Ravage Him (1)

Title: Ravage Him
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: None (for now)
Rating: M

Warning: Vampire!Jack, Demon!McCree, Blood, Slight Gore, Fighting, Deaths
Notes: เราไม่ค่อย happy กับมันเท่าไหร่ แต่ช่างแม่ง มันผ่านมา 50 ดราฟท์แล้ว OTL

                ณ จุดนี้ นับสหัสวรรษผ่านมา แจ็ก มอร์ริสัน เคยชินกับความบ้าคลั่งจนมันกลายเป็นแค่เรื่องปกติ เสียการควบคุมบ่อยเสียจนเขาไม่ประหลาดใจแล้วด้วยซ้ำ ได้แต่นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางบ่อเลือดและซากศพ คิดว่า เอาอีกแล้ว มันเกิดขึ้นอีกแล้ว ภายใต้การวางแผนอย่างดี การฝึกวินัยที่เขาได้รับ มันก็ยังเกิดขึ้นเช่นเคย สัญชาติญาณดิบของร่างกายเอาชนะทุกอย่างที่เขายกขึ้นมาขวางกั้น ความกระหายเลือดอยู่เหนือทุกความพยายามของเขาที่จะหยุด หยุดเสียที ไม่มีอีกต่อไป การฆ่าฟัน

            เขาแก่ ชราภาพและเหนื่อยล้า ไร้พละกำลังที่จะปฏิเสธธรรมชาติของตนเองไปนานมากกว่านี้ เมื่อได้ยินเสียงของเลือดไหลเวียนใต้ผิวหรือชีพจรเต้นตุบ เขาก็กระโจนเข้าตะครุบเหยื่อคนแรกที่เห็น รู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่… ที่นี่ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมากี่ดวงจันทร์ แสงของมันฉายอาบร่าง และแจ็กเห็นเงาสะท้อนของตนเองในสีแดงก่ำของเลือด เขาดู.. หนุ่ม ผมทองและผิวอุ่น ดวงตามีชีวิตชีวา เขาคงดื่มเลือดไปเยอะมากมันถึงมีผลข้างเคียงเช่นนี้กับเขาได้

                เขาเกือบจะดูปกติ เหมือนในอดีต วันวาน ยามที่เขาเป็นมากกว่าศพเดินได้ สมัยที่เขายังมีความต้องการ จุดมุ่งหมาย แรงบันดาลใจ ไม่ใช่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ โดยมีศัตรูรายใหญ่สุดเป็นตัวเขาเอง ประลองกับความต้องการกระหายเลือดทุกวี่ทุกวัน..

                เขาเหนื่อย

                มีเงาของชายคนอื่นอยู่ด้วยนอกจากเขา

                แจ็กไม่แน่ใจว่าเขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นอะไรก่อน ประกายสีเงินจากปืนสั้น หรือว่าสีแดงวาวโรจน์ภายหลังดวงตา ปีศาจ ปีศาจมาพบเขา ปีศาจในชุดดำและหมวกคาวบอยปีกกว้างที่ไม่สามารถซ่อนเขาบนหน้าผากเขาได้ ขนาดของมันใหญ่โตและโง้งสวย เจ้าปีศาจผิวปาก ก่อนจะยิงฟันโชว์เขี้ยว ทุกซี่คมกริบเหมือนถูกลับมาอย่างดีด้วยมีด เป็นสีขาวมุก

                มือเหล็กของเขาจับอยู่เหนือกระบอกปืน ตั้งท่า “รู้รึเปล่าว่านายทำอะไรลงไป คู่หู”

                แจ็กเหลือบมองรอบตัว ศพ ชาย หญิง เด็ก ที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ มีชีวิต มีครอบครัว มีความฝัน และมีรูของเขี้ยวเด่นหราบนซอกคอ แสดงให้เห็นว่าตรงไหนที่พวกเขาถูกเจาะเส้นเลือดใหญ่จนเสียเลือดตาย “… ดื่มเลือด”

                “คงจะกระหายมากสินะ” ปีศาจหนุ่มกล่าวเสียงยานคาง สำเนียงทิศใต้ของเขาทำให้แจ็กนึกถึงบ้าน “ที่นี่เป็นพื้นที่ภายใต้การปกครองของคุณพ่อ กาเบรียล เรเอส และนายพึ่งจะฆ่าคนของเขาไปสิบกว่าคน คิดว่ามันดูเป็นยังไงล่ะ”

                … ที่นี่มีโบสถ์ ประเสริฐล่ะ แจ็กพึ่งจะล่าบนพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ “ฉันไม่รู้”

                “เห็นได้ชัด” ปีศาจหนุ่มพ่นลมหายใจพรืด “เอาล่ะ นายต้องมากับฉัน”

                ถึงแม้ว่าแจ็กจะรู้สึกผิดจากใจจริง รู้ดีว่าเหตุการณ์นี้จะกัดกินใจเขาไปอีกนาน หลอกหลอนเขาทั้งยามหลับและยามตื่น– เขาไม่มีเวลาจะยอมให้ตนเองถูกปีศาจจับไปหาบาทหลวงเพื่อกระทำการห่าเหวอะไรก็ช่าง “ฉันไปไม่ได้”

                “นายเข้าใจผิด เมื่อครู่นี้ไม่ใช่คำขอ” เจ้าปีศาจกล่าว “นายต้องมากับฉัน ไม่ว่าเป็นหรือตาย”

                แจ็กยิงฟัน แสดงให้เห็นว่าเจ้าปีศาจไม่ใช่ฝ่ายเดียวที่มีเขี้ยว “ฉันตายไปแล้ว”

                เขาหวังว่าจะมีการต่อสู้ที่เป็นศิลปะและมีเชื้อเชิงกว่าการเริ่มต้นว่า: แจ็กกระโจนเข้าใส่ปีศาจ แต่มันก็มีแค่นั้น เขาไม่มีอาวุธอยู่กับมือ ไม่มีเกราะสวมใส่ มีแต่พละกำลังเหนือมนุษย์และความสงสัยว่าเลือดปีศาจจะรสชาติเป็นยังไงหนอ ทันทีที่ลุกขึ้นจากท่านั่งคุกเข่า ยังไม่ทันได้กระโดดเข้าตะครุบร่างอีกฝ่าย เจ้าปีศาจปืนไวก็ลั่นไกใส่เขา ซัดรัวกระสุน  ปัง! ปัง! ปัง! ทีเดียวหกนัด ก่อนจะรีโหลดใหม่ ชุดกระสุนเงินควรจะหยุดยั้งแจ็กให้อยู่กับที่ แต่เขาพึ่งดื่มเลือดมา แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ กระสุนฝังเข้ามาในผิว เจาะเข้ามาในร่าง หัวกระสุนบานออก คว้านเขาข้างใน แต่นั่นไม่หยุดเขาจากการกระโจนใส่เจ้าปีศาจ

                ร่างกำยำของปีศาจหนุ่มหงายหลังล้มลงกับพื้น เร็วเกินกว่าที่จะร้องว่า โอ้ย! หรือเลื่อนมือควานหาลิ่มมาทิ่มหัวใจ การต่อสู้แก่งแย่งตำแหน่งเหนือกว่าจึงเกิดขึ้น เจ้าปีศาจทั้งปากกัด ทั้งตีนถีบ ดิ้นรนสุดชีวิตที่จะหลุดจากพันธนาการ แต่แจ็กแรงเยอะกว่า สามารถตรึงอีกฝ่ายกับพื้นไว้ได้ด้วยเข่าข้างเดียว อีกมือจับคอของชายหนุ่มพลิกขึ้น เผยให้เห็นตำแหน่งที่จะฝังเขี้ยว–

                ปืนสั้นยกขึ้นจรดหน้าผากเขาแล้วเหนี่ยวไก แจ็กไม่รู้ว่าอย่างไหนดังกว่ากัน เสียงเหนี่ยวไก หรือเสียงกะโหลกของเขาแตก แจ็กมองเลือดไหลออกจากรูบนหน้าผากผ่านใบหน้าสู่ร่างข้างใต้ มองเศษสมองไหลตามลงมาด้วย

                เขารู้สึกจั๊กจี้แปลก ๆ อยากจะขำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อปีศาจที่กำลังถูกคร่อมชักสีหน้ารังเกียจสุดชีวิต

                “ทำไมแกถึงไม่ตาย?!” ปีศาจหนุ่มไม่คิดซ่อนความฉงนของตนเอง

                แจ็กแสยะยิ้ม “ทหารแก่อย่างฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอกนะ”

                เขาก้มลงฝังเขี้ยวตรงผิวเข้มทันทีทันใด สูบเลือดจากอีกฝ่ายอย่างตะกละตะกลาม

                เลือดของปีศาจ.. ช่างแปลกประหลาด มีอำนาจมืดไหลเวียนอยู่ในของเหลวรสสนิมจนเขาสามารถลิ้มรสมันได้ชัดเจน มันแตกต่างจากทุกสิ่งที่เขาเคยดื่มมา ปีศาจหนุ่มดิ้นเร่า พยายามขัดขืนสุดชีวิต แต่ยิ่งดิ้น เขี้ยวของแจ็กก็ลากแผลเขาจนเหวอะหวะ เลือดทะลักออกมาเยอะเต็มไปหมดจนเขาดื่มไม่ทัน ต้องยอมผละออกมา เลียริมฝีปากด้วยความเคลิบเคลิ้ม–

                มือเหล็กชกเข้าหน้าเขาอย่างจัง แจ็กถึงกับหุบยิ้มไม่ทัน รู้สึกถึงฟันของตนเองบางซี่สั่นสะเทือน เขามึนไปชั่ววูบ แต่ชั่ววูบก็มากพอที่จะทำให้เขาเสียสมาธิ และเสียหลักจนเผลอยกเข่าขึ้นจากร่างเจ้าปีศาจ ทำให้เขาถูกพลิกตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายถูกคร่อมแทน มือเหล็กลดลงมาบีบคอเขา ด้วยเรี่ยวแรงที่มากพอจะบดกระดูก ขยี้หลอดลม ปลายปืนดันเข้ามาที่แก้มเขา

                “ก็ดี” ปีศาจหนุ่มพูดต่อจากเมื่อครู่ “ถ้าตายง่าย ๆ ฉันคงหมดสนุก”

                แจ็กกัดฟันกรอด พยายามยกหัวขึ้น คอของอีกฝ่ายอยู่ห่างเขาไปแค่เอื้อม–

                ขายกขาขึ้นเตะ แทน พยายามกระทุ้งเข่าขึ้นกลางท้องอีกฝ่าย แต่ก็เจอเข้ากับเกราะหนาอย่างดีที่ดูดซับแรงกระแทกไปเสียหมดจนผู้สวมใส่ไม่รู้ซึ้งถึงแรงของเขา แจ็กคิดว่า ถ้าเขาพยายาม เขาคงจะซัดเกราะของอีกฝ่ายจนร้าวได้ แต่เวลา ช่างน่าเสียดาย เป็นสิ่งที่เขาไม่มี ปืนสั้นลดตัวลงจากแก้มของแจ็ก มาจ่ออยู่บนอกเขาแทน เล็งตำแหน่งตรงกลางหัวใจ

                “นั่นจะไม่ได้ผลหรอกนะ” แจ็กพูด เสียงของเขาถูกบีบให้แหบด้วยมือ

                “ไม่?”

                “ฉันถูกฆ่าไม่ได้” อย่างน้อย ก็ไม่ใช่แบบนี้ หรือโดยเขา

                ปืนไล่ลงมาที่ต้นขาของเขาแทน “ย่อมได้”

                แจ็กยอมรับว่าเขาเจ็บ กระสุนนัดที่เจ็ดฝังเข้ามาในร่าง

                เขาสงสัย ไม่มีใครได้ยินเสียงไกปืนบ้างเลยรึยังไง หรือว่าชาวเมืองทุกคนเข้าใจตรงกัน เมื่อได้ยินเสียงปืนของปีศาจ อย่าเที่ยวเร่ร่อนออกมานอกบ้าน ปิดประตูให้สนิทและปิดหน้าต่างให้มืดทึบ ไม่งั้นจะถูกลูกหลง ปีศาจหนุ่มขยับตัวจากร่างแจ็กอย่างระมัดระวัง ยังกดน้ำหนักไม่ให้เขาขยับ และคราวนี้ ยิงซ้ำลงมาที่หัวเข่า กระสุนเจาะกระดูกตรงนั้นแตก

            แจ็กโหยหวน หอนความเจ็บปวดเสียงดังสนั่นเมือง นั่นแปด นั่นเป็นนัดที่แปด และเขาชักจะเข้าใจเจตนาของเจ้าปีศาจแล้ว ถ้าฆ่าไม่ได้ ก็ทำให้มันพิการ เขายังมีเรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่– พละกำลังเหนือมนุษย์อย่างที่เขากล่าวอ้าง– แต่มันได้ผลไม่ดีนักเมื่อคุณยกขาขึ้นแล้วพบว่ามันห้อยต่องแต่ง บิดเบี้ยวผิดทิศไม่เป็นท่า ใช้งานไม่ได้ อีกนัด ยิงเข้ามาทำลายขาอีกข้าง และแจ็กสาบานได้ว่าถ้าเขาต้องคลาน เขาก็จะคลาน ต่อให้ร่างจะเต็มไปด้วยกระสุนอยู่แทบทุกตำแหน่ง

                เลือดเต็มไปหมด ทั้งของเขา ทั้งของชาวเมืองผู้ตกเป็นเหยื่อ กินเสียของจริง ๆ ดื่มไปเท่าไหร่ก็ไหลออกมาหมด

                ไว้ใจว่าเขาคงจะขยับไม่ได้แล้ว ปีศาจลุกขึ้น ไม่คร่อมร่างเขาไว้อีกต่อไป ไม่มีมือบีบไว้ที่คอให้เสียงของเขาแหบแห้ง แจ็กเริ่มคลาน ใช้ข้อศอกจิกกับพื้นหินใต้ร่างแล้วลากตัวไปกับแขน เลือดถูกลากเป็นทางยาวตามการขยับของเขา

                “ล้อกันเล่นน่า” ปีศาจกล่าว ขบขัน แล้วเหยียบปลายรองเท้าบูทส้นสูงลงมากลางเข่าเขา

                แจ็กกรีดร้อง

                เขาพยายามคลานต่อ แต่แล้วก็รู้สึกถึงเนื้อกับกระดูกกำลังฉีกขาดออกจากกัน และนั่น เขาปล่อยให้เกิดไม่ได้

                เขาหยุดคลาน หอบหายใจหนักอยู่กับพื้น สำลักเลือดออกจากปาก

                ปีศาจย่อตัวลง ยกเขาขึ้นพาดบ่า ไม่สนว่าเลือดจะเปื้อนเสื้อตนเอง ไม่สนใจศพที่ถูกทิ้งอยู่รอบกาย แค่ต้องการเป้าหมาย เขา ไปสู่จุดมุ่งหมาย แจ็กนอนพาดอยู่บนไหล่แกร่ง กลับหัวกลับหางอยู่อย่างนั้น “มาเร็ว ไปกันเถอะ”

                “บาทหลวงเรเอสรออยู่”

Advertisements

One thought on “Ravage Him (1)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s