Monster Boyfriends (9)

Title: Monster Boyfriends
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warning: Harpy!Gabriel, Cunnilingus, Oral Sex, Squirting, Blood, Fighting

                แจ็กตื่นมาพบกับความว่างเปล่าและความหนาวเหน็บ ซึ่งพิลึกสิ้นดี เพราะเขาจำได้ว่าเมื่อคืนตนเองเข้านอนยังไง อาบน้ำสบายตัวหลังจากทำงานหนักทั้งวัน แล้วนอนลงบนเตียงนุ่ม ผ้าห่มหนา หมอนใบใหญ่ แต่พอเช้ามา ทั้งหมดที่ว่ามานั่นดันไม่อยู่กับเขา แจ็กลากขา แล้วส้นเท้าเจอแต่ฟูกนอนสาก ๆ ผ้าห่มไม่อยู่ตรงไหนให้เขาเห็น และคอก็เริ่มปวดเพราะตกหมอน

                แต่ความบัดซบของยามเช้าไม่จบลงแค่นั้น เขาอาบน้ำ กะว่ามันจะช่วยให้เขาหายง่วงหายเพลียไปได้บ้าง แต่แล้วก็หมุนก๊อกเจอแต่น้ำเย็นเฉียบจนเขาสะดุ้งตกใจลื่นก้นจ้ำเบ้า น้ำอุ่นหมด และมันจะเป็นฝีมือใครไปได้อีกล่ะนอกจากกาเบรียล คงใช้น้ำอุ่นสระปีกของตนเองอีกแล้วจนมันไม่เหลือให้คนอื่นใช้ โกรธ แจ็กนั่งโมโหอยู่บนพื้นห้องน้ำเป็นเวลานาน

                การสรุปว่า “แจ็กอารมณ์ไม่ดี” ถือว่าน้อยไป

                เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น มีกาแฟเย็น ๆ รสชาติเหมือนความผิดหวังอยู่ในมือ แล้วก็เจอกับกาเบรียล กำลัง… นี่เขากำลังพยายามทำบ้าอะไรอยู่น่ะ ห้องนั่งเล่นของเราเละเทะ ตรงส่วนที่เคยมีโซฟาและโต๊ะกาแฟถูกโละหมด โซฟาดันไปล้มกลิ้งอยู่ริมผนัง แต่เบาะของมันถูกโละออกมาวางกับพื้น เช่นเดียวกับหมอนของแจ็ก ผ้าห่มของเขา ผ้าปูที่นอนของเขา– เอาเป็นว่าหมอนทุกใบในบ้าน และทุกอย่างที่เป็นเครื่องนุ่มห่มที่กาเบรียลจะหามาได้ ถูกรวบรวมเป็นวงกลมสร้างเป็น.. รัง? กลางห้อง

                กาเบรียลเงยหน้าขึ้นมาจากรัง กระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นแจ็ก แล้วนั่นสีเข้มของความอายรึเปล่าที่แจ็กเห็น ขึ้นสูงบนโหนกแก้มของเขา ไม่น่าจะใช่ แจ็กมองเขา มองเขากำลังแผ่เสื้อยืดตัวเก่าของแจ็กลงบนกองหมอน มองปีกของเขาที่สะอาดสะอ้านจนน่าหมั่นไส้ มันดูนุ่มและแทบจะขอร้องให้คนจับ ขนนกบนหูของเขากระดิก เช่นเดียวกับขนตรงกระดูกไหปลาร้าและตามแขน ทั้งหมดเป็นสีดำสนิทที่ทำให้กาเบรียลมีรัศมีของความอันตรายที่ ปกติ แจ็กคงจะคิดว่ามันเจ๋งดี แต่ตอนนี้

                เขาทำได้แต่รู้สึกรำคาญ “นี่นายกำลังพยายามทำบ้าอะไรอยู่น่ะ”

                “แจ็ก!” กาเบรียลร้องทักเหมือนพึ่งเห็นเขาครั้งแรก “เอ่อ.. เฮ้”

                “เฮ้”

                รูมเมตของแจ็กกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “นั่งลงก่อนไหม”

                “ฉันไม่มีเวลามานั่ง เก๊บ ฉันกำลังจะไปทำงานสาย!” แจ็กตวาด รู้ดีว่าเขาไม่ควรจะขึ้นเสียง แต่ห้ามตนเองไม่ทัน เขาดื่มกาแฟจนหมด หงุดหงิดที่ตนเองต้องเดินหาที่วางเพราะโต๊ะกาแฟหายไป “แล้วนี่แจ็กเก็ตของฉันอยู่ไหน”

                “หา”

                “แจ็กเก็ตหมายเลขเจ็ดสิบหกของฉันน่ะ อยู่ไหน”

                กาเบรียลนั่งบิดตัวไปมา ขาที่เป็นอุ้งเท้ากรงเล็บของเขาซ่อนไว้ข้างหลังตัวในท่าคุกเข่า ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

                หรี่ตาลง แจ็กมองเห็นประกายสีน้ำเงินจากกองผ้า เห็นความมันวับของหนัง เขารีบคว้ามือไปหยิบ

                กาเบรียล–ด้วยเหตุผลพิลึกที่แจ็กไม่เข้าใจ– รีบเหวี่ยงมือมามาคว้าหมับ เล็บยาวของเขาจิกลงบนหนังวัวจนแจ็กเห็นรอยขูด หงุดหงิดกว่าเดิม เขากระชากเต็มแรง และกาเบรียลก็เป็นฝ่ายแพ้ต้องปล่อย ไม่งั้นเสื้อโปรดของแจ็กจะขาด

                “เอาคืนมานะเว้ย!” กาเบรียลตะโกน โมโหเดือดพล่าน

                เขาสวมแจ็กเก็ต “มันเป็นของฉัน!”

                “ฉันรู้…” อะไร ปกติกาเบรียลจะเถียงเก่งกว่านี้นะ

                ไม่มีเวลาทำความเข้าใจพฤติกรรมฮาร์ปี้ตอนนี้ แจ็กชี้นิ้วสั่ง “ฉันต้องการหมอนกับผ้าห่มของฉันคืนด้วยล่ะ!”

                พูดจบ เขาก็รีบวิ่งออกนอกประตูอพาร์ทเมนท์ ไม่อยากจะไปทำงานสายเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์

 




 

                ที่ทำงาน แจ็กใจเย็นลง เขาได้กาแฟร้อนจริง ๆ ดื่ม ๆ แล้วก็ได้อยู่ใกล้เครื่องทำความอุ่นจนเลิกหงุดหงิดกับเหตุการณ์เมื่อเช้าได้ การทำงานทำให้เขาสงบลงด้วย พิธีกรรมของการทำงานที่เขาทำได้ดีที่สุดและรู้วิธีอยู่แล้ว ระหว่างนิ้วพรมลงคีย์บอร์ด แจ็กก็นึกขึ้นได้ว่าเขาควรขอโทษกาเบรียล มันไม่ถูกต้องเท่าไหร่ที่ตวาดใส่เขาโดยไม่คิดจะถามไถ่ถึงเหตุผล

                เขาแค่หงุดหงิด ไม่ชอบที่ตนเองถูกปลุกมาด้วยความหนาว แล้วพอเหตุการณ์ซ้อนเข้ากับเหตุการณ์ ความอดทนก็เลยต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่สิ่งที่กาเบรียลทำก็ไม่ได้…ผิด เสียทีเดียว แปลก แต่ไม่ได้ผิด แจ็กไม่เข้าใจพฤติกรรมฮาร์ปี้เสียตลอดเวลา ไม่เชี่ยวชาญหรอกเรื่องพวกนี้ ปกติ เขาจะเรียนรู้มันไปทีละนิดกับการใช้ชีวิตร่วมกันเป็นรูมเมทกาเบรียล แต่ ยังไม่เคยเจออันนี้แฮะ สร้างรัง ไม่ยักเข้าใจว่าเขาทำไปทำไมในเมื่อก็มีเตียงดี ๆ ให้นอนในห้อง ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้ข้าวของแจ็กด้วย

                … เฮ้อ เขาควรจะศึกษาฮาร์ปี้มากกว่านี้ ไหน ๆ เขาก็ได้ใช้ห้องว่างของกาเบรียลเพราะคำสัญญาที่ว่า เขาเคารพ และเข้าใจ อมนุษย์ผู้อื่น แต่เมื่อตอนเช้า เขาดันโวยวายหงุดหงิดไม่เข้าท่า ทั้งหมดเป็นเพราะเขาเจอความไม่สะดวกสบายนิดเดียว

                เขาคงถอนหายใจบ่อยจนเพื่อนร่วมงานสังเกต ฮานา ซ็อง เลยหมุนเก้าอี้เข้ามาหาเขา จากโต๊ะทำงานของเธอ เป่าหมากฝรั่งแตกดังโพละ!จนแจ็กได้กลิ่นสตอเบอร์รี่ในอากาศ เธอเท้าแขนข้างหนึ่งบนไหล่เขา ถาม “เป็นอะไรน่ะ ปู่”

                เหนื่อยใจกับชื่อเล่นนั้นนิด ๆ แจ็กตอบส่ง ๆ “ฉันเปล่า”

                “รู้รึเปล่าว่าถอนหายใจบ่อย ๆ แล้วจะหมดลมหายใจ นายมีเหลือไม่เยอะแล้วนะ”

                “ฉันแค่–” มันอาจจะไม่เสียหาย ปรึกษากับเธอ ถึงแม้จะยังเป็นแค่เด็กฝึกงานและอายุน้อยกว่าแจ็กมากโข เธอก็ไมได้รู้จักเล่นอย่างเดียวจนไม่รู้อะไรเลย อาจจะรู้เยอะกว่าแจ็กด้วยซ้ำไป เมื่อมาลองคิดดูอีกที “มีปัญหา.. กับรูมเมต”

                “รูมเมต” ฮานาทวนคำ “อ๋อ พ่อฮาร์ปี้ที่นายเล่าให้ฟังน่ะเหรอ”

                แจ็กอาจจะเล่าเรื่องกาเบรียลให้เธอฟังหน่อยหลายอย่าง เช่นครั้งที่เราออกไปทานอาหารด้วยกันแล้วกาเบรียลเข้าประตูไม่ได้เพราะติดปีก หรือมุกตลกที่กาเบรียลชอบเล่นว่าเขาดีกว่ามนุษย์เพราะไม่จำเป็นต้องซื้อรองเท้า หรือความผวาของเขาเมื่อพบว่ายามอยู่บ้าน กาเบรียลไม่สวมเสื้อผ้า ก่อนจะทำความเคยชินกับความเปลือยที่ดูสุภาพกว่าที่คาดของกาเบรียล

                “เฮ้อ ฉันอิจฉาจังที่นายมีรูมเมตเป็นฮาร์ปี้” ฮานาถอนหายใจเคลิบเคลิ้ม เขย่าไหล่เขาไปมาเหมือนจะเป็นการลงโทษ “ฮาร์ปี้น่ะฮอทสุด ๆ ไปเลย! ฉันมีแม็กกาซีนฮาร์ปี้ มีแต่สาว ๆ สวย ๆ กับปีกอันเบ้อเร่อแล้วก็กรงเล็บเคลือบสี”

                แจ็กย่นจมูก “ฉันไม่อยากรู้แฟนตาซีของเธอ”

                “ก็แค่บอก” ฮานาหัวเราะ “ตกลงพวกนายมีปัญหาอะไรกัน”

                “เมื่อเช้าเขาทำตัว…แปลก ๆ มันดันมาสะกิดต่อมฉัน ฉันเลยตวาดใส่เขา”

                “ว้าย ปู่!”

                “ฉันรู้ ฉันรู้ มันแย่” แจ็กถอนหายใจอีกรอบ สงสัยว่าเขาเหลืออีกกี่ลมหายใจให้ร้องเฮ้อ

                ฮานาเคี้ยวหมากฝรั่งหยับ ๆ ไปด้วย คุยไปด้วย “เขาทำตัวแปลก ๆ ยังไงเหรอ พยายามป้อนอาหารนาย?”

                “ถ้าเป็นงั้นก็ดีสิ” แจ็กชักท้องร้อง ไม่ได้ทานอาหารเช้านอกจากกาแฟ “เขาพยายามทำรัง”

                “โอ้” ฮานาทำปากเป็นรูปตัวโอ “โอ้ววว….”

                “อะไร”

                “เอ่อ”

                “ฮานา ซ็อง อย่ามาทำให้ฉันค้าง” แจ็กรบเร้า

                ฮานายิ้มแหย ๆ “ฮาร์ปี้ทำแบบนั้นเวลาพวกเขาพบคู่ของตนเองแล้ว”

                ….

                แจ็กกดนิ้วค้างลงบนคีย์บอร์ดจนมันมีแต่คำว่า ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

 




 

                โอเค บางทีแจ็กอาจจะหงุดหงิดนิดหน่อย

                โอเค บางทีเขาอาจจะหงุดหงิดไม่หน่อย

                ความโกรธที่เขานึกว่าสงบตัวลงไปแล้วในตอนเช้าหวนกลับมาอีกครั้งดุจคลื่นยักษ์ สัดซาดเข้าร่างจนแจ็กได้แต่ยืนเปียกซก เขาหงุดหงิดจนทำเอาบรรยากาศในที่ทำงานเป็นพิษ เขาตะโกนใส่เพื่อนร่วมงาน เขาตวาดกับแม้แต่ความผิดพลาดที่เล็กที่สุด อย่างการพิมพ์ตกไปหนึ่งคำ เขากระแทกปุ่มลิฟต์จนมันค้าง เขาสูบบุหรี่เป็นปล่องควันและดื่มกาแฟเยอะยิ่งกว่า

                อะนาถึงกับมาหาเขาตอนบ่าย สีหน้าจริงจัง “กลับบ้าน แจ็ก”

                แจ็กชะงัก “หา”

                “ถ้าเธอไม่เต็มใจจะมาทำงาน ไม่ต้องมา”

                ปกติแจ็กคงจะโอนอ่อน แต่ตอนนี้เขาดันท้าทายเธอ “แล้วเธอเอาอะไรมาพูด ฉันตั้งใจ–”

                “นายโมโห นายเอาไปลงที่เพื่อนร่วมงาน แล้วคุณภาพงานนายก็ตก” อะนาชี้ไปที่หน้าจอคอม นั่นถึงจะเป็นตอนที่แจ็กสังเกตว่าเขาพิมพ์ประโยคเดิมซ้ำห้ารอบ “กลับบ้านซะ คิดซะว่าใช้วันพักร้อน พอหัวสมองปลอดโปร่งพรุ่งนี้ค่อยกลับมาใหม่”

                แจ็กก็เลยกลับ

                แต่มันไม่ช่วย เพราะตลอดทางบนรถไฟฟ้า แจ็กได้แต่คิดว่ากาเบรียลอาจจะกำลังพลอดรักกับไอ้นกที่ไหนก็ไม่รู้อยู่ ในรังที่เขาใช้ของของแจ็กมาสร้าง แล้วบางที– โอเค– ถ้าเขาแอบชอบรูมเมตของตนเองนิดหน่อย มันก็ไม่ใช่ปัญหาของใครใช่ไหม แต่มันเป็นปัญหาของกาเบรียลนิดหน่อยที่ รู้จักกับเขามานานเหลือเกิน อยู่กินด้วยกันมานาน ไม่คิดจะบอกเขาเลยว่าไปเจอ ‘คู่’ ของตนเองตอนไหน อยู่ดี ๆ ก็เอาเจ้านกตัวนี้เข้ามาในชีวิตของเราโดยที่ไม่มีการบอกก่อน สร้างรังรักกลางห้องนั่งเล่นแจ็ก

                เขาเสียความรู้สึกด้วย นี่เขาไม่มีความสำคัญขนาดนั้นเชียว? เป็นแค่ชิ้นส่วนประกอบรัง แต่ไม่มีความจำเป็นจะต้องบอกให้รับรู้ว่า กาเบรียล ทำสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฮาร์ปี้สำเร็จ หาคู่ได้แล้ว เพราะเขาเป็นแค่.. เศษผ้าในรังรัก

                แต่แจ็กไม่อยากเศร้า เขาก็เลยโกรธ แทน เพราะโกรธมันง่ายกว่า และไม่เจ็บปวดเท่า

                เมื่อถึงบ้าน กาเบรียลก็ยังอยู่ในรังเวรนั่นอีก

                มันดูใหญ่กว่าเดิม และดูจากสภาพแล้ว เขาได้ไปรื้อตู้เสื้อผ้าแจ็กเอาวัตถุดิบมาเพิ่ม แจ็กเห็นกางเกงลายพรางของเขา เสื้อกล้ามที่เขาชอบสวม กาเบรียลนั่งอยู่กลางรัง หล่อเหลาอย่างที่แจ็กจำได้ และมันทำให้เขาใจสลายเมื่อคิดว่าชายตรงหน้าเป็นของคนอื่นไปแล้ว ปีกกว้างสีรัตติกาลของเขา– ของคนอื่น ร่างกายท่อนบนที่มีแต่กล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ผิวสีเข้มที่ประดับด้วยขนนกเข้มกว่า แม้กระทั่งกรงเล็บยาวของเขายังดูงดงาม อุ้งเท้าของเขาน่าเอ็นดูถึงแม้มันจะสามารถฉีกศพเป็นชิ้น ๆ

                แจ็กใจแป้ว เขาพบว่าตนเองอิจฉา เขาพบว่าตนเองไม่น่ามาเป็นรูมเมตกาเบรียลเลยแต่แรก

                กาเบรียลผละจากการปูเสื้อแจ็กหันมามอง ตกใจ “แจ็ก นายยังไม่เลิกงานไม่ใช่เหรอ”

                “กลับก่อน” แจ็กตอบห้วน ๆ

                “นายดูเหนื่อย” กาเบรียลพูด “เอ่อ นายอยากนั่งลงก่อนไหม?”

                ความอดทนของแจ็กขาดผึง “ไม่เว้ย ฉันไม่อยากนั่ง ถามอยู่ได้”

                ทำไมเขาจะไปอยากนั่งกลางรังรักของกาเบรียลกับใครก็ไม่รู้ด้วยวะ

                ถ้าแจ็กไม่รู้จักกาเบรียลดีพอ เขาคงจะบอกว่านัยน์ตาของกาเบรียลไหววูบด้วยความเจ็บปวด

                “รู้อะไรไหม ฉันอยากได้ของของฉันคืนด้วย” แจ็กโพล่งออกไปก่อนจะห้ามตนเองไว้ทัน เอื้อมมือไปคว้าเสื้อตนเอง

                “เฮ้ย ไม่–”

                ทุกอย่างกลายเป็นความโกลาหลหลังจากนั้น

                แจ็ก พยายามทำลายรังของกาเบรียล เพราะ ช่างหัวไอ้นกคนนั้นสิ ถ้ากาเบรียลอยากได้รังรักกับมันนัก ก็ให้เขาไปเอาอย่างอื่นมาทำ ไม้ใช่ของของแจ็ก ยังไงไอ้นั่นก็ไม่น่าจะสมควรได้รับกาเบรียลตั้งแต่แรก ไม่น่าจะรู้จักกาเบรียลดีเท่าเขา ไม่น่าจะมีน้ำยาดูแลกาเบรียลแต่แรก– ส่วนกาเบรียลก็พยายามสุดชีวิตที่จะหยุดเขา ฉุดกระชากเสื้อผ้ากลับ กระโจนเข้าใส่แจ็กจนเราล้มตึงลงไปกองกับพื้น ผลัดกับขึ้นคร่อมร่างในการแก่งแย่งว่าใครจะได้อยู่ตำแหน่งเหนือกว่า แต่กาเบรียลชนะ อุ้งเท้าของเขามีพละกำลังมหาศาลเมื่อมันกดแจ็กไว้กับพื้น แจ็กได้แต่นอนแผ่อยู่ข้างรังที่เละเทะของกาเบรียล มองกรงเล็บกางออก

                “ฉันจะควักลูกตานาย!” กาเบรียลขู่

                แต่สิ่งที่เขาทำก็เป็นแค่การข่วนที่ทำให้แจ็กร้องโอ้ย เลือดซึมบนบนใบหน้าเขาตามรอยกรีดที่เป็นทางยาว

                นั่น เรียกสติของเราทั้งคู่

                “นายจะ ‘ควักลูกตา’ ฉันเหรอ” แจ็กพูดทวนเสียงเรียบ ความเจ็บปวดเต้นตุบบนใบหน้า รู้สึกแสบ ๆ

                “ฉันไม่– ฉันไม่ได้–”” กาเบรียลละล่ำละลัก “โอ้ พระเจ้า แจ็ก ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

                “อือฮึ…”

                กาเบรียลลุกออกจากร่างเขา กระชากให้เขาลุกตามไปด้วย ในที่สุดแจ็กก็ได้นั่งในรังเวรนี่ เกลียดที่เขาทำลายมันไม่เสร็จสมบูรณ์ กาเบรียลเดินหายไปพักหนึ่ง กลับมาใหม่พร้อมกล่องปฐมพยาบาล นั่งทำแผลให้แจ็กในรังเละ ๆ แจ็กคิดว่าแผลไม่ลึกจนจำเป็นต้องเย็บ แต่คิดว่ามันก็น่าจะสร้างรอยแผลเป็นเส้นแทยงบนใบหน้า เขาปล่อยให้กาเบรียลทายา แปะผ้าปิดแผลเละ ๆ เท่าที่ความสามารถจะทำได้ ตลอดเวลาก็แอบคิดอย่างมีชัยว่า ฮ่า ไงล่ะ ไอ้นกนิรนาม ฉันได้นั่งในรังแกก่อนแกด้วย

                มันเป็นความคิดปลอบใจอันเดียวที่เขานึกออก ตอนนี้

                เขารู้ว่าการหาคู่สำคัญสำหรับฮาร์ปี้ ได้ยินเรื่องราวมาเยอะเกี่ยวกับฮาร์ปี้ที่พบคู่ของตนเองแล้วจะไม่มีวันเปลี่ยนเลย และแจ็กพึ่งจะทำลายรังของกาเบรียลทิ้งเพียงเพราะว่าเมื่อครู่นี้เขาอิจฉา ถ้ากาเบรียลไม่เกลียดเขามาก่อน ตอนนี้คงเข้าไส้

                “ฉันขอโทษ” แจ็กพึมพำ หวังว่ามันจะช่วยกอบกู้อะไรได้บ้าง

                กาเบรียลถอนหายใจ “งั่ง ทำไมนายต้องทำลายรังฉันด้วย?”

                “ก็ฉันโกรธ” ความจริงเล่าแล้วเจ็บ แต่น่าจะดีที่สุด ตรงไปตรงมาที่สุด “นายไม่ใช่แค่รูมเมตฉัน นายเป็นเพื่อนฉัน และฉันรักนาย ฉันนึกว่านายจะบอกฉันถ้านายหาคู่ได้ แต่นายกลับทำเหมือนฉันไม่คู่ควรที่จะรู้ เอาของของฉันไปสร้างรังให้คนอื่น”

                กาเบรียลมองเขาอยู่เป็นเวลายาวนาน

                “แจ็ก ไอ้บ้า”

                “หา”

                “คู่ของฉันคือนาย” กาเบรียลตอยเขาเข้าที่ไหล่ “ฉันจีบนายอยู่ ไอ้โง่”

                “…โอ้”

                “นายคิดว่าทำไมฉันถึงใช้ของของนายมาสร้างรัง”

                “เพราะว่านายไม่แคร์ฉัน…”

                “แถมฉันยังใช้เวลาทั้งเช้าแต่งปีกแล้วกางให้นายเห็นตลอดเวลา”

                “ฉันนึกว่านายแค่ตั้งใจใช้น้ำอุ่นกวนประสาทฉัน”

                “แล้วทำไมฉันถึงพยายามเรียกนายแหลือเกินให้มานั่งในรัง”

                “เพราะนาย.. เอ่อ.. ไม่รู้สิ”

                ว้าว เขานี่มันซื่อบื้อมากเลยใช่ไหม

                แจ็กนั่งเกาหัวแกรก ๆ เขินอายขึ้นมาทันทีทันใดกับพื้นที่ที่เขานั่งอยู่ ถึงแม้รังจะพังไปแล้วครึ่งหนึ่งก็ตาม เศษเสื้อผ้ากระจัดกระจายทั่วห้อง กาเบรียลนั่งตรงข้ามเขา ไม่สบตากันละกัน ทุกอย่างชักจะน่าอึดอัด และมันเป็นความผิดแจ็กเองแหละครึ่งหนึ่ง ไม่น่าเลยจริง ๆ เหลือบมองกาเบรียล เขาเห็นอีกฝ่ายกำลังเฉไฉเปลี่ยนไปมองผนังด้วยความไม่มั่นใจ ซึ่งประหลาด เพราะกาเบรียลไม่เคยเป็นน้อยกว่าคำว่ามั่นใจ ไม่เคยสนความคิดเห็นของใครเกี่ยวกับเขา แต่ตอนนี้ เขาดันหวาดหวั่น

                เพราะเขาอยากได้แจ็กเป็นคู่ ไม่น่าเชื่อเลย

                เขาก็เลยถาม “นาย.. อยากได้ฉันเป็นคู่”

                กาเบรียลเอื้อมมาจับมือเขา ระมัดระวังไม่ให้กรงเล็บยาวบาดผิวอีก “ใช่”

                เราประสานนิ้วกัน กาเบรียลพูดต่อ “ฉันอยากได้นายเป็นคู่ ฉันอยากให้นายเอาฉันในรังของเรา…”

                โอเค กาเบรียลอยากได้เขาเป็นคู่ กาเบรียลอยากถูกเอาในรัง พิลึก–เป็น–บ้า ของเขา

                “…โอเค” แจ็กตอบเสียงอ่อน โน้มเข้าไปหากาเบรียล “ฉันจัดให้ได้ ฉันจะดูแลนาย…”

                เอาเว้ย แจ็ก มอร์ริสัน นายทำได้!

                “ไม่ต้องห่วง”

 




 

                แจ็กมั่นใจว่าเขาเคยเห็นภาพศิลปะฮาร์ปี้แบบนี้มาก่อนเด๊ะเลย เหมือนภาพของกาเบรียลที่กำลังนอนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ ปีกของเขากางออกจนสุด เป็นผืนขนนกสีมืดที่ดูดกลืนทุกแสงสว่างในห้อง จนแทบจะเห็นมันปรากฏเป็นประกายดวงดาวข้างบน ร่างกายของเขา กำยำต่างจากฮาร์ปี้ทั่วไป ที่ต้องร่างโปร่งบางเพื่อการบินที่ดี เปล่า ร่างของเขามีแต่กล้ามเนื้อกำยำ แจ็กจับไหล่กว้างของเขา จับขนนกตรงนั้น มองแขนล่ำและเอวที่คอดเข้าไปเมื่อเทียบกับอกผาย….

                จากนั้นเขาก็มองลงมาตรงตามตัวอีกฝ่าย สีข้างของเขาที่ประดับด้วยขนนก ต้นขาอวบของเขาที่ยังมีขนนกอยู่ และตรงกลางหว่างขา… แจ็กไม่อยากจะฟังดูหื่นกาม แต่มันน่าจะเป็นลูกพีชที่น่ารักที่สุดที่เขาเคยเห็น กลีบเนื้อสวยที่นุ่มต่อสัมผัสและปราศจากขนต่างกับส่วนอื่นของร่างกายเขา ปกติแจ็กไม่เคยสังเกตมันมาก่อน หยาบคาย– ที่เที่ยวจะก้มมองหว่างขาผู้อื่น– แต่พอได้เห็นอวัยวะเพศฮาร์ปี้จริง ๆ ไล่มือตามรอยนูนและร่องที่คล้ายกับอวัยวะเพศมนุษย์อย่างประหลาด แจ็กยิ้ม

                แบบนี้ เขารู้วิธี

                แจ็กถูสองนิ้วกับร่องตรงนั้น ผละออกมาและประหลาดใจเมื่อพบกับหล่อลื่นเหนียวที่ติดนิ้วมาด้วย เขาเอามันเข้าปาก มองกาเบรียลยกแขนขึ้นปิดหน้า เบ้ปากเพราะภาพของแจ็กดูดนิ้วดังจ๊วบ พยายามซ่อนความเคอะเขินไว้ด้วยท่าทีบูดบึ้งแทน

                แต่ไม่เป็นไร ถ้าเขาไม่อยากมอง ก็ไม่ต้องให้เขามอง ไม่จำเป็นต้องใช้ตากับสิ่งที่แจ็กกำลังจะทำหลังจากนี้ ถอยตัวเล็กน้อยในรัง แจ็กขยับจนเขามีที่ว่างพอจะก้มลงไปตรงหว่างขากาเบรียล ซุกหน้าของเขาตรงนั้น อุ้งเท้าของกาเบรียลยกขึ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ขึ้นมาไว้เหนือไหล่ ขณะที่แจ็กแลบลิ้นเลียตรงร่องของกาเบรียลเป็นทางยาว แค่ตวัดลิ้นหนึ่งรอบ–

                แต่ก็มากพอที่จะทำให้ทั้งร่างของกาเบรียลสะดุ้งเฮือก “แจ็ก!”

                เขาไม่ลีลาค่อย ๆ ใช้ลิ้นเลีย แต่ใช้การเลียกว้าง ๆ ที่ทำให้ขาของกาเบรียลสั่น เขาไล่ลิ้นจนไปสัมผัสกับอะไรบางอย่าง– และนั่นน่าจะเป็นคลิตอริส อย่างน้อยก็ยังมีความคล้ายคลึงกับมนุษย์อยู่บ้าง เจอเป้าหมาย แจ็กแทบจะยิ้มกว้างอีกครั้ง ใช้ลิ้นดุนมันมาดูดจนกาเบรียลครางเสียบแหบเสียงแห้ง กาเบรียลแฉะมากตอนนี้ ทำจมูกและปากของแจ็กเปียกเมื่อเขาซุกหน้าลงตรงนั้น  เขาอยากจะทดสอบ ลองสอดลิ้นชอนไชเข้าไปในรูของกาเบรียลดู แค่อยากจะเห็นผลตอบรับ–

                “แม่ง–” กาเบรียลสำลัก “ฉันไม่– อ้า! ไม่นึกว่าลูกเสือสามัญอย่างนายจะรู้วิธีปรนเปรอผู้ชาย”

                แจ็กหัวเราะ ลมหายใจร้อนของเขาสัมผัสกับผิวอ่อนนุ่มตรงนั้นจนกาเบรียลบิดตัวเร่า “ฉันรู้หลายอย่าง”

                ปรากฏว่า มันใช้เวลานาน การจะให้ฮาร์ปี้– อย่างน้อยก็คนนี้– สำเร็จความใคร่ แต่ไม่เป็นไร เพราะแจ็กคิดว่าเขาใช้เวลาอยู่ตรงนี้ได้ทั้งวัน ระหว่างต้นขาแข็งแกร่งของกาเบรียล รู้ดีว่าอีกฝ่ายสามารถรัดเขาตายได้เลยคาที่ แต่ก็ยังยินดีจะปรนเปรอคู่ของเขา เพราะกาเบรียลสวยเหลือเกินตรงนี้ แถมยังหอมหวาน และแจ็กคงจะลิ้มรสเขาได้จนไม่รู้เบื่อ

                เขาแอบกลัวว่าจะทำกาเบรียลช้ำด้วยซ้ำ ลิ้นของเขาแทรกเข้าลึกเกินไป หรือเคราที่โกนไม่เกลี้ยงเกลาบนคางจะเสียดสีผิวบอบางจนมันแสบ เขาก็เลยระมัดระวังที่สุด อยากให้ทุกอย่างอ่อนโยน นุ่มนวล ตวัดจากลิ้นของเขาส่งประกายไฟฟ้าของความสุขสมจากปลายนิ้วเท้าสู่ปลายเส้นผม เสียงครางของกาเบรียลนั้นวิเศษ เหมือนบทเพลงในหูเขา

                ถึงจุดหนึ่ง กาเบรียลทนไม่ไหว เอื้อมมือลงมาจับศีรษะแจ็ก กดเขาลง ดันสะโพกบดเข้าหาเขา ไม่รู้จักพอ ระวังสุดชีวิตว่าต้นขาของเขาจะทำให้แจ็กเจ็บรึเปล่า กรงเล็บจะเฉือนเข้ากับผมไหม แต่ที่เขาสนใจมากที่สุด ลิ้นของแจ็กจะไม่ละไปจากเขา  

                และตอนที่เขาถึงจุดสุดยอดในที่สุด– โอ้– มันวิเศษ เป็นศิลปะในอีกแบบหนึ่งของมันเลย

                กาเบรียลเป็นสเควิร์ตเตอร์

            และดูเหมือนเขาจะไม่รู้ตัวมาก่อนด้วย รีบหุบขากระมิดกระเมี้ยน คิดว่าจะปิดบัง หลบซ่อนมันได้ แต่สายน้ำสีใสที่พวยพุ่งออกมาจากเขานั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง ละอองกระเด็นใส่หน้าแจ็กและทำให้เขาหัวเราะ เพราะว่ามันช่างน่าเอ็นดู กาเบรียล ฮาร์ปี้ของเขา สุขสมจนสเควิร์ตออกมาเป็นน้ำพุ่งและขายหนาเหลือเกินที่ตนเองทำเช่นนั้น หน้าของเขาแดงเถือกไปหมด

                “ฉัน… ขอโทษ” กาเบรียลกล่าวเบา ๆ กังวล

                “ไม่เป็นไร” แจ็กใช้หลังมือเช็ดหน้า เขยิบตัวขึ้นคร่อมกาเบรียลอีกครั้ง ใกล้กันขนาดนี้ แจ็กสามารถได้ยินเสียงหอบหายใจหนัก จังหวะการเต้นของหัวใจเขา ตึก ตึก “อยากจูบฉันไหม ฮาร์ปี้? หืม? จะได้รู้ว่ารสชาติของตนเองเป็นยังไง”

                กาเบรียลขมวดคิ้ว ทำเป็นไม่ชอบการพูดเหย้าแหย่ของแจ็ก แต่ก็ยอมให้แจ็กจูบอยู่ดี

                ละลายไปกับการจูบเมื่อเขาได้ลิ้มรสหอมหวานของตนเอง

 




 

                เราซ่อมรัง หลังจากนั้น หยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายมากองใหม่อีกครั้ง และมันก็กลับมาเป็นรังที่น่าดูเช่นเคย หนาแน่นและดูนุ่มนวล อบอุ่น พอมาลองดูแล้ว แจ็กว่าเขาชอบมันกว่าชุดโซฟาและโต๊ะกาแฟอันเก่าเสียอีก

                “มันขาดอะไรไปไปบางอย่าง” กาเบรียลพึมพำ

                แจ็กก็เลยถอดแจ็กเก็ตหมายเลขเจ็ดสิบหกให้เขา ยื่นให้ “นี่ไง”

                รอยยิ้มของกาเบรียลนั้นมากพอจะทำให้ทั้งรัฐสว่างไสวไปได้อีกหลายสิบปี

 




 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s