Ravage Him (9)

Title: Ravage Him
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison 
Rating: E
Warning:  DUBIOUS CONSENT (มีการสมยอม แต่มันเป็นการสมยอมผ่านการถูกพูด เอ่อ บงการ?), Sex Under Influence (of Blood), Blood, พูดถึงศพและแผลนิดหน่อย, Exhibitionism, Anal Sex, Mental Alteration, ไม่รู้ว่าควรจะมีแท็กสตอล์กโฮมซินโดรมไหม up to your interpretation

                เขาอยู่ห่างจากกาเบรียลไม่ได้อีกเลย หลังจากนั้น

                ถูกดูดให้เข้าหาอีกฝ่ายราวขั้วแม่เหล็ก ต้องการเขาเหมือนบาป ต้องการเขาเหมือนอาชญากรรม และกาเบรียลก็ยอมมอบตนเองให้แจ็ก ในทุกสารพัดวิธีที่เขาจะทำได้ ภายใต้ความปลอดภัยของห้องส่วนตัวที่มีแค่เราสอง กาเบรียลอาจจะนอนเหยียดบนเตียง ให้แจ็กดื่มเลือดจากแผลที่ยังไม่หายดีบนขา หรือบางทีเขาก็มอบให้แจ็กแค่ปลายนิ้ว กัดกินเล่นเป็นของว่างให้แจ็กดูดนิ้วเขายามที่กาเบรียลรู้สึกเหนื่อย บางครั้ง เขาเอามีดมาช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้น แต่ส่วนใหญ่ เขาจะให้แจ้กกัด

                ใช้ฟันทู่ ๆ นี่ล่ะเคี้ยวเนื้อเขาจนกว่าจะเป็นแผล มันออกมาน่าเกลียดทุกครั้ง เหวอะหวะและอัปลักษณ์ แต่กาเบรียลไม่ถือสา ออกจะชอบด้วยซ้ำกระมังที่เห็นแจ็กต่อสู้ดิ้นรนจนกว่าจะได้เลือดมาดื่ม หลายวันถัดมาหลังจากนั้น แจ็กไม่ต้องกระหายอีกต่อไป ไม่มีอาการหิวโหย ไม่มีอาการลงแดงเป็นไข้ตัวสั่น เขาอิ่มเอน สบายตัว มีความสุข ไม่รู้จะจากกาเบรียลไปได้ยังไง

                มันเป็นช่วงเวลายามค่ำ และแจ็กกำลังดื่มจากข้อมือของกาเบรียลอยู่ คุกเข่าบนเตียงข้างตัวเขาแล้วเลียสีแดงไปทั้งหมดจากผิวสีน้ำตาล เขากำลังเคลิบเคลิ้ม เมาเลือดได้ที่ แล้วอยู่ดี ๆ กาเบรียลก็ชักแขนหลบ และแจ็กคราง โอดครวญที่ถูกแย่งอาหารไป รีบยื่นหน้าตามหาแขนของอีกฝ่ายอย่างน่าสิ้นหวัง กาเบรียลแค่หัวเราะ ตีมือลงบนตักตนเอง

                “มานั่งบนตักฉัน แจ็กกี้”

                แจ็กพบว่าตนเองทำตามคำสั่งทันที ราวกับถูกฝึกมาตลอดชีวิตให้ว่านอนสอนง่าย เขาคลานเข่าขึ้นไปนั่งบนตัก หันหลังพิงกับอกแกร่งในชุดเครื่องแบบ มันรูสึกดี ท่านี้ เพราะกาเบรียลตัวอุ่นเสียเหลือเกินเหมือนได้นั่งอิงไฟจากเตาผิง หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะอยู่ข้างหลังแจ็ก และนั่นน่าจะเป็นเสียงที่เพราะที่สุดแล้ว หากไม่นับเสียงเจ้าของหัวใจแล้วล่ะก็

                กาเบรียลฮัมเพลงคล้ายบทสวด ลดมือลงต่ำมาที่กางเกงแจ็ก ปลดกระดุมและรูดซิปมันลง

                แจ็กเข้าใจทันทีว่าเขาต้องการจะทำอะไร

                และเขาไม่แน่ใจว่าเขาอยาก จริงอยู่ มันมีตัณหาทิ้งตัวลึกต่ำในท้องน้อยแจ็กทุกครั้งที่เขาดื่มเลือด ความต้องการที่แตกต่างออกไปจากทุกรูปแบบ แต่.. ภาพของเหตุการณ์เมื่อวันก่อนยังสดใหม่อยู่ในความทรงจำ เขายังจำได้ว่าตนเองรู้สึกป่วยแค่ไหน รู้สึกแย่แค่ไหน ที่ตนเองทำอะไรเช่นนั้นกับกาเบรียล กับบาทหลวง แจ็กได้แต่บิดตัวไปมาบนตักกาเบรียล ไม่มั่นใจ

                จนกระทั่งกางเกงของเขาลดลงถึงเข่านั่นแหละ แจ็กถึงจะกล้าพูด “กาเบรียล ฉันไม่แน่ใจว่าฉันอยาก…”

                มือของกาเบรียลหยุด แต่เขาพูดถาม แทน ด้วยเสียงเย็นเฉียบ “นายจะอกตัญญูถึงขั้นนั้นเลยเหรอ?”

                แจ็กเสียวสันหลังวาบ “ฉัน–”

                “ฉันให้อาหารนาย ดูแลนาย ประคบประหงมนายอย่างดี แต่นายจะมาปฏิเสธฉัน?”

                นั่นไม่ยุติธรรมเลยสักนิด จิตสำนึกของแจ็กตอบ แต่ความรู้สึกของแจ็กเลยดันเป็นความรู้สึกผิดบาป เด็กน้อยที่ถูกจับได้พร้อมมือในโถคุกกี้ ด้วยตรรกะบางอย่าง เหตุผลของกาเบรียลฟังดูเข้าท่า และแจ็กเป็นฝ่ายงี่เง่าเอง “ฉันเปล่า”

                “และอย่าลืมสิ่งที่นายทำกับฉัน” กาเบรียลกระซิบข้างหู “ข่มขืนฉัน ทำให้ฉันเจ็บปวดทรมาน ฉันนั่งไม่ได้ไปตั้งหลายวัน ฉันยืนหน้าบรรณฐานไม่ได้ ฉันต้องทำความสะอาดพระแท่นบูชา ทำหน้าที่บาทหลวงไมได้ไปตั้งหลายวัน..”

                “ฉันขฮโทษ!” แจ็กโพล่งออกไป “ก็ได้ ก็ได้…”

                ความรู้สึกผิดกัดกินเขาจากข้างใน และแจ็กไม่รู้วิธีทำให้มันหายไป

                “ต่างจากนาย” กาเบรียลเกริ่น “ฉันสนว่านายจะรู้สึกดึรึเปล่า เอ้า ช่วยฉันถอดกางเกงหน่อย”

                แจ็กสะบัดขาช่วยกาเบรียลถอดกางเกง จากนั้น ก็ตามด้วยกางเกงใน เปลือยท่อนล่างบนตักกาเบรียล เขารู้สึกเปราะบาง เปิดเผย และแย่ยิ่งกว่าเมื่อกาเบรียลผลักหลังของเขาไปข้างหน้า ให้คุกเข่าโน้มออกไปจนกาเบรียลเห็นก้นของเขาชัดเจน เขาได้ยินเสียงเปิดลิ้นชัก เสียงเปิดฝาขวดและของเหลวกลิ่นคล้ายมะกอกไหลออกมาชโลมนิ้ว

                สัมผัสของมันอุ่นกว่าที่คิดเมื่อกาเบรียลใช้มันลูบกับรูของเขา ถูวงแหวนกล้ามเนื้อตรงนั้นด้วยน้ำมันอุ่น กาเบรียลวางขวดลง ใช้มือหนึ่งดึงแก้มก้นเขาเปิดเพื่อที่จะได้ทำงานง่ายขึ้น ชั่วขณะแรก เขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากถู นวดคลึง แต่แจ็กก็อ่อนไหวต่อสัมผัสพอที่จะร้องครางออกไป– ซึ่งทำให้กาเบรียลหัวเราะหึเหมือนคาดการณ์เอาไว้แล้ว จากนั้น นิ้วแรก

                แจ็กกัดฟัน ส่งเสียงซี้ดผ่านรูหลอของเขี้ยว หล่อลิ่นช่วยให้เขาแทรกเข้าได้อย่างง่ายดาย แต่แจ็กก็ยังรู้สึกถึงตนเองถูกขยาย รูคับแน่นถูกฝืนให้รับขนาด ต้องผายออกอย่างช่วยไม่ได้ มันไม่เชิงเจ็บ มันแสบ และกาเบรียลชะงัก ค้างนิ้วไว้อย่างนั้นครู่ใหญ่จนเขาคิดว่าแจ็กเคยชินกับขนาดของนิ้วชี้ข้างในร่างแล้ว เขาถึงจะค่อย ๆ ขยับ เข้า ออก ทุกท่วงท่าทำให้ลื่นด้วยน้ำมัน

                นิ้วที่สองแทรกเข้ามา และแจ็กสะดุ้งสุดตัว มันเร็วเกินไป เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

                กาเบรียลขำ “ตกใจเหรอ”

                “นายไม่ต้องพูดก็ได้นะ” แจ็กตอบเคือง ๆ

                กาเบรียลก็เลยไม่พูด แต่ถ่าง–หุบนิ้วเข้าออกเป็นกรรไกรอยู่ในร่างแจ็กแทน พยายามขยายเขาออก

                มันน่าอับอาย กะอีแค่การเตรียมให้แจ็กพร้อม แต่แจ็กก็ครวญครางไม่หยุด ไม่รู้จักวิธีหุบปาก เลือดในตัวทำให้เขาเคลิบเคลิ้ม ไวต่อสัมผัสยิ่งกว่าปกติ ล่องละลอยจากสิ่งที่เกิดขึ้น และกาเบรียลก็เหมือนจะรู้ดี เอาเปรียบความผ่อนคลายของร่างกายเขาเพื่อสอดนิ้วที่สามเข้ามา และแจ็กประหลาดใจเมื่อเขาพบว่าตนเองไม่เจ็บ หรือแสบ แค่… ดี ยิ่งนานยิ่งดีขึ้น

                เขาถอนหายใจด้วยความเสียดายมากกว่าโล่งอก เมื่อกาเบรียลผละออก

                กาเบรียลไม่เสียเวลาถอดกางเกงด้วยซ้ำ แค่รูดซิปปลดกระดุมให้ตนเองเป็นอิสระ แค่พอใช้เอาเขาได้ แต่ไม่คิดจะถอดจากชุดเครื่องแบบบาทหลวงตนเอง เหมือนเขาจำเป็นต้องทำมันในเครื่องแบบงั้นแหละ “นั่งลงมา ช้า ๆ “

                แจ็กมองข้ามไหล่ตนเองไปข้างหลัง มองหน้ากาเบรียล มองอีกฝ่ายจับตนเองไว้มาดมั่น “ฉันไม่รู้ว่าฉันทำได้ไหม…”

                “ได้สิ นายแก่กว่าฉันกี่ปี นายไม่ใช่เวอร์จิ้นแล้วน่ะ” กาเบรียลตัดบท “ช้า ๆ มา ฉันช่วย”

                มืออีกข้างของเขาเอื้อมมาคว้าสะโพกแจ็ก กดเขาลง

                แจ็กสะดุ้งเฮือกเมื่อส่วนหัวสอดเข้ามาในร่างเขา อย่างง่ายดาย เขารู้ว่ามันเป็นเพราะเขาถูกเตรียมตัวมาก่อน แต่การรับความยาวของกาเบรียลได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่ที่จะรู้สึกอึดอัด ให้ภาพลักษณ์เหมือนแจ็กทำเรื่องแบบนี้มามากแล้วจนช่ำชอง เคยชินกับการรับผู้ชายจนไม่ต้องร้องอิดออด ขายขี้หน้าเป็นบ้า อย่างน้อยกาเบรียลยังมีศักดิ์ศรีพอจะออกเลือด

                ตรรกะประหลาด ๆ แต่แจ็กต้องหาอย่างอื่นคิด นอกจากไรขนของกาเบรียลเสียดสีกับก้นเมื่อเขานั่งลงจนสุด

                และความรู้สึก… นี่

                มันช่าง.. ดี?

                เขาประหลาดใจมากกว่ามันรู้สึกดีแค่ไหนที่ได้มีกาเบรียลมาอยู่ในร่าง ขนาดของเขาเติมเต็มความว่างเปล่าที่แจ็กไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีอยู่ในร่าง แจ็กสามารถสัมผัสได้ถึงทุกอย่าง ถึงผิวเนื้ออุ่น ๆ ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบข้างบน โสตประสาทของเขาถูกครอบงำด้วยสีขาวโพลน และแจ็กได้แต่อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงมองออกไปข้างหน้า ไม่เข้าใจกับร่างกายตนเอง

                “ดีใช่ไหมล่ะ?” กาเบรียลถามบนไหล่

                “ดี…?” แจ็กตอบมึน ๆ

                “อืม…” กาเบรียลกึ่งตอบ กึ่งคราง มือแกร่งยกสะโพกแจ็กขึ้น แล้วลงมาใหม่อีกครั้ง

                แจ็กครางลั่น ถูกกระแทกเข้ากับจุดอ่อนไหวในร่างจนนิ้วเท้าของตนเองคดหงอ และทัศนียภาพก็มีแต่ดาวไปชั่วครู่ ลิ้นของเขาแลบออกมานอกปาก น้ำลายหยดอย่างไร้ยางอาย แต่กาเบรียลก็ยังไม่หยุดขยับ กระแทกกระทั้นเข้าในจุดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งร่างของแจ็กสั่นคลอนไปกับท่วงท่าของเขา ทุกจังหวะทำให้แจ็กเด้งทั้งตัว นี่อาจจะเป็นความรู้สึกของการขึ้นสวรรค์

                ดวงตาเบลอพร่าจนเขาแทบจะเห็นรูปหัวใจลอยในบรรยากาศ แจ็กเอื้อมแขนข้างหลังไปโอบคอกาเบรียลไว้ หาที่ยึดเหนี่ยวให้ร่างตนเองคงที่ระหว่างถูกเอา กาเบรียลครางเหมือนคำรามอยู่ข้างหู เสียงของนักล่า เสียงของผู้มีชัย และแจ็กได้แต่ตอบโต้ด้วยเสียงที่อ่อนแอกว่ามากของเขา แหลมสูงทุก ฮึก อึก และ อ้า ที่กาเบรียลสามารถรีดออกจากร่างเขาได้

                “ดีจัง–เลย! กาเบรียล!” แจ็กร้อง “แรงอีก! อ้า!”

                กาเบรียลขำ “ฉันรู้ ที่รัก ฉันรู้”

                กาเบรียลเอื้อมมาข้างหน้า ใช้มือให้เขา รูดแจ็กตามจังหวะจนเขานึกว่าตนเองจะเสียสติเสียแล้วเพราะทั้งหมดนี้–

                แต่แล้วประตูก็เปิดออก

                สิ่งแรกที่ได้ยินเลยคือเสียงสบถ ตามมาด้วย โอ้ย โอเค ผมผิดเองที่ไม่เคาะประตู มันคือเจสซี่ ยังอยู่ในชุดเครื่องแบบของเขาเต็มยศ จ้องมองมาที่เราด้วยสีหน้าที่เหวอไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว เหมือนเขาอยากจะเห็นหนอนชอนไชอออกมาจากลูกตาคน มากกว่าจะมาเห็นเราทำอะไรแบบนี้ เขายืนนิ่ง กวาดสายตาไปมาระหว่างเราสองคน ถูกแช่แข็งอยู่กับที่

                รำคาญ กาเบรียลสบถ “แกมีอะไร”

                “มีคนมาหาคุณครับ” เจสซี่รีบตอบ “อะนา อะมารี นักเล่นแร่แปรธาตุที่อาศัยอยู่ในแบล็กฟอเรสต์?”

                กาเบรียลฉงน “เธอจะมาหาฉันทำไม”

                “บอกว่าเธอกำลังตามหาคนของเธออยู่ แวมไพร์ แจ็ก มอร์ริสัน… ผมควรไล่เธอไปไหม?”

                “อืม… ไม่ต้อง” กาเบรียลตอบ “พาเธอลงมา”

                “ครับผม” เจสซี่ตอบ เดินออกจากห้องแล้วปิดประตูตามหลัง

                มันเป็นบทสนทนาที่เกือบจะเรียกสติแจ็กได้ ถังน้ำแข็งเย็นเฉียบที่คงจะปลุกแจ็กจากความเคลิบเคลิ้ม หากมันสาดโดนเขา แต่มันพลาดไปนิด เฉี่ยวไปหน่อย เพราะแจ็กสนใจอะไรไม่ได้จริง ๆ นอกจากความรู้สึกของกาเบรียลในตัวเขา ขนาดของเขาที่เติมเต็มแจ็กจนล้นปริ จนเขาแทบจะทะลักออกตามรอยตะเข็บ ในหัวเขามีแต่ กาเบรียล กาเบรียล กาเบรียล

            และเมื่ออะนาเข้ามาในห้อง แจ็กก็ยังร้องอยู่แค่นั้น กาเบรียล กาเบรียล กาเบรียล กาเบรียล

            เขาเห็นอะนาชักปืน สีหน้าหวาดกลัวสุดฤทธิ์ตะโกนลั่น “แก!”

                กาเบรียลไม่สนใจ แค่ร่อนสะโพกให้แจ็กคราง อาา… เสียงยาว

                “แกทำอะไรกับเขา” อะนาเป็นมากยิ่งกว่าความรังเกียจ สับสนระหว่างจะเป็นห่วงแจ็ก โกรธ หรือแค่งงงวยกับทุกอย่าง

                กาเบรียลถอนหายใจเหมือนจะพูดว่า ‘ต้องอธิบายด้วยหรือ’ แล้วก็พูดว่า “ฉันไม่ได้บังคับเขา ถ้านั่นคือสิ่งที่เธอคิด”

                มือของกาเบรียลผละออกจากแจ็กไป และเขายกสะโพกตามมืออย่างไร้ยางอาย ต้องการให้มันกลับมา

                “ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วง…เพื่อน” กาเบรียลตอบ “ฉันก็เลยเรียกเธอมาดู เขาสบายดี”

                ไม่มีมือของกาเบรียลจับสะโพก แจ็กก็ยังขยับตัวเองได้ สร้างจังหวะขึ้นลงรุนแรงที่ไม่น่าจะดีต่อร่างกาย แต่ทำให้เขารู้สึกสุขสมจนกลั้นเสียงครางไม่อยู่ อะนาทำท่าเหมือนจะอาเจียน จ้องมาที่สภาพของเขา มือที่ถือปืนสั่นระริก ผิดธรรมชาติสำหรับเธอ เธอมองตราประทับบนอกแจ็ก โผล่ออกมานอกเสื้อเชิร์ตที่เขาสวม ก้มลงมองหว่างขาแจ็กที่ยิ่งกว่าตื่นตัวเสียอีก

                “แจ็ก บอกอะนาทีสิว่านายอยากอยู่ที่นี่” กาเบรียลสั่ง

                “ฉันอยากอยู่ที่นี่!” แจ็กโพล่งอออกไปเสียงหลง สะโพกยังไม่หยุดขยับ หยุดไม่ได้ ถ้าหยุดเขาคงตาย “ฉันอยาก– อื้ออ– อยู่กับนาย ให้ฉันอยู่ที่นี่เถอะนะ อยู่กับฉัน อยู่ข้างในฉันตลอดไป กาเบรียล– กาเบรียล กาเบรียล กาเบรียล…”

            อะนาลดปืนลง ยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาหวาดหวั่น– หวาดกลัว

                กาเบรียลยักไหล่ “ตามนั้น”

                ทั้งสองน่าจะประลองจ้องสายตากันอยู่ยาวนาน

                แต่อะนาเป็นฝ่ายแพ้

                เดินออกจากห้องไปโดยไม่แม้แต่จะปิดประตู

                “แจ็กกี้ ฉันใกล้จะ–”

                แจ็กไม่เคยรู้สึกอบอุ่นขนาดนี้มาก่อนจนกระทั่งกาเบรียลสำเร็จความใคร่ข้างในร่างเขา

                แจ็กล้มพับดุจตุ๊กตาผ้า กล้ามเนื้ออ่อนเพลียเปลี้ยแรง เขาเอนหลังพิงไปกับอกกาเบรียล ค่อย ๆ ถึงจุดสุดยอดด้วยตนเองกับเขาด้วยเช่นกัน หลั่งออกมาน้อยมากเมื่อเทียบกับกาเบรียลแล้ว ไหลนองลงจากร่างผ่านความยาวของกาเบรียลสู่ผ้าปูที่นอนข้างใต้ ชั่วขณะหนึ่ง แจ็กคิดอะไรม่ออก ได้แต่นั่งอยู่อย่างนั้น ฟังเสียงหัวใจของกาเบรียลเต้น ตึก ตึก ตึก

                เขาคิดว่า เขาไม่น่าจะไปไหนได้แล้ว

                เขาคิดว่า เขากำลังตกหลุมรัก

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s