Monster Boyfriends (12)

Title: Monster Boyfriends
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warning: Literally A Fucking Dragon!Jack, Prince!Gabriel, Masturbation, Exhibitionism, Cumplay,, Dubious Consent, Size difference, Bestiality??? 
Notes: 
หลังจากแต่งไปแต่งมา รู้สึกว่ามันยาวฉิบหาย เราเลยแยกตอนซะเลย นี่ตอนแรกนะ

                เจ้าชาย กาเบรียล เรเอส อาศัยอยู่ในหอคอยงาช้าง.. ไม่ใช่คำเปรียบเปรยนะ มันเป็นปราสาทสีขาวมุกจริง ๆ น่ะ อาคารสูงชะลูดที่ใช้สีเปื้อนง่ายเพื่อท้าทายสภาพอากาศและเวลา เป็นการประกาศว่าตนเองรวยชัดเจนดี เอาล่ะ เขาอาศัยอยู่ในหอคอยงาช้าง และในหอคอยงาช้างนั้น เขาเรียน ด้วยเอกสิทธิ์ที่เชื้อพระวงศ์และเหล่าลูกคนใหญ่คนโตเท่านั้นจะมี หรือ ไม่รู้สิ อาจจะเป็นแค่ความเห็นแก่ตัว กาเบรียลคิดว่าการเรียนเป็นเรื่องเสียเวลาสิ้นดี ถ้าเป็นวิชาที่เขาชื่นชอบอย่างยุทธศาสตร์สงคราม ประวัติศาสตร์ ศิลปะ หรือการต่อสู้ เขาก็คงจะชื่นชอบอยู่หรอก แต่พอมาเป็นเศรษฐศาสตร์ กาเบรียลจะหลับ

                “ด้วยเหตุผลเหล่านี้ ในศตวรรษที่ผ่านมา เราจึง เอ่อ ลดภาษีประชาชนลงเป็น…”

                วินสตัน คุณครูกอริลล่า กล่าว (มีครูเป็นลิง ดีจัง) ติดอ่างมันทุกบรรทัดที่สอนนั่นล่ะ มือดันแว่นครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับมีคนไปเทน้ำมันราดใส่สันจมูกเขาไว้ และมันไม่เคยอยู่ในตำแหน่งถูกต้องดี กาเบรียลก้มลงมองหนังสือ เห็นว่ามีเหลืออีกตั้งหลายร้อยหน้าเขาถึงจะเรียนจบวิชานี้ไป และเดี๋ยวก็ต้องมีเล่มอื่นมาต่ออยู่ดี สารพัดวิชาที่อนาคตพระราชาจำเป็นต้องเรียน

                เบื่อ… เบื่อจังเลย… ทำไมไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักอย่างเลย–

                โครม!

            กาเบรียลถูกกระแทกไปชนกับฝาผนังด้วยความรวดเร็วและรุนแรงที่ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน หน้าทิ่มพื้นก่อนจะได้ประมวลผลว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาได้ยินเสียงหินของปราสาททลายตัว โต๊ะเรียนหนังสือตอนนี้ล้มคะเมนลงมาทับครึ่งตัวของเขา กาเบรียลเงยหน้าขึ้น เห็นฝุ่นตลบอบอวลไปหมด แสงแดดจ้าแยงออกมาจากรูในผนัง และลมอบอ้าวที่พัดเข้ามาด้วย เขามองเห็นเศษซากหินจากผนังในห้อง ตู้หนังสือล้มครืนไม่เป็นท่า โคมระย้าบนผนังร่วงลงมา แล้วก็เห็น เอ่อ อุ้งเท้า?

                …

                อุ้งเท้ารึ

                กาเบรียลนั่งมอง กรงเล็บสีทองที่ดูหรูหราและน่ากลัวมากในอุ้งเท้าสีซีด ค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นไปเจอขาอันเบ้อเร่อเท่อ ลำตัวที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีน้ำทะเล คอยาวระหง และปีกกว้างที่แผ่ออกจนจรดสองฟากของฝาผนังที่ถูกทำลาย ไฟเย็นสีฟ้าที่แลบออกมาจากจมูกแข็ง ๆ ของเจ้ามังกร มังกร มีมังกรอยู่ในหอคอยของเขา กาเบรียลได้แต่อึ้งแล้วก็มอง มังกร

            เจ้ามังกรปราดสายตาไปรอบห้อง จนกระทั่งมาหยุดที่เขา มันก้าวเท้าย่างสามขุมเข้ามา

                วินสตันเหวี่ยงตัวเข้าขวางเขา “ถอยไป เจ้ามังกร!”

                กาเบรียลยกมือทาบอก “วินสตัน ไอ้บ้า”

                “เจ้าชาย ได้โปรดหนีออกไปหาองครักษ์–”

                “นายจะสู้กับมังกรหรือ โง่รึเปล่า เขามาทำอะไรก็ปล่อยเขาไปเถอะ–”

                วินสตันฉีกเสื้อผ้า หักแว่นของตนเองดังเป๊าะ! ทั้งร่างกลายเป็นสีแดงวาวโรจน์เมื่อเขากระโจนเข้าใส่เจ้ามังกร เอากับเขาสิวะเฮ้ย เขาแม่งเอาว่ะ ขอมอบรางวัลให้แก่ความใจกล้า กาเบรียลจะไปล้วงหาเหรียญตรากล้าหาญให้เขาทีหลังเมื่อมีเวลา เมื่อเรา นะ ไม่ได้กำลังเผชิญหน้าอยู่กับมังกรตัวสูงบะเอ้กที่หน้าตาดุร้ายไม่เป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย

                “วู้ว วินสตัน เอาเลย!” กาเบรียลปรบมือแปะ ๆ “ฆ่ามัน!”

                เจ้ามังกรมองวินสตัน พ่นลมหายใจออกจมูก

                ยกอุ้งเท้าขึ้นข้างหนึ่งเตะเขากระเด็นออกนอกรูในผนัง ร่างของวินสตันลอยหายไปจากสายตา และหอคอย

                …            

                ชะอุ้ย

                “เมื่อกี้ที่ฉันบอกว่า ‘ฆ่ามัน’ ฉันแค่เชียร์ แกรู้ใช่ไหม” กาเบรียลปกป้องตนเองไปงั้น มองเจ้ามังกรคืบคลานเข้าหา

                มันยกโต๊ะเรียนจากร่างกาเบรียลได้อย่างง่ายดายเหมือนหยิบกระดาษ ขว้างมันไปอีกทิศทางเพื่อที่มันจะได้คว้าเขาไว้ด้วยกรงเล็บของขาหน้า กาเบรียลถูกยกขึ้นจากพื้น รู้สึกกลาย ๆ ว่าเขาควรจะขัดขืน แต่กรงเล็บของเจ้านี่หน้าตาคมกริบ และมันก็อยู่แถว ๆ สีข้างกาเบรียลพอดิบพอดี เขายังไม่อยากไส้ไหล เขาได้ยินเสียงวิ่งของเหล่าอัศวินจากไกล ๆ

                แต่ไม่มีใครวิ่งขึ้นมาถึงห้องทันก่อนที่เจ้ามังกรจะกระพือปีกออกบิน

 




 

                เขาถูกหิ้วบินหนีจากความศิวิไลซ์ของเมืองหลวง ผ่านสู่ป่ารกครึ้มที่สวยงามน่าดูเมื่อถูกมองลงมาจากฟ้า เข้าหาแนวภูเขาห่างไกลที่กาเบรียลไม่เคยมาเหยียบ เจ้ามังกรลดความสูงของการบินลงจนกระทั่งเขาแล่นเจอถ้ำบนเนินเขา ขนาดของมันใหญ่โตจนกาเบรียลประหลาดใจว่าทำไมไม่มีใครเห็นมันมาก่อน ไม่มีใครเล่าถึงมันให้เขาฟัง หรือทุกคนจะรับรู้ถึงถิ่นที่อยู่ของเจ้ามังกรตัวนี้ดี แต่เคารพเขาด้วยความหวาดเกรงเกินกว่าจะมาเหยียบ? ไม่แม้กระทั่งพวกทหาร หรือพวกนักล่า?

                ข้างในถ้ำเต็มไปด้วยกับดัก ซึ่งประหลาด มันหน้าตาเหมือนถูกมนุษย์สร้างขึ้น มากกว่าด้วยอุ้งเท้าสี่ขาของมังกร แต่ไม่ว่าจะมีกับดักสารพัดรูปแบบแค่ไหน เจ้ามังกรก็บินผ่านอย่างช่ำชอง รอบคอบที่จะลอดผ่านเพดานหนามหรือกำแพงที่บีบตัวเข้าหากัน ลึกเข้าไปผ่านทะเลกรดและบ่วงกับดัก จนกระทั่งเข้ามาถึงลึกสุดของถ้ำ บ้านของเจ้ามังกรตัวนี้

                กาเบรียลถูกเหวี่ยงลงกลางกองทรัพย์สมบัติ หลังของเขากระทบกับกองเหรียญทอง ขอบคมของอัญมณีจิกเข้ามาในหลัง มงกุฎที่หน้าตาคุ้นเคยอย่างประหลาดร่วงลงมาครอบหูครอบตา เขาต้องดิ้นรนอยู่พักใหญ่ถึงจะหาที่นั่งได้ในกองสมบัตินี้ โดยไม่มีฝักดาบที่ตกแต่งอย่างดีทิ่มก้น ไม่มีถ้วยเงินถ้วยทองใต้รักแร้ ตำนานกล่าวกันถูกกระมังว่ามังกรชอบของสวย ๆ งาม ๆ

                … เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิ “แกลักพาตัวฉันมาเก็บไว้หรือ”

                เจ้ามังกรมองเขา คิดว่านั่นน่าจะเป็นสัญลักษณ์ว่ามันเข้าใจ หรืออย่างน้อย ได้ยิน แต่มันไม่ตอบ

                “แกลักพาตัวฉันมาทำไม”

                ไม่มีคำตอบเช่นเคย

                “คนจะออกตามหาฉัน รู้ใช่ไหม” กาเบรียลลองขู่ดู เขาว่าเขาเก่งด้านนี้นะ อย่างน้อยก็กับพวกคนใช้หรือพวกขุนนางที่เขาไม่ชอบหน้า กับมังกร? ไม่ค่อยเท่าไหร่ “อาจจะใช้เวลานาน… อาจจะตายก่อนในกับดัก… แต่มาแน่ ทหารของฉัน”

                เจ้ามังกรพ่นลมหายใจพรืด ไฟสีฟ้าแลบออกมา อุ้งเท่าเขี่ยพื้นในท่วงท่าที่น่าจะเรียกได้ว่า ‘ขบขัน’

                หรือรำคาญ สักอย่างนี่ล่ะ ใครจะไปรู้ภาษากายมังกรวะ

                “หรือฉันอาจจะ– ฆ่าแกก่อน!” กาเบรียลหันหลังกลับไปคว้าดาบออกมาจากกองสมบัติ มันหนักมาก เป็นดาบที่ถูกหล่อเพื่อเป็นของประดับ ไม่ใช่ใช้สำหรับการต่อสู้ อัญมณีประดับเต็มด้ามจับ “เจ้าชายฆ่ามังกรเป็นงานอดิเรก รู้รึเปล่า”

                เจ้ามังกรหรี่ตา

                กาเบรียลยังไม่ลดดาบลง “ว่าไง”

                มันย่อตัวลง ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขาจนกาเบรียลต้องตะเกียกตะกายถอยหลังหนี เหรียญทองใต้ก้นไหลลงตามการขยับตัว ลมหายใจที่เย็นเฉียบผิดคาดรดบนร่างเขาราวหิมะกัด ดวงตาสีฟ้าใสจับจ้องมาที่กาเบรียลตาไม่กระพริบ

                กาเบรียลโบกดาบไปมาได้อย่างไม่น่ากลัวนัก ซึ่งก็ โอเค ความผิดเขาเองแหละ “อยากโดนแทงตาบอดหรือ”

                มันมองเขา

                “ฉันทำจริงนะ–”

                แล้วก็เลียเขา

                น้ำลายเปียก ๆ ตวัดเป็นทางยาวบนหน้าทำเอากาเบรียลสะดุ้งตัวโยน ดาบร่วงหลุดจากมือ และมันไม่หยุดแค่นั้น มันเลียเขาซ้ำ ๆ อีก จนน้ำลายหยดซึมลงมาบนเสื้อของเขาเปียกซก กาเบรียลได้แต่โวยวายภายใต้การถูกเลีย เขาพึ่งจะรู้สึก เมื่อมันเสร็จสิ้น ว่าเมื่อครู่นี้เป็นการ ‘ทำความสะอาด’ เขา เห็นเจ้ามังกรชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อลิ้มรสฝุ่นและเศษหินบนลิ้น

                กาเบรียลนั่งเปียกอยู่บนกองเงินกองทอง “ฉันเดาว่าแกคงไม่มีเสื้อผ้าให้ฉันเปลี่ยน”

                มันส่ายหน้า วิเศษ

 




 

                โดยรวม การลักพาตัวครั้งนี้เป็นไฮไลท์ของฤดูร้อนเลยล่ะ

                มันก็สนุกกว่านั่งเรียนเศรษฐศาสตร์แน่ ๆ ล่ะ แล้วก็สนุกกว่าสารพัดคาบเรียนที่เหลือด้วย ดีกว่าการเข้าสังคม หรือถูกส่งไปอาณาจักรแล้วอาณาจักรเล่าเพื่อดูตัว เขากลัวไหม? ไม่เท่าไหร่ เขารู้ว่าเขาควรจะกลัว แต่กาเบรียลไม่เคยเก่งเมื่อมาถึงเรื่องกลัวในสิ่งที่ตนเองควร เพราะนอกจาก(น่าจะ)ฆ่าวินสตัน เลียเขานิดหน่อย เจ้ามังกรก็ไม่ได้ทำอะไรกับเขา              

                ปล่อยให้กาเบรียลนั่ง ๆ นอน ๆ บนกองทอง และนั่นเป็นประโยคที่ดูดีจะตายไป เขาไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องพยายามประทับใจใคร ไม่ต้องปั้นหน้ายิ้มหรือยืนหลังตรง เขาแค่ต้อง.. อยู่ที่นี่ เพราะทุกความพยายามที่แม้แต่จะก้าวออกจากกองทอง ทำให้เจ้ามังกรหันมาขู่กรรโชกใส่เขา คำรามเสียงดังอย่างไม่พอใจชัดเจน และ โอเค กาเบรียลอยู่ได้ เดี๋ยวก็มีคนมาหาเขา

                มั้ง

                กาเบรียลนอนอยู่บนกองทอง ไม่มีอะไรทำ เขากะว่าจะงีบ แต่ก็งีบไปแล้วตั้งเยอะวันนี้ เยอะที่สุดเท่าที่เคยงีบมาในชีวิตเลยกระมัง เพราะไม่มีอย่างอื่นทำนอกจากนอน แม้กระทั่งตอนนี้ เขามีแขนข้างหนึ่งเท้าไว้หลังศีรษะ อีกมือลูบเหรียญทองข้างตัวเล่นเพราะว่างจัด รู้ตัวอีกที มือของเขาก็ไล่มาถึงเป้ากางเกง และ แหม มันอดไม่ได้ที่จะลูบอยู่ตรงนั้นหน่อย สักนิด…

                กาเบรียลหายใจออกจากปาก ขยับตัวเล็กน้อยด้วยความอึดอัดจากสัมผัสเมื่อครู่ เขาลูบตนเองผ่านกางเกง เหลือบมองไปรอบ ๆ ถ้ำ เจ้ามังกรไม่อยู่ หายไปอีกฟากหนึ่งของถ้ำเพื่อทำ.. อะไรก็ตามที่มังกรเขาทำกัน กาเบรียลไม่รู้หรอก รู้แค่ว่าตอนนี้เขาเบื่อพอที่จะช่วยตนเองบนกองสมบัติ คิดว่าตนเองน่าจะอยากทำแบบนี้มาตลอด ไงล่ะ ประชาชน!

                หัวเราะ กาเบรียลถอดเข็มขัดตนเองออก ปลดกางเกงลง เขาไม่ได้– อืมม– เขาไม่ได้ช่วยตนเองมานานแล้ว เชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้ แต่มันเป็นสิ่งที่เจ้าชายไม่ค่อยได้ทำ มันไม่เหมาะสมน่ะ ไม่มีเวลาด้วย เขาหลับตาลง นึกถึงภาพของชายคนหนึ่งที่เขาเคยเห็นตอนเสด็จออกจากราชวัง ลูกชาวนาร่างกายกำยำที่มีผิวสีแทน ถูกจุมพิตด้วยดวงตะวัน เขานึกถึงกล้ามเนื้อของอีกฝ่าย นึกถึงรอยยิ้มที่มีฟันหลอและมือที่มีรอยด้าน จำได้ว่าตนเองจ้องชายคนนั้นมากเกินกว่าจะเรียกได้ว่าสาภพ ฮ่ะ ๆ .. ฮื่ม..

            ข้อดีของการเป็นเจ้าชายเก็บกดทางเพศคือ เขาไม่ต้องใช้อะไรมากก็ถึงจุดสุดยอดได้ง่าย ๆ แค่นึกถึงภาพของชายคนนั้นบนเข่า ถ่มน้ำลายลงมือเพื่อเปรียบเสมือนความอุ่นชื้นลื่นของโพรงปาก กระตุกข้อมือแค่ไม่กี่ครั้งเขาก็ตื่นตัว และไม่มากจากนั้นเพื่อส่งให้เขาถึงฝั่ง ทั้งร่างสั่นระริกจากเฮือกแต่ละเฮือกของการสำเร็จความใคร่ เสียงครางเปล่งออกไปจากริมฝีปาก.

                …เขาลืมตามาเห็นเจ้ามังกรตรงหน้าพอดิบพอดี

                กาเบรียลชะงักกึก ตัวแข็งทื่อเหมือนโดนพ่อจับได้ตอนเขาช่วยตนเองครั้งแรก แต่คราวนี้แย่กว่าหน่อย เพราะพ่อของเขาเป็น.. มังกร และกำลังอ้าปากมองเขา แสดงให้เห็นเขี้ยวสีทองคมกริบ สายตาของมันก้มลงมองต่ำ และกาเบรียลไม่แน่ใจว่าเขาควรจะหุบขาหรือเอามือปิดดีไหม ต้องอายความเปลือยกายต่อหน้ามังกรไหม ในเมื่อมันเป็นแค่อสูรกาย ต้องกระดากใจรึเปล่า ที่เขาพึ่งจะช่วยตนเองบนกองสมบัติ ของมังกร หลังจากถูกลักพาตัวโดยมังกรที่ว่ามา มัน.. ไม่ค่อยฉลาดเลยใช่ไหม

                กาเบรียล ฉลาดเหลือเกิน อ้าปากพะงาบ ๆ แล้วโพล่งออกไปว่า “ฉัน… ขอโทษ?”

                เจ้ามังกรดูไม่ประทับใจเท่าไหร่

                “ฉันเบื่อ” แล้วเขาจะแก้ตัวกับมังกรทำไมวะเนี่ย

                อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้หลั่งใส่ทองใครนะ นั่นเรียกว่ามารยาทใช่ไหม ลงมือเขาหมด

                ซึ่ง… เจ้ามังกรกำลังจ้องตาเป็นมัน

                กาเบรียลชักไม่เข้าใจโลก “นาย… อยากได้?”

                มังกรพยักหน้า

                ฮ่า ฮ่า ฮ่า เขาจะไม่ตั้งคำถามด้วยซ้ำว่ามังกรอยากได้น้ำกามมนุษย์ไปทำไม เขาไม่อยากรู้ “… ก็ได้”

                เขาโบกมือไปมากลางอากาศอย่างงง ๆ โชว์หลักฐานจากกิจกรรมเมื่อครู่นี้ให้เจ้ามังกร มันมองคราบขาวบนมือเขา แล้วก็แลบลิ้นเลียใหญ่ กาเบรียลขนลุกซู่กับความสากของลิ้น ไม่เข้าใจว่ามังกรตัวนี้เป็นอะไรกับการเลียเขานัก

                แล้วมันไม่หยุดตรงนั้นด้วยสิ แต่ก้มหัวลงต่ำเมื่อมือของกาเบรียลสะอาดสะอ้าน แล้ว

                “เฮ้ย แกจะ– อ้ะ..”

                แล้วทำไมอยู่ดี ๆ เสียงของเขาหายไปล่ะเว้ย แค่ถูกเลียเอง กาเบรียลจะบ้า

                เขาไม่นึกว่าตนเองจะได้มาอยู่ในสภาพนี้ ไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อนแม้จะอยู่ในสุดยอดฝันเปียก นั่งอ้าขาออกกว้างให้ลิ้นของมังกรเลียเขาตรงหว่างขา ในจุดที่เขาอ่อนไหวที่สุด อุ้งเท้ายกขึ้นดึงกางเกงเขา และกาเบรียลไม่ต้องลืมตาก็เข้าใจว่าเสียงปริของเนื้อผ้าหมายถึงอะไร มันถูกถอดออกไปจากร่างของเขา ฉีกออก และมอบพื้นที่มากขึ้นให้เจ้ามังกรโลมเลีย

                กาเบรียลคิดว่า ตามสามัญสำนึก เขาควรจะรู้สึกถูกลวนลามนะ ไม่ใช่เด้งสะโพกร่อนเข้าหาความสากของลิ้นบนอัณฑะ ครางเสียงหลงเพราะว่าเขาไวต่อความรู้สึกเสียเหลือเกินหลังจากพึ่งถึงจุดสุดยอด ทุกอย่างในตอนนี้เป็นความสุขสมที่กึ่ง ๆ กับความทรมาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจ้ามังกรลากลิ้นลงต่ำ ถึงก้นของเขา เล่นกับรูตรงนั้นราวเข้าใจความนัย

                “ฉันจะ.. ฉันจะเสร็จอีกแล้ว” กาเบรียลสารภาพ เจ้ามังกรถึงจะยอมละจากก้นของเขา อ้าปากรอ

                กาเบรียลโน้มเข้าไปข้างหน้านิดหน่อย เล็งให้ตนเองเสร็จใส่ลิ้นยาวของมังกร ทุกระลอกไม่พลาดเป้าหมาย

                จากนั้นเขาก็… นั่งช็อก

                อยู่นาน

                เขาพึ่งทำอะไรลงไปวะเนี่ย ต้องหน้ามืดขนาดไหนถึงจะยอมทำอะไรแบบนั้นกับมังกร เฮ้ย ดูมัน มันมีสี่ขาและมีเกล็ด และเขาพึ่งจะเสร็จใส่ปากมันราวกับเห็นสาวสวย โรครักคนลักพาตัวนี่ออกตัวภายในกี่วันนะ และมันจะมีผลรึเปล่าถ้าคนลักพาตัวของคุณไม่ใช่คน เพราะกาเบรียลคิดว่าเขาน่าจะบกพร่องมาก ๆ ในด้านสติสัมปชัญญะถึงยอมทำแบบนั้นลงไป

             หรือไม่ เขาก็แค่เบื่อ

                คงเพราะเบื่อแหละ

                กาเบรียล– คิดอะไรอยู่วะ –เอื้อมมือไปลูบหัวมังกร ยิ้มแห้ง ๆ ขณะที่เขาพึมพำว่า “เด็กดี”

 




 

                มันกลายเป็นเรื่องปกติ

                กาเบรียล นั่ง ๆ นอน ๆ บนกองทอง และ.. ช่วยตัวเองให้มังกรดู เขาเกือบจะคิดว่านี่เขากำลังเอาเปรียบมังกรอยู่รึเปล่าวะ มันอาจจะใสซื่อ ไม่รู้เรื่องเลยว่าสิ่งที่กาเบรียลทำคืออะไร แต่ก็ดูไปงั้น ส่วนกาเบรียลก็ดันเกิดอารมณ์นิด ๆ ที่ตนเองถูกมอง และด้วยอสูรกายสูงส่งอย่างมังกรอีกต่างหาก มันทำให้เขา.. ติดลมนิด ๆม พอเริ่มแล้วก็หยุดไม่ได้ แล้วพอเริ่ม เขาก็สงสัย…

                เจ้ามังกรตัวนี้เป็นเพศอะไร? มังกรมีเพศไหมแบบมนุษย์? หรือว่าพวกเขาอยู่เหนือกว่าการแยกประเภทเช่นนั้น? ก็ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย เมื่อเจ้ามังกรพลิกตัว เช่นตอนนี้ กาเบรียลเห็นแต่หน้าท้องสีซีดไร้เกล็ดเนียนขาว– จุดอ่อนกระมัง เมื่อเทียบกับเกล็ดสีฟ้าบนแผ่นหลัง– และเขาก็ไม่เห็น.. ตัวบ่งบอกเพศใด ๆ เลย อย่างน้อยก็ไม่มีสิ่งใดชัดเจนแจ่มแจ้งแบบมนุษย์

                เขาก้าวเท้าออกจากกองสมบัติ เห็นเจ้ามังกรรีบหันขวับกลับมามอง “เฮ้ ไม่ต้องตกใจ ฉันไม่ได้จะไปไหน ฉันแค่…”

                เจ้ามังกรไม่ละสายตาจากเขา นั่งมองกาเบรียลเดินเข้าไปหา ในท่านั่งแบบนี้ เขาปกปิดหน้าท้องเสียสนิทชิดไปกับพื้น มองไม่เห็นอะไรเลยเพราะขาหลังขนาดใหญ่ที่ปิดไว้ กาเบรียลขมวดคิ้ว เดินเข้าไปดัน ๆ ตรงหน้าท้องสีขาวที่โผล่แพลมออกมาหน่อยในด้านข้าง เจ้ามังกรส่งเสียงคำรามเบา ๆ เหมือนเป็นคำเตือน แต่กาเบรียลก็เอาทั้งตัวไปแนบกับผิวตรงนั้น อุ่นและนิ่ม

                “ขยับหน่อยสิ” กาเบรียลสั่ง

                มันไม่ขยับ             

                “เฮ้ แกเห็นของฉัน ฉันว่ามันค่อนข้างจะยุติธรรมถ้าฉันเห็นของแกบ้าง” เขาต่อรอง

                เจ้ามังกรนิ่งอยู่นาน

                แต่แล้วมันก็พลิกตัวนอนตะแคง เปิดท้องให้กาเบรียลเห็น ขาอีกข้างยกขึ้นกลางอากาศ หางยาวตวัดไปมาอยู่กับพื้น กาเบรียลไล่มือบนหน้าท้องนุ่ม พยายามมองหา.. อะไรสักอย่าง รู้สึกเหมือนไอ้โง่นิด ๆ เหมือนกันระหว่างที่ทำ มันบ่งบอกถึงขนาดของเจ้าอสูรกายตัวนี้มาก การที่กาเบรียลต้องเดินจนกว่าจะทั่วท้องของมันเนี่ย จนลงมาถึงตรงหว่างขา..หลัง?

                มี…  เนื้อนูนขึ้นมาตรงหว่างขาของเจ้ามังกร เป็นฐานทรงกลมสีซีดเช่นเดียวกับหน้าท้องสีขาวของเขา กาเบรียลลูบมันดู สัมผัสได้ว่ามันแข็งน่าดู แล้วก็ทำให้เจ้ามังกรคำรามออกมาเบา ๆ เขาลูบมันอยู่นานจน– โอ้ พระเจ้าช่วย นั่นมันอะไรกัน

                ใช้คำว่าอึ้งยังน้อยไปกับขนาดที่อยู่ดี ๆ ก็ผงาดออกมาจากฐาน เด้งขึ้นมาในมือของกาเบรียลอย่างรู้งาน เขาไม่เคยเห็นอวัยวะเพศของมนุษย์ที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ แบบนี้มาก่อน ไม่เคยเห็นส่วนหัวที่บวมเป่งและบานออกจนดูเหมือนเงี่ยง ปลายของมันชี้ขึ้นและเกือบจะเรียกได้ว่าแหลม ทรงคล้ายลูกธนู และไล่ลงมาตามความยาว กาเบรียลก็เห็นกับเกล็ด เกล็ดเล็กเกล็ดน้อยที่เกาะตามผิวเนื้อ และชี้ออกด้านข้าง เป็นหนามสีทองบนเนื้อขาว และส่วนหัวที่จางเป็นสีฟ้าอ่อน ๆ

                เขากลืนน้ำลาย มองเห็นว่านิ้วของตนเองโอบไม่รอบความหนาของเจ้ามังกรเลย “โอ…เค้…”

                ตัวผู้ คิดว่านะ น่าจะไม่ใช่การยัดเยียดสถานภาพทางเพศของมนุษย์ใส่สัตว์ถ้าจะมองว่าเป็นตัวผู้– นี่เขาคิดมากทำไม

                ดูมันสิ

            กาเบรียลมองความมหึมา มองความเล็กป้อแป้ของตนเองในมือ แล้วก็คิดว่า ว้าว ฉันอยากได้มันในปากฉันจัง

                (ฟังดูพิลึกนะ แต่ส่วนใหญ่เขาก็คิดแบบนี้บ่อย ๆ แหละ กับ.. หลายอย่าง)

                แต่เจ้ามังกรมีแผนอื่น

                มันพลิกตัวกลับท่าเดิม และกาเบรียลก็นึกว่ามันเปลี่ยนใจแล้ว ไม่อยากจะให้มนุษย์มาลวนลามมันต่อ แต่แล้วก็ต้องร้องจ๊ากเมื่ออุ้งเท้ายกขึ้นตวัดเขาจากพื้น กดเขาลงอีกที่ในท่าคุกเข่า ทั้งเท้าของมันครอบลำตัวท่อนบนกาเบรียลไว้ และ โอ้ พระเจ้า– โอ้ ไม่นะ– กาเบรียลได้แต่ดิ้นอยู่บนพื้นถ้ำ ตะเกียกตะกายสุดชีวิตที่จะหนีรอด เพราะเขารู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่

                และไม่มีทางเลยที่เจ้ามังกรจะสอดตัวเข้ามาได้โดยที่กาเบรียลไม่ปริ

            “ปล่อย!” เขาตะโกน “ปล่อยฉันนะเว้ย ไอ้–”

                มันปล่อย ยกเท้าออกจากตัวเขา

                กาเบรียลคลานออกจากใต้ท้องมังกร กลับไปอยู่แถวกองสมบัติอีกครั้ง มันเป็นสถานที่ปลอดภัยเดียวแล้วกระมังในถ้ำนี้ เขาหอบแฮ่ก ๆ มองเจ้ามังกรค่อย ๆ หดอวัยวะมหึมาของมันกลับเข้าฐาน สายตาจดจ้องมาที่กาเบรียลตลอดเวลา

                แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร แค่หันหน้าไปอีกทางแล้วบินออกจากถ้ำ

 




               

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s