Quoth the Raven

Title: Quoth the Raven
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: T (for now)

Warning: Uh, Transformation?, Imprisonment, ไม่น่าจะมีอะไรต้องแท็กอีก

                มีหลายสิ่งที่กาเบรียลได้ประสบตั้งแต่เข้าร่วมหน่วยองค์กรล่าแม่มด– โอเวอร์วอทช์

                เขาได้เดินทางสู่ทุกทั่วมุมโลก ข้ามผ่านน่านน้ำและแผ่นดิน เขาได้ต่อกรกับแม่มดผู้มีพลังนานัปการ รับมือมาหมดแล้วกับกลอุบายที่พวกหล่อนมักจะมี เขาเริ่มต้นจากการเป็นนักล่ามือใหม่ที่ยังสวมชุดเครื่องแบบของตนเองได้ไม่พอดี จนถึงขั้นมีหน่วยเป็นของตนเองในการล่า ช่ำชองวิชาและมีรอยแผลเป็นบนใบหน้ามาแทนหลักฐานกับประสบการณ์ที่เขามี

                เขาได้พบกับ แจ็ก มอร์ริสัน คนแปลกหน้า ในตอนแรก ความน่ารำคาญ เมื่อรู้จักกันไปหน่อย และเพื่อน เมื่อกาเบรียลใจอ่อนยอมให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามาในชีวิต แจ็กกลายเป็นมากกว่าที่เขาจะคาดการณ์ได้ นักล่ามากความสามารถที่สูสีกับกาเบรียลเสียในทุกด้าน เขาเป็นสหายที่สามารถไว้ใจให้ระวังหลัง เป็นพี่น้อง น้องชายที่กาเบรียลไม่เคยมีในวิธีที่ทั้งคู่หยอกล้อ และความหวงแหนที่บางครั้งกาเบรียลก็รู้สึกเมื่อต้องปกป้องแจ็ก และ อาจจะเป็นมากกว่านั้น เมื่อเราสองคนอยู่ตามลำพัง..

                กาเบรียลไม่เคยคาดหวังว่าจะได้พบเจอนักล่าอย่างแจ็กมาก่อน

                ไม่เคยคิดว่าแจ็กจะกลายมาเป็นแม่มด ด้วย

                กาเบรียลกำลังเดินลาดตระเวนอยู่รอบเมืองแอดเลอร์สบรัน มันเป็นเมืองที่ฉาวโฉ่เรื่องเวทมนตร์ดำ ตั้งอยู่ใจกลางแบล็กฟอเรสต์ห่างไกลความเจริญ แจ็กกับเขาทำการประหารแม่มดกลางจัตุรัสเมืองเมื่อตอนเช้า และดูท่าทางก็ไม่น่าจะมีภัยอันตรายใด ๆ หลงเหลือเล็ดรอดจากการตรวจตรา แต่กาเบรียลนอนไม่หลับ อยากจะทำให้มั่นใจว่าทุกอย่างปลอดภัยดี และที่ซ้ำร้ายกว่านั้น เขาตื่นมาเจอเตียงอันว่างเปล่าข้างกายตนเอง และนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าแจ็กจะไปไหนได้ ดึกดื่นป่านนี้

                เขาก็เลยออกเดิน เดินหลงจนมาถึงย่านเปลี่ยวในเมือง ตึกร้างถูกทอดทิ้งเป็นแถบ ๆ เสียงฝีเท้าของกาเบรียลสะท้อนก้องบนหินดำยามเขาเดิน กาเบรียลหันซ้ายหันขวา เห็นแต่ซากของความเจริญ คนจรจัดไร้บ้านนอนกันตามซอกหลืบ

                จากนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง

                ตามสัญชาติญาณ กาเบรียลวิ่งเข้าหาเสียงร้องแทนที่จะวิ่งหนีมันแบบคนทั่วไป มือชักปืนออกมาเตรียมพร้อม เขาคาดการณ์ถึงกรณีที่เลวร้ายสุดเสมอ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นแม่มด ฝีเท้าพาเขาไปยังต้นตอ สายตากวาดสถานที่เกิดเหตุ

                แล้วก็ต้องชะงักอยู่กับที่เมื่อเห็นแจ็ก คุกเข่าอยู่เหนือศพ

                มือของเขาบีบอยู่รอบคอของเหยื่อสาว มีหมอกควันสีขาวพวยพุ่งจากใต้ฝ่ามือและปลายนิ้ว รัดคอเธอราวโซ่ เลื้อยเข้าไปในปากเธอ แค่มอง ยังไม่ทันได้ต้องดมกลิ่นกำมะถันในอากาศ กาเบรียลก็รู้ว่านั่นคือสัญลักษณ์ของมนตร์ดำ เขามองร่างหญิงสาวถูกดูดพลังงาน ดูดวิญญาณออกจากร่างจนซูบผอม กล้ามเนื้อฟีบลีบไปกับกระดูก ผิวกลายเป็นสีซีดเทาคล้ายศพทันทีในเวลาแค่เสี้ยววิ ขณะที่แจ็กส่งเสียงครางน่าสะอิดสะเอียนออกมาดังลั่น กาเบรียลควรจะช่วยเธอ แต่เขาทำได้แค่ยืนผวา

            เมื่อแจ็กหันมามองกาเบรียล ดวงตาของเขามีรอยคล้ำล้อมรอบ และรอยยิ้มก็มีเล่ห์เหลี่ยมชั่วร้าย

                “โถ กาเบรียล” เขาพูดเสียงละห้อย ค่อย ๆ ยกมือจากศพของหญิงสาว “นายไม่น่ามาเห็นเข้าเลย”

                กาเบรียลพึ่งจะมารู้ตัวว่าเขามีปืน รีบเล็งมันไปที่แจ็กทันที– เขาไม่นึกว่าจะต้องทำเช่นนี่ “แจ็ก ฉันสาบานต่อพระเจ้า–”

                “พระเจ้าช่วยนายไม่ได้หรอก”

                หมอกควันสีขาวพุ่งจากมือแจ็กดุจเป็นอวัยวะอีกอย่างหนึ่งของเขา เข้ามาหากาเบรียลและปลดปืนจากเขาอย่างง่ายดายเหมือนแย่งลูกอมจากเด็ก มันเลื้อยขึ้นแขนกาเบรียล รัดเขา รู้ตัวอีกทีทั้งร่างก็ถูกกลืนอยู่ในหมอก และมันแผดเผาเสียจนกาเบรียลทำอะไรไมได้นอกจากอ้าปากค้าง เขาเจอเวทมนตร์มามาก แต่นี่ไม่เหมือนกับทุกอย่างที่เขาเคยเห็น ไม่เคยมีพลังใดเข้าครอบงำเขาได้ง่ายดายเช่นนี้ตรึงทั้งร่างไม่ให้ขยับแล้วดึงเขาลงมาคุกเข่าบนพื้น แทบจะบีบเขาให้ปริตามรอยตะเข็บ

                แจ็กมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า กำมือ และทุกลมหายใจถูกรีดออกจากร่างกาเบรียล เขาหายใจไม่ออก–

                สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือแสงสว่างวาบสีขาวสะอาด

                จากนั้น

                ความมืด

 




 

                สิ่งแรกที่กาเบรียลตื่นมาเห็นคือซี่กรง

                ซี่กรงทอง กักขังเขาจากโลกภายนอกที่เขาเห็นเป็นแค่.. สีน้ำตาล? ของไม้ กาเบรียลหันหน้าอีก เห็นเสื้อคลุมของแจ็ก แต่มันใหญ่ผิดขนาดจนเขางง เมื่อเขาเงยหน้า เขาพบว่ากรงที่ขังเขาไว้อยู่นั้นมีเพดานสูง แต่ก็ไม่มาก…

                เมื่อกาเบรียลขยับแขนดูว่าเขาถูกมัดรึเปล่า เขาเกือบจะกรี๊ด

                หนึ่ง แขนของเขาไม่ควรจะงอได้แบบนั้น

                สอง มันไม่ควรจะมีขนนกสีดำเรียงเป็นแถวแทนที่จะมีผิว

            นั่นถึงจะเป็นตอนที่เขารู้สึกว่าสถานการณ์ของเขาตอนนี้มันผิดปกติแค่ไหน ทั้งความรู้สึกในร่างกายของเขา มันแตกต่างไปจากเดิม เขาพบแขนเป็นปีก แล้วพอก้มลงมอง ก็เห็นแต่ขนนกที่มากกว่าเดิมอีกปิดลำตัว และเมื่อขยับเท้า เขาก็เกือบจะร่วงจากไม้ที่เกาะไว้ ไม้ที่เขาเกาะไว้ด้วยอุ้งเท้า กาเบรียลคิดว่าเขาอุทาน แต่สิ่งที่ได้ยินดันเป็นเสียงร้อง กา

            กา กา กา

            ชั่วขณะหนึ่ง สิ่งเดียวที่กาเบรียลทำได้คือวิตก เขาตื่นตระหนกจนร่างร่วงจากไม้เกาะในที่สุด ลงไปกระทบกับพื้นกรงข้างล่าง ตะเกียกตะกายอยู่นานกว่าจะกลับขึ้นมายืนได้ แล้วก็ทำได้แค่.. นั้น วิ่งไปทั่วชนกรงมุมหนึ่งสู่อีกมุม ไม่เข้าใจว่ามันพึ่งจะเกิดบ้าอะไรขึ้นกับเขา นอกกรง ทุกอย่างใหญ่โตและน่าหวาดกลัว การขยับเขยื้อนเคลื่อนที่ตลอดเวลาของ.. รถม้า? ที่เขาอยู่ ทำให้กาเบรียลกลัวจนตัวสั่น ขนนกร่วงจากปีกเขาเมื่อกระพือ เสียงกีบม้าดังลั่น เสียงล้อดังกว่า และเมื่อเขาหันไปมองด้านที่แจ็กนั่งอยู่ เขาก็เห็นแต่เสื้อของอีกฝ่าย อีกหนึ่งหลักฐานว่าขนาดตัวของเขาถูกลดลงแค่ไหนกระดุมนั่นถึงได้อยู่ในระดับสายตา

            เมื่อข้อนิ้วซีดของแจ็กเคาะลงบนซี่กรงอย่างแรงจนมันสั่นสะเทือน กาเบรียลร้องเสียงแหลม ปีกยกขึ้นสูงพยายามจะซ่อนใบหน้าไว้ระหว่างมัน เหมือนอย่างที่ไหล่ของเขาคงจะห่อตัวเมื่อกาเบรียลรู้สึกกลัว แจ็กเคาะมันอีก สองสามครั้ง

                “อย่าส่งเสียงดัง มันน่ารำคาญ” เขาพูด “นายทำท่าเหมือนไม่เคยเจอคาถาเปลี่ยนร่าง”

                ไอ้เวรนี่ สาปเขา แล้วยังมีหน้ามาสั่งสอนเขาอีก ราวกับว่ากาเบรียลควรจะเป็นฝ่ายรู้สึกผิดและกล่าวว่า โอ้ ขอโทษครับที่ผมเอะอะโวยวาย ผมน่าจะรับสภาพกับการเป็น– คุณก็เห็นน่ะนะ– อีกา! กาเบรียลเคยเจอคาถาเปลี่ยนร่างมาก่อน ใช่ เคยช่วยเหยื่อมากมายจากการถูกเปลี่ยนร่าง แต่เขาไม่เคยประสบมันกับตัว– ว่าไงดีล่ะ ครั้งแรกสำหรับทุกอย่าง

                “เราใกล้จะถึงศูนย์บัญชาการแล้ว” แจ็กว่า “เป็นเด็กดีได้ไหม”

                กาเบรียลกรีดร้องใส่มันเสียงแหลมดัง

                แจ็กต่อยเข้าที่กรง ส่งกาเบรียลกระเด็นสุดตัวจนชนเข้ากับกรงอีกข้าง แต่ความเจ็บเมื่อร่างเล็ก ๆ ที่ชนกับซี่กรงนั้นน้อยนิด ไม่เท่ากับความตกใจที่แทบทำให้เขาสิ้นสติ มันเหมือนแผ่นดินไหว ทั้งโลกถูกสั่นคลอน และแจ็กใช้แค่กำปั้น

                เขาหุบปากเงียบหลังจากนั้น

                เขายังไม่เคยชินกับ… ทุกอย่าง การที่โลกใหญ่โตเหลือเกินเมื่อเทียบกับเขา การที่เขาถูกขังไว้ในกรง เสียงรอบข้างที่ยังคงดังสนั่น แต่พอเลิกตื่นตระหนก เสียสติ กาเบรียลก็ใจเย็นลงหน่อย มากพอที่จะใช้ความคิดทบทวนถึงแม้มันจะทำให้เขาปวดหัวแค่นึกย้อนกลับไป แจ็กเป็นแม่มด (พ่อมด? เขานึกว่าแม่มดมีแต่ผู้หญิงเสียอีก) และท่าทางจะมีพลังแกร่งกล้ามากเสียด้วย เมื่อดูจากสิ่งที่เขาทำกับผู้หญิงคนนั้น– และกับกาเบรียล แจ็กเปลี่ยนเขาเป็นอีกา ขังเขาไว้ในกรง และกำลัง…

                พาเขากลับฐาน จากที่แจ็กพูด

                มีคำถามสารพัดอย่างในหัวกาเบรียล แจ็กเป็นแม่มดไปได้อย่างไร บ้างล่ะ แจ็กเป็นแม่มดมาตลอดเวลาเลยหรือ เขาหลอกพวกเราทุกคนได้ยังไง ไม่ก็ เขาเปลี่ยนฉันเป็นอีกาทำไม ทำไมไม่ฆ่า ๆ ฉันทิ้งไปซะ ไม่มีคำถามใดได้รับคำตอบ

                รถม้าหยุด เสียงดังกระหึ่มเงียบลงเสียที ขอบคุณพระเจ้า

                แจ็กหยิบกรงยกขึ้น และกาเบรียลไหลไปตามทิศทางจนไปกองอยู่กับอีกด้านหนึ่งของกรง ยังทรงตัวบนอุ้งเท้าไม่เป็น

                แจ็กถือกรงเหมือนถือถุงกับข้าว แกว่งเขาไปมาอย่างไม่เกรงใจ และกาเบรียล ผู้ยังใช้ขาตนเองไม่ได้เต็มประสิทธิภาพ ก็ไหลไปมาตามทิศทางที่เขาแกว่งข้อมือ เขาพยายามเกาะลงกับพื้นกรง ใช้กรงเล็บจิก แต่ก็พบว่าตนเองไม่มีความสามารถในการควบคุมกล้ามเนื้อตนเองเลย มันอ่อนแอปวกเปียก เด็กทารกที่พึ่งหัดเดินครั้งแรก เขาชักจะมึนหัว ตาลายไปหมด

                เขาไม่รู้ว่าเรามาถึงศูนย์บัญชาการกันตอนไหน มันยากจะมองระยะทางเมื่อทัศนียภาพของคุณถูกขยายใหญ่ แถมยังบดบังด้วยซี่กรงไปเสียห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่เมื่อเรามาถึง กาเบรียลรู้ทันที เคยชินกับพื้นหินอ่อนและแสงนวลภายในตึก

                “แจ็ก!” เสียงของอะนานั้นเริงร่า สีหน้าของเธอเองก็คงจะเหมือนกัน แต่กาเบรียลเห็นแค่ขาเธอ “ยินดีต้อนรับกลับ”

                อะนาเข้ามาสวมกอดแจ็กด้วยมือเดียว ส่วนเขาก็หอมแก้มเธอเบา ๆ สองข้างเป็นการทักทาย

                จากนั้น คำถามทองคำ “…แล้วกาเบรียลล่ะ?”

                กาเบรียลร้อง กา! ดังลั่น

                แจ็กเขย่ากรงเขาแรงเสียจนกาเบรียลทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนอนแหมบอยู่บนพื้นกรง

                “นั่นคือข่าวร้ายที่ฉันพยายามส่งจดหมายมาบอก” แจ็กถอนหายใจได้อย่างสมจริง “เขาหายตัวไป”

                “หายตัวไป?!”

                โว้ย ไอ้ตอแหล

                “ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก กะว่าจะเดินลาดตระเวนในแอดเลอร์สบรัน” นั่นมันเรื่องราวของเขา ไม่ใช่ของมัน แต่แจ็กก็นำมาใช้ได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย “แต่ข้างเตียงว่างเปล่า ฉันเดินออกตามหาเขาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เขาหายตัวไปไม่บอกไม่กล่าว”

                “นั่นไม่สมกับเป็นกาเบรียลเลย”

                ก็เออน่ะสิ

                “ฉันเจอนี่นะ” แจ็กยกกรงเขาขึ้น กาเบรียลเบลออีกรอบกับทัศนียภาพที่ปรับเปลี่ยนเร็วจนตนเองตั้งตัวไม่ทัน ตอนนี้เขาเห็นหน้าอะนาแล้ว ดวงตาข้างที่ยังไม่บอดของเธอจ้องเขาด้วยความมึนงง “คิดว่าน่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงของแม่มด”

                “มันดู.. ป่วย”

                “ฉันคิดว่าเราอาจจะหาข้อมูลจากมันได้”

                “อาจจะ แต่ฉันเกรงว่าเธอจะไม่ได้ข้อมูลอะไรไปอีกนาน สัตยา เหมย แองเจล่า– ผู้เชี่ยวชาญของเราถูกส่งไปทำภารกิจเสียหมด” อะนายกมือขึ้นปัดปอยผมจากใบหน้า ท่าทางเหนื่อยล้า “นี่เรื่องใหญ่ นักล่าของเราหายตัวไปแบบนี้…”

                “ฉันเองก็เป็นห่วง” โอ้โห ไอ้นี่ “แต่กาเบรียลปกป้องตนเองได้ ฉันมั่นใจว่าเขาเอาตัวรอดไหว”

                “ฉันก็ว่างั้น” อะนายิ้มสู้ “เอาล่ะ ฉันจะส่งข้อความบอกเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ว่ากาเบรียลหายตัวไป ดูซิมีใครเห็นอะไรได้ยินอะไรมาบ้าง– เธอเองก็ไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดินทางมาเสียไกล พรุ่งนี้ค่อยรายงายกับวินสตันนะ ส่วนอีกาของเธอ…”

                “ฉันจะดูแลมันเอง”

                อะนาพยักหน้า “ฉันควรรีบ กาเบรียลหายไป… เป็นไปได้ยังไงกัน…”

                เธอเดินจากไปไม่สนเสียงร้อง กา กา ของกาเบรียล แจ็กลดกรงเขาลงข้างตัวเหมือนเดิม เดินต่อ

                เขาได้หยุดพักบนพื้นที่นิ่ง ๆ เสถียร ๆ ก็ตอนที่แจ็กเดินมาถึงห้องพักของตนเอง วางกรงที่ขังกาเบรียลลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ โลกหมุนอยู่นาน แต่ในที่สุดกาเบรียลก็ปรับสภาพกับทุกอย่างได้ เขายืนบนสองขา ไม่กล้าร้องโวยวายต่อหน้าแจ็กอีก แจ็กลากเก้าอี้นั่งลง เท้าคางกับโต๊ะ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากกรงไปแค่ไม่กี่คืบ และกาเบรียลอยากจะจิกเขาให้ตาหลุด

                “ลงไปกองอยู่ตรงนั้นทำไมน่ะ” เขาหมายถึงพื้นกรง “ขึ้นมาสิ”

                ก็อยากจะขึ้นอยู่หรอกนะ ถ้าเขารู้ว่าการบินมันทำกันยังไง

                “…นายบินไม่เป็น” แจ็กยิ้มกว้าง “โอ้ นี่สุดยอดไปเลย”

                กาเบรียลไม่แน่ใจว่าเขากลอกตาได้รึเปล่าตอนเป็นอีกา แต่ก็ยังพยายาม

                “ฉันคิดว่าฉันชอบนายแบบนี้” แจ็กฮัม “จนตรอก ไร้หนทางสู้ อยู่ภายในกำมือของฉันอย่างแท้จริง”

                คอยดูเถอะ ถ้ากาเบรียลออกไปจากกรงเวรนี่ได้….

                “หลังจากนี้ต้องสนุกมากแน่เลย เก๊บ ฉันดูออก”

                จากนั้นเขาก็ลุกออกไปจากโต๊ะ ถอดเสื้อคลุมและรองเท้าออกเพื่อที่เขาจะได้ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ใช้ชีวิตตามปกติเต็มที่โดยไม่ต้องกลัวว่านักโทษของเขาจะหลบหนีได้ กาเบรียลเดือดพล่านอยู่ในกรง วางแผนถึงก้าวต่อไปของเขา

                รอก่อน ไอ้แม่มด เขาจะออกไปจากที่นี่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s