Prompt: Rowboat

เพื่อน: มีใครสนใจแต่งให้ตัวละครโอเวอร์วอทช์เอากันบนเรือพายบ้าง
me: Do I Ever
มันไร้สาระมาก เราจะไม่โพสมันลงเพจด้วยซ้ำ อย่าอ่านฟิคนี้เอาอะไรจริงจัง เพราะมันไม่มี 5555555

                “นี่น่าเบื่อฉิบหาย”

                กาเบรียล เรเอส: รู้วิธีเข้าถึงใจชายด้วยคำพูดเสมอ

                แจ็กพายเรือต่อ และปฏิเสธที่จะกลอกตา การกลอกตาตอนนี้คงเป็นสิ่งที่กาเบรียลทำ และเขาจะไม่ทำตามกาเบรียล เพราะกาเบรียลกำลังทำลายบรรยากาศอย่างสุด ๆ ด้วย– ด้วยความบูดบึ้งของเขา! “ฉันคิดว่ามันโรแมนติกดี”

                “เรือพายเนี่ยนะ”

                “เราอยู่ด้วยกันสองต่อสอง มีแต่น่านน้ำรอบตัวเรา แสงอาทิตย์ฉายส่อง…”

                กาเบรียลกระพริบตา “ค่อนข้างมั่นใจว่ามีคนฉี่ใส่ทะเลสาบนี่”

                แจ็กหน้าแดงแปร๊ดไม่รู้ว่าด้วยความอายหรือความเคือง “ทำไมถึงจะมีคนฉี่ใส่ทะเลสาบ!”

                “มันเมา? มันปวดฉี่? มันว่าง? มัน–”

                แจ็กละมือจากไม้พายเพื่อต่อยเขาเข้าที่ไหล่ “ไม่มีใครฉี่ใส่ที่นี่หรอกน่า!”

                กาเบรียลสะดุ้ง “แล้วทำไมแกต้องออกตัวปกป้องมันขนาดนี้ด้วย!”

                โอ้ ไม่รู้สิ เพราะแจ็ก ลึก ๆ แล้ว อยากจะเป็นคนโรแมนติกจากใจจริง ดูหนังรักเก่า ๆ มาหลายประเภท แล้วก็เคยชินกับการเห็นฉากหวานแหววตามแถบธรรมชาติที่เหมือนจะเป็นสวรรค์ไกลตาผู้คน เรือพาย บทสนทนาน่ารักขำขัน หงส์ขาว ลูกเป็ดแม่เป็ด แทบจะว่ายเป็นรูปหัวใจรอบเรือ จากนั้นก็ปิกนิกบนเนินหญ้าเขียวขจี… ของพวกนั้นน่ะ จำได้ว่าตนเองตอนเด็ก ๆ เห็นภาพที่ถูกตัดต่อมาอย่างดี แล้วก็คิดว่า ฉันทำแบบนั้นได้ ฉันอยากพาสาวสวยมาเอาใจแบบนี้บ้าง ปฏิบัติกับพวกเธออย่างดี

                … เขาลืมไปมั้งว่ากาเบรียลไม่ใช่สาวสวย และถึงแม้อีกฝ่ายจะสามารถเป็นดราม่าควีนตัวยงได้เลยเมื่อเขาอยากเป็น ส่วนใหญ่แล้วเขามักจะเลือกช่องทางสบาย ๆ อย่างการสวมแค่เสื้อฮู้ดและกางเกงวอร์ม นั่งดูหนังที่เขาชอบกับพิซซ่าที่สั่งมาส่งบ้าน  จากนั้นเขาก็จะ– ล้วงเข้ามาใต้กางเกงแจ็ก เช็ดมือจากพิซซ่าแค่ลวก ๆ บนหน้าขา เลอะเทอะและเขลอะขละในท่วงท่าของเขา แต่ใช่ว่าแจ็กจะปฏิเสธได้ ง่ายเสมอเมื่อมาถึงกาเบรียลกับการรุกล้ำเกินขอบเขตในการเดท แต่…

                เฮ้อ เขาพลาดเองกระมัง และคนที่พลาดก็ต้องก้มหน้าพายเรือต่อไป

                กาเบรียลเงยหน้าขึ้นจากมือถือ– คงกำลังส่งข้อความหาเพื่อนอยู่ว่าเขากำลังอยู่ในเดทที่น่าเบื่อที่สุดในโลก หัวเราะในกลุ่มแชทที่แจ็กไม่มีส่วนร่วมเพราะเขาใช้มันเพื่อนินทาแจ็กโดยเฉพาะ กาเบรียลมองเขา ถาม “เดี๋ยว นี่แกโกรธฉันเหรอ”

                แจ็กขมุบขมิบริมฝีปากเป็นประโยค ‘นี่แกโกรธฉันเหรอ’ แล้วเบือนหน้าไปอีกทาง “เปล่า”

                “อะไรของแกวะ แจ็ก มอร์ริสัน ผู้พิทักษ์ทะเลสาบ?”

                “ฉันไม่ได้โกรธเรื่องทะเลสาบ!”

                “แล้วเป็นอะไร ฮึ?”

                “ฉันแค่…” แจ็กพายเรือหงอย ๆ “ฉันแค่อยากทำอะไรดี ๆ ให้นาย แต่ดูเหมือนนายไม่ชอบมันเลย”

                กาเบรียลมองเขาอยู่เป็นเวลายาวนาน สายตายากที่จะอ่านความหมาย สีน้ำตาลในดวงตาของเขาแทบจะดูดแสงอาทิตย์ยามเช้าเข้าไปหมด และมันสะท้อนเป็นเงาของแจ็ก ผู้ดูตัวเล็กกระจิ๋วหลิวเหลือเกินต่อหน้าเขา

                “ก็ไม่ชอบจริง ๆ นั่นแหละ”

                แจ็กแทบจะยกมือทาบอก “เก๊บ!”

                “เฮ้? ฉันขอโทษ” กาเบรียลหัวเราะกลบเกลื่อน “มันไม่ใช่ความผิดนาย ฉันก็คิดว่ามันน่ารักดีที่นายอยากเอาใจฉัน”

                แจ็กพบว่าตนเองใบหน้าร้อนผ่าวเพียงได้ยินคำชมคำเดียว ทำไมเขาง่ายอย่างนี้วะ

                “ฉันแค่คิดว่าการชวนแฟนมาพายเรือและปิกนิกแม่งเสร่อฉิบหาย”

                “ฉันคิดว่ามันโรแมนติก…”

                “สำหรับไอ้หนุ่มตาใสที่ไหนสักคนล่ะมั้ง ฉัน? ไม่เท่าไหร่”

                ถอนหายใจ เขาได้แต่เคี้ยวกระพุ้งแก้มตนเองแก้กลุ้ม “ทำไม?”

                กาเบรียลเก็บโทรศัพท์มือถือ “มันสนุกยังไงวะ นั่งเฉย ๆ ทำอะไรไม่ได้บนเรือเนี่ย”

                “ทำได้สิ ทำได้ตั้งหลายอย่าง”

                กาเบรียลเลิกคิ้ว “เช่น?”

                “เอ่อ” แจ็กปล่อยมือจากไม้พาย ทิ้งตัวลงคลานเข่าเข้าไปหากาเบรียล เรือเอนไปมาตามน้ำหนักของเขา กาเบรียลขมวดคิ้วมุ่น แทบจะถอยหลังหนี แต่เขาอยู่บนที่นั่งสุดหลังท้ายเรืออยู่แล้ว ทำอะไรไม่ได้นอกจากให้แจ็กคลานเข้าหาหว่างขา

                “แก… กำลังจะทำบ้าอะไร” กาเบรียลถาม น้ำเสียงซีเรียส

                แจ็กเอื้อมไปจับเป้ากางเกงยีนส์ของกาเบรียล เพียงเพื่อที่จะถูกตีมือดังเพี๊ยะ “เอ่อ”

                “แกจะติดอ่างอีกนานไหม”

                เขาเลียริมฝีปาก “ทำให้เดทนี่น่าสนใจขึ้น?”

                “…”

                “…”

                “แจ็ก มอร์ริสัน นายไมได้กำลังจะอมให้ฉันกลางทะเลสาบ–”

                “–เราอยู่ไกลจะตาย ไม่มีใครเห็นหรอก”

                “– ในที่กลางแจ้ง มีแต่พระเจ้าเป็นพยาน–”

                “ฉันมั่นใจว่าท่านไม่ถือ” แจ็กลองเอื้อมมือไปจับอีกรอบ รู้สึกบาปกินกบาลแปลก ๆ แต่แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อกาเบรียลไม่ตีมือเขาอีกรอบ ไม่ถอยตัวหนีหรือมีท่าทีปฏิเสธ นอกจากความสับสนปนดื้อรั้นที่น่าจะเอามาซ่อนความอาย

                ยิ้ม แจ็กไล่มือลูบไล้เป้ากางเกง ค่อย ๆ สัมผัสมันขึ้น–ลง ตั้งแต่ตรงอัณฑะของเขาที่สามารถรู้สึกผ่านเนื้อผ้ายีนส์ ความอบอุ่นที่แทบจะแผ่ออกมาบนฝ่ามือ ในเวลาสั้นจนน่าขัน เขาก็ได้จับกาเบรียลขณะที่เขาตื่นตัว เป้ากางเกงคับแน่นตุงไปด้วยขนาดของเขา ดูน่าอึดอัดจนแทบจะทำให้ซิปปริ ไม่อยากจะให้เขาไม่สบายใจตัว แจ็กประดกระดุม รูดซิปลง

                มันน่ารักมาก เมื่อกาเบรียลเป็นอิสระในที่สุด แทบจะเด้งออกมาจากกางเกงในของเขาเมื่อแจ็กล้วงมือไปควักมันออกมา เขายังไม่ตื่นตัวเต็มที่ดี ยังไม่แข็งขืนใต้มือ แต่มีความนุ่มนิ่มที่คงมาจากความลังเล สับสนและไม่แน่ใจว่าเขาควรจะตามน้ำไปกับแจ็กดีไหม หรือจะแสดงทีท่าขัดขืนดี ได้แต่มองแจ็กภายใต้แพขนตาและริมฝีปากอ้าค้างแต่ไร้ซึ่งคำพูด

                แจ็กเลียมือตนเอง ค่อย ๆ รูดอีกฝ่ายขึ้น–ลงจนกาเบรียลตื่นตัวเต็มที่ หลั่งหยาดสีไข่มุกลงมาเป็นทางยาว แจ็กรีบแลบลิ้นตวัดมันไว้ก่อนที่มันจะตกลงเสียของ เงยหน้ามองกาเบรียลขณะที่บนลิ้นยังมีคราบขาว “ให้ฉันดูแลนาย ดีไหม?”

                มันไม่มีคำปฏิเสธ และกาเบรียลก็เหมือนจะดันสะโพกขึ้นเข้าหาเขาเสียด้วย แจ็กเลยรับมันเป็นคำตกลง โน้มเข้าไปแล้วรับส่วนหัวเข้าไว้ในปาก ดูดจนแก้มบุ๋ม จนกาเบรียลส่งเสียงครางออกมา– ดังไปหน่อยสำหรับสถานที่ที่เราอยู่– เขาต้องยกมือขึ้นมาปิดปาก กัดตนเองบนข้อนิ้วเพื่อไม่ให้เสียงอื่น ๆ เล็ดรอดตอนแจ็กก้มหัวลงไปลึกอีก รับเขาเข้ามาถึงคอหอย

                เขาถอนตัวออก ฟังเสียงกาเบรียลถอนลมหายใจ แล้วใช้ลิ้นโลมเลียตั้งแต่โคนจรดปลาย ให้มันเปียกและคล่องขึ้นเมื่อเขาก้มลงครอบครองขนาดของกาเบรียลไว้ในปากอีกครั้ง สร้างเสียงเปียกแฉะที่ดังจนน่าใจหายในความเงียบสงบของทะเลสาบยามเช้า กาเบรียลครวญคราง นั่งไม่อยู่กับที่ สะโพกบิดเร่าจะเด้งเข้าหาแจ็กก็ไม่ใช่ จะถอยหลบก็ไม่

                “แจ็ก…!” กาเบรียลหลับตาแน่น “อา… ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายจะ–”

                เออ แจ็กก็ไม่ค่อยจะอยากเชื่อเหมือนกัน แทบจะหัวเราะเลยล่ะถ้าปากของเขาว่าง ในสารพัดภาพฝันและภาพยนตร์ที่เขาดูมา ไม่ยักเห็นฉากไหนที่ตัวเอกเริ่มใช้ปากให้คนรัก จะหญิงหรือชายก็ช่าง มันไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้เลยสักนิด แต่.. ไม่รู้สิ แจ็กเป็นพวกบ้าจี้ชอบทำตามคำท้าทายมาตลอด และถ้ากาเบรียลเบื่อนักเบื่อหนา บางทีเขาอาจจะหาอย่างอื่นให้เขาทำได้

                เช่นการเกาะขอบเรือไว้แน่นด้วยมือหนึ่ง อีกมือแทบจะดูดนิ้วตนเองอยู่แล้วไม่ให้ร้องเสียงดัง ร่างกายเละเทะสูญเสียความมาดมั่นเมื่อครู่ ได้แต่สั่นเทิ้มใต้การปรนเปรอของแจ็ก เขาสวยงามแบบนี้ แจ็กคิด ดูหล่อเหลากว่าใครเมื่อโหนกแก้มสูงขึ้นสี ดวงตาฉ่ำเยิ้มด้วยความกระสัน เขาคงจะดูดีกว่านี้อีก ตอนที่ถึงจุดสุดยอด และแจ็กรอไม่ไหวเลยที่จะ–

                “ฉิบ!”

                ซ่า!

            ขอบคุณปฏิกิริยาตอบสนองอันฉับไวที่ทำให้แจ็กไม่ได้ร่วงล้มน้ำทั้ง ๆ ที่ปากยังคาอยู่กับเป้าแฟน เขารู้สึกถึงเรือเอนก่อนเลย มือข้างหนึ่งของกาเบรียล– แค่ข้างเดียว ให้ตายสิ หมอนี่ไปเอาแรงช้างสารมาจากไหน– กดลงบนขอบเรือมากเกินไป แล้วพอแจ็กเงยหน้าขึ้นมา ตั้งตัวได้แค่ชั่ววูบ ยังไม่ทันทรงตัวเรือใหม่ เราก็พลิกคว่ำลงมาอยู่ใต้ทะเลสาบ

                แจ็กว่ายน้ำเป็น เขาก็เลยไม่ได้เป็นอะไรมาก แหวกน้ำขึ้นมาเหนือบนพื้นผิวได้ทันการ อยู่ข้าง ๆ เรือพายตนเองที่ตอนนี้กำลังคว่ำอยู่ กาเบรียลตามมาติด ๆ มือพะวงอยู่กับการสวมกางเกงตนเองใหม่ให้เรียบร้อย– โถถัง– แจ็กไม่รู้ว่าเขาจะช็อก อึ้ง หรือขำดี ได้แต่มองแฟนตนเองทำหน้าตาเลิกลั่ก มือยังคงวุ่นวายอยู่กับท่อนล่างของตนเองใต้น้ำ แจ็กงง

                “ซิปแตก?”

                “โทรศัพท์ฉันหาย” กาเบรียลบอก

                “ฉิบ” แจ็กสบถ “เดี๋ยว เดี๋ยวฉันลงไปดำให้”

                “เฮ้ย ไม่ต้อง ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่ามีคนฉี่ใน–” แจ็กลงไปแล้ว “แจ็ก ไอ้โง่!”

                แจ็กหายไปนานจนกาเบรียลคงนึกว่าเขาตาย ฟังจากเสียงโหวกเหวกโวยวายบนน้ำแล้ว

                แต่สุดท้ายเขาก็กลับขึ้นไปใหม่ พร้อมข่าวร้าย “ที่รัก ฉันเสียใจ ฉันหามันไม่เจอ”

                กาเบรียลถอนหายใจ ยกมือขึ้นพยายามเช็ดหน้าเปียก ๆ ของตนเอง “เออ ช่างมันเถอะ”

                แจ็กมองสภาพของเราสอง “นี่ไม่ใช่ที่ฉันวางแผนไว้เลย”

                “และแกก็มักจะทำอะไรโดยไม่คิดเสมอ…”

                หงอย แจ็กไม่รู้จะพูดอะไรต่อ “ฉันเสียใจ”

                “ช่างมันเหอะ”

                เขาพลิกเรือกลับท่าเดิม “ค่อนข้างจะทุเรศ พอมาคิดดูแล้ว ทิ้งให้นายหายอยาก–”

                “ฉันบอกว่าช่างมันไง” กาเบรียลตัดบท ปีนกลับขึ้นเรือ “พายฉันกลับขึ้นฝั่งก็พอ”

                “…”

                “อะไรอีกล่ะ”

                “ไม้พายหาย”         

                “”โอ้ ไอ้–” กาเบรียลพูดต่อไม่ได้ ทำได้แค่ก้มหน้าซบลงบนสองฝ่ามือ “ให้มันได้อย่างนี้สิวะ”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s