขาจิกเล็บลงมาในผิวตรงคอเจ็ดสิบหก ทะลุเนื้อแรงจนเขาหน้ามืดไปชั่ววูบ

                “กะ– กาเบรียล” เขาสำลัก “กาเบรียล..”

                รีปเปอร์บีบคอเขาแรงกว่าเดิม “หุบปาก!”

            แจ็กครางหงิง

                นั่นทำให้รีปเปอร์หัวเราะได้

                เขาเริ่มขยับสะโพกเป็นวงกลม เพิ่มอีกหนึ่งความรู้สึกให้มันเอ่อล้นร่างกายเจ็ดสิบหก ราวกับว่าทั้งหมดนี้เขายังรู้สึกไม่มากพอ น้ำหนักของร่างแกร่งทาบทับเขา ถุงมือหนังอุ่นอยู่บนผิว ชีพจรของเขาที่แทบจะเต้นเป็นจังหวะกับเลือดที่ไหลออกนอกรูแผลเป็นสาย ไม่ เขาต้องถูกเล่นด้วยอย่างจาบจ้วงราวเป็นแค่ของเล่น เหยื่อของผู้ล่าที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา คากรงเล็บ

                “ฉันจะทำให้แกเสียใจที่กล้าเปล่งชื่อนั้นออกมาต่อหน้าฉัน..” เขาพูด เกร็งนิ้ว

                เจ็ดสิบหกถึงจุดสุดยอดพร้อมดวงตาเหลือกขึ้นใต้เปลือก เป้ากางเกงของเขาเปียกซึมเป็นด่างดวง

                “น่าสมเพช” รีปเปอร์หัวเราะ และแจ็กนึกถึงชายผู้เคยเป็นห่วงเขาจากใจจริง และสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายเขา




Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s