Ravage Him (5)

Title: Ravage Him
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warning: Vampire!Jack, Priest!Gabriel, อาจจะมองเป็น Dubious Consent ได้, Handjob

                เรเอสให้อาหารเขาบ่อยขึ้นมาก หลังจากนั้น

                แล้วให้เยอะเสียด้วยสิ ถลกแขนเสื้อเพื่อกรีดตนเองเป็นแผล เปิดช่องทางให้แจ็กแทรกลิ้นเข้าไป ดูดเอาหยาดชีวิตทุกหยดที่เขาสามารถดื่มลงคอ แล้วพอแจ็กอิ่มตื้อ นั่งเคลิบเคลิ้มเมาเลือดจนสติสตังแทบไม่อยู่กับที่ เรเอสก็จะอ่านไบเบิลต่อ ให้เขาฟังระหว่างที่แจ็กยังหยุดนึกถึงรสหวานของเลือดไม่ได้ ความเอร็ดอร่อยของมันที่ทำให้นิ้วเท้าของเขาคดงอ…

                แจ็กเผลอเรอเอิ้กออกไปเลย เขาอิ่มถึงขนาดนั้น “อุ๊บ ขอโทษที”

                มันเป็นไปตามสัญชาติญาณ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเขาไม่จำเป็นต้องขอโทษคนที่กักขังและทรมานเขา แต่ก็…

                เรเอสยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่วิเศษมาก “ไม่เป็นไร”

                มองเห็นเขาปิดหนังสือ แจ็กสับสน “นายจะไม่อ่านต่อแล้วหรือ?”

                “ฉันพึ่งนึกขึ้นมาได้” เรเอสเกริ่น เก็บหนังสือใต้เสื้อคลุม “นายไม่ได้อาบน้ำมาตั้งนาน นายคงเหนียวตัวน่าดู”

                แจ็กเอียงคอ “นายจะปล่อยให้ฉันใช้ห้องน้ำหรือ”

                เรเอสลุกจากตำแหน่งของเขาในห้องขัง “เปล่า”

                และนั่นถึงจะเป็นตอนที่แจ็กเห็นเจ้าอ่างล้างมือที่มีน้ำท่วมขังถูกใช้เป็นประโยชน์ เรเอสเดินไปหยิบถังข้างใต้ ตักน้ำมาเสียเต็ม หยิบสบู่ก้อนจิ๋วที่ว่างอยู่ข้างบนมาซักผ้าขนหนูที่หน้าตาสะอาดสะอ้านผิดจากทุกอย่างในห้องใต้ดินนี้ เมื่อเขาเดินกลับมาในห้องขังอีกครั้ง– ปิดประตูตามหลัง– พร้อมกับถังน้ำและผ้าขนหนูชุบสบู่เป็นฟอง แจ็กพอจะเข้าใจจุดประสงค์

                ไม่ได้แปลว่าเขาชอบ ถึงแม้อีกฝ่ายจะเริ่มถอดรองเท้าเขาออกก่อนเลยเป็นอย่างแรก

                “นายไม่ต้อง– นายไม่ต้องก็ได้นะ” แจ็กท้วงเสียงค่อย มองถุงเท้าถูกถอดตามออกไป กาวเกงของเขาดึงลงผ่านโซ่ตรวนอย่างยากลำบาก “ฉันไม่เหงื่อออกด้วยซ้ำ– แวมไพร์ ดีตรงนี้– ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าฉันไม่เหม็น นายไม่จำเป็นต้อง…”

                “ฉันอยาก” เรเอสบอก “นายอยู่ใต้ความดูแลของฉัน และ นายอาจจะไม่เชื่อ ฉันไม่ได้อยากทรมานนาย”

                “นายพึ่งทรมานฉันเมื่อวันก่อน!”

                เรเอสยักไหล่ เหมือนจะบอกว่า ‘ก็แล้วจะทำยังไงได้’ กางเกงในของแจ็กเป็นอีกชิ้นที่ตามไป

                เสื้อของแจ็กถอดออกไม่ได้–ติดแขนของเขาที่ตรึงไว้อยู่กับพันธนาการข้างบนเหนือหัว เรเอสเลยทำแค่ปลดกระดุมออกทุกเม็ด เผยออกให้เห็นอกแจ็ก ให้เขามีที่ทำงาน สัมผัสเย็นเฉียบของน้ำทำให้แจ็กสะดุ้งเฮือก และเรเอสหัวเราะกับปฏิกิริยาของเขา ค่อย ๆ ขยี้คราบเลือดแห้งกรังบนตราประทับที่อกแจ็ก กลิ่นสบู่หอมเกือบจะชะล้างความสกปรกของแผลไหม้ได้

                แจ็กเห็นเรเอสขมวดคิ้วมุ่น แล้วก็ต้องร้องจ๊ากเมื่อความสากของผ้าขนหนูถูลงมาบนแผล แรงเสียจน–

                “ทำบ้าอะไรของนาย!”

                “ขัดสะเก็ดแผลออก” เรเอสบอก “ฉันไม่ได้ให้นายทรมานเพื่อที่มันจะไม่ตกเป็นแผลเป็น”

                …นั่นแปลว่าแผลของเขากำลังเยียวยาตนเอง เลือดที่เขาดื่มไปทำการรักษาร่างกายบ้างแล้ว เป็นข่าวดีใช้ได้เลย ถ้าเรเอสยังให้อาหารเขาแบบนี้อยู่เรื่อย ๆ เขาอาจจะมีพลังมากพอจนสามารถทำลายโซ่นี้ทิ้ง กรงนี้ทิ้ง แล้วหนีออกไปได้ ซึ่ง.. ประหลาด ทำไมเรเอสถึงจะให้อาหารเขาเยอะแยะนัก ถ้ารู้ดีว่าผลของมันจะช่วยให้แจ็กมีทางหนีรอดออกจากที่นี่

                แต่ยิ่งคิด ทุกอย่างมันก็ยิ่งพิลึก เอาเข้าจริงทุกการกระทำของเรเอสค่อนข้างจะขัดแย้งกันเอง เขาทรมานแจ็ก เขาไม่ทรมานแจ็ก เขาขังแจ็ก เขาทำท่าเหมือนไม่อยากจะขังแจ็ก แล้วพอถามคำถาม สิ่งที่ได้รับดันเป็นคำถามตอบกลับ

                ไม่มีประโยชน์เลย

                เสียงผ้าจุ่มลงน้ำ บิดจนหมาด และมันก็กลับมาหาผิวแจ็กอีกรอบ เช็ดทั่วอกของเขาไล่ลงมาถึงขา วนเวียนอยู่ตรงต้นขาข้างในและเมินจุดนั้นไปด้วยความจงใจอย่างแน่นอน แจ็กไม่ได้เขินอาย… เท่าไหร่ เขาคิดว่าเขาเคยชินกับการเปลือยกายในกองทัพและหลายพันปีที่มีชีวิตอยู่แล้ว ของพวกนี้ไม่มีผลสำหรับเขา แต่ท่าทีอ้อยอิ่ง ค่อย ๆ เช็ด ค่อย ๆ ถู ของเรเอส ก็ยังคง..

                “ฉันไม่ยักรู้ว่าแวมไพร์เกิดอารมณ์ได้ด้วย” เขาถาม

                แจ็กก้มลงมองตนเอง แทบจะอุทานออกมาว่าฉิบหาย เพราะ… เขากำลังแข็ง

                เออ น่าประหลาดดีที่พอมีเลือดมากพอในร่างกาย สิ่งแรกที่มันอยากทำคือสูบฉีดลงกลางหว่างขา “ฉัน..”

                “ฮื่ม” เรเอสเปล่งเสียง แล้วคว้าหมับ!เข้าที่อัณฑะแจ็ก

                แจ็กเกือบกรี๊ด เกือบ

                “นาย– นายเป็นบาทหลวง” แจ็กพูดเตือนข้อเท็จจริงประจำวัน “นายแน่ใจนะว่านายควรมาทำอะไรแบบนี้”

                “ฉันไม่ควรจับของต่ำ” เขาพูดยอมรับ แต่ก็ยังคลึงผ้าขนหนูอยู่ตรงนั้น เนื้อผ้าสากเช็ดกับจุดอ่อนไหว จากนั้นรอยยิ้มที่เรียกได้ว่าขี้เล่นก็ปรากฏบนใบหน้า ขณะที่เขาขยับผ้าขนหนูขึ้นตามความยาวของแจ็ก ขึ้น–ลง “ฉันไม่ควรทำอะไรหลายอย่าง”

                แต่นั่นไม่สามารถหยุดเขาได้ เห็นได้ชัด “เรเอส…”

                “เรียกฉันว่ากาเบรียล” ‘กาเบรียล’ เถียง “หรือคุณพ่อ นั่นก็ได้”

                “คุณพ่อ นรกจะไม่กินกบาลเราเอาหรือ”

                เรเอสหัวเราะ หยุดมืออยู่ตรงส่วนหัวของแจ็ก นิ้วโป้งถูลงบนร่องตรงนั้น “ไม่หรอก เชื่อฉัน”

                ก็ถ้าบาทหลวงพูดแบบนั้นกับคุณ คุณก็ต้องเชื่อเขา ถูกไหม

                แจ็กไม่แน่ใจว่าเขาควรรู้สึกดีไหม คือ– มันก็รู้สึกดีแหละ สัมผัสเย็นเฉียบที่ไล่ละเลียดเขาบนผิวอย่างอ่อนนุ่ม ทุกการขยับของข้อมือส่งกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นไปถึงทรวง แต่เขาไม่ควรจะอนุญาตให้มันรู้สึกดี เขาควรจะอยากอออกไปจากที่นี่ เตะหน้าคุณพ่อเรเอสสักทีก่อนจาก ทิ้งเมืองวิปริตนี้ไว้ข้างหลังแล้วไม่หันมามองมันหรือบาทหลวงของมันอีก

                แต่สิ่งที่เขาทำดันเป็นการร่อนสะโพกรับจังหวะของเรเอส เสียงครางข่มขู่จะเล็ดรอดจากริมฝีปาก

                “อืม…”

                เรเอสละออก ปล่อยผ้าขนหนูลงถังน้ำ แล้วเปลี่ยนมาใช้มือเปล่าแทน มือของเขาที่อุ่นกว่ากันมาก ถึงจะชื้นเปียก สัญลักษณ์ของการมีชีวิต มือของบาทหลวง มือที่เขาใช้จับสายประคำ มือที่เขาใช้ถือไบเบิล ตอนนี้กำลังปรนเปรออมนุษย์ชั้นต่ำอย่างแวมไพร์ กำลังกำปั้นรัดรอบความหนาของแจ็กไว้ได้พอดิบพอดี ชักขึ้น–ลงด้วยความช่ำชองจนน่าฉงน

                “นายทำแบบนี้บ่อยรึเปล่า” แจ็กถาม

                เรเอสเลิกคิ้ว “อิจฉา?”

                “จะบ้าเหรอ ไม่! แค่..” เขาอยากจะเถียงว่า ‘ก็นายเป็นบาทหลวง’ แต่ ณ จุดนี้ มันฟังไม่ขึ้น “ช่างมันเถอะ”

                “รู้สึกดีรึเปล่า?” เรเอสถาม ใช้มือที่ว่างอีกข้างมาลูบคลำอัณฑะแจ็ก–

                “ดี…”

                มันผ่านมาเนิ่นนานเหลือเกิน ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เขาได้ใช้เวลาร่วมกับมนุษย์อื่นในทาง.. นี้ ไม่ใช่ตลอดเวลาที่เขาสามารถรักษาภาพลักษณ์เยาว์วัยไปยั่วยวนใครได้ แล้วพอเขาตกมาอยู่ในสภาพนี้ แก่และใบหน้าร้าวรานด้วยรอยแผลเป็น เสน่ห์แวมไพร์ของเขาก็มักจะใช้ไม่ได้ผล แต่เรเอสคงไม่สนใจเรื่องพวกนั้น ไม่สนใบหน้าเละเทะของเขาที่ถูกกรีดเป็นสองซีก

                สนใจแต่จะขยับมือช่วยให้แจ็กไปถึงฝั่ง ความสุขสมของเขาก่อตัวสะสมจนแทบจะล้นปริ่ม

                “กรงนี้เคยขังคนอย่างนายมาเยอะ” อยู่ดี ๆ กาเบรียลก็พูดขึ้นมา มือยังไม่หยุดขยับ “ปีศาจ.. มังกร…”

                ปีศาจ? “เจส– เจสซี่?”

                “อือฮึ”

                แจ็กกระพริบตาปริบ ๆ “นายทำแบบนี้กับเขาด้วยรึเปล่า”

                “ฉันทำอะไร?”

                “ทรมานเขาแล้วมาใช้มือให้เขาทีหลังเนี่ย”

                กาเบรียลยักไหล่ “ก็ทำนองนั้น”

                นั่นแปลว่า ณ จุดหนึ่ง มีตอนที่เจสซี่ถูกปล่อยออกไปข้างนอก เขาไม่ได้ถูกขังเอาไว้ข้างในกรงนี้ตลอดเพื่อให้เหี่ยวเฉาเน่าตาย แต่.. เขาทำงานให้กาเบรียลแล้ว ตอนนี้ จากที่เห็น อะไรทำให้ปีศาจหนุ่มแปรพักตร์เปลี่ยนความจงรักภักดีจากนรกไปสู่บาทหลวง? อยู่กินในโบสถ์ได้ราวกับตนเองเป็นสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์? เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าปีศาจเจสซี่?

                และกำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา?

                มันยากที่จะหาข้อสรุป เมื่อมือของกาเบรียลยังไม่หยุด อ่อนนุ่มและอบอุ่นเหลือเกิน เหมือนได้เอากับสาวบริสุทธิ์เพียงเขากำนิ้วรอบ  แจ็กหายใจหอบไม่เป็นจังหวะ ริมฝีปากอ้าค้างสำหรับสารพัดคำครวญครางที่หลุดออกมา กักกั้นมันเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป เขาหลับตาลง ไม่จำเป็นต้องเห็นอีกต่อไป เพราะเขาจำเป็นแค่ต้องรู้สึก พยายามขยับตัวเข้าหาฝ่ามือของกาเบรียล–

                เขาถึงจุดสุดยอดออกมาเละเทะ คราบขาวเป็นไอร้อนเลอะเทอะบนมือของบาทหลวง กาเบรียลยังไม่หยุดขยับ รีดเขาจนหมดทุกหยดถึงจะหยุด จนกระทั่งสัมผัสรัดแน่นของเขาเปลี่ยนจากสุขสมไปเป็นเจ็บปวดเพราะความอ่อนไหวเกินไปของผิว กาเบรียลกางมือ มองน้ำกามที่เหนียวหนึบระหว่างนิ้ว แล้วเช็ดมันกับเครื่องแบบที่ตนเองสวมราวกับว่ามันไม่ใช่ของสูง

                แจ็กเห็นคราบขาวซึมเข้าไปในเนื้อผ้าสีดำแล้วรู้สึกหยาบช้ายังไงชอบกล หน้าแดงกับภาพที่เห็น

                ชั่วขณะหนึ่ง เราไม่ได้พูดอะไรกันต่อ กาเบรียลกลับไปเช็ดตัวเขาอีกรอบ ส่วนแจ็กก็ได้แต่นั่งหอบ อกกระเพื่อมขึ้นลงระหว่างที่เขาเช็ดตัวให้ ทำความสะอาดเขาหมดจดแม้กระทั่งเท้า ไม่มีเสียงใดอื่นในห้องนอกจากเสียงบิดน้ำเป็นครั้งคราว และเสียงหายใจไม่เป็นจังหวะของแจ็ก เมื่อเสร็จสรรพทุกอย่าง กาเบรียลก็เอาถังน้ำและผ้าขนหนูไปเก็บที่

                เมื่อเขาเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง เขาก็พูดว่า “พรุ่งนี้ เราจะปล่อยนายออกไป”

                และนั่นทำให้แจ็กชะงัก พูดไม่ออกไปชั่วครู่ “หา?!”

                “ฉันพูดไม่ชัดเหรอ”

                “พวกนาย.. อะไรวะเนี่ย ถอนเขี้ยวฉัน ประทับตาประหลาด ๆ ให้ฉัน อ่านไบเบิลให้ฟัง แล้วก็.. มีเซ็กส์กับฉัน?”

                “นั่นฟังดูครบนะ”

                “เป้าหมายของนายคืออะไรกันแน่?”

                กาเบรียลเอียงคอ “ฉันทำทุกอย่างที่ต้องทำไปหมดแล้ว”

                “ซึ่งก็คือ…?”

                ไม่ตอบ

                “สำหรับคนที่ถูกขัง ฉันนึกว่านายจะดีใจเสียอีกที่ถูกปล่อย” กาเบรียลพึมพำ

                ..ก็จริงของเขา ทำไมแจ็กถึงไม่ดีใจก่อนเลยเป็นปฏิกิริยาแรกนะ “ก็ฉันไม่เข้าใจนี่หว่า”

                “ไม่มีอะไรสลับซับซ้อนให้ต้องเข้าใจ” เรเอสบอก “นายทำผิดบนพื้นที่ภายใต้การดูแลของฉัน นายได้รับการลงโทษสาสมกับคดีที่นายก่อ ฉันทำทุกอย่างภายใต้อำนาจของฉันเพื่อให้แน่ใจว่านายจะไม่ทำผิดอีก และแล้ว.. นายก็ถูกปล่อย”

                “เขี้ยวฉันอาจจะงอกใหม่” แจ็กบอก “ฉันอาจจะไปกัดใครอีก”

                “อาจจะ”

                “ฉันอาจจะคลั่งเลือดอีก ฉันอาจจะ–”

                “ทำไมนายพูดเหมือนนายอยากโดนขัง?”

                “ฉันไม่ได้อยาก–” แจ็กกัดริมฝีปาก “เออ ก็ได้ ช่างมัน ดีใจจัง อิสรภาพ เย่”

                “ก็แค่นั้น” กาเบรียลก้าวเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน “ฉันคงจะคิดถึงนาย”

                แจ็กอยากจะพูดกวนประสาทตอบกลับ วาจาท้าทายที่ทำให้หน้าหล่อ ๆ บูดบึ้ง อยากจะทำสักอย่าง

                แต่ก็ทำไม่ได้เพราะตนเองถูกจูบ

                มันเป็นรอยจูบนุ่มนวลที่เผลอทำให้แจ็กหลับตาและถอนหายใจเคลิบเคลิ้ม ริมฝีปากนุ่มและลิ้นอุ่น ๆ ตวัดลิ้มรสเขาไม่รู้จบ มันคงมีแต่รสของเลือด ทำให้กาเบรียลได้รู้จักรสชาติของตนเอง แต่นั่นดี นั่นไม่เป็นไร เพราะถ้ากาเบรียลรสชาติดีเท่าที่เขารู้สึก จูบนี้คงไม่ต่ำไปจากสวรรค์ เราผละออกจากกันชั่วครู่เพียงเพื่อที่จะโน้มเข้าหากันอีก ศีรษะเอนตามองศาของกันละกัน

                เมื่อกาเบรียลผละออก น้ำลายของแจ็กยังเชื่อมโยงกับริมฝีปากเขาอยู่เลย และกาเบรียลขำ เสียงหัวเราะเหมือนระฆังเสียงใส ยกแขนเสื้อตนเองมาเช็ดปาก ไม่เกรงกลัวคิดจะรักษาความศักดิ์สิทธิ์ของเครื่องแบบเลยแม้แต่น้อย

                แจ็ก ไม่รู้ทำไม รู้สึกใจหาย

                “ลาก่อน” เขาพูด

                แล้วทิ้งให้แจ็กถูกขังไว้อย่างนั้น รออิสรภาพที่กำลังจะมากับเช้าวันใหม่ เปลือยกายและสับสน

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s