Ties that Bind (4)

Title: Ties that Bind
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Jesse McCree/Reaper | Gabriel Reyes,
Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warning: Blackwatch!Jack, Strike-Commander!Gabriel, ABO, Beta!Jack, Omega!Gabriel, Alpha!Jesse, Bad sex (lol), Discussion of Consent, Infidelity?  

                คำถามร้อยล้าน: ตกลงว่าเขายังรัก แจ็ก มอร์ริสัน อยู่รึเปล่า

                คำตอบ: … มั้ง?

                กาเบรียลคุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นคลอนเป็นจังหวะเมื่อแจ็กกระแทกสะโพกเข้ามา เขาเมื่อย ขาเป็นเหน็บแถมเข่ายังปวด สองแขนล้าจนต้องทิ้งตัวลงไปใช้ข้อศอกยันตัวขึ้นแทน และที่ร้ายแรงกว่านั้น เขาไม่ตื่นตัวด้วยซ้ำ ไม่เกิดอารมณ์ตามเลยถึงแม้แจ็กจะขยับเอวของเขาแค่ไหน เสียดสีกับต่อมลูกหมากกาเบรียลไม่รู้กี่รอบ มันแค่… มันยังไม่ดีพอน่ะ

                เสียงในหัวกระซิบบอกเขาว่าเพราะอะไร เหตุผลที่รู้ดีขึ้นใจ และกาเบรียลยอมแพ้

                “แจ็ก– แจ็ก พอได้แล้ว” กาเบรียลร้องท้วง เมื่อสัมผัสในร่างเริ่มจะเจ็บ “ฉันเสร็จแบบนี้ไม่ได้”

                “ฉัน.. ขอโทษ?” แจ็กหยุดขยับ ลดมือจากสะโพกลงมาตรงหว่างขากาเบรียล “ฉันใช้มือให้นายได้? หรือเราเปลี่ยนท่า–”

                กาเบรียลเขยื้อนตัวหนีเขา “แค่… หยุด”

                แต่แจ็กยังดื้อรั้น ลูบไล้พยายามให้เขาตื่นตัวในฝ่ามือ “ฉันทำให้นายรู้สึกดีได้นะ”

                และบางทีกาเบรียลอาจจะอารมณ์เสียนิดหน่อย เหนื่อยและล้ากับการพยายามที่จะมีเซ็กส์ทั้ง ๆ ที่ร่างกายของเขาปฏิเสธมัน เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะสนองความต้องการแจ็ก “ไม่ นายทำไม่ได้ นายไม่ใช่คู่ของฉัน ปล่อย!”

                แจ็กปล่อย ถอนตัวออกจากร่างเขา และมันควรค่าแก่การสังเกตว่าเสียงหล่อลื่นแฉะ ๆ นั่น ไม่ใช่หล่อลื่นธรรมชาติที่กาเบรียลหลั่งออกมาจากร่าง เปล่า ร่างกายเขาไม่ยอมหลั่งหล่อลื่นด้วยซ้ำตอนจะมีเซ็กส์กับแจ็ก นั่นเป็นเจลอีกทีหนึ่ง

                กาเบรียลลุกขึ้นยืนด้วยขาสองข้างที่สั่นเทา แบกร่างตนเองไปนั่งตรงขอบเตียง เขาเสียวสะดุ้งเมื่อก้นสัมผัสกับที่นอน แถมยังปวดสะโพกระบมจนต้องใช้มือนวดคลึงมันอยู่นาน แจ็กยืนอยู่ที่เดิม หันมามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก็ยุติธรรมดี ไม่ใช่แค่กาเบรียลที่อารมณ์ขุ่นเคือง ถ้าดูจากตาขวาง ๆ หรือริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงนั่น แจ็กเองก็หงุดหงิดพอกัน

                “คู่ของนาย” แจ็กทวนคำเหมือนมันเป็นยาพิษ “อะไรกัน ตกลงปลงใจกับไอ้เด็กนั่นแล้วเหรอ”

                “เขากัดฉัน–”

                “–ระหว่างที่นายสลบ” แจ็กกัดฟันกรอด “มันก็ข่มขืนนายดี ๆ นี่แหละ”

                มันช่างเป็นคำที่ระคายหู อัปลักษณ์เสียจนกาเบรียลสะดุ้ง “เขาเปล่า ฉันสมยอม!”

                “เหรอ นายพูดกับเขาแบบนี้รึยังไง ‘เจสซี่ กัดฉันทีนะตอนฉันสลบ'”

                “ก็เปล่า แต่ฉันไม่ได้–”

                “แล้วไหนวะไอ้ความสมยอมของนายเนี่ย”

                “นายไม่มีสิทธิ์มาพูดแทนฉัน! ฉัน–” แจ็กก็พูดถูกแหละ แต่กาเบรียลว่าเขาตายดีกว่าที่จะยอมรับว่าตนเองเพ้อไปกับฮีทถึงขั้นควบคุมตนเองไม่ได้ เขาเหนือกว่านั้น เขาเชื่อว่าตนเองมีสติสัมปชัญญะครบสมบูรณ์ดี “ฉันไม่ถือสาที่เขากัดฉัน”

                “นาย…ไม่ถือสา” แจ็กพูดซ้ำ กระพริบตาปริบ ๆ

                “มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ฉัน.. ต้องการ ในตอนแรก” เขายอมรับได้อย่างมากก็เท่านั้น กล้ำกลืนฝืนทนหน่อย “แต่ สำหรับคู่ เจสซี่เป็นตัวเลือกที่ดี เขายังหนุ่ม รูปหล่อ แล้วก็มากความสามารถ ฉันว่าฉันหาดีกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันไม่รังเกียจที่จะคู่กับเขา”

                “แล้ว.. แล้ว..” ความโกรธเหือดหายไปจากร่างแจ็ก แทนที่ด้วยบางสิ่งคล้ายคลึงกับการยอมแพ้ “แล้วฉันล่ะ เก๊บ”

                กาเบรียลถอนหายใจ มองไปยังแจ็ก เพื่อนสนิทของเขา คนที่เขาเคยรักและต้องการ.. ก่อนหน้าที่ทุกอย่างจะเปลี่ยน

                มันยังมีความรักนั้นหลงเหลืออยู่บ้างกระมัง แต่มันแตกต่างไปจากเดิม… ห่างเหิน ราวกับว่าเขายังรู้สึกเอ็นดูและหวงแหนแจ็กอยู่ได้ก็เพราะเขาอนุญาตให้ความรู้สึกนี้คงอยู่ ทั้ง ๆ ที่รอยกัดบนท้ายทอยกำลังแผดเผา ทั้ง ๆ ที่เขาไม่จำเป็นต้องรักแจ็กก็ได้ถ้าเขาไม่อยาก เขามีคู่แล้ว อัลฟ่า คนที่สามารถมอบสิ่งที่เขาต้องการให้ได้ เขาไม่จำเป็นต้องมีเบต้ามาถ่วง

                แต่ ข้องมองสีหน้าเจ็บปวดของแจ็ก ใจของกาเบรียลก็ยังเต้นตึกให้เขาอยู่ดี

                “…สายไปหน่อยที่จะมาพูดถึงเรื่องนี้ ว่าไหม?” กาเบรียลพูดแทน เพราะมันง่ายกว่า ดีกว่าจะทำให้ทุกอย่างซับซ้อน

                “ฉันรักนาย”

                และนั่นเป็นครั้งแรกที่เขาพูดเช่นนั้น

                “แจ็ก ก่อนหน้านี้ นายไม่เคยสนใจห่าเหวอะไรฉันเลย” กาเบรียลปล่อยให้ความโกรธซึมผ่านประโยคเข้ามาหน่อย เพราะอย่างที่บอกนั่นแหละ มันง่ายกว่า “นายพึ่งจะมาสนใจฉันก็ตอนที่ฉันถูกแมคครีแตะต้อง นั่นถึงจะเป็นตอนที่นายทำตัวเป็นเจ้าของฉัน ไม่ใช่คู่ของฉัน ฉันรอนายมา– กี่ปีวะ– ยี่สิบปี? แล้วนายจำได้ไหมว่าปฏิบัติกับครั้งแรกของเรายังไง”

                “ฉันเสียใจ” แจ็กกระซิบ “ตอนนั้นฉัน..โกรธ”

                “นายทิ้งให้ฉันให้อยู่คนเดียวไม่รู้กี่ฮีทต่อกี่ฮีท ฉันว่านายสะใจด้วยมั้งที่ฉันทรมาน”

                เหอะ แจ็กไม่เถียง

                “แมคครีเป็นอัลฟ่า เขาดูแลฉันได้”

                “นั่นน่ะนะเหตุผลที่นายเลือกเขา เพราะว่าเขาเป็นอัลฟ่า ฉันนึกว่านายจะ– จะเหนือกว่านี้”

                “เหนือกว่าการเลือกสถานะน่ะหรือ” กาเบรียลกลอกตา “แจ็ก นายมอบสิ่งที่ฉันต้องการให้ฉันไมได้”

                “แต่ฉัน–”

                “และนายก็ไม่พยายามเลยด้วยซ้ำ” เขาพูดดัก “นายพึ่งจะมาลองพยายามก็ตอนเขากัดฉันไปแล้ว”

                “ฉันแค่อยากจะ.. แสดงให้นายเห็นว่า..” แจ็กกัดริมฝีปาก “ฉันแพ้แล้ว ใช่ไหม”

                “มันไม่ใช่เรื่องแพ้ชนะ แจ็ก” กาเบรียลขมวดคิ้ว “นายไม่เห็นจำเป็นต้องทำให้เรื่องมันใหญ่โตนักหนาเลย ฉันมีคู่แล้ว ส่วนนายก็.. เป็นเบต้า! มันใช่ว่านายจะกัดฉันได้! เรายังเป็นเพื่อนกันได้อยู่ ทำให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม”

                “เพื่อนงั้นเหรอ”

                “ฉันพูดอะไรผิดรึ?”

                “กาเบรียล เราไม่เคยเป็นเพื่อน ตั้งแต่จุดเริ่มต้น มันมีบางอย่างระหว่างเราเสมอ ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้คิดไปคนเดียว”

                “มันเคยมี” กาเบรียลยอมรับ “แต่มันไม่มีแล้ว”

                แจ็กผงะเหมือนถูกตบ

                “…แต่งตัวซะ แจ็ก” นั่นสุภาพที่สุดแล้วสำหรับคำไล่

                แจ็กแต่งตัวระหว่างที่กาเบรียลเฝ้ามองเขา มองสิ่งที่ควรจะเป็นของเขาแต่ตอนนี้กลับไม่ แต่มันไม่สำคัญหรอกกระมัง เพราะชีวภาพของเราสองคนก็ไม่ได้อนุญาตให้มีพันธะสัญญาใด ๆ ระหว่างร่าง เบต้ากับโอเมก้า มันจะไปรอดได้ยังไง

                มันล้มเหลวตั้งแต่แรกเริ่ม

 




 

                พูดก็พูดเถอะ กาเบรียลเองก็กำลังปรับตัวเข้ากับการมี ‘คู่’ เหมือนกัน ถึงแม้เขาจะตกลงปลงใจไปเสียมากแล้วก็เถอะ การมีคู่ การถูกกัด ช่างรู้สึก.. แปลก ครึ่งหนึ่งในใจของกาเบรียลเกือบจะดี๊ด๊าแบบเด็ก ๆ มีอัลฟ่ากับเขาแล้วทั้งคน มีคู่แล้วนะ มาม่าคงภูมิใจน่าดู ส่วนอีกครึ่งหนึ่งของเขาช่างไม่มั่นใจ มันไม่สมกับ กาเบรียล เรเอส ที่จะดีใจเพราะว่าตนเองมีคนมาดูแลและปกป้อง เขาเป็นโอเมก้าที่ดูแลตนเองมาตลอด อยู่เหนือกว่าทุกคนมาตลอด การที่อยู่ดี ๆ นั่นจะต้องเปลี่ยนไป ช่าง.. ประหลาด

                และถ้าดูจากท่าทางของอัลฟ่าหนุ่ม แมคครีเองก็ไม่ได้มั่นใจไปมากกว่าเขา ต่างจากในภารกิจที่เขาหาวเป้งและไม่หวาดกลัว แมคครีดูหวาดหวั่นเมื่อเขาสัมผัสกาเบรียล ทุกคำพูดหวานหยดและนุ่มนวล แต่มีความลังเลอยู่ในทุกพยางค์ เขาไม่รู้จะวางตัวยังไงดีเคียงข้างกาเบรียล อาจจะเป็นครั้งแรกเลยกระมังที่เขาได้มีคู่ โอเมก้าคนแรกในชีวิตอันแสนเยาว์วัยของเขา

                เราต่างคนต่างก็สับสน

                แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่ชัดและมั่นใจได้ พันธะสัญญาระหว่างเรา ผูกมัดกันและกันเสียชัดเจนจนแทบจะแตะต้องมันได้เป็นวัตถุมีอยู่จริง ร่างกายของเราเรียกร้องหากันและกัน กาเบรียลมีความรู้สึกงี่เง่าอย่างการอยากอยู่ใกล้อัลฟ่าของเขาให้มากที่สุด อย่างตอนนี้ที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงเคียงข้างแมคครี กอดแขนข้างหนึ่งของเขาเอาไว้ กลิ่นของเจสซี่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยและได้กลับถึงบ้าน เจสซี่ปล่อยให้เขากอด แต่ก็ไม่ตอบกลับทางกาย แค่นั่งนิ่งขณะที่เขาเหลือบสายตามองทุกอย่างยกเว้นกาเบรียล

                “…คิดอะไรอยู่น่ะ” กาเบรียลถาม และหวาดหวั่นที่ตนเองต้องถาม กับแจ็ก เขาสามารถอ่านอารมณ์และความคิดของอีกฝ่ายได้เหมือนหนังสือ แต่เขายังไม่รู้จักเจสซี่ดีพอนอกจากที่อ่านประวัติในไฟล์ นอกจากสถานะของเราสองที่ผูกกัน

                “ผม…” แมคครีหันมามองเขา มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบแก้มกาเบรียล “ผมแค่เสียใจ”

                “เรื่องอะไร?”

                “ที่ผมกัดคุณ”

                “นาย… เสียใจที่กัดฉัน…”

                “โอ้ ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น” เจสซี่รีบปฏิเสธ “คุณเป็นโอเมก้าที่พิเศษ ใคร ๆ ก็คงดีใจที่ได้มีคุณเป็นคู่ ผมคงอกตัญญูมากถ้าผมบอกว่าผมไม่ต้องการคุณ ผมแค่.. ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นนะ ผมกัดคุณตอนหมดสติ ไม่ได้กล่าวถาม ไม่ได้..”

                กาเบรียลพึมพำ “ฉันไม่ถือ”

                “คุณไม่ถือ”

                “มันไม่เป็นไร จริง ๆ นะ”

                “มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ” เจสซี่พูดต่อ “ผมโกรธ ผมไม่สบอารมณ์ ผมอยากจะแก้แค้น–”

                กาเบรียลชะงัก “นี่นายกำลังพูดถึงอะไร”

                ดวงตาของเจสซี่ขยายกว้าง ถูกจับได้คาหนังคาเขาระหว่างคำโกหก “ผม…”

                “เจสซี่”

                “…เมื่อหลายวันก่อน ช่วงตอนที่คุณเริ่มตีตัวออกห่างจากผม” เจสซี่เริ่มเล่า และกาเบรียลชักจะมวนท้อง เขามีลางสังหรณ์ไม่ดีเลย “ผมเกิดกังวลขึ้นมา นึกว่าตนเองไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจรึเปล่า ผมก็เลยไปถามบอส”

                โอ้ ไม่นะ

                “เขา เอ่อ… ทำร้ายผม ทำร้ายผมอย่างหนัก” มือของแมคครีผละออกจากแก้มกาเบรียลแล้ว “และผมโกรธมาก ผมอยากจะเอาคืนเขาสักวิธีหนึ่ง แต่ผมทำอะไรเขาไม่ได้ ด้วยตำแหน่งของเขา ด้วยอำนาจของเขา ผมก็เลย…”

                หัวของกาเบรียลหมุน

            ทุกอย่างเชื่อมโยงกลับไปหา แจ็ก มอร์ริสัน แค่ เขา กับความต้องการอย่างยิ่งที่จะเป็น ‘อัลฟ่า’ จนมันสร้างผลข้างเคียงตามมาเป็นลูกโซ่ เขาแค่ตกอยู่ในเกมของไอ้คนสองคนที่อยากจะเอาคืนกันและกัน เขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องห่าอะไรเลย รอยกัดบนท้ายทอยเขาที่จะไม่มีวันลบเลือนออกไปได้เกิดขึ้นเพียงเพราะว่าเจสซี่อยากจะทำให้แจ็กโมโห ทั้งหมดเป็น–

                “ออกไปจากห้องของฉัน” กาเบรียลพูดก่อนที่จะควบคุมตนเองไม่ทัน ผละออกจากร่างเจสซี่ราวอีกฝ่ายเป็นเหล็กร้อน

                “ผมรู้ว่ามันฟังดูแย่–” เจสซี่พยายามเอื้อมมาโอบเขาอีก ซึ่งก็ทำให้เขาถูกกาเบรียลผลักอย่างแรงเสียจนร่างเซวูบตกจากเตียง ลุกขึ้นยืนแทบไม่ทัน “ถึงมันจะเป็นแค่อุบัติเหตุ แต่ผมจะรับผิดชอบคุณนะ ผมจะดูแลคุณ ผมสัญญาว่าผมจะ–”

                “ไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะฆ่าแก”

            เจสซี่วิ่ง

            กาเบรียลนั่งหอบแฮ่กอยู่บนเตียง ทั้งร่างสั่นเทิ้ม ความโกรธเกรี้ยวแบบที่ไม่ได้สัมผัสมานานแล้วตั้งแต่สงครามเข้าครอบคลุมร่าง ชั่วขณะหนึ่ง เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากบังคับให้ตนเองนั่งนิ่ง ไม่ให้เขาเสียสติอาละวาดอย่างที่อารมณ์รุนแรงของเขามักจะกระตุ้น เขานั่งอยู่นาน หายใจ เข้า ออก แล้วอยู่ดี ๆ ความรู้สึกพะอืดพะอมมวนท้องก็เข้าแทรก ทำให้เขาคลื่นไส้

                กาเบรียลถลาเข้าห้องน้ำก่อนที่เขาจะคิดอะไรอย่างอื่นออก ลำคอขย้อนเอาทุกอย่างออกจากร่างทันทีที่เห็นส้วม

                เขาคุกเข่า เกาะโถส้วมเป็นที่ยึดเหนี่ยวอยู่นานระหว่างที่เขาอ้วกเอาอาหารออกมาจนไม่เหลือ จนในที่สุด เมื่อเขาโก่งคออ้วกอีกรอบ สิ่งเดียวที่เล็ดรอดออกมาคือน้ำย่อยเหม็นเขียว กาเบรียลลุกไปไหนไมได้ มึนหัว ทั้งห้องดูเหมือนจะหมุน…

                เขาลดมือลงกุมท้อง นี่เขาเป็นบ้าอะไร

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s