Kitty’s Got Claws (2/3)

Title: Kitty’s got claws
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Roadhog | Mako Rutledge
Rating: E

Warning: Collar, Stink kink, Violence, Blowjob, Balls worship? maybe?, Size Kink, Spit As Lube, Unsafe Sex, Spanking, Finger sucking???, Blood, Humiliation เราแค่พยายามจะเตือนทุกอย่าง folks

                มันเริ่มต้น– เช่นเดียวกับคราวที่แล้ว– ด้วยการพยายามต่อต้านของรีปเปอร์

                “ไอ้หมูโสโครกเอ้ย–” เขาพยายามดีดดิ้น ไม่ให้ตนเองถูกผลักเข้าห้องโรงแรมที่โร้ดฮ็อกจองไว้ “ปล่อยฉัน!”

                ใช่ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ใช่ว่าโร้ดฮ็อกกำลังขืนใจเขา เปล่า แต่รีปเปอร์ก็ยังตั้งท่าขัดขืนต่อต้าน ถ้าไม่ทำ ศักดิ์ศรีของเขาคงจะป่นปี้ เขายอมให้มันได้ร่างเขาไปง่าย ๆ ไม่ได้ ต้องโวยวาย ต้องส่งเสียง ต้องแสดงให้เห็นว่าเขาไม่พอใจแค่ไหน

                “อะไร” โร้ดฮ็อกถีบขารีปเปอร์จนเขาล้มลงไปคุกเข่าสี่ขากับพื้น กระตุกสายจูงแน่น “คิดจะมีกระดูกสันหลังขึ้นมา?

                สายจูงที่ถูกดึงทำให้รีปเปอร์แหงนหน้าขึ้น แต่ลำตัวลดลงต่ำ มีแต่สะโพกเท่านั้นล่ะที่ยกขึ้นสูง เชิญชวนยั่วยวนถึงแม้ตนเองจะยังสวมเสื้อผ้าครบทุกชิ้น และมันน่าขายขี้หน้าจนทุกความดื้อด้านเมื่อครู่นี้ละลายหายไปจากร่าง ได้แต่ครางหงิงเมื่อโร้ดฮ็อกเตะเขาอีกครั้ง เท้าใหญ่ ๆ ของมันดันให้ต้นขาของรีปเปอร์อ้าออก เขาไม่รู้จะทำยังไงดี เขาคิดว่าเขากำลังเสียสติ

                “เออ ก็ว่างั้นแหละ” เสียงหัวเราะของมันถูกกรองผ่านหน้ากาก คล้ายเสียงของรีปเปอร์ น่าหวาดกลัวไม่แพ้กัน

                รีปเปอร์ทนไม่ไหว เขาคลานกลับหลัง หันตัวไปหาอีกฝ่าย เดิมทีเขาก็สูงถึงแค่ไหล่ของโร้ดฮ็อก แต่ในตอนนี้เขายิ่งถูกย่อส่วนให้เล็กจิ๋วยิ่งกว่า โร้ดฮ็อกกอดอก เอนตัวพิงหลังกับประตูที่พึ่งปิด รีปเปอร์ถึงได้เข้าใจว่าเราจะเอากันหน้าประตูแบบนี้อีกแล้ว ใช่ว่าคราวที่แล้วดีกว่านี้ไปมาก เขายกมือหนึ่งขึ้นมาดันหน้ากาก แค่ถึงเหนือจมูกให้มากพอที่ปากจะเป็นอิสระ จากนั้น…

                ทันทีที่มือของเขาพยายามตะกุยขอบกางเกงโร้ดฮ็อก– เดิมทีก็ถูกปลดเปลื้องออกมาจนจะหลุดจากสะโพกอยู่แล้ว– เขาถูกตี ไม่เบาเสียด้วยสิ แต่สิ่งที่เจ็บมีแต่ศักดิ์ศรีของรีปเปอร์ ไม่ใช่มือ เขาชักมือหลบ ได้แต่มองเป้ากางเกงโร้ดฮ็อก

                “ขอฉันก่อน” มันบอก– มันสั่ง และนั่นทำให้รีปเปอร์หวนสติกลับมานิดหนึ่ง ยังไม่เคลิบเคลิ้มพอจะตามน้ำ

                “เรื่องบ้าอะไรฉันต้องขอร้องแกวะ ไอ้หมูตอน–”

                 เขาไม่แน่ใจว่าอะไรทำให้หมัดที่สวนเข้าหน้าเจ็บปวดเหลือเกิน พละกำลังของมัน หรือแค่แหวนบนข้อนิ้ว เสียงกร๊อบ!ของกระดูกตรงจมูก บิดเบี้ยวตามแรงกระแทก มากพอที่จะทำให้รีปเปอร์รู้สึกป่วย แต่รอยร้าวบนหน้ากากของเขานี่สิ…

                โร้ดฮ็อกไม่ต่อยซ้ำ ยกมือมาจัดแจงหน้ากากเขาใหม่ให้เข้าที่อีกต่างหาก เรื่องนี้ เราสองคนเข้าใจตรงกัน

                ไม่มีวันถอดหน้ากาก

                “จะขอฉันรึยัง” เป็นคำถามที่ไม่มีเครื่องหมาย

                ใครจะรู้ว่าแค่ความรุนแรงเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็มากพอที่จะทำให้รีปเปอร์โอนอ่อน? กาเบรียลเป็นเหยื่อให้ความรุนแรงเสมอ และต่อให้ตายไปรอบ นิสัยนี้ก็ไม่หายไป แลบลิ้นเลียเลือดที่ไหลลงมาจากจมูก รีปเปอร์กล้าพูดออกไปในที่สุด

                “…ได้โปรด” แต่นั่นไม่พอ เขาต้องรีบพูดมันออกมาก่อนที่ร่างกายจะปฏิเสธไม่ให้เปล่งเสียง “ได้โปรด ฉันอยาก ฉันอยาก… ฉันขอโทษที่ดื้อ ฉันอยากได้กลิ่นนาย อยากลิ้มรสนาย ฉันอยากจะอมนายแล้วสำลัก–”

                รอดพ้นไปที่เขายังสวมหน้ากากอยู่ โร้ดฮ็อกจึงไม่เห็นน้ำตาร้อนผ่าวจากความอับอายของเขา

                โร้ดฮ็อกเลื่อนฮู้ดเขาลง จะได้ใช้มือลูบผมหยิกบนศีรษะ “ดี”

                นั่นถึงจะเป็นตอนที่รีปเปอร์ได้รับอนุญาตให้ดึงขอบกางเกงของมันลง

                โร้ดฮ็อกไม่สวมกางเกงใน– ทำไมเขาไม่ประหลาดใจวะ ทั้งเหม็นอับทั้งชื้นเหงื่อจนมันฟุ้งในอากาศ แค่แลบลิ้นออกมาเลียปากรีปเปอร์ก็แทบจะรู้แล้วว่ามันรสชาติเป็นยังไง ความเปรี้ยวของเนื้อที่ไม่ได้ล้างและความเค็มของเกลือบนผิว สกปรกโสโครกพอ ๆ กับทั้งเมืองนี้แหละ แต่รีปเปอร์ดันไม่รังเกียจ ดันพบว่าตนเองรีบซุกจมูกเข้าไปในขนสีหงอกตรงนั้น

                กลิ่นของมันยิ่งเด่นชัดตรงนี้ และรีปเปอร์ถอนหายใจเคลิบเคลิ้มสลับกับสูดกลิ่นหายใจลึกเป็นทางยาว เขาค่อย ๆ ไล่ลิ้นเลียตรงพวงอัณฑะ แค่ทีละนิดเพื่อที่จะได้ลิ้มรสเหม็นหืนของอีกฝ่าย มันมากพอที่จะทำให้รีปเปอร์หลับตาลง มึนเมาไปกับ–

                โร้ดฮ็อกตบเขาอย่างแรงเต็มกบาล คำรามว่า “อย่าเอาแต่เลียสิวะ”

                รีปเปอร์คิดอยู่ในใจอีกรอบว่าเขากัดมันดีไหม เอาให้พิการ แต่ก็ถอนหายใจแล้วเปลี่ยนเป็นเม้มริมฝีปาก ยอมอ้าขึ้นอมอัณฑะข้างหนึ่งของโร้ดฮ็อกไว้ในปาก มันใหญ่มากแม้กระทั่งตรงนี้ หนักอึ้งบนลิ้นของรีปเปอร์ โร้ดฮ็อกเงียบเฉียบ มีแต่เสียงลมหายใจติดขัดที่เป็นสัญญาณว่ามันมีอาการตอบรับกลับสิ่งที่รีปเปอร์กำลังทำ เขาผละออก ยังมีเส้นน้ำลายเชื่อมโยงกับปากอยู่เลย ก่อนจะเปลี่ยนไปอีกข้าง พยายามสมดุลระหว่างการใช้ปากเท่าที่จะทำได้ เพราะมือของเขามีแต่กรงเล็บ

                โร้ดฮ็อกถอนหายใจเสียงยาว จิกผมรีปเปอร์ให้เงยขึ้นอีก เปลี่ยนตำแหน่งจากเมื่อครู่นี้สูงขึ้นมา มันยาก ที่จะใช้ปากให้โร้ดฮ็อกจากส่วนหัว เขาไม่ได้ยาวอะไรนักหรอก แต่เขาใหญ่ เกินกว่าที่จะใช้มือกำรอบ และเกินกว่าที่จะอมไว้ในปาได้โดยที่มุมปากไม่รู้สึกคล้ายจะฉีกออก รีปเปอร์คงจะฉีกปากตนเองได้ล่ะ เมื่อเขาว่าง แต่นี้ไม่ใช่เวลาที่เขาอยากจะทดลอง

                เขาพรมจูบเล็ก ๆ ตรงส่วนหัว เลือดกำเดาไหลลงมาเป็นทางยาวบนผิวเนื้อของโร้ดฮ็อก เขาเลียทั้งเหงื่อ ทั้งเลือดตนเอง จากโร้ดฮ็อกไป ค่อย ๆ ไล่ลิ้นจากด้านข้างแทนการอม คิดว่ามันจะพอ แต่แล้วโร้ดฮ็อกก็ส่งเสียงคำรามในอก ไม่พอใจ

                “แกรับมันไหว” เขาบอก

                รีปเปอร์เห็นขนาดของอีกฝ่ายแล้วเหงื่อตก “ฉันว่าไม่…”

                มือของโร้ดฮ็อกไล่ลงมาที่หลังศีรษะ ขยุ้มผมตรงนั้นไว้ “อ้าปาก”

                รีปเปอร์อ้าปาก กว้างเลยล่ะ แต่ก็ยังไม่เห็นจะรู้สึกว่ามันกว้างพอ โร้ดฮ็อกขยุ้มผมเขาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามา สัมผัสถึงความตึงของมุมปากรีปเปอร์ ริมฝีปากของเขาเม้มพยายามซ่อนฟัน ลิ้นของเขาที่ทำได้แต่นอนนิ่งให้ถูกเสียดสี เขาขยับศีรษะไม่ได้ ทำได้แค่ปล่อยให้โร้ดฮ็อกขยุ้มหัวเขาขยับ เข้า–ออก ใช้เขาเป็นเซ็กส์ทอยยังไงอย่างงั้น เอากับปากของเขา

                น้ำลายไหลจากมุมปากรีปเปอร์ พร้อมกับคราบขาวของโร้ดฮ็อกที่กระฉอกออกมาเป็นทางยาว เปื้อนคาง…

                โร้ดฮ็อกถอนตัวออก คงไม่อยากจะเสร็จก่อน “สี่ขา”

                “แกจะเอาฉันจากข้างหลัง..?”

                โร้ดฮ็อกผลักไหล่เขาอย่างแรง รีปเปอร์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะพลิกตัวตามแรงผลัก คุกเข่าสี่ขาท่าเดิม

                 เขาพยายามจะเหลียวหลังหันกลับไปมองว่าโร้ดฮ็อกกำลังทำอะไร แต่มันยาก หน้ากากที่ยกขึ้นปิดบังทัศนยีภาพไปเกือบครึ่ง และแขนสองข้างของเขาก็แทบจะพยุงร่างของตนเองไม่ไหว โร้ดฮ็อกเดินหายไปจากข้างหลังรีปเปอร์ เขาเห็นมันเดินวนไปหยิบอะไรก็ไม่รู้มาจากตู้หัวเตียง (ทำไมเราไม่ไปเอากันบนเตียง?) เขาหลงคิด อ้อ คงจะเป็นหล่อลื่นกระมัง–

                มันเดินกลับมาพร้อมกับมีด

                อาห์ โรแมนซ์สมัยใหม่

                “แกจะทำห่าอะไรวะ” รีปเปอร์ถาม ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบมีด แต่–

                “หุบ. ปาก.” เขาได้รับคำตอบเป็นการคำราม จากนั้น มือฟาดลงมาบนก้นเขาแรงพอที่จะทำให้ทั้งร่างสะดุ้ง

                “โอ้ย!”

                “อย่าสำออย แมวน้อย” เมื่อไหร่มันจะเลิกเรียกเขาแบบนั้น? เขาสวมหน้ากากนก

            หลังจากได้ยินเสียงมีดกรีด และรู้สึกถึงผิวถูกเปิดเผยให้เปลือยเปล่า– เขาก็ได้รับคำตอบว่าโร้ดฮ็อกกำลังใช้มีดเลาะตัดกางเกงเขาออก แค่เฉพาะตรงส่วนที่มันต้องการด้วยนะ อยากได้แค่รูของเขาและหาได้สนใจไม่ว่าข้างหน้าของรีปเปอร์นั้นทั้งแน่นทั้งแข็งขืนกับเนื้อผ้าแนบเนื้อของกางเกงจนรู้สึกอึดอัด ไม่ มันแค่อยากจะหารูให้ตนเองเอา ที่อุ่น ๆ ให้มันสอดตัวเข้า

                โร้ดฮ็อกเอื้อมมือมายัดเข้าริมฝีปากเขา แงะปากให้อ้าออก “ดูด”

                “เอ็งสั่งเป็นแค่ทีละคำเหรอ”

                “ถ้าแกอยากโดนเอาแห้ง ๆ ก็ตามใจ”

                รีปเปอร์กลอกตาอยู่ใต้หน้ากาก แต่ก็ยอมดูดนิ้วใหญ่โตของโร้ดฮ็อกแต่โดยดี

                เขามีรสชาติเหมือนฝุ่นจากแก้วเหล้าที่บาร์เวรนั่น ดินปืน เหล็ก และสนิมจากเลือดกำเดาของรีปเปอร์ สามนิ้วยัดเข้ามาได้ ชอนไชในปาก นิ้วโป้งบี้ลงบนลิ้นเขาให้นิ่งอยู่กับที่ เวลาผ่านไปอยู่นานกว่าโร้ดฮ็อกจะมองเห็นว่าสมควร

                นิ้วของเขาเปียกชุ่มเมื่อผละออกไปจากปาก แต่มันก็ไม่ได้ลื่นมากขึ้นเท่าไหร่เมื่อแทรกเข้ามาข้างในตัวรีปเปอร์

                “นั่นเจ็บนะเว้ย!” เขาด่า รู้สึกถึงตนเองหดเกร็งยิ่งกว่าเดิม รัดนิ้วชี้ของโร้ดฮ็อกไว้ข้างใน

                โร้ดฮ็อกไม่พูด เขายอมถอนออก แต่ก็ยังจะพยายามสอดเข้ามาใหม่–

                “มันไม่พอ มันไม่พอมันไม่พอมันไม่พอ” รีปเปอร์เริ่มจะพร่ำเพ้อแล้วตอนนี้ ลมหายใจทั้งหมดถูกน็อกขึ้นมาอยู่ในอก                

                “ฉันไม่มีหล่อลื่น”

                “ฉันไม่สน! ไปหามาสิวะ!” เขาสั่ง และเกลียดที่ตนเองฟังดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจมากกว่าผู้ก่อการร้ายสั่งการ

                “เราอยู่ในเมืองที่มีชื่อขึ้นต้นว่าขยะ และแกคิดว่าฉันจะหาเจลหล่อลื่นมาเอาแกได้”

                “ฉัน–”

                “แกทนเจ็บได้” มืออีกข้างของเขาฟาดมาบนก้น และรีปเปอร์คราง ให้ตาย เขาเกลียด เกลียดที่โร้ดฮ็อกถกชายเสื้อคลุมยาวของเขาขึ้นเหมือนกำลังถกกระโปรงผู้หญิง กรีดเสื้อผ้าเขาทิ้งอย่างไม่ดูดำดูดี แล้วยังมีหน้ามาตีก้นเขาอีกเมื่อไม่พอใจ

                เขาช่าง– เขาช่างหยาบคาย ใจร้ายใจดำ และไม่แคร์เลยว่ารีปเปอร์จะเป็นตายร้ายดียังไง

                รีปเปอร์อาจจะกำลังตกหลุมรัก

                มือใหญ่ฟาดลงมาบนก้นของเขาอีก ครั้งแล้ว ครั้งเล่า เสียงเพียะ!ดังสนั่น สัมผัสสะท้อนไปถึงผิวใต้กางเกงหนังจนเจ็บไปถึงทรวง แต่มันเจ็บพอ ๆ กับที่มันรู้สึกดี รีปเปอร์ถึงกับต้องไปเท้าข้อศอกกับพื้นแทนการใช้มือยัน ทรงตัวเองบนน้ำหนักของสองฝ่ามือไม่ได้อีกต่อไป อีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง ฝ่ามือของโร้ดฮ็อกนั้นไร้ซึ่งความเมตตา มันคงทิ้งรอยช้ำใต้กางเกงเขาแน่

                เมื่อโร้ดฮ็อกสอดนิ้วเข้ามาข้างในรีปเปอร์อีกครั้ง มันง่ายดายขึ้น และอาการด้านชาร้อนผ่าวของแก้มก้นก็ทำให้รีปเปอร์เมินเฉยความเจ็บปวดที่แทรกเข้ามาในร่างได้บ้าง ชินชากับมันไปแล้ว โร้ดฮ็อกใช้อีกมือแหวกแก้มก้นของเขา ถ่มน้ำลายลงมาตรงรูอย่างไร้เยื่อไย แค่ต้องการ ไม่ใช่–หล่อลื่น มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และไม่สนว่ามันเป็นการกระทำดูถูกกันแค่ไหน

                นิ้วที่สองสอดเข้ามา และรีปเปอร์เห็นหยดน้ำตากระทบกับพื้น แข่งกับเลือดกำเดาที่ตอนนี้ก็ยังคงกำลังไหล

                นิ้วที่สาม รีปเปอร์ครวญครางจนเสียงแหบ นิ้วเท้าของเขาขดงอ และทั้งตัวก็สั่นเทิ้ม

                พอโร้ดฮ็อกผละออกแล้วสอดตัวเข้ามา รีปเปอร์เห็นดาว

                สายจูงนั่นได้กลับมาใช้ประโยชน์อีกครั้ง ถูกกระตุกจนรีปเปอร์ต้องแหงนคอตามแรง ลมหายใจถูกบีบขาดไปจากร่างกายชั่วคราว เลือดไหลเวียนไม่ไปถึงหัว เขาถูกดึงให้แอ่นอยู่ในท่านั้นระหว่างที่โร้ดฮ็อกกระแทกสะโพกเข้ามาอย่างไม่ลดละ ความรุนแรงของมันทำให้รีปเปอร์สำลัก มันกระแทกตัวเข้ามาได้ไม่ลึกมาก แต่มันก็ลึกพอที่จะเสียดสีกับจุดที่ทำให้รีปเปอร์ร้องเสียงหลง และมันเน้นแต่จะกระแทกตรงนั้น ตรงนั้น ตรงนั้น จนไม่แน่ใจแล้วว่า  ความสุขสมนี้ทำให้เขาเจ็บรึเปล่า

                “ชอบไหม” โร้ดฮ็อกถามพลางหัวเราะหึ “ชอบรึเปล่าให้คนอื่นใช้ร่างแกแบบนี้?”            

                รีปเปอร์คงจะตอบ– แต่เขากำลังยุ่งอยู่กับการสำลักเพราะถูกปลอกคอบีบ และถูกเอาจากข้างหลัง

                “ฉันน่าจะแบ่งแกกับคนในบาร์” โร้ดฮ็อกพูดต่อ เจื้อยแจ้วผิดปกติกับที่เขาเงียบ พูดคำเว้นคำมาตลอดตั้งแต่เราเริ่ม อีกหนึ่งมนตร์สะกดของเกมที่เราเล่น เขาไม่พูดจนกระทั่ง– นี่ “จับแกพาดกับเคาน์เตอร์แล้วคิดเงินคนที่เสร็จข้างในแก”

                โร้ดฮ็อกฟาดมือลงมาบนก้นเขาอีกครั้ง และรีปเปอร์ก็สติหลุดเกินกว่าจะรวบรวมความคิดอะไรได้

                “พวกจั๊งเกอร์สมีแต่พวกเก็บกดอยากระบาย พวกคนอย่างฉัน” หุบปากน่า หุบปากไปได้แล้วไอ้หมูเอ้ย “ให้มันได้มาปลดปล่อยกับสวะอย่างแกก็คงจะเหมาะกันดี– แกคงจะชอบ ใช่ไหม? ยอมให้ใครก็ได้ที่จะซ้อมแกจนอ่วม–”

                รีปเปอร์คงไม่มีวันให้อภัยตนเองที่ถึงจุดสุดยอดโดยไม่ต้องถูกสัมผัส เพียงแค่ฟัง และรู้สึก

                เลอะเทอะหมดเลยในกางเกงของเขา ซึมเปื้อนผ่านหนังสีดำเป็นคราบเขลอะ

                เสียงหัวเราะของโร้ดฮ็อกบรรยายได้ด้วยคำเดียว: ซาดิสถ์

                “ฉันยังสนุกกับแกไม่จบเลย แมวเหมียว” เขาพูด สะโพกไม่หยุดจากการกระแทก

 

TBC

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s