Darkness Falls

Title: Darkness Falls
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Tekhartha Zenyatta
Rating: E

Warning: Object Insertion, Vomit, Humiliation, BDSM, Pain and Discomfort, Blood, Praise Kink, Misuse of Orbs, Misuse of Transcendence, Stomach Bulge 
Notes:
 เอ่อ…………. เราไม่มีข้ออ้างอะไรทั้งนั้นกับสิ่งนี้

                รีปเปอร์ไม่รู้ว่าเขาจับพลัดจับผลูอีท่าไหนถึงได้มาตกอยู่ในสภาพนี้ ในสถานการณ์ที่ขั้วอำนาจถูกสลับโดยสิ้นเชิง และเขาได้มาตกอยู่ใต้ความเมตตาของออมนิคอย่างเซ็นยัตต้า เขาคุกเข่าสี่ขา ใบหน้าลดลงต่ำแนบไปกับพื้น น้ำลายไหลเยิ้มออกมาเป็นแอ่งตรงหน้าเขา พอ ๆ กับควันดำที่พวยพุ่งจากมุมริมฝีปาก ขาของเขาสั่นพั่บ ๆ สะโพกที่ยกขึ้นสูงเองก็แทบจะรักษาสมดุลเอาไว้ไม่ได้ กางเกงของเขาหายไป เช่นเดียวกันกับเสื้อคลุม และเขาต้องทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงข้อศอกเพื่อยันตัว

                เซ็นยัตต้ากำลังแทรกออร์บลูกที่.. สาม? สี่? เข้ามาข้างในร่างเขา เสียงแฉะของหล่อลื่นทำให้ออร์บวับวาวเรืองแสงอยู่ตรงรูสีชมพูสดของเขา มันคงจะเป็นสีชมพูอยู่ได้อีกไม่นาน คงจะถูกแหกถูกเสียดสีจนผิวข้างในช้ำเป็นสีแดงเลือด จนมันหลั่งเลือดถึงแม้เซ็นยัตต้าจะควบคุมมันอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม ถึงแม้แสงสีทองที่เรืองออกมาจะมีฤทธิ์เยียวยารักษา รีปเปอร์ครวญคราง กล้ามเนื้อในร่างรู้สึกอ่อนปวกเปียก ก้นของเขาด้านชาไปหมดจากการรุกรานของวัตถุที่แทรกเข้ามา ทั้งเจ็บทั้ง–

                “เธอทำได้ดีมาก ศิษย์รัก” เสียงสังเคราะห์ของออมนิคดังขึ้นเหนือร่างเขา “ทนอีกหน่อยนะ ไหวใช่ไหม”

                เขาได้ยินเสียงขยับของเหล่าออร์บ เสียงข้อต่อของเซ็นยัตต้ายามที่เขาขยับมือ ภายในพริบตา ออร์บอีกลูกหนึ่งก็มาจ่อรอเป็นรายถัดไป ความกว้างของมันพยายามยัดเยียดเข้ามาให้ได้ รีปเปอร์น้ำตาไหล และเขาไม่มีหน้ากากมาปิดบังสีหน้า

                “ดะ…ได้โปรด…” เขาโพล่งออกไป น้ำเสียงแหบแห้งราวคนกระหายขาดน้ำ

                “เธอกำลังขออะไรเราอยู่หรือ?”

                “ได้โปรด… หยุด…”

                เซ็นยัตต้าฮัม ดันลูกออร์บเข้ามาจนสุด จนรีปเปอร์รู้สึกถึงรอยนูนในท้องน้อย “นั่นไม่ใช่เซฟเวิร์ดของเรานะ รีปเปอร์”

                “หุบ– ปาก!” รีปเปอร์ตะโกน พลิกตัวนอนหงายอย่างรุนแรงจนเมื่อก้นของเขากระแทกลงกับพื้น ออร์บลูกสุดท้ายเมื่อครู่นี้ก็กระเด็นหลุดออกมาด้วย มันกลิ้งไปกับพื้น เปื้อนเลือดและคราบหล่อลื่น ส่งเสียงเปียกแฉะที่ทำให้รีปเปอร์อายจนรู้สึกสั่น เขาดิ้นเร่าอยู่บนพื้น มือจับรอยนูนในท้องตนเอง ความแข็งผิดธรรมชาติของมันใต้ผิว “ฉันจะฆ่าแก ไอ้ออมนิค ฉันจะ–”

                “เธอจะฆ่าเรา?” เซ็นยัตต้าเอียงคอ “เพราะอะไรงั้นหรือ?”

                เขาขยับมือไปข้างหน้า ออร์บในร่างรีปเปอร์จึงขยับตาม มันเสียดสีเข้ากับต่อมลูกหมากของเขาจนทำเอาเห็นดาว ความเสียวซาบซ่านแผ่กระจายทั่วร่างตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงทรวง รีปเปอร์หลุดเสียงครางลั่น ซ่อนมันไว้ไม่ได้

                “เพราะว่าเรามอบความกระสันให้เธอ?” เขาคลึงออร์บเป็นวงกลมย้ำจุดเดิม “ทั้ง ๆ ที่เธอไม่สมควรได้รับมัน?”

                รีปเปอร์สะอื้น มองตนเองหลั่งเลอะเทอะ เป็นคราบขาวบนชุดหนังสีดำที่ตนสวม “หุบ..หุบปาก…”

                ใบหน้าไร้อารมณ์– ไม่สามารถแดงอารมณ์ได้– ของเซ็นยัตต้า มองเขา และมันน่าจะเป็นสีหน้าอย่างอื่นไม่ได้นอกจากการเวทนา เมื่อเขามองลงมายังร่างของรีปเปอร์ มองว่าเขายังมีความเป็นมนุษย์มากแค่ไหน ยังแสนจะเลอะเทอะเมื่อมาถึงความรู้สึกที่ร่างกายกำลังประสบ ต่างจากออมนิคอย่างเขาที่ไม่แสดงมันออกมาชัดเจนด้วยปฏิกิริยาทางกาย เขาดีดนิ้ว ออร์บที่หลุดออกมาเมื่อครู่นี้กลิ้งตัวกลับเข้ามาหารีปเปอร์ใหม่ เขารีบคลานถอยหลังหนีมัน ข้อศอกยันตัวกับพื้นขณะที่เขากระเถิบหนี

                “เธอทำตัวไม่ดีเลย รีปเปอร์” เซ็นยัตต้าพึมพำ เรียกออร์บกลับมาหาตน “ศิษย์ที่ดื้อรั้นต้องได้รับการลงโทษ”

                “แกพูดมากเกินไป” รีปเปอร์กัดฟันกรอด พยายามไม่ขยับเพิ่มอีก มันทำให้ออร์บข้างในร่างของเขาเขย่า

            “อยู่นิ่ง ๆ ให้เราหน่อย นะ?”

                รีปเปอร์ไม่เข้าใจว่ามันกำลังพูดถึงบ้าอะไร จนกระทั่งเห็นออร์บลูกใหม่ รัศมีของมันเป็นสีม่วงทึบอึมครึม

                “เดี๋ยว” รีปเปอร์รู้ว่านั่นคืออะไร เคยเป็นเหยื่อให้มันมามากในสมรภูมิ “เดี๋ยวก่อน ไม่ ไม่ไม่ไม่

                มันสอดตัวเข้ามาเร็วเกินไป แรงเกินไป รีปเปอร์ถึงกับจุกในท้องแล้วร้องออกไปเสียดัง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ทั้งร่างของเขาดีดดิ้นด้วยความทรมาน เปล่า มันคือความเจ็บปวดที่ตามมากับดิสคอร์ดออร์บต่างหาก ทัศนียภาพของเขากลายเป็นสีม่วงมืดมัว ตาของเขาลาย และร่างกายก็เหมือนถูกเข็มนับพันทิ่มแทงเข้ามาใต้กล้ามเนื้อ มันอยู่ข้างในร่างเขา ต้นตอของความเจ็บปวดมหาศาล พยายามแทรกตัวดันตัวเข้ามาลึก จนเขาทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้นอกจากพยายามเบ่งมันออก แต่มัน แต่มัน–

                “เจ็บ!” รีปเปอร์ร้อง นิ้วหุ้มกรงเล็บลดลงต่ำพยายามควักออร์บออกจากตนเอง แต่ก็ดีแต่จะทำตนเองบาด เป็นแผลริ้วเล็ก ๆ ของรอยบาดตามการขีดข่วน และดิสคอร์ดออร์บ มันทำให้ความเจ็บปวดเพิ่มทวีคูณ ทำให้เขาหลั่งเลือด “เจ็บ–”

                “ความเจ็บปวด” เซ็นยัตต้าพูด ดันดิสคอร์ดออร์บเข้ามาลึกอีก “เป็นอาจารย์ชั้นเลิศ”

                ชั่วขณะหนึ่ง รีปเปอร์นึกว่าตนเองจะตาย เขาเป็นความตาย ไม่น่าจะรู้สึกเช่นนั้นได้ แต่มันก็เป็นไปแล้ว มืดแปดด้านและร่างกายทรยศ เปลี่ยนทุกสัมผัสให้กลายเป็นความเจ็บปวดลึกซึ้งซึมเข้ามาถึงข้างในไขกระดูก เขาได้แต่มองเซ็นยัตต้า ลอยตัวอยู่กลางอากาศ เหนือความทรมานของเขา ตัดขาดจากทางโลกราวกับตนเองเหนือกว่าทุกสิ่ง และอาจจะจริงก็ได้ เขาไม่จำเป็นต้องดูดำดูดีว่ารีปเปอร์จะเป็นยังไง จะดีดดิ้นจนทำให้ตนเองบาดเจ็บยิ่งกว่าเดิม ออร์บอื่นของเขาพยายามรักษารีปเปอร์ แต่มันเป็นความรู้สึกสูสีต่อสู้กันที่ทำให้ทุกอย่างอึดอัด รีปเปอร์มวนท้องไปหมด รู้สึกเหมือนตนเองกำลังปริออกตามรอยตะเข็บ

                เขาล้มหน้าคว่ำไปข้างหน้า สองแขนยันตัวไว้ทันไม่ให้หน้าลงไปจูบพื้น แต่ที่เขาห้ามไม่ทันคืออาเจียนที่สำลักออกมาจากปาก พวยพุ่งออกมาทั้งน้ำย่อยทั้งเศษอาหารและเลือด ถูกบีบออกมาจากตัวเขาหมด รีปเปอร์สะอึกสะอื้นตลอดเวลาระหว่างการอาเจียน อับอายขายขี้หน้าที่ตนเองเป็นเช่นนี้ มันทำให้เขาสำลัก อ้วกทะลักขึ้นมาตรงจมูกจนน้ำมูกไหลเยิ้ม

                พออ้วกจนรู้สึกว่าน่าจะหมดไส้หมดพุง รีปเปอร์ก็หมดสภาพ เขากลับมานั่งกับพื้นท่าเดิม สองเข่าชันขึ้นแนบอกเพื่อที่หน้าตนเองจะได้มีที่หลบซ่อน เขาเหนื่อย เขาเหนื่อย– เจ็บปวดและทุกข์ทน เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าท่านี้ทำให้ออร์บขดตัวในท้องเขาแนบแน่นจนอึดอัด ไม่สนเสียงครางที่ยังเล็ดรอดออกจากปากได้เมื่อมันเสียดสีกับจุดรักข้างในร่าง เขาแค่… เหนื่อย

                เซ็นยัตต้าฮัม มือเหล็กลูบผมเขา ระมัดระวังไม่ให้เส้นผมหยิกติดร่องนิ้ว “ถ้าเธอทำตัวดีแต่แรก เธอก็คงไม่ต้องเจ็บตัว”

                รีปเปอร์สะอื้น ไม่พูดตอบ นั่งให้ตนเองถูกลูบ มันรู้สึก– ดี ดีเกินคาด

                “เราจะเอาดิสคอร์ดออร์บออก แต่เธอต้องเป็นเด็กดี ตกลงไหม?”

                เขาพยักหน้า เหนื่อยเกินกว่าจะดื้อด้านอีกต่อไป

                รีปเปอร์กางขาออก มองดิสคอร์ดออร์บหลุดโพละออกไปจากตนเอง รู้สึกรังเกียจคราบเลือดสีแดงฉานที่เปื้อนรอยสลักสวยงามของมันเหลือเกิน เซ็นยัตต้ายังไม่หยุดลูบเขา มือที่อุ่นเกินคาดไล่ลงมาเพื่อปลอบโยนเขาด้วยการประคองแก้ม

                “เรามีออร์บทั้งหมดแปดลูก เธอรับไปแล้วสี่ อีกแค่สี่เท่านั้น” เซ็นยัตต้ากระซิบ “เธอรับมันไหวใช่ไหม”

                รีปเปอร์ไม่ตอบ

                เซ็นยัตต้าลูบแก้มเขา “เธอเป็นเด็กดีได้”

                “ฉัน…” เขาไม่รู้ว่าตนเองลังเลอะไร ยังปรับตัวกับความอ่อนโยนกะทันหันนี้ไม่ทันกระมัง “ฉันไม่รู้..”

                “เธอไม่อยากเป็นเด็กดีหรือ รีปเปอร์?” เซ็นยัตต้าถาม “ศิษย์ที่ดีจะได้รับรางวัล”

                เขาได้แต่พึมพำใต้ลมหายใจ

                “พูดให้ชัดเจน รีปเปอร์”

                “… ฉันอยากได้รางวัล”

                เซ็นยัตต้าหัวเราะ และรีปเปอร์ไม่รู้ว่าอันไหนแปลกกว่ากัน การที่ออมนิคหัวเราะได้ หรือการที่เสียงหัวเราะของออมนิคดันอบอุ่นจนเขารู้สึกวาบหวามไปถึงทรวง “แน่นอนว่าเธอย่อมต้องการของรางวัล เธอโลภมากเสมอเลย ศิษย์รัก”

                เขาไม่แน่ใจว่านั่นเป็นคำด่าหรือชม แต่ก็ร้อนตัวไปหมดแล้ว “อย่า.. อย่าลงโทษฉันอีก”

                คอของเขายังแสบร้อนจากการอาเจียนเมื่อครู่

                “เราจะไม่ลงโทษเธอ ถ้าเธอทำตัวดี” เซ็นยัตต้าตบเขาเบา ๆ บนแก้ม “สี่ลูก เด็กดี คุกเข่าให้เราเร็ว”

                รีปเปอร์คุกเข่า

                ออร์บลูกที่ห้าลอยมาจ่อที่ก้นรีปเปอร์ ความอบอุ่นของมันไม่ช่วยให้เขาสบายใจขึ้นเลย มันเบียดเสียดยัดเยียดเข้ามาที่รูของเขา และรีปเปอร์ได้แต่กัดริมฝีปากไม่ให้ตนเองดิ้นเร่าไปกับพื้นผิวของเหล็กที่แสนระคายเคือง มันเข้ามาอัดแน่นไปหมด อึดอัดเสียจนรีปเปอร์เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง แถมมันยังทำให้ออร์บลูกอื่นข้างในกระเพื่อมตามการขยับ เสียดสีเข้ากับ–

                “อ้า!” รีปเปอร์ร้องลั่น ซึ่งก็ได้รับคำตอบเป็นเสียงหัวเราะขบขันของเซ็นยัตต้า

                “เธอทำได้ดีมาก รีปเปอร์ อีกแค่นิดเดียว” เขาพูดปลอบ “อีกแค่นิดเดียว..”

                ลูกที่หก รีปเปอร์ไม่อยากจะเชื่อว่าเขารับมันมาทั้งหมดได้ ทั้งขนาดและปริมาณ แปลกใจว่าทำไมตอนนี้ท้องของเขาถึงยังไม่ปริ เลือดไหลลงมาอาบต้นขาของเขา และท้องของเขาตอนนี้ก็ป่องออกมาเหมือนคนท้อง

                “สวยงาม…”

                ลูกที่เจ็ด รีปเปอร์ไมแน่ใจว่าอะไรทำให้เขามึนเมา คำชมของเซ็นยัตต้า หรือว่าความเจ็บ

                ลูกที่แปด–

                รีปเปอร์สำเร็จความใคร่มันเสียอย่างนั้น โดยไม่ต้องให้ใครแตะต้อง โดยไม่ต้องอาศัยความรู้สึกอื่นใด ๆ แค่ความคับแน่นของออร์บที่เดินทางเข้าออกภายในร่าง เสียดสีเข้ากับทุกจุดที่ทำให้นิ้วเท้าของเขาคดงอ เขาหลั่งลงมาแต่งแต้มพื้นเป็นสีขาว ทั้งสะโพกกระตุกไปหมดตามจังหวะแต่ละเฮือก เขาอยากจะแตะต้องตนเอง รีดตนเองให้หมดทุกหยด แต่ก็ไม่กล้า กรงเล็บของเขาจะยิ่งทำให้ตนเองบาดเจ็บ และถึงแม้เซ็นยัตต้าจะเยียวยาเขาอยู่ตลอดเวลา มันคงจะเจ็บ และทิ้งรอยแผลเป็น–

                เขาทนไม่ไหว ยอมลดมือลงมาจับตนเองก็ได้ กรงเล็บของเขาข่วนเข้ากับหนังหุ้มจนเป็นแผลทางยาว เขาคำรามออกมาดังลั่น เจ็บจนลำไส้บิดเกลียว ท้องขมวดเป็นปม หงุดหงิดและทนไม่ไหวกับความสุขสมที่ยังมาไม่ถึง–

                “รีปเปอร์” เซ็นยัตต้าขึ้นเสียงดุ “รีปเปอร์– กาเบรียล ปล่อย”

                เขาสะอื้น แต่ก็ยอมปล่อย มองเลือดหยดลงไปรวมตัวกับคราบขาวบนพื้น

                “เธอดีต่อเราเหลือเกิน” เขาชม สองแขนสอดเข้ามาใต้รักแร้รีปเปอร์ “มา เราจะให้รางวัล”

                เขาไม่ทันได้นึกว่าออมนิคแข็งแกร่งแค่ไหน เห็นรูปร่างที่ค่อนไปทางผอมบางของอีกฝ่ายแล้วนึกว่าเขาจะปวกเปียกตามไปด้วย เปล่าเลย เครื่องยนต์และโครงสร้างแข็งแกร่งของเซ็นยัตต้ายกร่างรีปเปอร์ขึ้นอย่างง่ายดาย ให้เขานั่งบนตักที่ลอยอยู่เหนืออากาศของเซ็นยัตต้า หลังของเขาแนบชิดกับอกอีกฝ่าย สัมผัสถึงความร้อนวาบของระบบวงจรภายใน

                “เราจะให้เธอสัมผัส…” เซ็นยัตต้าโอบเขาไว้แน่น “…กับสันติสุข”

                รีปเปอร์ไม่ได้เตรียมตัวที่จะถูกโอบกอดด้วยแขนอีกหลายคู่

                ไม่นึกว่าตนเองจะถูกห้อมล้อมด้วยแสงสว่างสีเหลืองแสบตา

                ไม่นึกว่ามันจะรู้สึก…ดี

                มันเหมือนยาเสพติด เขารู้สึกตัวลอย ความเจ็บปวดทั้งหมดในร่างถูกปลิดเปลื้องไปหมด ล่องลอยหายไปในอากาศ แผลบนตัวเขา หรือแม้กระทั่งอาการเจ็บแสบคอจากการอ้วกเมื่อครู่ หายไปหมดเลย กล้ามเนื้อของเขาผ่อนคลาย เมื่อถูกลูบไล้ด้วยมือล่องหนหลายคู่ เหงื่อซึมที่ขมับของเขา และถูกเช็ดปัดออกไปด้วยปลายนิ้วสีทองพร้อม ๆ กับน้ำตาที่เอ่อล้น

                มือเหล็กของเซ็นยัตต้าเลื่อนลงข้างล่าง สัมผัสว่ารีปเปอร์ผ่อนคลายแค่ไหน วงแหวนของกล้ามเนื้อที่หดเกร็งปล่อยตัว ลูกออร์บถูกเบ่งออกมาจนหมด มันตกกระทบกับพื้นเป็นเสียงดังน่าอาย เด้งไปเด้งมาจนกว่าจะอยู่นิ่งได้ และนั่นควรจะทำให้รีปเปอร์อาย แต่ภายใต้ความอบอุ่นของแสงสีนวล ภายใต้มือสารพัดคู่ที่กำลังบีบนวดทุกปมใต้กล้ามเนื้อ–รีปเปอร์หาได้แคร์ไม่

                “รู้สึกดีใช่ไหม?” เซ็นยัตต้ากระซิบข้างหู “เห็นรึยังว่าทำตัวดีแล้วจะได้รับผลตอบแทนเช่นไร?”

                รีปเปอร์ได้แต่อ้าปากคราง พูดไม่เป็นภาษา

                “รีปเปอร์ เราต้องพูดยังไงเมื่อท่านอาจารย์มอบความสุขให้เรา?”

                “…ขอบคุณ” เขาพูดออกไปในที่สุด ยังคงมัวเมา ยังคงมึนงง “ขอบคุณ ทะ… ท่าน… ท่านอาจารย์”

                เซ็นยัตต้าหัวเราะ

                “ยินดีเสมอ ศิษย์รัก ยินดี”

                               

           

               

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s