Monster Boyfriends (5)

Title: Monster Boyfriends
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warning: Merman!Gabriel, Merman Dick, Blowjob, Cumplay, Deepthroat

                “นายมี–” เสียงคลื่นแทรกกลางประโยค “ไหม”

                เงือกตรงหน้าเขากระพริบตาปริบ ๆ มองกลับมาเหมือนไม่เคยเห็นมนุษย์มาก่อน “หืม?”

                “ก็…” แจ็กดมือลงต่ำแล้วกุมเป้าตนเองผ่านกางเกงว่ายน้ำ คิดว่าตนเองอุบาทว์มากที่ต้องใช้ท่านี้สื่อสาร

                แทนที่จะเคอะเขิน เงือกหนุ่มดันขำ แย้มยิ้มพึงพอใจกับคำถามที่ตนเองได้รับ เขาพลิกตัวนอนหงายบนท้องเรือแจ็ก บิดขี้เกียจดึงแขนสองข้างไว้หลังศีรษะ จนทั้งลำตัวตรงหน้าตรงแหน่ว แสดงให้เห็นด้านใต้ของหางที่บอบบางกว่า

                “มีสิ” เขาพูดยอมรับอย่างง่าย ๆ หน้าตาเฉย เลียริมฝีปากไปด้วย แจ็กเห็นเขี้ยวของเขารำไร “มันค่อนข้างจะเจ๋ง”

                “โอ้?”

                “ก็ไม่เคยมีใครบ่น” เขาหัวเราะ

                เสียงหัวเราะสรวลของ ‘กาเบรียล’ นั้น– เกือบจะ– ไพเราะพอสำหรับการให้อภัย ถ้าไม่นับความไร้ยางอายและภาคภูมิใจจนน่าพรั่นพรึงของเขา แต่มันก็ดีกว่าทำให้อีกฝ่ายโกรธ รำคาญ ไม่พอใจกับความหยาบคายของเขา แล้วตบแจ็กด้วยครีบ เขาตายได้เลยนะถ้ากาเบรียลทำแบบนั้น เพราะงั้น เขาอารมณ์ดีก็ดีแล้ว อีกอย่าง แจ็กมีสิทธิ์.. อยากรู้อยากเห็น ใช่ไหม

                แฟนเขาทั้งคน

                แจ็กเจอกาเบรียลในการล่องเรือครั้งแรกอย่างเป็นทางการของเขา โดยไม่ใช่การลงเรียนกับครูฝึกหรือสอบเอาใบขับขี่ แจ็กจำได้ว่าตัวเองในตอนนั้นประหม่ามาก ก็เขาใช้ชีวิตอยู่บนรัฐที่มีแต่พื้นบกมาตลอดทั้งชีวิต หันหน้าไปทางไหนก็ไม่เห็นมหาสมุทร แทบจะไม่เคยเหยียบหาด แต่พอห่างเหินจากไร่มอร์ริสันมาได้ เขาก็อยากจะท่องอ่างน้ำเกลือยักษ์กับเขาบ้าง อุตส่าห์ซื้อเรือบ้านเพื่อที่จะได้ดื่มด่ำกับวิวทิวทัศน์บนเส้นขอบฟ้าที่ส่องเป็นประกายเสมอ

                แล้วเขาก็ลื่นตกเรือหน้าคว่ำ

                แจ็ก มอร์ริสัน? ว่ายน้ำไม่แข็ง ถ้าอยู่ในสถานการณ์อื่น เขาคงจะพอว่ายน้ำเอาตัวรอดได้บ้าง แต่ตอนนั้นความตื่นตระหนกมันครอบงำกล้ามเนื้อเขาหมด รู้ตัวอีกทีเขาก็ป้อแป้ เริ่มสำลักฟองอากาศ นั่นเป็นตอนที่กาเบรียลเจอเขา

                แล้ว… ตัดสินใจทรมานแจ็ก

                กาเบรียลแก้ตัวว่าเขาแค่ ‘เล่นด้วย’ เฉย ๆ แต่คุณจะคิดยังไงเมื่อมีเงือกหนุ่มหุ่นกำยำพละกำลังร่างกายมหาศาล– ลากคุณไปมาราวกับว่าคุณมีน้ำหนักเบาบางเท่ากับปุยนุ่น ทั้ง ๆ ที่คุณเป็นคนตัวหนักมากมาตลอดทั้งชีวิต แต่ในน้ำ วันนั้น ขณะที่แจ็กสำลักหาพ่อหาแม่ กาเบรียลลากเขาถูลู่ถูกังไปทุกทิศได้ตามอำเภอใจ ฉุดเขาลงไปจนท้องฟ้าหาย เห็นแต่ความมืด

                เขามารู้ตัวอีกครั้งก็ตอนกำลังนอนอยู่บนท้องเรือ ไม่รู้กลับขึ้นมาอีกได้ยังไง แต่เงือกหนุ่มที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงขอบเรือแล้วแหกปากว่า เฮ้ย อย่าตายดิ ฉันแค่เล่นด้วยเฉย ๆ น่าจะมีส่วนร่วม มันไม่ใช่การพบกันครั้งแรกที่โรแมนติกนัก

                แต่ทุกครั้งที่แจ็กออกมาล่องเรือ เขาก็จะเจอกาเบรียล แล้วด้วยความที่บางครั้งเขาอาศัยอยู่ในเรือ มันยิ่งยากที่จะเมินเฉยอีกฝ่าย กาเบรียลชอบทำ… ทุกอย่าง ตั้งแต่วิพากษ์วิจารณ์ชื่อเรือแจ็ก (“ฮีลิกซ์? นั่นมันชื่อประเภทไหนกัน?”) จนถึงการสารภาพว่าตอนแรกเขาอยากจะกินแจ็ก (“กฎหมายหักห้ามไม่ให้เงือกกินคนนี่โคตรไร้สาระเลยว่าไหม ไม่ต้องมาห้ามหรอกคุณ ฉันก็ไม่อยากจะกินอยู่แล้ว มนุษย์สมัยนี้ใช้อะไรไม่รู้ทาตัวเต็มไปหมด รสชาติเพี้ยนไปหมด– นั่นรวมถึงนายด้วย แจ็ก”)

            (“นายจะกินฉันเหรอ?!”)

            (“ก็ก่อนที่ฉันจะเห็นว่านายใช้น้ำหอมกลิ่นขยะ”)

            (“มันไม่ใช่กลิ่นขยะ!”)

                แล้ว… ไม่รู้สิ วันเวลาผ่านไป เราสองคนเป็นเพื่อนกันเร็วมาก และเป็นคนรักกันเร็วกว่า กาเบรียลจูบเขาก่อนด้วยริมฝีปากเปื้อนน้ำเกลือ แต่รสเค็มดันไม่ทำให้แจ็กรังเกียจ แล้วรู้ตัวอีกที แจ็กก็ล่องเรือออกมาบ่อยกว่าปกติ เพียงเพื่อที่จะได้เห็นหน้ากาเบรียล ข้อแตกต่างระหว่างสปีชี่ส์และถิ่นที่อยู่ไม่สำคัญเท่าไหร่เมื่อคุณมีเรือสุดเจ๋ง (และ ไม่ ชื่อของมันไม่ได้น่าเกลียด)

                ทั้งหมดนั่น พาเขามายังปัจจุบัน สงสัยว่าคนรักตัวเองมีอวัยวะเพศรึเปล่าและไม่ยอมค้นในอินเตอร์เน็ตเอง

                “ถามทำไม” กาเบรียลเกริ่น หางของเขาตวัดขึ้นลงตีพื้นเรือแจ็กเป็นจังหวะ คงเบื่อ “อยากเห็นเหรอ?”

                ถ้าเขาไม่อาย แจ็กอายเองก็ได้ ไม่มีอะไรในสถานการณ์นี้เลยที่ไม่ทำให้เขาฟังดูหื่นกาม “ก็… ก็ถ้านายอนุญาต…”

                มันคงจะมีวิธีที่โรแมนติกกว่านี้ การให้คนรักเงือกของคุณปลดเปลื้องร่างที่เดิมทีก็เปลือยเปล่าอยู่แล้วให้คุณเห็น ไม่ใช่ถามเขาซื่อ ๆ เหมือนอยากเห็นเพื่อเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มากกว่าความใคร่ แต่แจ็ก.. อยากรู้อ้ะ และเขาก็ไม่ได้หาข้อมูลอะไรมาเลยก่อนหน้านี้ ไม่ได้เตรียมพร้อม เขาแค่มองร่างเปลือยของกาเบรียลแล้วสงสัย สงสัย สงสัย มันยากที่จะไม่สงสัย

                กาเบรียลผายมือสองข้างลงสู่หางตนเอง “เชิญ”

                “ฉัน… ไม่เห็นอะไร?”

                แต่พอมานึกดูแล้ว เขาก็ไม่ค่อยได้เห็นด้านใต้ของหางกาเบรียลมาก่อน ปกติเขาจะนอนคว่ำ เหมือนท่าที่เขาว่ายน้ำ สิ่งเดียวที่แจ็กได้เห็นจึงจะเป็นเกล็ดสีดำแข็ง ๆ ที่ห่อหุ้มกล้ามเนื้อ เขามีแต่กล้ามเนื้อ กาเบรียลน่ะ เป็นอมนุษย์ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง หางของเขาใหญ่ยักษ์ และดูก็รู้ว่ามันทำได้มากกว่าว่ายน้ำ มันสามารถหอบร่างเขาได้ไปไม่รู้กี่ไมลส์ แล้วก็คงตวัดใส่ใครจนมันกระดูกป่นเป็นผงได้เลย ส่วนที่เป็นมนุษย์ของเขาก็แข็งแรงไม่แพ้กัน กล้ามแขนหนา กล้ามหน้าท้องสวยเหมือนเล่นกล้าม

                แต่ด้านใต้ของหาง? กาเบรียลหงายตัวให้เขาเห็น? นั่นหายาก แจ็กน่าจะเห็นนี่เป็นแค่ครั้ง.. สองหรือสามในชีวิต ผิวของเขาตรงนี้ดูอ่อนนุ่มกว่า ไม่มีเกล็ดสีดำปิดบัง น่าจะเป็นจุดอ่อน ผิวสีเทาของเขาดูลื่นต่อสัมผัส เปียกน้ำจนสะท้อนมันวับใต้แสง แจ็กอยากจะจับมัน สัมผัสว่ามันบอบบางจริง ๆ แค่ไหน อ่อนนุ่มเสียเท่าใดเมื่อมีมือหยาบกร้านไล่เลื่อนอยู่ข้างบน

                “เข้ามาใกล้ ๆ สิ” กาเบรียลกวักนิ้ว “ยืนอยู่ตั้งนู่นจะเห็นได้ยังไง”

                แจ็กเดินเข้าไปหาเขา คุกเข่าลงข้างกาย และนั่นไง เขาเห็น

                มันเป็น.. รอยนูน? ตรงกลางหางกาเบรียล สูงขึ้นมาจนแจ็กคงจะเรียกได้ว่าตรง ‘หว่างขา’ ถ้ากาเบรียลมี..ขา ข้าง ๆ รอยนูนมีครีบเล็ก ๆ สองครีบอยู่ด้วย และมันกำลังกระพือขยับในอากาศ แจ็กชักจะเกิดอารมณ์ มีอะไรบางอย่างที่เซ็กซี่มากเกี่ยวกับกาเบรียล เปิดเผยตนเองให้เขาเห็นในจุดที่แจ็กไม่รู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าเขามี แจ็กเช็ดมือกับแจ็กเก็ตที่สวม..

                “ขอฉัน.. จับนายได้ไหม?” เขารู้สึกคอแห้ง ขาดน้ำขึ้นมากับภาพที่เห็น

                กาเบรียลขยี้หัวเขาด้วยนิ้วมือพรุน ๆ “ถ้าไม่ได้ ฉันจะมานอนอยู่ตรงนี้เหรอ แจ็กกี้?”

                เอาวะ แจ็ก มอร์ริสัน ฮึบ

                ทันทีที่เขาจับรอยนูนตรงนั้นเท่านั้นแหละ หางกาเบรียลตวัดปัดเขาชนเข้ากับอีกฟากของเรือดังผัวะ!

            “อ๊าก!” แจ็กกระอักเลือด มือประคองซี่โครงตนเอง ความเจ็บปวดมหาศาลเข้าครองร่าง

                กาเบรียลกลับไปนอนคว่ำแล้ว พอเขาเงยหน้ามอง “มือนาย!”     

                “ไหนนายบอกว่าจับได้ไง!”

            “มือนายรู้สึกโคตรพิลึกเลย!” เขาโวยวาย

                “มือฉันกร้าน ฉันเคยทำไร่ ขอประทานโทษ!”

                กาเบรียลกระเถิบตัวเข้ามาใกล้เขา “นายเจ็บรึเปล่า?”

                “ฉันคิดว่านายบดกระดูกฉัน”

                “ฉัน…ขอโทษ?” ทำไมมีการลังเลล่ะวะ

                “เฮ้อ”

                “ฉันว่าฉันไปดีกว่า” พูดจบเขาก็กระโดดลงน้ำไปเลย

                แจ็กต้องขับเรือกลับเข้าฝั่งแล้วแบกร่างตนเองไปโรงพยาบาล โชคดีนะที่มันอยู่ใกล้

 




 

                กาเบรียลทำซี่โครงเขาร้าว

            แจ็กสงสัยว่าเวลาคู่รักลองมีอะไรกันครั้งแรก เขาพลาดกันรุนแรงแบบนี้รึเปล่า

                เขาไม่ได้ล่องเรืออีกเลยเป็นเวลานานจนกระทั่งซี่โครงหายดี แล้วพอขับมายังจุดประจำที่เขามักจะเจอกาเบรียล กาเบรียลก็ปีนขึ้นเรือทันทีหลังจากนั้นไม่นาน แล้วมีหน้ามางอนเขาอีกนะ เบือนหน้าหนีเวลาถูกคุยด้วย ไม่สนใจที่แจ็กอุตส่าห์เอาอาหารมาปิกนิก แม้กระทั่งอาหารมนุษย์ประเภทที่เขาชอบ เขานั่งหน้าบูดเป็นตูดตลอดเวลา จนกระทั่งแจ็กยอมแพ้

                ถอนหายใจ เขาเก็บทุกอย่างกลับเข้าที่ พอกันทีกับการพยายามเอาใจแฟน “เป็นอะไร?”

                กาเบรียลไม่ตอบ

                “ถ้านายงี่เง่า ฉันจะไม่ออกมาหาแล้วนะ”

                “ฉันทำให้นายกลัว” เขาโพล่งออกมา

                “หา?”

                “ฉันทำให้นายกลัว และนายก็ไม่อยากลองอะไรกับฉันอีกแล้ว” เขาคว่ำตัว มองออกไปยังทะเล

                แจ็กยิ้มน้อย ๆ ความรำคาญเมื่อครู่มลายหายไปเมื่อได้ยินสาเหตุของพฤติกรรมกาเบรียล เขาย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ เงือกหนุ่ม ใช้สองมือลูบแผ่นหลังแกร่ง นวดมัน ได้ยินเสียงกาเบรียลร้องเบา ๆ เมื่อถูกขยี้ตามจุดที่ตึงเครียด “ฉันไม่กลัวนาย”

                และเขาอาจจะโง่มากที่ไม่กลัว กาเบรียลเป็นเงือกพันธุ์ที่เคยถูกจัดประเภทว่าอันตราย สาเหตุที่มีกฎหักห้ามไม่ให้เงือกกินมนุษย์ตั้งแต่แรก และตอนเจอกันครั้งแรก กาเบรียลพยายามถ่วงเขาลงน้ำ ส่วนไอ้เหตุการณ์ซี่โครงร้าวนั่นก็เป็นเชอร์รี่บนยอดไอศกรีมของความอันตรายเลยจริง ๆ แค่กาเบรียลยิ้ม แจ็กก็เห็นฟันทุกซี่ที่คมกริบหยั่งกะเข็มฉีดยา แต่.. เขาไม่กลัว

                ความรักมักทำให้คนโง่ หรือตาบอด สักอย่างสองอย่างนี่ล่ะ

                “งั้นนายก็โง่มาก” กาเบรียลตอบหลังความเงียบชั่วครู่ กอดอกเท้ากับขอบเรือ

                “ฉันไม่กลัวนาย กาเบรียล” เขาย้ำ “และฉันยังอยากจะลองอยู่ ถ้านายอยาก”

                “นายหายไปตั้งหลายวัน ฉันนึกว่านายจะไม่กลับมาหาฉันแล้ว” กาเบรียลค้อน

                “แต่ฉันก็กลับมานี่ ใช่ไหม?”

                เขาเห็นกาเบรียลกลอกตาได้เลย ถึงแม้จะอยู่ข้างหลัง

                พลิกตัวนอนหงายอีกครั้ง แจ็กได้เห็นรอยนูนบนหางกาเบรียล เยื้องลงมาจากหน้าท้องของเขา และเห็นว่าครีบเล็ก ๆ ข้าง ๆ แทบจะพยายามปกปิดมันไว้ในตอนนี้ แต่มันเล็กเกินกว่าจะซ่อนอะไรได้ แจ็กมองมือตนเอง ประหม่า

                “มือฉันหยาบ มันอาจจะจั๊กจี้นิดหนึ่ง” แจ็กเตือน “อย่าตกใจ นะ?”

                กาเบรียลพยักหน้าช้า ๆ ลมหายใจรวยริน

                เขาค่อย ๆ แงะครีบจิ๋วของกาเบรียลออกจากรอยนูน ให้เขาได้สัมผัสเนื้อตรงนั้น และมัน…. นุ่มมาก นุ่มนิ่มผิดกับเกล็ดของเขาเยอะเลย แล้วพอสัมผัสมันดูดี ๆ แจ็กเห็นว่ามันมีร่องอยู่ตรงกลาง เป็นขีดยาวของกลีบเนื้อที่ไม่ยอมเปิดออกเพื่อเขา แจ็กรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อทั้งหมดในหางของกาเบรียลเกร็งตัวแน่น พอเงยหน้าเห็น ก็ยิ่งชัดเจน กาเบรียลทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใคร ฟันของเขาไม่ช่วยให้น่ากลัวน้อยลง ตาดำไร้ตาขาวนั่นก็ด้วย เขาหายใจหอบ ลำตัวบนบิดไปมา

                “ใจเย็น ๆ ผ่อนคลาย กาเบรียล” แจ็กลูบนิ้ว ขึ้น–ลง ตรงร่องนั้น “นายรู้สึกยังไงบ้าง?”

                “แปลก–” เขาถึงขั้นสำลักเมื่อแจ็กกดนิ้วโป้งลงไปตรงกลางร่อง “โคตรแปลกเลย!”

                “แปลกดี หรือแปลกแย่?”

                กาเบรียลกลั้นหายใจตลอดตอนที่นิ้วโป้งของเขาลากขึ้นลง พึ่งจะเริ่มหายใจต่อก็ตอนแจ็กหยุด “ดี…”

                เขาเห็นเลยล่ะว่ากาเบรียลผ่อนคลายขึ้น หางของเขาลดลงต่ำสู่พื้นเรือ แทนที่จะแข็งค้างอยู่กลางอากาศเหมือนเมื่อครู่ ผิวของเขาไม่เกร็งแน่น แต่นุ่มนิ่มต่อสัมผัสยิ่งกว่าเก่า ร่องตรงรอยนูนยอมแยกตัวออกจากกันเพื่อแจ็กในที่สุด เผยให้แจ็กเห็นกลีบเนื้อสีชมพูที่เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากน่ารัก และเมื่อแจ็กดูดนิ้วตนเองจนชุ่ม ให้มันเปียกและลื่นพอที่จะเล่นกับปากเปิดอ้าตรงนั้น นั่นไง– สิ่งที่เป็นประเด็นมาตลอด สิ่งที่แจ็กถามหา ผงาดขึ้นมาจากร่องจนรอยนูนเมื่อครู่เรียบหายไปกับผิว กลายเป็นแค่กลีบเนื้อสีชมพูที่บานออกเพื่อ… เงี่ยง? มันดูไม่เหมือนของมนุษย์เลยสักนิด สีชมพู ยาวสูง และเรียวตรงปลาย

            มันเหมือนดิลโด้ที่แฟนซีมาก ๆ มากกว่าอวัยวะเพศจริง ด้วยพื้นผิวลื่น ๆ ของมัน และความเรียวไล่ขนาดจากฐานใหญ่ไปถึงหัวเล็ก ๆ ชุ่มอยู่ในของเหลวสีใสที่แจ็กบอกไม่ได้ว่าคืออะไร แต่แจ็กพบว่าเขาก็ไม่ได้รังเกียจมันแฮะ ไม่ได้รู้สึกว่ามันเอเลี่ยนจนรับไม่ได้ เขาว่าเขาเคยเห็นอะไรที่แปลกกว่านี้ เขาก็เลยไม่ได้ลังเลที่จะจูบตรงปลายด้วยริมฝีปากแล้วผงกหัวลง–

                “เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว!” ครีบของกาเบรียลฟาดลงกับพื้นเรือแรงจนน่ากลัว “นายทำอะไรวะ!”

                แจ็กผละออก “…โบลว์จ๊อบ?”

                “อะไรวะ”

                “เงือกเขาไม่ทำกันแบบนี้เรอะ?”

                “ไม่!”

                แจ็กขมวดคิ้ว “อยากให้ฉันหยุดไหมล่ะ?”

                กาเบรียลเงียบ หันหน้าหนีไปทางอื่น อาย

                แสยะยิ้ม แจ็กตวัดลิ้นเป็นทางยาว เลียตามเนื้อผิวลื่น ๆ ไปถึงยอด ภูมิใจที่อย่างน้อยมนุษย์ก็มีทริคใต้แขนเสื้อกับเขาเหมือนกัน ยังเซอร์ไพรส์คนรักได้ ถึงแม้ของเขาจะไม่แฟนซีเท่าก็เถอะ กาเบรียลบิดตัวไปมาอยู่บนเรือ และแจ็กเกือบจะต้องกดเขาไว้กับที่ ไม่ให้ครีบของเขาพังเรือเราเละเสียก่อนด้วยความสุขสม มันคงจะน่าเอ็นดูอยู่หรอกนะ แต่แจ็กยังไม่อยากซื้อเรือใหม่

                การได้มาทำอะไรแบบนี้– ใช้ปากให้เงือกตอนกลางวันแสก ๆ ให้โพไซดอนเป็นพยาน กลางมหาสมุทรและใต้ท้องฟ้าคราม มันช่าง.. ผิด เปิดเผยในแบบที่ทำให้แจ็กรู้สึกร้อนผ่าวตรงท้ายทอย แต่เสียงครางของกาเบรียลทำให้ทุกอย่างคุ้มค่า เขาไม่ได้กำลังด่าชื่อเรือแจ็ก ไมได้กำลังพูดว่าตนเองอันตรายและโหดเหี้ยมแค่ไหน เขากำลังดื่มด่ำกับการถูกปรนเปรอ

                มันน่ารักมา ๆ ด้วย– ในขณะที่ผิวส่วนตัวของเขาเป็นสีน้ำตาลเข้ม เกล็ดของเขามืดมนราวหมึก แต่นี่? เป็นสีชมพู ลื่นไหลบนลิ้นแจ็กตามความเรียวยาวของมัน ยังลดศีรษะลงไม่สุดเขาก็รู้สึกถึงมันอยู่ตรงคอหอย ต้องกลั้นไม่ให้ร่างกายขย้อนแล้วก้มลงต่ำลงไปอีก รูดริมฝีปากแล้วดูด ย้ายเขาไปไว้ในแก้มแล้วพยายามเลียตรงข้าง ๆ ฟังเสียงครางสั่นของกาเบรียล

                มือของกาเบรียลเอื้อมมาจับหูแจ็ก กดเขาลงจนสุด แล้ว–

                ….รสชาติปกติกว่าที่คิดวุ้ย เขาแอบนึกว่าเมื่อเงือกถึงจุดสุดยอดรสชาติมันจะต่างออกไป แต่ก็ไม่ รสเค็มออกคาวประเภทเดียวกันกับที่แจ็กเคยลิ้มรสจากคนรักเก่า ๆ ที่เขาเคยปรนเปรอ ถึงแม้พวกเขา.. ส่วนใหญ่ จะเป็นมนุษย์ก็ตาม

                แจ็กเงยหน้าขึ้น มีสายเชื่อมโยงสีขาวขุ่นระหว่างริมฝีปากของเขากับกาเบรียล

                … ว้าว เขายังไม่หยุดเลย ยังคงถึงจุดสุดยอดไม่ยอมลงลงมาง่าย ๆ กาเบรียลตอนแรกก็เคลิ้ม ๆ อยู่หรอก หลับตาพริ้มสะบัดหัวไปข้างหลัง– แต่แล้วเขาก็พึ่งจะมารู้ตัวกับการสำเร็จความใคร่อันแสนยาวนานของตนเอง พยายามจะทำให้ตัวเองหยุด มือรีบร้อนลุกลี้ลุกลนพยายามยัดเงี่ยงตนเองกลับเข้าไปในร่อง แต่ก็ทำไม่สำเร็จ เพราะเขายังหลั่งออกมาเลอะเทอะไปหมด

                หางของเขาเปื้อนคราบขาวเป็นทางยาว บ้างก็กระเด็นขึ้นมาถึงคางและอก “ฉัน–”

                แจ็กไม่แน่ใจว่าเขาควรขำหรือทำอะไรดี “โถ กาเบรียล”

                “มันเป็นเรื่องปกติ – คือ– เงือก–”

                แจ็กยิ้ม แล้วก้มลงไปครอบครองเขาไว้ในปากอีกครั้ง ดื่มมันทั้งหมดลงคอ

 




 

                กาเบรียลนอนคว่ำสบายใจเฉิบอยู่บนเตียงในห้องนอนแคบ ๆ ของแจ็ก มีผ้าขนหนูพันอยู่รอบคอ มือก็เล่นมือถือแจ็ก– เล่นแคนดี้ครัช เอากับเขาสิ หลังจากเปียกชุ่มอยู่ใต้ทะเลเสียเกือบตลอดเวลา แจ็กพบว่ากาเบรียลก็เพลิดเพลินกับการตัวแห้งเหมือนกัน ชอบเมื่อแจ็กยอมให้เขาใช้ห้องน้ำแล้วนอนตัวแห้งบนเตียง ได้สระผมที่โดนน้ำเกลือกัดจนเละให้กลับมาพอดูได้ แจ็กเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับกาแฟร้อนที่เขาพบว่ากาเบรียลชอบนัก อีกมือก็ขยี้ผมหยักศกที่ปรกอยู่บนหน้าผากเขา

                “สบายเลยนะ คุณชาย” เขาแซว มองกาเบรียลปล่อยมือจากเกมแล้วรีบตะปบแก้วกาแฟ

                เขาเป่ามันแล้วเป่ามันอีก ถึงจะกล้ายกขึ้นจิบ ครางเสียงดังพอ ๆ กับตอนกำลังมีเซ็กส์ เฮ้อ แจ็กรักเขา

                “ฉันกำลังมีชีวิตที่เงือกทุกตนอิจฉา” เขากล่าว “และฉันไม่ต้องเอาอะไรไปขายแลกขาด้วย”

                แจ็กยิ้ม ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างเขา “นายแค่โชคดีที่ฉันย้ายมาอยู่แคลิฟอร์เนียหรอก”

                “ทำไมนายไม่อยู่บนเรือนี่ตลอดไปเลยล่ะ?” เขาถาม แต่หันกลับไปจิ้มลูกอมในจอต่อ คิดว่าถ้าเขาไม่สบตากับแจ็ก บทสนทนานี้จะดูไม่จริงจัง จะทำให้คำของเขาไม่หนักแน่น “นายมีทุกอย่างพร้อม ฉันได้ยินว่าเดี๋ยวนี้อาศัยบนเรือกำลังเท่…”

                แจ็กนิ่งไปครู่ “ฉันจะลองเอาไปคิดดู”

                เรานอนขดกันอยู่บนเตียงพักใหญ่ ตกเย็นแจ็กถึงจะต้องอุ้ม (ออกแนวลากมากกว่า คนบ้าอะไรหนักจังวะ) กาเบรียลกลับลงทะเล ส่วนเขาก็ต้องขับเรือกลับชายฝั่ง และถ้าเขาดูพิลึกมากที่เดินร้องเพลง ฉันพึ่งมีเซ็กส์ ระหว่างเดินไปด้วย อย่างน้อยก็ไม่มีใครวิ่งมาทุบเขาด้วยไม้เบสบอล แจ็กรอแทบไม่ไหวที่จะได้เจอกาเบรียลอีกครั้ง บางทีครั้งหน้าเขาควรพกเจลหล่อลื่น




 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s