Dead Man Walking (1)

Title: Dead Man Walking
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison 
Rating: T?

Warning: มีการพูดถึงยาเสพติด สุรา และบุหรี่ มีการพูดถึงการฆ่าฟัน พูดถึงศพนิดหน่อย

                กาเบรียลอายุสิบแปดตอนที่เขาเจอกับ ‘แด๊ดดี้’

                คิดว่าไอ้หมอนี่เป็นไอ้งั่งมาตลอด เท่าที่ได้ยินจากปาปี้ของเขามา หัวหน้าแก๊งม็อบสเตอร์ประเภทไหนอยากให้คนอื่นเรียกตนเองว่าแด๊ดดี้กันนะ แต่กาเบรียลเดาว่ามันคงเป็นกรณีเดียวกันกับ ‘ก๊อดฟาเธอร์’ หรืออะไรเถือกนั้น ใช่ว่าเขาจะบ่นได้ พ่อของเขาเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน กับตำแหน่งหรูหราของ เอล เรย์ ประดับตัวเขาทุกที่ที่เขาย่างก้าว รวมถึงอินดีแอน่า

                กาเบรียลจำได้ลาง ๆ ว่าเขาถูกลากมายังรัฐนรกนี่เพราะต้อง ‘ดูงาน’ เพราะเขาต้อง ‘เข้าใจว่าปาปี้ทำงานยังไง แกจะได้บริหารแก๊งได้ตอนที่ฉันตายไป เข้าใจรึเปล่า นินโญะ?’ กาเบรียลจำได้ว่าเขาเบื่อ นั่งอยู่บนโต๊ะสังสรรค์ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย พยายามหัวเราะแห้ง ๆ ให้กับมุกตลกอะไรก็ไม่รู้ของอาชญากรที่น่าจะมากความสามารถ แต่ห่วยสิ้นดีเมื่อมาถึงเรื่องคารม พ่อของเขากำลังคุยกับคนของแด๊ดดี้ หัวเราะชอบใจกับมุกวงในที่คนมีอำนาจเท่านั้นถึงจะเข้าใจ ทุกคนสูบซิการ์ ดื่มเหล้า พ่อของเขาพ่นควันดุจสิงห์ แต่กาเบรียลแตะไม่ได้สักอย่างบนโต๊ะ นอกจากผ้าปูโต๊ะน่ะนะ โดยรวม มันไม่ใช่ยามค่ำที่ดี

                และแล้ว แด๊ดดี้ ก็ปรากฏตัว

                กาเบรียลรู้ว่าใช่เขาแน่ เพราะทั้งห้องเงียบกริบทันทีที่เห็นเขา เสียงเฮฮาจางหายจนแทบจะสลายไปกับอากาศ เหลือแต่ฝีเท้าหนักอึ้งของชายผู้กำอินดีแอน่าไว้ในกำมือ กาเบรียลเขย่งตัวจากเก้าอี้สุดชีวิต พยายามมอง โดนพ่อตุบเข้าที่ไหล่ แต่ก็ไม่หยุด จนกระทั่งเขาเห็นร่างของชายตรงประตูห้อง ชายผู้แทบจะดึงดูดแสงไฟจากโคมระย้าเจียระไนไปไว้ที่เขา

                … เขาไม่ได้สวมสูท นั่นเป็นสิ่งแรกที่กาเบรียลสังเกต เมื่อเทียบกับชุดสูทสั่งตัดราคาแพงของพ่อกาเบรียล ผ้าเช็ดหน้าพับสวยหรูในกระเป๋าเสื้อ กระดุมข้อมือรูปกะโหลก– แด๊ดดี้มีแค่เสื้อกล้ามซ้อมเมียที่วาดทับอกแกร่ง เต็มไปด้วยขนสีหงอก กางเกงลายพราง และรองเท้าบูทที่เขรอะได้ใจ เขาสวมสร้อยด็อกแท็ก มีรอยสักรูปเหยี่ยวบนต้นแขน โกนเคราไม่สะอาด และผมสีทองก็พ่ายแพ้ให้กับสีเงินจนความหงอกรุกรานศีรษะไปเกือบครึ่ง ตาฟ้ามืดหม่นน่าดูเมื่อจ้องมาทางโต๊ะของเรา

                กาเบรียลนั่งลงอย่างหงอย ๆ

                “มี เร” แด๊ดดี้กล่าว เข้ามาจุมพิตพ่อกาเบรียลบนหลังฝ่ามือ มองพ่อหัวเราะชอบใจ

                ทั้งสองนั่งลงคุยกัน ดื่มสุรา สูบบุหรี่ เสน่ห์แบบถ่อย ๆ ของแด๊ดดี้– ผู้เขามารู้ทีหลังว่าชื่อ แจ็ก มอร์ริสัน– เข้ากับความหรูหรา หนังสัตว์–ฟันทอง–ของนำเข้า อย่างพ่อได้แนบเนียน นั่นเป็นเอกลักษณ์ของคนมีอำนาจกระมัง มีแรงโน้มถ่วงรอบกายในแบบที่คนอื่นไม่มี โคจรในแวดวงที่แตกต่างออกไป สามารถวางตัวเช่นใดก็ได้แล้วก็ยังมีคำว่า: ดุดัน อยู่ใต้คำบรรยายเสมอ

                กาเบรียลมัวแต่… จ้อง ปฏิกิริยาของเขาในตอนนั้นเทียบได้กับมนุษย์ถ้ำที่พึ่งเคยเห็นไฟเป็นครั้งแรก ตื่นตาตื่นใจและออกจะผวาดผวานิด ๆ  เพราะนี่คือ แจ็ก มอร์ริสัน ฉายาบ้าบอแด๊ดดี้ คนที่ควบคุมการค้ายาไอซ์ทั้งหมดในอินดีแอน่า มีแล็บยาไอซ์เยอะกว่าจำนวนเศษเหรียญย่อย ชายคนนี้เป็นผู้ลักลอบแรงงานเถื่อน อาวุธ เข้ามาในอินดีแอน่าดุจเล่นมายากล 

                และเขาช่างดู…

                แย่

                เขาดูแย่เหลือเกินอ้ะ โอ้ พระเจ้า หมอนี่ไม่รู้จักคำว่าฝักบัวหรือ แล้วกลิ่นเครื่องเทศที่มาจากตัวเขานั่นเป็นเพราะน้ำหอม หรือเพราะเขาชอบทานอาหารอินเดียแล้วไม่แปรงฟัน บอกไม่ถูกเลย กาเบรียลกลั้นหัวเราะแทบไม่ได้ เขาเห็นหมอนี่ยกแขนขึ้นแล้ว ผ่าง ยินดีต้อนรับสู่ป่า เขาเคยชินกับความหรูหราของชีวิตมาเฟีย จนได้แต่ตะลึงงันเมื่อคนตำแหน่งสูงขนาดนี้ เป็น–

                “หน้าฉันมีอะไร ไอ้หนู?” แด๊ดดี้ถาม เคือง ๆ ปากคาบซิการ์ไว้เหมือนตั้งใจจะโชว์ความคมของฟัน

                “จริง ๆ ก็มีนะ” และ ผะ–เอิ้น เผอิญ กาเบรียลตอนนั้นชอบเอาเท้ายัดเข้าปาก “นี่มีดโกนหนวดนายพัง หรือว่านายโกนหนวดไม่เป็น ฉันรู้ว่าคนเขาเรียกมันว่า ‘เคราเงาห้าโมง’ แต่ดู ๆ แล้ว ของนายน่าจะสักช่วงหัวค่ำเห็นจะได้–”

                เขาคิดว่าตนเองตลกมาก

                พ่อไม่เห็นด้วย

                หน้าของกาเบรียลแทบจะทำให้โต๊ะมีรอยบุบเป็นรูปสันจมูกเมื่อพ่อทุบเขาเต็มแรง

                “ขอโทษที แจ็ก” พ่อพูด ยังคงกดหัวเขาไว้อยู่ “ลูกฉันเป็นโรคชอบพูดอะไรมั่ว ๆ เพื่อลองดูว่าอะไรจะเกิดขึ้น”

                “ไม่ใช่ว่าเราทุกคนเป็นหรอกหรือ?” แจ็กเปลี่ยนเรื่อง ตลกกลบเกลื่อนทำลายบรรยากาศ

                ทุกคนหัวเราะ ขำตายแหละ

                กาเบรียลเงยหน้ามาอย่างช้า ๆ พร้อมเลือดกำเดา “พูต้า”

            พ่อขู่คำราม “นินโญะ…”

                เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรเหมือนกัน พอมาลองนึกย้อนดูแล้ว แต่บางอย่างในตัวแด๊ดดี้กรีดร้องให้เขาแหย่

                “สภาพนายแย่สิ้นดี” เขาพูดตามตรง

                แจ็กเลิกคิ้ว “และนายก็เกือบจะหลอกคนอื่นได้ว่าตนเองโตแล้วด้วยชุดสูท”

                กาเบรียลยกมือขึ้นจับเนกไทของตนเองด้วยความหวาดหวั่น เสียความมั่นใจขึ้นมาทันใด รู้ว่ามันไม่ใช่เงื่อนราคาแพงแบบที่พ่อพยายามสอนให้เขาผูก แจ็กมองเขา แสยะยิ้มรอบซิการ์ แล้วไม่พูดอะไรต่อ กาเบรียลได้แต่ใช้เวลาที่เหลือ จ้อง สังเกต และคิดว่าเขารู้สึกอยู่เหนืออีกฝ่ายมากแค่ไหน มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาด แต่เขารู้ทันทีที่ได้มองตาของอีกฝ่าย

                ว่าสักวัน เขาจะได้ชายคนนี้เทียบเท้าบนเข่าสองข้าง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

                และมันเป็นความมั่นใจที่ทำให้เขายิ้มแสยะ สุขใจพอที่จะเงียบไม่พูดอะไรต่อตลอดค่ำคืน

 




 

                12 ปีต่อมา

            “เอ็งหมายความว่ายังไงมันตายแล้ว?!

            เจสซี่ แมคครี มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เคี้ยวไม้จิ้มฟันเหมือนมันเป็นหญ้างั้นแหละ “เขาตายแล้ว”

                กาเบรียลลุกพรวดอยู่เหนือบัลลังค์หลังโต๊ะทำงาน อ้าปากค้าง “ได้ยังไง?! ตั้งแต่เมื่อไหร่?!”

                “เมื่อวานซืน แก๊งมอร์ริสันมีการต่อสู้แก่งแย่งตำแหน่งหัวหน้า พวกมันสู้กันจนแล็บยาไอซ์ระเบิด ไม่มีใครพบแม้แต่ซากหูของแด๊ดดี้ ท่าทางเราจะได้พ่อคนใหม่ในอินดีแอน่าเร็ว ๆ นี้” แมคครีรายงานต่อ ไม่ลืมที่จะลงท้าย “มี เร”

                กาเบรียลค่อย ๆ ล้มตัวลงนั่งลงที่เดิม น่าจะเรียกว่าไหลมากกว่า หลังลื่นลงจากพนักพิงหนังสัตว์อย่างดีจนเกือบจะสไลด์ตกไปใต้โต๊ะทำงาน ถ้ายกเข่าทรงตัวไว้ไม่ทัน เขารู้สึกเหมือนแอทลาสผู้พึงได้สัมผัสน้ำหนักของโลกจริง ๆ ก็๖อนที่ทำมันร่วงลงจากไหล่ น้ำหนักมหาศาลของความเป็นจริงร่วงโรยลงร่าง และกาเบรียลไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับมัน

                “เขาตายไม่ได้…” กาเบรียลอ้าปากพะงาบ ๆ “ฉันยังไม่ทันได้… ฉันควรจะเป็นคนฆ่ามัน!”

                “ผมไม่ยักรู้ว่าเราเป็นศัตรูกับอินดีแอน่า” แมคครีขมวดคิ้ว “นึกว่าเราเป็นพันธมิตรกันห่าง ๆ “

                “ฉันวางแผนอยู่ว่าจะโจมตีพวกมัน!” เอาเข้าจริง มันเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำมาตลอดตั้งแต่พ่อตายและได้– เนื่องจากไม่มีศัพท์อื่นที่เหมาะสมไปกว่าในครอบครัวเรเอส– ขึ้นครองราชย์ ได้แต่นั่งหลังขดหลังแข็งคิดวิธีประกาศศึกข้ามรัฐกับหมอนั่น

                “…ขออนุญาตพูดอย่างอิสระ?”

                กาเบรียลซบใบหน้าลงบนสองมือ หายใจผ่านร่องนิ้ว “ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แกต้องการคำอนุญาต”

                “ตอนที่ผมไม่อยากให้คุณใช้อำนาจสั่งให้ผมหุบปาก”

                “เชิญ”

                “ทำไมคุณถึงมี…ปม กับแด๊ดดี้นัก”

                ไม่รู้สิ คำตอบว่า อ๋อ ฉันต่อปากต่อคำกับมันครั้งหนึ่งตอนอายุสิบแปดบนโต๊ะสังสรรค์ ไม่ค่อยสร้างสรรค์เท่าไหร่ กาเบรียลเงยหน้าจากมือช้า ๆ ริมฝีปากพึมพำคำตอบออกไปก่อนจะได้พิจารณาว่ามันเหมาะสม “ไม่รู้ มันเป็น…เหมือน.. โชคชะตา”

                “โชคชะตาของคุณ” แมคครีพูดทวนเสียงต่ำ

                “ฉันมีภาพในหัวเสมอว่าสักวันฉันจะเอาชนะมันในการต่อสู้..”

                “เขาก็ตายไปแล้วนี่ คุณไม่ดีใจเหรอ?”

                “ฉันไม่ได้ฆ่ามันนี่” กาเบรียลเถียง “ฉันไม่ได้ทำให้จักวรรดิของมันถล่มถลายลงมากองแทบเท้า.. แล้วเดี๋ยวฉันต้องทำงานกับไอ้หอก– แด๊ดดี้คนใหม่ที่ไหนก็ไม่รู้– ที่จะต้องขึ้นแทนมัน ต้องคุยกับไอ้เวรนั่นเรื่องถิ่นฐานอีก เวรกรรมฉิบหาย”

                “ถ้าคุณถามผมนะ”

                “อะไร”

                “โชคชะตาไม่มีจริง” แมคครีพูด “มันมีสิ่งที่คุณต้องการ มีโชค และ– เอ้อ แด๊ดดี้ของเราก็โชคไม่ดีเอาเสียเลย”

                เหอะ ไม่ต้องบอกกาเบรียลซ้ำหรอก เขาพยายามคิดภาพการต่อสู้อยู่ จับพลัดจับผลูเช่นไรมันถึงได้ไปเกิดลูกหลงในแล็บยาไอซ์ แล้วทำอีท่าไหนมันถึงระเบิดเป็นจุลจนศพเหลือแต่ซากแดง ๆ เหมือน..ซอสพิซซ่า (แหวะ เปรียบได้แย่ เขาคงกินพิซซ่าไม่ลงไปอีกนาน) นั่นเป็นการตายแบบที่มอร์ริสันต้องการรึเปล่า ถ้าจะตาย ก็ต้องตายให้มันเสียงดังตู้มใช่ไหม

                ไม่อยากจะเชื่อเลย

                แจ็ก มอร์ริสันตายแล้ว

 




 

                5 ปีถัดมา

            ว่ากันว่า เจสซี่ แมคครี มีโชคของปีศาจ

                เขาไม่เคยแพ้ในเกมการพนัน ไม่เคยมีใครจับได้ว่าเขาโกงชะตาอย่างไร และเมื่อมาถึงการดวลปืน คนที่สามารถเดินกลับบ้านพร้อมร่างกายไร้รูรั่วก็มีแค่เขาคนเดียว ผมไม่คิดว่าผมตายได้ เจสซี่เคยพูด ในขณะที่เขานอนเลือดอาบแขนขาดไปข้างอยู่กับพื้น อมตะ ไร้เทียมทาน เพียงเพราะว่าเทพธิดาแห่งโชคแย้มยิ้มให้เขาเสมอ เป็นสถานะที่คนเราได้มาตั้งแต่เกิดเท่านั้น

                แต่เขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะโชคดีจนกระทั่งได้เห็นผีมาก่อน

                ชายหน้าประตูบ้านเขาไม่ใช่ใครอื่นใดแน่นอกจาก แจ็ก มอร์ริสัน แต่ว่านั่นเป็นไปไม่ได้ แจ็ก มอร์ริสัน ตายไปแล้ว ถูกระเบิดไปกับแล็บยาไอซ์ ส่วนหนึ่งของราชวังยาเสพติดที่เขาปกครองในอินดีแอน่า สงครามของการแก่งแย่งอำนาจทำให้มอร์ริสันตายไปกับความรุ่งเรืองที่เขาเคยมีในอดีต มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมายืนอยู่หน้าบ้านเจสซี่ แต่เขาก็อยู่นี่แล้วไง

                เขาเปลี่ยนไป เจสซี่สังเกต ราวพึ่งกลับมาจากนรก มีรอยแผลเหวอะหวะเต็มใบหน้าเขา ที่เด่นชัดสุดคือรอยกรีดเป็นเส้นแทยงบนผิวและริมฝีปาก ที่เหลือเป็นเหมือนรอยไหม้และริ้วรอยขีดข่วนเล็ก ๆ ประดับประดาผิว ดวงตาสีฟ้าของเขาซีดลง เหมือนจะบอด และเคราของเขาก็หนาเหมือนไม่ได้โกนมาหลายวัน เขาเคยโทรมแล้วนะ แต่ตอนนี้โทรมยิ่งกว่า

                “…แหม แหม แหม” แมคครีผิวปาก “ดูซิว่าใครมาอยู่หน้าประตูบ้านฉัน”

                แม้แต่เสียงของเขายังเปลี่ยนไป เปล่งจากลำคอคล้ายคำรามเมื่อเขาพูดกับแมคครี “นายรู้ว่าฉันเป็นใคร”

                “แจ็ก มอร์ริสัน จะไม่รู้ได้ยังไง” แมคครีเลิกคิ้ว “แค่ไม่ยักรู้ว่านายยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่ว่านายตายไปแล้วรึ คู่หู?”

                “ไม่ตายสนิท” มอร์ริสันตอบ “ฉันมีเรื่องจะขอให้ช่วย”

                และไม่ใช่ว่านั่นน่าสนใจหรอกหรือ อดีตราชันย์แห่งอาณาจักรอาชญากรรม คลานกลับมาหาเขาและร้องขอความช่วยเหลือ แมคครีไม่ได้อยู่ในสถานะนี้มานานแล้ว– เป็นฝ่ายถูกขอให้ช่วยแทนที่จะถูกสั่งไปปฏิบัติภารกิจ เขาพอจะเข้าใจว่าทำไมคนถึงชอบมีอำนาจนัก เมื่อคุณได้มายืนอยู่ตรงเงาของความยิ่งใหญ่ คุณคงจะเข้าใจ เหมือนแมคครีตอนนี้นี่ไง

                “เกรงว่าจะช่วยไม่ได้มาก สหาย” เขาสารภาพ “ไม่ได้รับงานอิสระแล้ว ฉันเป็นคนมีเจ้านาย”

                “นั่นล่ะที่ฉันต้องการให้นายช่วย” มอร์ริสันบอก

                โอ้ ไม่นะ…

                “ฉันอยากเข้าพบ เอล เร”

 




 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s