Ravage Him (8)

Title: Ravage Him
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison 
Rating: E

Warning:  EXTREMELY DUBIOUS CONSENT (กาเบรียลวางแผนไว้แล้ว/สมยอมให้มันเกิดขึ้น แต่แจ็กไม่ได้สนใจในเรื่องนั้น), Blood, Blood As Lube, Anal Sex, Slight Gore, Mental Manipulation. Semi-Public Sex, Exhibitionism, Gaslighting 

                เมื่อแจ็กมาถึงหน้าโบสถ์อีกครั้ง– เห็นความใหญ่โตรโหฐานและความหรูหราในโครงสร้างของมัน– ก็ปาไปสามวันแล้ว มันเป็นเวลาตกเย็น ผู้คนออกันอยู่หน้าโบสถ์ กำลังแยกย้ายกันกลับบ้านหลังจากพิธีกรรมยามเย็น มันมีคนเยอะมาก เสียงหัวใจของทุกคนเต้นประสานเสียงไปอย่างพร้อมเพรียงกัน ตึก ตึก แต่แจ็กไม่สน ครั้งแรกในช่วงเวลาชั่วนิรันดร์ สิ่งตื้นเขินอย่างชีวิตจิตใจไม่ยั่วยวนให้เขาเสียสติ เพราะพวกมันมีแต่เลือดชั้นต่ำ ไม่เหมือนบาทหลวงของเขา ไม่วิเศษสูงส่ง บริสุทธิ์เท่า

                กาเบรียลยืนอยู่หน้าประตูโบสถ์ที่เปิดกว้าง กำลังกล่าวบอกลาเหล่าศาสนิกชน รอยยิ้มพิมพ์ใจบนใบหน้า จับมือถือแขนกับหญิงชราท่าทางเปราะบาง แต่ก็ยังอุตส่าห์หาเวลามาเข้าโบสถ์ ใกล้ขนาดนี้ แจ็กสามารถได้กลิ่นเขา ห่างไกลไปแค่เอื้อม เขาช่างรูปหล่อเหมือนวันแรกที่แจ็กเห็นเขา แต่วันนี้กระดุมเสื้อคลุมของเขาปิดสนิท แนบชิดกับร่างของเขาจนเห็นส่วนโค้งเว้า

                แจ็กผลักทุกคนที่อยู่ในหนทางให้หลบไป ได้ยินเสียง ว้าย! และ เฮ้ย! ร้องโวยวาย แต่เขาหาได้สนไม่ สายตาของกาเบรียลละจากหญิงชรามาหาเขาในที่สุด สีน้ำตาลที่แจ็กหลงใหลมาตลอด เขาเลิกคิ้ว เหมือนประหลาดใจที่เห็นแจ็ก

                แต่เขาจะประหลาดใจได้ยังไง คงวางแผนเอาไว้หมด คงคิดเอาไว้เสร็จสรรพ

                สิ่งแรกที่เขาทำคือใช้มือบีบเข้าที่คอกาเบรียล ได้ยินเสียงเจ้าปีศาจร้องท้วง เฮ้ย แล้วลากกาเบรียลเข้าไปในโบสถ์

                ไม่สนสายตาฝูงชน ไม่สนเสียงฮือฮา เขาถูลู่ถูกังลากกาเบรียลไปตามแรง และประหลาดใจที่เห็นกาเบรียลก้าวเท้าถอยหลังโอนอ่อนตามแรง อาจจะเพราะกลัวล้ม อาจจะเพราะเขาวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว แจ็กไม่รู้ เขาฟาดร่างกาเบรียลงบนพระแท่นบูชา มองดวงตาของบาทหลวงจ้องเขาเหมือนนกฮูก แทบไม่กระพริบ มือของแจ็กยังอยู่บนคอเขา

                ณ จุดนั้น สติสัมปชัญญะของแจ็กเริ่มจะพร่ามัว ผิดถูกดีชอบลอยออกไปนอกหน้าต่าง เขามัวแต่หงุดหงิดอยู่ว่ากาเบรียลสวมเสื้อผ้ามากเกินไป เครื่องแบบของเขาคอสูงปิดซอกคอ แขนยาวปิดเนื้อหนัง เสื้อคลุมตอนนี้ติดกระดุมปิดสนิทจนมองเห็นเรือนร่างเป็นแค่ผืนผ้าสีดำ มันไม่มีส่วนไหนให้แจ็กกัด และเขาต้องการที่จะกัด มากกว่าสิ่งใดทั้งหมด

                สิ่งแรกที่เขาทำก็เลยเป็นการกระชากเสื้อคลุมบาทหลวงของอีกฝ่ายออก เม็ดกระดุมปลิวว่อนตามแรงเหนือมนุษย์ของแจ็ก มันเปิดเผยออกให้เห็นเสื้อสีขาวตัวบางที่กาเบรียลสวมภายใต้ กางเกงที่รีดมาอย่างดีของเขา หน้ามืดตามัว แจ็กกระชากกางเกงเขาลงก่อนเป็นอย่างแรก รองเท้ากับถุงเท้าของเขากระเด็นหลุดตามแรงถูลู่ถูกัง ดิ้นรนที่จะเปลื้องผ้าบาทหลวง

                เขาได้ยินเสียงประตูปิด เขาได้ยินเสียงรองเท้าอันเป็นเอกลักษณ์ของปีศาจ จากนั้น เสียงปืนเตรียมเหนี่ยวไก

                “ไม่เป็นไร เจสซี่” อยู่ดี ๆ กาเบรียลก็พูดขึ้น เสียงของเขาสะท้อนในห้องโถง “ฉันไม่.. ฉันไม่เป็นไร”

                “คุณแน่ใจนะ–”

                “ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไง”

                แจ็กไม่สนใจจะหันไปมองปฏิกิริยาของเจสซี่ เขาสนมากกว่าที่ในที่สุดก็ได้เห็นเนื้อ เห็น ผิว เขายกขากาเบรียลขึ้นพาดบ่า และหันหน้าไปเริ่มเคี้ยวเนื้อตรงน่องเขาทันทีดุจอาหารรสโอชะ ต้องการที่จะฉีกเนื้อจนกว่าเลือดข้างใต้จะผุดขึ้นมาเหมือนน้ำใต้ดิน เขาน่าจะเกร็งกรามแรงไป กระชากมากเกิน เพราะรู้ตัวอีกทีเขาก็มีเนื้อก้อนใหญ่ในปาก เลือดจำนวนมากทะลักตาม

                กาเบรียล– สาบานต่อพระเจ้า– คราง

            แจ็กถุยเนื้อในปากลงพื้น เพื่อที่ตนเองจะได้หันไป ดื่ม ดื่ม ดื่ม กลืนกินความเป็นเรเอสลงคอ แก่นแท้ของการมีชีวิต ทุกลิตรของความศักดิ์สิทธิ์ ไหลผ่านลิ้นให้เขาลิ้มรสแค่ชั่วครู่ก่อนจะถูกกรอกลงคอ ตะกละตะกลามสมกับเป็นคนกระหาย เขาอยากจะดื่มด่ำกับมันมากกว่านี้ แต่สิ่งเดียวที่ต้องการคือดับความอยากในร่างกาย ดับความทรมานที่กำลังฆ่าเขาทั้งเป็น

                เขาดื่มอยู่นาน นานจนเจสซี่เริ่มส่งเสียงไม่พอใจด้วยความเป็นห่วง นานจน เมื่อมองกาเบรียลอีกครั้ง เขาชักจะเริ่มซีด อย่างน้อยริมฝีปากของเขาก็ซีด สั่นระริกขณะที่เขาหายใจเข้า–ออกรวยริน ดูดลงบนนิ้วตนเองอย่างหวาดหวั่น แจ็กดื่ม เขาดื่มจนเขากลับมามีกำลังวังชา รู้สึกแข็งแกร่งเหมือนคืนในเมืองวันนั้น แต่ความอยากก็ยังไม่ดับหายไป เขายังอยาก…

                ตัณหาทิ้งตัวในท้องมืดหม่นและหนักแน่นราวตะกั่ว เขาต้องการมากกว่านี้

                แจ็กกระชากกางเกงชั้นในกาเบรียลออก

                “เฮ้ย เฮ้ย–” เจสซี่ตะโกน ก้าวเข้ามาใกล้แท่นบูชา

                “หลบไป เจสซี่!”

                “แต่–”

                “ฉันไม่เป็นไร!” กาเบรียลยืนกราน จากนั้น เสียงเบากว่า “ฉันไม่เป็นไร ปล่อยเขาไป…”

                แจ็กที่มีสติกว่านี้ คงจะหยุด คงไม่ปลดเข็มขัดตัวเองออกจนมันร่วงหล่นลงไปกระทบพื้นพร้อมเสียงของโลหะ คงจะหันไปมองเจสซี่ อับอายสายตาของอีกฝ่ายบ้าง แต่เขาไม่มีความอดทนมากมายขนาดนั้น ทำแค่ปลดกางเกงลงมากพอที่ตนเองจะเป็นอิสระ พบว่าตนเองตื่นตัวเต็มที่ ใช้อีกมือหนึ่งแยกแก้มก้นของกาเบรียลออก แค่มากพอที่เขาจะเห็นเป้าหมาย      

                เมื่อแจ็กแทรกตัวเข้าไป เอาบาทหลวงบนแท่นบูชา กาเบรียล… หยุด

                เขาเงียบเฉียบ ไม่พูดอะไรอีกเลย ทั้งร่างกระตุกเฮือก!ไปตามแรงขยับของแจ็กเมื่อเขาเริ่มกระแทกเข้า–ออก แต่ทั้งลำตัวเหมือนจะเกร็งแน่น กล้ามเนื้อของเขาขืนแรงฝืดเคือง แจ็กรู้สึกถึงเขาตอดรัดรอบขนาด และกลั้นเสียงครางไว้ในร่างไม่ไหว ถึงแม้กระบวนการจะผ่านไปอย่างยากเย็นโดยมีแค่เลือดแห้ง ๆ เป็นหล่อลื่น กาเบรียลก็ยังรู้สึกวิเศษ เหมือนสวรรค์ นุ่มราวผ้าไหมข้างในร่าง และแจ็ก… เสียสติ เขาหลุดออกจากตัว ได้เห็นสิ่งที่ร่างตนเองทำ แต่ไม่ได้เป็นตัวควบคุมมัน

                ได้แต่มองท่านบาทหลวงน้ำตาร่วงทีละหยดเมื่อถูกกระแทกเข้าไปในร่าง ริมฝีปากอ้าค้างเป็นตัว ‘โอ’  เขาคงจะยังปรับตัวเข้ากับความเจ็บปวดมหาศาลไม่ทัน ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้ดีเท่าที่เขาต้องการจะควบคุมมัน

                 แจ็กเอาเหมือนสัตว์ สะโพกขยับรัวเร็วเอากาเบรียลด้วยแค่ไม่กี่นิ้ว ไม่ถอนตัวออกจนสุด ต้องการจะอยู่ภายในความอบอุ่นของอีกฝ่ายเกินกว่าจะแยกออกมา และขยับรุนแรงโดยไม่สนใจความสุขสมของคนใต้ร่าง เจสซี่ส่งเสียงข้างหลังเหมือนเขากำลังจะป่วย และเชื่อเถอะ แจ็กไม่โทษเขา กาเบรียลขยับตัวเหมือนอยากจะหนี แต่แจ็กกดคอเขาไว้

                อีกมือหนึ่งยังคงจับขาเขาพาดบ่า รั้งร่างเข้ามาใกล้แนบชิด ยกตัวเข้าขึ้นจนก้นลอยจากแท่นบูชา

                นี่แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่?

            แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่?

            “อา…”

                เสียงครางของกาเบรียลช่างชวนป่วย เสียงเล็กน้อยราวกระซิบที่แทบไม่ได้ยินเหนือเสียงเนื้อเสียดสีเนื้อ

                มันรู้สึกเหมือนผ่านไปเป็นเดือน ๆ เป็นปี ๆ แต่จริง ๆ แล้วก็คงเป็นแค่ไม่กี่วินาทีก่อนที่แจ็กจะถึงจุดสุดยอด แต่งแต้มภายในร่างของกาเบรียลด้วยน้ำรักของเขา สีขาวขุ่นของมันปนเปื้อนกับเลือดที่ไหลจากการฉีกของวงแหวนกล้ามเนื้อ แจ็กถอนตัวออกพร้อมเสียงแฉะที่น่ารังเกียจ เหมือนหมาติดเป้งหลุดออกมาดัง โพละ จากนั้นเขาก็เซไปข้างหลัง แล้วก็…

                …แทบจะร่วงลงไปนั่งกับพื้น ถ้าทรงตัวเอาไว้แทบไม่ทัน ได้แต่มองสิ่งที่ตนเองทำลงไป

                “นายทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้” แจ็กพูด ก่อน เพราะเขาต้องหาคนโทษสักทาง

                “…ฉันไม่ได้ทำอะไรสักกะหน่อย” กาเบรียลพึมพำ ยังนอนอยู่บนแท่นบูชา “นายเข้ามาเองนะ”

                “ฉัน–”

                “ฉุดฉัน กดฉันลงบนแท่นบูชา จำไม่ได้เหรอ”

                “นายวางแผนมันไว้ทั้งหมด! ฉันคงไม่ทำอะไรแบบนี้ถ้าฉันไม่เสียสติ ถ้าฉันไม่– ถ้านายไม่–”

                กาเบรียลเริ่มคราง

            แจ็กผวา ไม่เข้าใจว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น แต่แล้วเขาก็เห็น กาเบรียลลดมือลงต่ำเพื่อที่จะได้แทรกนิ้วเข้าร่างตนเอง นิ้วชี้กับนิ้วกลางค่อย ๆ สอดเข้าไปในช่องทางที่พังยับเยินของตนเอง กวนน้ำกามและเลือดตรงนั้นเล่นจนมันทะลักออกมานองบนแท่นบูชาเป็นแอ่งขนาดย่อม เขาสอดนิ้วเข้าออก จังหวะนุ่มนวลกว่าแจ็กมาก บรรเทาอาการเจ็บปวดเมื่อชั่วครู่นี้

                “นายไม่ให้ฉันเสร็จด้วยซ้ำ” กาเบรียลพึมพำ “เห็นแก่ตัว”

                แจ็กได้แต่มอง กลัวเกินกว่าจะหันหน้าหนี

                เมื่อกาเบรียลเสร็จ เขาหลั่งออกมาเต็มเสื้อเชิร์ตขาว เปื้อนเสื้อคลุมบาทหลวง บางส่วนของคราบขาวกระเด็นไปเปื้อนคางและเคราที่เขาเล็มไว้อย่างดี แจ็กมองเขา มองสิ่งที่ตนเองทำลงไป แล้วเริ่มสะอื้น น้ำตาทะลักออกมาหมดจนกลั้นเอาไว้ไม่หวาดไม่ไหว เขายกสองมือขึ้นปิดบากแล้วร่ำให้ เพราะเขาไม่เข้าใจอีกต่อไปว่าความวิปริตประเภทไหนกำลังเกิดขึ้นกับเขา

                ทำไมร่างกายถึงทรยศเขา ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำไมเขาถึงเสพติดสิ่งที่เขาไม่ควร

                บางทีเขาอาจจะกำลังเสียสติ

                ไม่สิ

                ทั้งโลกต่างหาก

                กาเบรียลเริ่มหัวเราะ แจ็กไม่เข้าใจว่าเขาเป็นบ้าอะไร มองเห็นความทุกข์ของแจ็กเป็นเรื่องตลกมากอย่างนั้นหรือ เขาก็เลยถาม ควบคุมเสียงตนเองไม่ให้ถูกรุกรานด้วยน้ำตา ทุกพยางค์ถูกรีดผ่านรอดไรฟัน “หัวเราะอะไรไม่ทราบ”

                “มันตลก” กาเบรียลบอก “ฉันไม่รู้ชื่อนายด้วยซ้ำ”

                ด้วยเหตุผลบ้าบอบางอย่าง แจ็กตอบ

                “แจ็ก แจ็ก มอร์ริสัน”

                กาเบรียลยิ้ม

                เขายันตัวลุกจากแท่นบูชา เดินขากะเผลกเข้ามาหาเขา แจ็กถอยหลังหนี แต่ก็หนีไม่พ้นมือที่ยกมาลูบใบหน้า

                “งั้น.. แจ็ก” เขาพูด ลมหายใจหอบแฮ่ก “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s