Ties that Bind (1)

Title: Ties that Bind
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warning: Blackwatch!Jack, Strike-Commander!Gabriel, ABO, Beta!Jack, Omega!Gabriel, Alpha!Jesse, Possessive Behavior, Neglect, Ignoring Kink, อะไรอีกวะ
Notes: อยากแต่งโอเมก้ากาเบรียลมานานแล้ว ในที่สุด โว้ยยยย

                ท่านผู้บัญชาการเรเอสเปรียบเสมือนรางวัลล้ำค่าของคนที่คิดว่าตนเองคู่ควร โอเมก้าแสนสมบูรณ์แบบ มีบางอย่างเกี่ยวกับ ‘โอเมก้ามีอำนาจ’ ที่ทำให้อัลฟ่าไม่อยากพิชิตให้ราบคาบ ก็อยากจะสยบลงแทบเท้าของเขาแทน และนั่นล่ะกาเบรียล สูงส่ง ห่างไกลเกินเอื้อม เป็นได้แค่ฝันหวาน ไร้รอยกัด ยังไม่เคยมีใครเป็นเจ้าของ ยังไม่เคยถูกครอบครองโดยอัลฟ่าใด

                ซึ่งทำให้ทุกคนตั้งคำถามว่าเป็นเพราะอะไร เพราะเขาเป็นโอเมก้าสูงอำนาจถึงขั้นที่ไม่ต้องการอัลฟ่าเลยหรือ หรือเพราะว่าความก้าวร้าวดุดันทำให้อัลฟ่าส่วนใหญ่ทนอยู่กับเขาไม่ได้ ไม่มีใครผ่านมาตรฐานสูงลิบลิ่วของเรเอสเลยรึยังไง สักคนที่ทำให้โอเมก้าหนุ่มยอมก้มท้ายทอยให้ ใครที่สามารถสนองอารมณ์ของเขาให้สมกับตำแหน่งท่านผู้บัญชาการ?

                แต่แจ็กรู้ดีกว่านั้น รู้ดีว่ากาเบรียลต้องการอะไร สายตาของเขารักษาไว้ที่แจ็กตั้งแต่สมัยเอสอีพี จนตอนนี้แจ็กอยู่ในแบล็กวอทช์ เห็นเสมอว่าท่านผู้บัญชาการโอเวอร์วอทช์เหลียวหลังสองครั้งเมื่อแจ็กเดินผ่าน รู้ว่า มากกว่าแค่สองสามครั้ง กาเบรียลพยายามยั่วยวนเขา ทำทุกอย่างสุดความสามารถโอเมก้าคนหนึ่งจะทำได้ แต่ก็ยังไม่เคยเข้าตาแจ็กเลยเสียที

                และกาเบรียลไม่ยอมเลิกล้มความพยายาม ศักดิ์ศรีสูงส่งเกินกว่าจะยอมได้ใครอื่นที่ต่ำต้อยไปกว่าแจ็ก

                ไม่ใช่เพราะว่าเขาหาไม่ได้ โอ้ย ดูเขาสิ ดูทุกอย่างที่เขาเป็น สรีระรูปร่าง และ กลิ่น– ที่ว่ากันว่าหอมนักหนา แจ็กไม่รู้หรอก เขาดมกลิ่นคนได้ที่ไหน– ประจำกาย แค่ขยับเขยื้อนเขาก็สามารถส่งให้อัลฟ่ารัทได้ง่าย ๆ เพราะร่างกายท่วมท้นด้วยความต้องการที่จะสืบพันธุ์ เขาหาคู่ได้ไม่ยากถ้าเขาต้องการ แต่เขามีตาให้แจ็กแล้ว และเขาจะไม่มีให้ใครอื่น

                นึกแล้วก็ขำ กาเบรียล เรเอส เคยชินกับการมีอัลฟ่าทุกคนมาสยบแทบเท้า เพียงเพราะว่าเขาเป็นโอเมก้า กลิ่นของเขาน่าหลงใหลจนไม่มีใครปฏิเสธได้.. แล้วเขาก็มาเจอแจ็ก คนที่หาได้แคร์ไม่ถึงสถานะของเขา คนที่ ต่อให้กาเบรียลจะมีฮีท ติดสัดอยู่ต่อหน้า แจ็กก็คงจะทำ– อย่างที่เขาทำในสมัยเอสอีพี– แค่เมินเขา หรือไม่ก็แซวว่าทำไมเขาถึงเหงื่อออกเยอะจังเลย

                มันเป็นด้านที่โหดร้ายกว่าของแจ็ก ที่ยอมทอดทิ้งให้กาเบรียลต้องเปลี่ยวเหงา รู้ตัวว่าถ้าเขาไม่ทำอะไรก่อน กาเบรียลก็จะทำแค่รอ เลือกคู่ของตนเองแล้วและจะไม่เปลี่ยนใจ เขายอมรับว่ามันทำให้เขาพึงพอใจ ความคิดที่ว่ากาเบรียลต้องทรมานไม่รู้กี่ฮีทในหลายสิบปีที่ผ่านมา ไม่มีคู่ ปรนเปรอตนเองด้วยนิ้วหรือไม่ก็ของเล่นน้อย ๆ เพราะเขาอยากได้แต่แจ็กคนเดียว

                แจ็กเกือบจะอยากปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าฉันไม่ได้นาย ก็ไม่ต้องมีใครได้ เถือกนั้น

                แต่ช่วงนี้ มีเสี้ยนหนามในชีวิตแจ็ก ความเสี่ยงที่อาจจะทำลายสิ่งที่เขากับกาเบรียลมี

                อัลฟ่า

                เจสซี่ แมคครี




                เจสซี่ แมคครี เป็นอัลฟ่าเด็กหนุ่มผู้เคยชินกับการได้ทุกสิ่งอย่างเพียงเพราะว่าเขาเป็นอัลฟ่า ฟังดูคุ้น ๆ ใช่ไหม เขาขี้เล่น ช่างหยอกล้อ คารมเป็นต่อ รูปหล่อยิ่งกว่า คิดว่าถ้ามันเลื่อนมือลงจัดเข็มขัด พยายามโชว์ความตุงของเป้าเข้าหน่อย โอเมก้าทั้งหลายก็จะสยบลงแทบเท้า ต้องให้เครดิตหน่อย เจสซี่เหิมเกริมน้อยลงมากตั้งแต่เข้าหน่วยแบล็กวอทช์มา แจ็กทำลายความมั่นใจของเขาไปมากจนเกือบจะเรียกได้ว่าสงบเสงี่ยม แต่ก็ยังไม่ทั้งหมด มันใช้เวลาที่จะสยบม้าพยศ

                โอ้ย มันเป็นไฮไลท์ของการทำงานที่นี่เลยล่ะ ทำให้อัลฟ่าก้มหัวให้เบต้าได้เนี่ย แต่หลังจาก.. อืม.. การฝึกฝน เขาคิดว่าเจสซี่น่าจะได้บทเรียนแล้วว่าอย่า อย่ามาหือกับเขา เบต้าหรือไม่ก็ช่าง แต่เขาลืมสอนบทเรียนอีกอันหนึ่งไป

                อย่า แม้แต่จะคิด ยุ่งกับกาเบรียล

                ตั้งแต่ที่เจอหน้ากาเบรียล เจสซี่ก็แสดงความสนใจอย่างออกนอกหน้านอกตา ไม่คิดจะหลบซ่อนมันเลยแม้แต่น้อย สูดกลิ่นของกาเบรียลเสียฟอดใหญ่แล้วร้อง ว้าว นั่นโอเมก้าเหรอ พลางลูบเคราที่ยังไม่ทันได้ขึ้นดี เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งมันมีหน้าเดินเข้าไปแนบชิดติดกับร่างกาเบรียลระหว่างที่เขางอตัวเพื่อเซ็นเอกสารบนโต๊ะ จับต้นขากาเบรียลอย่างเปิดเผยระหว่างที่เขาคุยด้วยเรื่องภารกิจ ส่งจูบและขยิบตาให้ท่านผู้บัญชาการอย่างไม่กลัวตาย และที่เลวร้ายกว่า กาเบรียลไม่ได้… ปฏิเสธ

                เขาดูประหลาดใจ ไม่นึกว่าตนเองจะได้ความสนใจจากอัลฟ่าหนุ่ม ๆ แบบเจสซี่ คงคิดว่าตนเองแก่เกินไปสำหรับเขา แต่ก็ยังต้อนรับความสนใจของเจสซี่อยู่ดี ยิ้มและหัวเราะเมื่อตนเองถูกแซว ไม่ขยับตัวหนีเมื่อมีมือปีนป่ายสัมผัสตัว

                มันทำให้แจ็กพิโรธ เขาไม่ได้กลิ่นของกาเบรียล แต่ได้ยินคนในหน่วยพึมพำวันหนึ่งว่าเขามีกลิ่นของเจสซี่

            ใครผิด? เป็นคำถามที่น่าสนใจ การรุกรานของเจสซี่ที่ทำไปโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือการที่กาเบรียลต้อนรับทุกการกระทำด้วยความสมยอม ทั้ง ๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจ? อาจจะผิดที่แจ็ก เขาไม่มีสิทธิ์หวงกาเบรียลตั้งแต่แรก ไม่ใช่เจ้าของ

                แต่นั่นเป็นเรื่องที่เขาเปลี่ยนแปลงได้

                “เอ่อ บอส คุณโอเครึเปล่า คุณดู… ตึงเครียด” เจสซี่พูดขึ้นเหนือซิการ์ “กว่าปกติ”

                “โอ้ ไม่เป็นไรหรอก” แจ็กฮัม “อยู่ดี”

                เขาจะคิดวิธีสั่งสอนอัลฟ่าหนุ่มทีหลัง

                แต่ตอนนี้..




                มันตลกดีที่กาเบรียลยังอุตส่าห์สะดุ้งเมื่อเห็นแจ็กในห้องพัก เขาเป็นคนมอบรหัสให้แจ็ก เป็นคนอนุมัติให้อาธีน่าอนุญาตเขาเข้ามา ไม่น่าจะมีอะไรให้แปลกใจกันแล้ว แต่เขาก็ยังอุตส่าห์สะดุ้งเพื่อรักษาหน้าตนเองอยู่ดี เกือบทำเอกสารที่ซ้อนกันในมือตกด้วยความตกใจ– ช่างสมกับเป็นกาเบรียล เอางานกลับมาในห้องนอนด้วย ทั้งเปรียบเปรยและจริง ๆ

                “แจ็ก” เสียงของเขาเบาหวิว ขาดโทนออกคำสั่งที่ปกติเขาจะใช้กับเจ้าหน้าที่อื่น “เอ่อ… เฮ้”

                แจ็กนั่งอยู่บนเตียง ประสานนิ้วไว้บนตัก เหลือบสายตามองโอเมก้าหนุ่มหัวจรดเท้า “เฮ้”

                กาเบรียลยืนอยู่กับที่ ทำตัวไม่สมกับเป็นเจ้าของห้องเลย กล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะก้าวเท้าผิดกับนิสัยของเขา

                แจ็กมีผลแบบนั้นกับผู้อื่นเสมอ

                “มานี่มา” เห็นใจเขา แจ็กลุกจากเตียง เดินไปหยิบเอกสารจากมือกาเบรียล เขาคิดว่ากาเบรียลปล่อยมือง่ายไปนิดสำหรับเอกสารสำคัญที่ไม่ควรปล่อยให้อยู่ในมือผู้นำแบล็กวอทช์ แต่เขาก็ปล่อย แจ็กเอามันไปวางบนโต๊ะให้เขา

                “นายมาหาฉันทำไมเหรอ?” กาเบรียลกระแอมใส่กำปั้น แล้วถาม ในที่สุดก็ถามสิ่งที่ควรถามได้

                “คุย” แจ็กตอบ “นายจำเจสซี่ได้?”

                “จำได้สิ” กาเบรียลตอบแล้วยิ้ม “เขาเป็นเด็กดีนะ ฉันรู้ว่าตอนแรกฉันไม่เห็นด้วยที่นายรับเขาเข้าหน่วย แต่…”

                “ถ้าฉันไม่อยู่ นายคงก้มท้ายทอยให้เขากัดไปแล้ว”

                กาเบรียลกระพริบตาเหมือนถูกตบ “หา?”

                มันง่ายจนน่าขันที่จะดันท่านผู้บัญชาการโอเวอร์วอทช์เข้ากับผนัง ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะแจ็ก หรือว่าเป็นเพราะกาเบรียล ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมก่อนในการ ดัน–รับ ของช่องว่างระหว่างเรา กาเบรียลยังคงมองเขาอยู่ ไม่หลบหลีกสายตาหันไปไหน และนั่นเป็นความกล้าหาญในตัวการกระทำแล้วล่ะ น้อยคนจะมองสีฟ้าของดวงตาแจ็กแล้วไม่ขนลุกซู่ชูชัน

                “ฉันเห็นนาย” แจ็กกระซิบ “ปล่อยให้เขาสัมผัส ปล่อยให้เขามอง แทบจะแก้ผ้านายด้วยตาอยู่แล้ว”

                “…ฉันไม่เห็นว่านั่นจะเกี่ยวกับนายยังไง” กาเบรียลพึมพำ มองตาแจ็กไม่กระพริบ “นั่นมันก็เรื่องของฉัน”

                “ความสัมพันธ์กับผู้ใต้บังคับบัญชา? นั่นไม่เหมาะสมเลย กาเบรียล”

                “แล้วที่นายทำอยู่นี่ ตอนนี้ มันเหมาะสมนักเหรอ”

                แจ็กเอียงคอ “ฉันทำอะไร?”

                “นาย–”

                “หืม กาเบรียล ฉันทำอะไร”

                “นายทำตัวเป็น– เป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉัน” กาเบรียลทำท่าจะถอยหลังอีก แต่จะถอยได้ยังไงในเมื่อหลังชนฝาอยู่แล้ว ก็เลยได้แต่บีบตัวลีบไปกับความรู้สึกของแจ็กพูดบนผิวหนังของเขา รู้สึกถึงแรงสั่นและความร้อนของลมหายใจแทนการได้ยิน

                “ฉันทำไม่ได้?”

                 “นายไม่ใช่อัลฟ่า” กาเบรียลประกาศเสียงแข็ง ข้อเท็จจริงที่แจ็กรู้อยู่แก่ใจ “นายไม่มีสิทธิ์อยู่แล้วตั้งแต่แรก”

                และนั่น แจ็กเจ็บแสบไปถึงทรวง คงมีแต่กาเบรียลกระมังที่ยังสามารถกัดในจุดที่มันเจ็บ แจ็กนึกย้อนไปถึงสมัยที่ขาพยายามแสดงตัวเป็นอัลฟ่าสุดชีวิตในโปรแกรมเอสอีพี ถึงตนเองจะไม่มีกลิ่นของอัลฟ่า ไม่มีเขี้ยวให้โชว์ ไม่มีชีวภาพของสถานะนั้น เขาเคยหวังแทบตายว่าตนเองน่าจะเกิดเป็นอัลฟ่า ถ้าเขาเป็น เขาจะได้ตำแหน่งผู้บัญชาการโอเวอร์วอทช์แน่อย่างไม่ต้องสงสัย ยังไงตำแหน่งก็ต้องมอบให้อัลฟ่าก่อนโอเมก้า แต่ในฐานะเบต้า แจ็กมีประโยชน์มากกว่าในงานสายลับ

                ในเงาของกาเบรียล ภายหลังเขา คอยทำงานสกปรกและตามเช็ดล้างให้โอเวอร์วอทช์

                “ฉันไม่ใช่อัลฟ่า” แจ็กยอมรับ “ฉันเหนือกว่านั้นมาก”

                การที่กาเบรียลไม่ปฏิเสธถือได้เลยว่าเป็นการเห็นด้วย

                “และมันก็ดีเหลือเกิน ว่าไหม ที่ฉันเป็นเบต้า เพราะเรารู้กันดีว่านายไม่ต้องการอัลฟ่า นายต้องการฉัน

                เหรียญตรากล้าหาญแด่กาเบรียล ผู้ยังคงกล้าจ้องตาเขาอยู่

                และปิดตาลงได้อย่างสวยงามที่สุด ขนตายาวสัมผัสกับผิวเข้ม

                การจูบกับกาเบรียลรู้สึกถูกต้อง เขาน่าจะทำมันตั้งนานแล้ว น่าจะกระชากคอเขาเข้ามาหาโดยไม่ต้องกังวลถึงเรื่องสถานะอันแตกต่างแล้วแทรกลิ้นเข้าไประหว่างริมฝีปากนุ่ม เราแทบไม่แยกออกจากกันระหว่างที่กาเบรียลถอดเสื้อผ้า เสื้อคลุมของเขาเป็นสิ่งแรกที่ถูกปัดตกจากไหล่ ตามไปด้วยเกราะบนอกที่แสนไร้สาระ เสื้อคอสูงที่เขาสวมภายใต้ออกจะน่ารำคาญนิดหน่อย ทำให้แจ็กต้องเลิกจูบเขาระหว่างถอด แต่มันก็คุ้มค่าถ้าจะทำให้เขาเห็นแผงอกแกร่งของอีกฝ่าย ได้สัมผัสกับผิวเนียน

                กาเบรียลดันเขาไปที่เตียง และแจ็กรู้สึกรำคาญนิด ๆ ที่ตนเองเป็นฝ่ายถูกผลัก แต่ก็ยอมเดินถอยหลังจนร่างเราสองคนร่วงหล่นลงเตียงแต่โดยดี ค้านไปก็เท่านั้น ไม่ใช่กาเบรียลฝ่ายเดียวที่มีความต้องการ กาเบรียลจูบเขาอย่างตะกละตะกลาม ในที่สุดก็ได้สิ่งที่ตนเองใฝ่ฝันมาตลอด ลิ้นตวัดลิ้มรส ดูดริมฝีปากล่างแจ็กเสียงดัง ออกจะเลอะเทอะมูมมามไปหน่อยสำหรับเขา แต่แจ็กพบว่ามันน่าเอ็นดู โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีฟันเข้ามาเกี่ยวข้อง ฟันทู่ ๆ ของโอเมก้าไล่บนริมฝีปากแจ็ก

                กาเบรียลผละออก เสียงครางต่ำในลำคอขณะที่เขาพูด “ถอดเสื้อออกสิ”

                แจ็กเลิกคิ้ว “ไม่ล่ะ ขอบใจ”

                “แจ็ก..!” กาเบรียลซุกหน้าลงมาตรงซอกคอเขา “ฉันนึกว่านายอยาก…”

                “อยากน่ะอยาก” แจ็กดันเขาออก “แต่เราจะทำตามวิธีของฉัน”

                กาเบรียลชักสีหน้าไม่พอใจ เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง

                “เอาล่ะ ถอดกางเกงออกซะสิ”




                กาเบรียลน่าจะกำลังโมโห แต่ในบรรดาทุกอย่างที่แจ็กทำตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าประตูมา น่าจะเป็นข้อเท็จจริงที่ว่าแจ็กกำลังเอาเขาโดยสวมเครื่องแบบแบล็กวอทช์เต็มยศ รูดลงแค่ซิปเพื่อให้ทุกอย่างสะดวกขึ้น ทุกจังหวะที่กาเบรียลขย่มขึ้น–ลงต้องเสียดสีหลังของเขากับเกราะแข็งกระด้างที่แจ็กสวม มันไม่น่าจะสบาย แต่กาเบรียลก็ยังไม่หยุดขยับสะโพก

                เขาแฉะเสียจนแจ็กสามารถสอดตัวเข้าไปได้อย่างง่าย ๆ แทบไม่ต้องเตรียมพร้อมเขาเลย มันน่ารักจริง ๆ ที่การเล้าโลมนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ทำให้เขาเปียกขนาดนี้จนพร้อมจะรับขนาดของแจ็ก ร่างกายของเขารู้รึเปล่าว่ามันกำลังเจอกับอะไร หรือหลั่งหล่อลื่นออกมาตามธรรมชาติเพราะคิดว่าตนเองจะถูกเอาโดยอัลฟ่า? เตรียมตัวกาเบรียลสำหรับน็อต แต่จริง ๆ แล้วก็มีแค่แจ็ก ไม่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษของอัลฟ่า ไม่มีฟีโรโมนที่กระตุ้นร่างกายให้เขายอมโอนอ่อน แค่ เขาล้วน ๆ

                ทั้งหมดนี้เป็นแค่กาเบรียลต้องการเขาอย่างจริงใจ

                ไม่มีอย่างอื่นเจือปน

                “นายจะ.. นายจะไม่ขยับบ้างหรือ” กาเบรียลถาม หยุดขยับ ก้นของเขาอยู่บนตักแจ็ก รับแจ็กเข้าไปจนมิด

                “ฉันว่าฉันสบายดี ขอบใจ”

                กาเบรียลส่งเสียงครางไม่พอใจ– ซึ่งถูกขัดโดยเสียงครางสุขสมเมื่อเขาเริ่มขยับตัวอีกครั้ง

                แจ็กจะร่อนเอวเป็นระยะ ๆ แค่นิด ๆ หน่อย ๆ ให้กาเบรียลยังรู้ว่าเขายังอยู่ ยังรู้สึกถึงทุกอย่างที่เขาทำ ยังตอบสนองต่อจังหวะสะโพกของเขา แต่ส่วนมาก เขายุ่งอยู่กับการกัด สร้างรอยจันทร์เสี้ยวตามคอและท้ายทอยของกาเบรียล มันจะไม่ใช่รอยถาวร มันจะไม่สร้างพันธะระหว่างเรา แต่แจ็กอยากได้แค่สักสัปดาห์ของการโชว์ให้ทุกคนรู้ว่ากาเบรียลมีเจ้าของ

                ต่อให้แจ็กจะไม่มีกลิ่นให้สร้างตราประทับบนร่างเขา ต่อให้มันจะเป็นแค่ในนาม

                “อืมม… ดีจังเลย.. แจ็ก..”

                “อือฮึ”

                “นาย– อ้า!– ใหญ่ดีจัง”

            “ขอบใจ”

                “เฮ้ย ใจคอนายจะนั่งเฉย ๆ จริง ๆ เหรอวะ” กาเบรียลเอี้ยวคอหันมามอง สีหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าด้วยความไม่สบอารมณ์หรือเพราะเขินอาย “ไม่ใช่ว่าเรา– ไม่รู้สินะ– รอช่วงเวลานี้มาตั้งแต่เอสอีพี ทำไมนายทำท่าเหมือนนายโดยบังคับให้เอาฉัน”

                “นายอยากให้ฉันขยับ?”

                “มันก็คงจะดีถ้านายมีอารมณ์ร่วมหน่อย!”

                แจ็กผิวปากเสียงแหลมเล็ก จับสะโพกของกาเบรียล ยกตัวเขาออกจนสุด “นายคงเคยชินกับอัลฟ่าที่จับนายกดกับพื้นแล้วเอานาย ไม่ต้องทำอะไรนอกจากนอนเฉย ๆ ให้เขาขยับสะโพก.. ไม่ใช่กับฉัน กาเบรียล ไม่ใช่กับฉัน”

                “จะ แจ็ก–”

                เขากดกาเบรียลลงทีเดียวมิด ฟังชายตรงหน้าร้องเสียงหลง

                “ไม่ใช่กับฉัน”

                หลังจากนั้นก็มีแต่เสียงครวญครางของกาเบรียล และเสียงแจ็กหายใจสะดุดบ้างบางจังหวะ กาเบรียลขยับตัวเองตลอด ส่วนแจ็กอยู่เฉย มันไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่มีอารมณ์ร่วม โอ้ เชื่อเถอะว่าเขามี ภายในกาเบรียลรู้สึกดีเหลือเกิน ความอุ่นชื้นที่ลื่นกับทุกท่วงท่า รับขนาดของเขาได้ดีเหลือเกิน เขาหลับตาลง ดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น กาเบรียลตอดรัดรอบความหนาของเขา

                เมื่อแจ็กถึงสุดยอด เขารอให้ตนเองหลั่งเสียจนหมดทุกหยดถึงจะผลักร่างกาเบรียลออก เขาหน้าทิ่มไปข้างหน้า เกือบคว้าผ้าปูที่นอนไว้ไม่ทัน เข่าสั่นพั่บ ๆ และแขนก็ไร้เรี่ยวแรงพอกัน น้ำกามของแจ็กไหลออกจากรูน้อย ๆ ของเขาพร้อมกับหล่อลื่นที่เขาหลั่งเสียจนเปียก แจ็กมองหว่างขาเขา ยังตื่นตัวและไม่ได้มีอารมณ์น้อยกว่ากัน หลั่งหยาดสีไข่มุกลงบนผ้าปูที่นอน

                “ดะ เดี๋ยว” กาเบรียลรีบร้องเรียกเมื่อเห็นแจ็กลุกจากเตียง เดินไปหาประตู “นายจะไปไหน”

                “กลับห้องฉัน”

                “ตอนนี้เนี่ยนะ?! ฉันยังไม่ทัน– ฉันยังไม่ทันได้–”

                แจ็กยิ้ม “คราวหน้า คิดให้ดีนะก่อนที่จะปล่อยให้เจสซี่เข้าใกล้นาย”

                เขาปิดประตู




                “ท่านผู้บัญชาการ! ดีจังเลยที่ได้เห็นคุณ ที่รัก เป็นยังไงบ้างวันนี้?”

                กาเบรียลสะดุ้ง มองเจสซี่ก่อน มองรอยยิ้มกว้างของเด็กหนุ่ม จากนั้นก็มองแจ็ก เลิกคิ้วให้เขาอยู่ข้างหลัง

                “ฉัน.. ยุ่งมากเลยวันนี้ เจสซี่ ไม่มีเวลาคุย” กาเบรียลเบือนหน้าหนี หลบตา “ขอโทษนะ”

                “โอ้.. ไม่เป็นไรครับ ท่าน” เจสซี่ตอบ แต่ดูก็รู้ว่าเขาเสียดาย

                แจ็กยิ้ม บทเรียนบางอย่างน่ะ สอนทีเดียวก็รู้เรื่อง




Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s