Quoth the Raven (2)

Title: Quoth the Raven
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: T (for now)

Warning: Transformation, Imprisonment, Animal Abuse?, Animal Death
Notes: กาเบรียลปรับความเคยชินกับร่างใหม่

                วันรุ่งขึ้น แจ็กทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวในห้อง ประตูปิด หน้าต่างปิด กรงขัง ไม่มีภารกิจ แจ็กคงจะไปรายงานสถานการณ์ในแอดเลอร์สบรันกับวินสตัน คงใส่สีตีไข่ปั่นเรื่องเกี่ยวกับการหายตัวไปของ กาเบรียล เรเอส ขึ้นมาบังหน้า เสวนากับนักล่าด้วยกันภายในองค์กรราวกับว่ามันไม่ใช่แม่มดภายใต้คราบของเครื่องแบบนักล่าที่โอเวอร์วอทช์สั่งตัดให้มันสวม

                กาเบรียลใจเย็นลงมาก วันนี้ เขาม่อยหลับไปงีบตอนกลางคืน และตื่นขึ้นมาสดชื่น ถึงจะอิดโรยไปบ้างเล็กน้อย เขารู้สึกขายหน้านิด ๆ ที่ตนเองเสียสติไม่เข้าท่าตอนรู้ตัวว่าถูกสาปกลายเป็นอีกา มันไม่สมกับเป็น กาเบรียล เรเอส ที่จะอารมณ์วู่วามเป็นกระต่ายตื่นตูม… อีกาตื่นตูม? เขาควรจะตั้งสติให้ดีกว่านี้ แต่ไม่เป็นไร เราเริ่มต้นกันใหม่ได้

                นายทำท่าเหมือนไม่เคยเจอคาถาเปลี่ยนร่าง

            กาเบรียลเอาประโยคของแจ็กมาทบทวนแล้ว และเขาเคยเจอคาถาเปลี่ยนร่าง ไม่ใช่คนโดนกับตัว ชัวร์ แต่เคยเห็น สัตว์เลี้ยงของแม่มดส่วนใหญ่มักจะเป็นมนุษย์มาก่อน ถูกสาปให้กลายเป็นสัตว์ไม่ว่าจะสมยอมหรือเปล่า เหยื่อของคาถานี้นั้นมักจะมีจุดจบที่ไม่สวยหรู อย่างดีสุดเลย พวกเขาเคยชินกับร่างสัตว์จนใช้มันได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ จนสามารถพัฒนาความสามารถอย่างการพูดภาษาคนเพื่อสื่อสารกับเจ้าของ อย่างร้าย พวกเขาเคยชินกับร่างสัตว์จนความเป็นคนหายไป ต่อให้ถูกกลับเปลี่ยนมาเป็นร่างคน ก็ยังคงคลานสี่ขาและเห่าโฮ่ง ขึ้นอยู่กับว่าถูกเปลี่ยนเป็นเวลานานแค่ไหน ไม่ต้องสงสัย

                กาเบรียลต้องรีบกลับร่างคนให้เร็วที่สุดก่อนที่จะมีผลข้างเคียงเหวห่าเกิดขึ้นกับเขา

                เป้าหมายระยะไกล: คืนกลับร่างมนุษย์

                การทำลายคาถานั้นง่ายดาย หนึ่ง บังคับให้เจ้าแม่มดคลายคาถา ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม สอง ฆ่าหล่อนทิ้งซะ ถ้ามันยากเย็นนัก เธอตาย พลังของเธอก็ตายไปด้วย คาถาก็เสื่อมสภาพ แต่กาเบรียลจะไปฆ่าแจ็กหรือบังคับให้เขาเปลี่ยนร่างกาเบรียลกลับได้ยังไง ถ้าเขายังอยู่ในกรงแบบนี้ หงายเงิบอยู่กับพื้นอีกต่างหากเพราะว่าเขาใช้ขาตนเองไม่เป็น

                เป้าหมายระยะใกล้: ออกไปจากกรงนี้

                เริ่มต้นจากการใช้ร่างนี้ให้เป็น ต่อให้เขาจะไม่อยากเป็นอีกา เขาก็เป็นมันไปแล้ว และเขาต้องเอาชนะสถานการณ์ที่ตนเองถูกยัดเยียดให้ได้ การเป็นอีกามันจะยากเย็นสักเท่าไหร่เชียว อย่างน้อยกาก็เป็นสัตว์ที่ฉลาด และเขาก็เคยชอบพวกมันไม่เบา (อาจจะเคยบอกให้แจ็กฟังสองสามรอบว่าเขาชอบมันแค่ไหน โดนเล่นจนได้ไงล่ะ) ถ้าจะถูกสาป แย่กว่านี้ยังมีอีกมาก

                กาเบรียลลุกขั้นยืนแบบเซ ๆ ขาที่งออยู่ใต้ตัวยืดขึ้นตรง ก้มลงมองเท้าทีไรกาเบรียลรู้สึกสะอิดสะเอียนทุกที ไม่ใช่เพราะว่าหน้าตาของมันแปลกประหลาด แต่เพราะมันไม่ควรจะมาอยู่กับเขา และเขาก็ไม่คุ้นชินกับการเห็นเท้าตนเองใกล้ตัวขนาดนี้ ส่วนสูงที่เปลี่ยนไปมากพอที่จะทำให้มึน เขามีนิ้วเท้ายาวสามนิ้วที่เป็นเกล็ดตะปุ่มตะป่ำและผอมลีบ นิ้วที่สี่งอกออกมาจากข้างหลังอีกอันหนึ่ง ทั้งหมดหุ้มด้วยกรงเล็บสีดำ กาเบรียลกระดิกเท้า และมองแต่ละนิ้วขยับดุกดิก เขากำมันหลวม ๆ แบ

                เมื่อยืนตัวตรงได้ (ในที่สุด) กาเบรียลก็เริ่มออกเดิน ชั่วครู่หนึ่งเขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเดินวนในกรงเพื่อให้แน่ใจว่าเขาทำได้ มันง่ายขึ้นเรื่อย ๆ จากเริ่มแรกที่แค่ยกขาขยับซ้ายขวาก็ช่างลำบากและเงอะงะ กลายเป็นธรรมชาติยิ่งขึ้นและลื่นไหลในท่วงท่า พอจับทางได้มันก็ง่าย เหมือนขี่จักรยาน (… เว้นเสียแต่ว่าไม่เหมือนการขี่จักรยานแม้แต่น้อย ไม่น่าเปรียบแบบนี้)

                เดินได้มั่นคงไม่สะดุดล้มอีกต่อไป กาเบรียลแหงนหน้ามองขอนไม้สำหรับเกาะ

                เขาจะบินขึ้นไป

                กาเบรียลกางปีกออก รู้สึกผยองนิด ๆ ภูมิใจในความคืบหน้าของตนเอง และรู้สึกยิ่งใหญ่เมื่อปีกของตนเอง– บังคับมันดุจแขน– สยายออกกว้างในกรงแคบ แล้วต้องทำยังไงต่อนะ เอ่อ กระพือปีกใช่ไหม นั่นคือสิ่งที่กาทำ เอาล่ะ ฮึบ

                …

                ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                กาเบรียลกระพือปีกต่อเป็นไอ้งั่งอยู่นานเหมือนกัน แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาลองกระโดดดูด้วยประกอบท่า เผื่อมันจะเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือการล้มหน้าคว่ำจะงอยปากทิ่มพื้น กาเบรียลตั้งตัวขึ้นมายืนใหม่ มึน

                ประตูห้องเปิดออก แจ็กเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องกระดาษขนาดเท่ากล่องรองเท้า สอดไว้ใต้รักแร้

                “กาตัวโปรดของฉันเป็นยังไงบ้างเอ่ย?” แจ็กถามโดยใช้เสียงหวานหยดย้อยจนกาเบรียลแทบจะขย้อน เขานั่งลงที่เดิม เก้าอี้ของโต๊ะเขียนหนังสือ วางกล่องกระดาษลงข้าง ๆ กรงกาเบรียล ดวงตาสีฟ้าสอดส่องเข้ามาผ่านซี่กรงอย่างใคร่รู้

                กาเบรียลพยายามจะ ‘ชูนิ้วกลาง’ ใส่มัน แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือการเกือบลื่นล้มอีกรอบ

                แจ็กยิ้มเอ็นดู “ยังหัดเดินอยู่สินะ”

                เขาหันไปเปิดกล่องกระดาษ “ฉันเอาอาหารมาให้ คิดว่านายคงหิวแย่แล้ว”

                แจ็กเอื้อมมือมาเปิดประตูกรง ช่องว่างที่มีขนาดมากพอจะลอดผ่านหากกาเบรียลบินเป็น แค่ต้องกระพือปีกขึ้น เขาก็สามารถใช้จังหวะนี้บินหนีออกไปได้ แต่เขาทำไม่ได้ ได้แต่ยืนกระพือปีกโง่ ๆ ระหว่างที่แจ็กใช้นิ้วดันกรงเปิด แล้วหย่อน..

                …หนูลงมา

                เจ้าหนูนั้นตัวเล็กกระจิดริด แต่มันก็ยังใหญ่เมื่อเทียบกับในความเป็นจริง กาเบรียลคงไม่มีวันเคยชินกับขนาดของทุกอย่างที่ถูกลดลง มันสภาพเหมือนหนูที่แจ็กน่าจะจับได้ในฐาน (หนูที่อะนาบ่นนักว่าจะยึดฐานเราสักวัน) มันเป็นสีเทา หางยาว ตัวเล็ก แล้วก็ร้องตลอดเวลาที่อยู่ในกรง คงเครียดกับสถานการณ์ที่มันถูกยัดใส่ วิ่งหนีกาเบรียลไปหลบอยู่อีกมุมของกรง

                นี่แจ็ก…กะจะให้เขากินหนูทั้งเป็นหรือ

                “เอาเลย แชมป์” แจ็กลอดมือเข้ามาผ่านประตูกรง ลูบเขาตรงขนนกบนศีรษะ “นายทำได้”

                โดยที่ไม่ต้องคิดซ้ำสอง กาเบรียลหันไปจิกเขาเต็มแรงบนนิ้ว

                นึกย้อนอีกที อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ

                แจ็กสบถลั่น หยาบแบบผิดภาพลักษณ์ และกาเบรียลเห็นสีแดง เลือดไหลออกจากแผลถูกจิกอย่างทะลักทะลาย แจ็กกุมมือตนเองไว้อยู่นาน พยายามห้ามเลือด ลมหายใจติดขัดและสบถสาบานอยู่ตลอดเวลาเป็นเสียงพึมพำ กาเบรียลอยากจะขำ สมน้ำหน้ามัน เทียบกับสิ่งที่มันทำ–สาปเขา หักหลังเขา ทรยศองค์กร– การถูกจิกถือว่าเป็นเรื่องเล็ก เขาขอให้แผลมันเน่า

                เมื่อดวงตาของแจ็กตวัดวูบมามองเขาอีกครั้ง มันมีน้ำแข็งในสีฟ้าที่เคยสวย แจ็กกำลังโกรธ

            กาเบรียลยังไม่ทันได้คิดว่า ‘ฉิบหายแล้ว’ เลยด้วยซ้ำ

                เขาถูกจับเข้าที่คอก่อนเลยเป็นอย่างแรก ก่อนที่มือจะคืบคลานขึ้นมาถึงกะโหลกแล้วบีบ กาเบรียลนึกว่ากะโหลกตนเองจะแตกเสียแล้ว ถูกบดจนบี้ด้วยน้ำมือของมนุษย์ที่แข็งแรงกว่ามาก นึกว่าดวงตาจะทะลักออกจากเบ้า แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็แค่ เขาเผลออ้าปากออกตามสัญชาติญาณ ส่งเสียงร้องประท้วงความเจ็บปวดที่กำลังประสบ แจ็กใช้โอกาสนั้นคว้าเจ้าหนูเข้าที่หางหมับด้วยอีกมือที่ว่างอยู่ แล้วคุณเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น เสียง จี๊ด จี๊ด ดังใกล้ตัวเขาเรื่อย ๆ จนกาเบรียลรู้สึกถึงบางอย่าง…

                ในปาก

                เขาดิ้นสุดชีวิต ปีกกระพือ ขาพยายามเขยื้อนตัวหนี แต่แจ็กแรงเยอะกว่า แล้วเจ้าหนูก็ถูกสอดลงมาผ่านจะงอยปาก ไม่อยากจะสำลัก คอของกาเบรียลทำได้แต่พยายามกลืนตามสัญชาติญาณ แต่ละเฮือกที่คอรูปทรงใหม่อันแสนประหลาดล้ำของเขาขยับ มันดึงเจ้าหนูลงมาลึกอีก เจ้าหนูที่ตอนนี้ยังไม่หยุดดิ้น และยังไม่หยุดร้อง มันลงมาทีละนิด ทีละนิด

                กาเบรียลไม่เคยรู้สึกถูกลดความเป็นคนลงมาขนาดนี้มาก่อนจนกระทั่งเจ้าหนูลงมาหมดเหลือแต่หางเล็ดออกมาจากมุมจะงอยปาก พ่ายแพ้ให้กับกลไกในร่างกายที่ต้องการอาหาร และถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกลืนเหยื่อเช่นนี้ ต่อให้เขาจะไม่อยากก็ตาม ถูกบังคับให้ต้องกล้ำกลืนฝืนทน แจ็กรอจนกระทั่งเขากลืนหมด ถึงจะปล่อยมือ และกาเบรียลยังได้ยินเสียงจี๊ดอยู่เลย

            เขาอ้าปากออกกว้าง คิดว่ากำลังบังคับให้ร่างกายขย้อน แต่สิ่งที่ทำได้ก็มีแต่การส่งเสียงประหลาด ๆ จากคอ ขณะที่ตัวของเขาสั่น รู้สึกได้ถึงการตะเกียกตะกายดีดดิ้นเอาชีวิตรอดในท้องตนเอง กาเบรียลป่วยทั้งจิตทั้งกาย

                “อย่าลีลานักน่า” แจ็กดุเสียงแข็ง “เดี๋ยวมันก็ย่อย เผลอ ๆ ไม่ถึงชั่วโมงหรอก”

                กาเบรียลร้องเสียงหลง ทั้งตัวคดงออยู่กับที่ และสงสัย แจ็กจะใจอ่อน

                เขาถอนหายใจ แล้วใช้น้ำเสียงที่อ่อนนุ่มขึ้นเมื่อเขาพูดอีกครั้ง “ทำตัวดี ๆ แล้วฉันจะหาอาหารที่ดีกว่านี้ให้ นะ?”

                เสียงเคาะประตูขัดจังหวะเราเสียก่อน

                “แจ็ก ผมขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” เสียงของแมคครี

                “ได้สิ” แจ็กตะโกนตอบ ลุกออกจากเก้าอี้ไป

                กาเบรียลในตอนนั้นไม่ต้องการรับรู้อะไรอีก แต่เขาก็ช่วยไม่ได้ที่จะสังเกต…

                แจ็กไม่ได้ล็อกกรง

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s