Ties that Bind (7)

Title: Ties that Bind
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Jesse McCree/Soldier: 76 | Jack Morrison
Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E
Warning: Blackwatch!Jack, Strike-Commander!Gabriel, ABO, Beta!Jack, Omega!Gabriel, Alpha!Jesse, Mpreg, Pregnancy Discussion, Dubious Consent, Anal Sex
Notes: แจ็กใช้หนี้เจสซี่ต่อไป 

                ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วกับการ ‘ใช้หนี้’ อันแสนหนักหนาสาหัส

                แจ็กไม่เคยรู้สึกเสียศูนย์มากเท่าในช่วงหนึ่งเดือนนั้น ภาพลักษณ์อัลฟ่าที่เขาอุตส่าห์ปั้นมาตั้งแต่ยังจำความได้ ศักดิ์ศรีที่เขามีของการเป็นเบต้าผู้ไม่มีใครสามารถพิชิต ทุกอย่างดูเหมือนจะร่วงโรยหายไปเสียหมดเมื่อเจสซี่วางมือลงบนไหล่ ยิ้มให้เขาอย่างรู้กันก่อนแจ็กจะถูกลากไปยังที่ลับตาคนที่ไหนสักแห่ง ขอแค่มีพื้นให้แจ็กคุกเข่าก็เพียงพอ ในช่วงหนึ่งเดือนนั้น เราถูกส่งไปทำภารกิจที่กวม และเจสซี่ก็ยังมีหน้าจะให้แจ็กแอบใช้มือให้บนเครื่องบินระหว่างเราเดินทาง นั่นน่าจะเป็นความน่าอับอายที่สุดแล้ว ถ้าไม่นับช่วงที่เขาต้อง ‘ให้รางวัล’ เจสซี่อีกหลังจากที่เขาจัดการสไนเปอร์ให้เราได้ ณ จุดนั้น ลิ้นของแจ็กก็เคยชินกับรสของเด็กหนุ่มจนถึงจุดที่เขาไม่คลื่นไส้อีกต่อไป สามารถรับขนาดของเขาได้โดยไม่มีการไอสำลักเช่นเดิมอีก

                แต่เขากลับมาจากกวมแล้ว ในที่สุด ถึงแม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งเดือน น้อยนิดจนกระพริบตามันก็ผ่านไป แต่ความรู้สึกของสามสิบวันยาวนานราวสามสิบปี เขาคิดถึงกาเบรียลจนใจจะขาด คอยเป็นห่วงว่าเขาพรากเจสซี่มาภารกิจโดยทิ้งให้กาเบรียลอยู่คนเดียว กาเบรียลจะไปหาหมออะไรเองคนเดียวไหวไหม ไม่มีคู่อยู่ด้วยเขาจะเป็นยังไง แทนที่จะรู้สึกขมขื่นว่าตนเองไม่ใช่คู่ของกาเบรียลอีกต่อไป เขาทำได้แค่เป็นห่วงกาเบรียลอย่างจริงใจ อยากจะให้อีกฝ่ายโอเค ตลอดเวลาที่กวมเขาเอาแต่กังวลและวิตกว่ากาเบรียลอยู่ตัวคนเดียว กาเบรียลอยู่ตัวคนเดียว และบางอย่างในตัวแจ็กมันยอมไม่ได้

            ทันทีที่อากาศยานลงจอด ณ ฐานทัพซือริช แจ็กเตรียมตัววิ่งไปหากาเบรียลทันทีเป็นอย่างแรก

                แต่แล้วเขาก็ถูกดึงไว้ที่แขนโดยเจสซี่

                “เจสซี่” แจ็กกัดฟันกรอด เปล่งเสียงลอดผ่านไรฟัน “นี่ไม่ใช่เวลา”

                “ผมนึกว่าเราเข้าใจตรงกันซะอีก” เจสซี่พึมพำ “มันจะตอนไหนก็ได้ที่ผมบอก”

                “ฉันจะไปหากาเบรียล!”

                “เขาจัดการได้สองเดือนโดยไม่มีคุณ อีกสักชั่วโมงสองชั่วโมงคงไม่เป็นไรหรอก”

                แจ็กชะงัก “ชั่วโมงสองชั่วโมง”

                แต่เจสซี่ไม่สะทกสะท้าน แค่ฮัมขณะทีเขาเลื่อนมือมาโอบไหล่แจ็ก “ผมมีความคิดใหม่”

                ณ จุดนี้ เราทั้งสองรู้ทางเดินไปยังห้องทำงานของแจ็กโดยที่เราแทบไม่ต้องมองทาง มึนงง แจ็กถูกดันให้เปิดห้องด้วยการสแกนลูกตาและพิมพ์รหัส ถูกผลักเข้าไปอย่างไม่ดูดายในห้องตนเอง เจสซี่ปิดประตูตามหลัง และถือวิสาสะใช้ห้องแจ็กเหมือนเป็นของมันเอง ถอดหมวก ถุงมือ และผ้าคลุมไหล่วางไว้ตรงโซฟาแล้วเดินตรงมาหาเขา เชยคางแจ็กขึ้นต้องการที่จะจูบ

                แจ็กปัดมือมันทิ้ง “แกต้องการอะไรอีก”

                เจสซี่เบะปากเสียใจที่ตนเองโดนปัดมือออก “ผมว่าผมทำได้ดีเลยนะ ในภารกิจนี้”

                “ทำไม แกอยากได้คำชม?”

                “จัดการกับสไนเปอร์.. โฟกัสจัดการหน่วยโจมตีทางอากาศอย่างที่คุณสั่ง.. เดดอายของผมจัดการศัตรูเราไปเท่าไหร่นะ ผมว่าผมทำลายสถิติดีที่สุดของตนเองเลยมั้ง คุณไม่คิดว่านั่นสมควรจะได้รับรางวัลหน่อยเหรอ สักนิดสักหน่อยให้ชื้นใจ?”

                มันลดสองมือลงมาจับเอวแจ็ก พรมนิ้วลงตรงนั้น แล้วพอแจ็กขยับตัวหนี มันก็เปลี่ยนมาเป็นใช้สองนิ้วสัมผัสที่ริมฝีปากตนเองดังจุ๊บ แล้วแตะเข้ากับปากแจ็กต่อ ทะเยอทะยานที่จะได้จูบนั้นมาถึงแม้จะเป็นทางอ้อม เจสซี่ยิ้มใหญ่

                “ฉันไม่คิดว่าแกสมควรจะได้อะไรเลย” แจ็กตอบด้วยความสัตย์จริง

                เจสซี่มีท่าทีที่อธิบายได้รูปแบบเดียวว่า หมาอ้อนขออาหาร “อย่าใจร้ายกับผมนักสิ”

                “ฉันจะทารุณกับแกเลยล่ะ”

                “แจ็ก..” เจสซี่โอดครวญ แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่วะที่มันกล้าเรียกเขาด้วยชื่อต้น “ไม่เอาน่า..”

                ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เจ้าเด็กนี่

                นายติดหนี้เขาอยู่ เสียงในหัวบอก

                แจ็กถอนหายใจ หลับตาลงยอมให้ตนเองถูกผลักลงกับโต๊ะทำงาน




                ถ้าในอดีต คุณเดินตรงมาหา แจ็ก มอร์ริสัน แล้วบอกว่าสักวันเขาจะยอมเป็นฝ่ายรับให้กับอัลฟ่าเด็กจองหอง แจ็กคงจะหัวเราะใส่หน้าคุณแล้วไล่ให้ไสหัวไปไกล ๆ ดูซิว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปมากแค่ไหนตั้งแต่วันวาน อดีตอันแสนหวาน…

                แจ็กนอนเหยียดยาวอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาเอง สองขายกขึ้นห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศเพราะเจสซี่จับมันรวบยกขึ้นไว้ เพื่อที่ตนเองจะได้… เตรียมการเขา แค่คิดแจ็กก็รู้สึกป่วยแล้ว นี่จะเป็นครั้งแรกของเขา ทั้งชีวิต แจ็กยังไม่เคยเป็นฝ่ายรับให้ใครเลย ยังไม่เคยมีเซ็กส์ทางนี้เพราะศักดิ์ศรีตนเองค้ำคอ แต่แล้วไง สุดท้ายก็มาถึงจุดนี้จนได้ นอนให้ตนเองถูกเล้าโลม

                เขาได้ยินเสียงฉีกของพลาสติก แล้วก็นึกว่ามันจะเป็นถุงยาง เปล่า จากความชื้นลื่นที่ถูลงมาตรงร่องก้นเขา แจ็กคิดว่านั่นน่าจะเป็นหล่อลื่นชนิดซองขนาดจิ๋ว มันเย็นเฉียบ แล้วก็ทำให้แจ็กขนลุกเมื่อไหลลงผ่านจุดอ่อนไหว นิ้วโป้งของเจสซี่ปาดมันขึ้นมาไม่ให้หกลงบนโต๊ะข้างใต้ แต่ชโลมมันกับรูของเขา นิ้วโป้งค่อย ๆ กดเข้ามา และแจ็กต้องกัดฟันกรอดเพราะความแสบ

                “แกมีหล่อลิ่นแค่นั้น?!” แจ็กโวย เจ็บชนิดแผดเผา

                “ผมได้มาจากแองเจล่าแค่นี้อ่ะ” เจสซี่แก้ตัวซื่อ ๆ แจ็กล่ะอยากจะเอาหน้าแทรกโต๊ะทำงานหนี เขาคิดภาพไม่ออกเลยว่าหมอนี่เดินไปขอหล่อลื่นจากแองเจล่ายังไง “กะจะไปเอาเพิ่มหลังเรากลับมาจากภารกิจ แต่คุณก็ทำท่าจะหนีผม–”

                “ความผิดฉัน ว่างั้น?”

                “ผมว่ามันน่าจะพอแหละ” เจสซี่ตอบ วางขาแจ็กบนไหล่เพื่อที่เขาจะได้ใช้สองมือรีดหล่อลื่นจากซองพลาสติกเพิ่ม บีบมันจากหัวจรดหางหยั่งกะกำลังบีบซอสมะเขือเทศ เขาได้หล่อลื่นใส ๆ เพิ่มมานิดหน่อย แล้วก็จัดท่าเราใหม่ เตรียมการแจ็กต่อ

                แจ็กได้แต่บิดตัวไปมาอย่างไม่พอใจขณะที่เจสซี่พยายามแทรกนิ้วเข้ามาอีก ทั้งตัวเกร็งแน่นเพราะสัมผัสจาบจ้วงจากนิ้วของอีกฝ่าย นิ้วชี้แทรกเข้ามา และมัน.. ยากจะบรรยายว่าแจ็กรู้สึกยังไง มันไม่เชิงเจ็บเสียทีเดียว แต่ก็อึดอัดเป็นบ้า ทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้องและเกร็งหนักยิ่งกว่าเดิม เจสซี่พยายามขยับ แต่ก็ไปได้ไม่ถึงไหน เขาถอนนิ้วออก ถอนหายใจเฮ้อ

                “คุณเกร็งไม่ได้นะ เจ็บตายเลย” เขาบอก

                “ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน”

                เจสซี่ตีก้นเขาดังเพียะ! แจ็กสะดุ้งเฮือก

                “แมคครี!”

                “ผ่อนคลาย บอส แล้วผมจะทำให้มันรู้สึกดีเอง”

                ไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากที่ไหนกัน

                แจ็กปล่อยลมหายใจที่ไม่ทันรู้ตัวว่าตนเองกลั้นไว้อยู่ออกมา ทั้งร่างคลายออกเหมือนแก้ปมเชือก ผ่อนคลาย โอเค เขาทำได้ ชัวร์ ขาของเขาถูกยกค้างกลางอากาศไว้นานจนมันชักจะเมื่อย และโต๊ะทำงานของเขาก็ไม่ใช่พื้นผิวที่นอนสบายที่สุด ถ้าต้องเลือก แต่แจ็กเองก็ไม่อยากให้ครั้งแรกของเขาต้องมีฉีกมีเลือด เขาเสียศักดิ์ศรีไปมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องบาดเจ็บอีก

                หลังจากการเล้าโลมอันยาวนานจนน่าจะเรียกได้ว่าชาติหนึ่งเป็นอย่างต่ำ เจสซี่ก็สอดตัวเข้ามา ค่อย ๆ กระแทกสะโพกอย่างช้า ๆ และมันเกือบจะรู้สึกดี ขนาดที่เขาถูกยัดเยียดให้ต้องรับ ความหนาที่ทำให้เขาแผดเผา จังหวะของเด็กหนุ่มเสียดสีกับภายในแจ็กได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ– แต่แจ็กไม่อนุญาตให้มันรู้สึกดี กล้ำกลืนฝืนทนและรักษาลมหายใจตนเองให้เป็นปกติ ไม่สะทกสะท้าน ไม่ยี่หระ เหนือกว่าสถานการณ์นี้ เจสซี่จับเขาเข้าใต้เข่า ดันขาแจ็กไปข้างหลังจนมันแนบกับอกแจ็ก

                เด็กหนุ่มผิวปาก ประทับใจกับความยืดหยุ่นของเขา ตื่นตากับวิวเมื่อแจ็กเปิดเผยให้เห็นหมดทุกซอกทุกมุมของเขา แต่ก็ดี ให้มันเห็นไปว่าเขายังไม่ตื่นตัว อ่อนนุ่มและไร้อารมณ์อยู่บนหน้าท้องตนเอง สั่นคลอนไปตามการเข้าออกของเอว ต่างจากเจสซี่ที่แค่เริ่มกันไม่นานก็หลั่งออกมาจนมันสร้างเสียงแฉะในตัวแจ็ก หล่อลื่นทั้งจากเจลและจากเขาไหลลงมาเป็นหยด ๆ  บนโต๊ะทำงานข้างใต้ แจ็กตีหน้านิ่ง ทำท่าไม่ประทับใจ ขณะที่เจสซี่ได้แต่คราง เสียงกระเส่าน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก

                 “คุณ.. คุณชอบไหม” เขาถาม หายใจหืดหาดไม่เป็นจังหวะ

                 “ไม่” เจสซี่หยุด ตั้งท่าใหม่ แล้วคราวนี้เมื่อเขาดันตัวเข้ามา เขาจงใจให้มันโดนเข้ากับต่อมลูกหมากของแจ็ก

                แจ็กสะดุ้งเฮือกสุดตัว ลมหายใจถูกกระแทกออกจากร่าง ดวงตาเบิกกว้างกับน้ำหนักที่ทิ้งตัวลงบนจุดอ่อนไหว กดลงมาได้อย่างวิเศษสุดจนเขาทำได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ รวบรวมคำพูดประท้วงออกมาไม่ได้อีกรอบ เสียงกลืนหายลงคอไป

                 “ผมจะทำให้คุณชอบ” เจสซี่ประกาศ มาดมั่น อัลฟ่าผู้ยิ่งใหญ่ “ผมจะทำให้คุณติดใจ

                นั่นเป็นไปไม่ได้ แจ็กไม่มีวันอนุญาตให้เขาชอบ… นี่ ไม่มีทางที่เขาจะพ่ายแพ้ให้แก่–       

                แต่แล้วเจสซี่ก็กระแทกเข้ามาอีก และคราวนี้ แจ็กส่งเสียง อ้า ออกไปอย่างแผ่วเบา

                 เจสซี่แสยะยิ้ม

                ทัศนยีภาพของแจ็กเบลอมัวด้วยน้ำตา และเขาต้องกลั้นหายใจไม่ให้เสียงครางเล็ดรอดออกจากริมฝีปาก ไม่อยากจะให้อีกฝ่ายได้ใจ แต่เจสซี่เห็นโอกาสแล้วไม่ปล่อยมันไป ใช้องศาเดิมเอาเขาซ้ำ ๆ สอดตัวเข้ามาแค่ไม่กี่นิ้ว ไม่รีบร้อนเอาแจ็กด้วยความยาวทั้งหมด เพื่อที่เขาจะได้กดเข้าจุดเดิมซ้ำ ๆ ทำให้กระแสไฟฟ้าของความกระสันแล่นทั่วร่างจนนิ้วเท้าคดงอ

                นี่มันแย่ เข้าขั้นเลวร้าย เขาไม่ควรที่จะชอบมัน

                แต่ ถึงแม้จะด้วยขนาดใหญ่เพราะความเป็นอัลฟ่า เจสซี่กลับใช้มันอย่างอ่อนโยน รู้แรงของตนเองและไม่บังคับแจ็กไปเกินแรงฝืนที่ถูกทำให้ลื่นด้วยเจลนิดเดียว เกือบจะเรียกได้ว่านุ่มนวลในท่วงท่าของเขา ทุกอย่างเชื่องช้าจนชวนให้ขาดใจ ความอุ่นวาบหวามในท้องน้อย ความคับแน่นที่เติมเต็มแจ็กได้อย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าตนเองเคยว่างเปล่า

                เจสซี่ดีต่อเขา และแจ็กก้มลงเห็นว่าตนเองตื่นตัว เกิดอารมณ์คล้อยตามอย่างช่วยไม่ได้ หล่อลื่นหลั่งออกจากร่างตามแรงกระแทก ทีละหยดกระเด็นบนกล้ามหน้าท้องเขาเป็นสีใส เจสซี่ขยับสะโพกเข้ามาอีก และแจ็กถึงกับตาโตเพราะความยาวของอีกฝ่าย ไม่นึกว่ามันจะเข้ามาได้– ลึก!– ขนาดนี้  แจ็กแทบจะสะอึก ส่วนเจสซี่ก็ได้แต่ยิ้ม รอยยิ้มกวนประสาท

                “เห็นไหม” เขาร่อนเอวเป็นวงกลมเพื่อแสดงตัวอย่าง “ไม่ได้เลวร้ายเลย”

                แจ็กหลับตาปี๋ จินตนาการว่ามันเป็นกาเบรียล จินตนาการว่ามันเป็นกาเบรียล…

            “จะบอกอะไรให้…” เจสซี่เกริ่น เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังกว่าเสียงเขา “ผมจะไม่ล้อคุณด้วยซ้ำถ้าคุณยอมรับ–”

                เสียงนุ่มของเขาเกือบจะเบลอกลายเป็นเสียงอ่อนของกาเบรียลได้

                “–ถ้าคุณยอมรับว่าคุณชอบ” เด็กหนุ่มคะยั้นคะยอ กระแทกเข้ามาแรง “พูดสิ”

                แจ็กจะไม่มีวันพูดหรอก

                “พูดสิ!”




                หลังจากนั้น.. แจ็กจำไม่ค่อยได้ว่าเขาทำอะไรบ้าง จำได้ลาง ๆ ว่าเจสซี่แต่งตัวลวก ๆ แล้วกระทืบเท้าออกจากห้องไปด้วยความโกรธ ส่วนเขาก็นั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะเปื้อน ๆ ของตนเอง สับสนกับก้าวต่อไป ใช้เวลาอยู่นานเหมือนกันกว่าเขาจะตั้งสติได้แล้วเริ่มแต่งตัว ทำความสะอาด จากนั้นเขาก็นั่งเตรียมการที่จะสรุปการปฏิบัติงานในวันพรุ่งนี้ รู้ตัวอีกทีมันก็ดึกดื่นแล้ว

                แจ็กไม่ค่อยแน่ใจว่าทำไมเขาเดินกะเผลก เจสซี่ก็ไม่ได้รุนแรงอะไรกับเขา แต่มันอาจจะเป็นความไม่เคยชิน ผลข้างเคียงของครั้งแรก หรือไม่ก็แค่อาการเมื่อยเพราะถูกบังคับให้อยู่ในท่าเดิมนาน ๆ จะอย่างไรก็ตาม เขาเดินกะเผลกจากห้องทำงานตนเองไปหาห้องส่วนตัวของท่านผู้บัญชาการเรเอส รู้ทางดี ไม่ได้กลัวหลง กลัวว่าตนเองจะถูกไล่ซะมากกว่า

                เขาหยุดยืนหน้าประตู พบว่ามันล็อก– แน่นอนอยู่แล้ว และยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย–

                อาธีน่าก็กล่าวว่า “ดิฉันต้องขออภัยด้วย แต่ท่านผู้บัญชาการเรเอสไม่ต้องการพบใครตอนนี้”

                แจ็กขมวดคิ้ว เจ็บใจมากกว่าที่เขาคาดไว้ว่าจะเป็น “ไม่ต้องการพบใคร หรือว่าแค่ฉัน”

                “ดิฉันไม่สามารถ–”

                “เขาสั่งให้เธอห้ามฉันคนเดียวใช่รึเปล่า”

                “..ค่ะ” อาธีน่าตอบ “ดิฉันต้องขออภัยด้วย”

                “บอกเขาทีว่าฉันมาหา”

                “แต่–”

                “บอกเขาว่าฉันขอโทษ” แจ็กต้องลอง ใช่ไหม? “ฉันขอโทษ ฉันแค่อยากจะคุยด้วย”

                เงียบกันไปพัก

                “รอสักครู่ค่ะ”

                ตอนแรก แจ็กนึกว่าเขาจะถูกทำให้ยืนรอเก้อจนขาลากเสียแล้ว แต่ก็เปล่า ประตูเปิดหลังจากนั้นไม่นาน และเขารีบก้าวเข้าไปทันทีก่อนที่เจ้าของห้องจะเปลี่ยนใจ ไม่เสียเวลาอ้อยอิ่งใด ๆ ทั้งนั้น รีบมุ่งตรงเข้าไปหากาเบรียลก่อนเลย

                กาเบรียลนั่งเหยียดขาอยู่บนเตียง ขมวดคิ้วมุ่นมองมาทางแจ็ก ในมือถือโฮโลแพดที่กำลังฉายภาพข่าว เกี่ยวกับภารกิจของแจ็กที่กวม ซึ้งใจดีจังที่ได้รู้ว่าอย่างน้อยเขาก็ยังห่วง เห็นหน้ากาเบรียล หัวใจแจ็กพองโต มันเป็นปฏิกิริยาที่ชวนให้ฟุ้งซ่านนิด ๆ ว่าไหม แต่นั่น.. กาเบรียล กาเบรียลของเขา หลังจากที่ไม่ได้เจอกันตั้งเดือนกว่า สุดท้ายก็ได้อยู่ในห้องเดียวกัน

                กาเบรียลอยู่ในชุดนอน เสื้อฮู้ดหลวม ๆ ที่เขาสวมกับกางเกงขาสั้น แต่มันมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปเกี่ยวกับหุ่นของเขา กาเบรียลเริ่มจะท้องป่องนิด ๆ ใช่ไหมน่ะ ไม่ได้มากจนคุณสามารถสังเกตเห็นได้ในทันที แต่ก็มากพอที่จะทำให้เสื้อฮู้ดของเขาเข้าขนาด ดูเหมือนคนอวบน้อย ๆ มากกว่าคนท้อง กล้ามหน้าท้องแข็งปั่กถูกแทนที่ด้วยความนุ่มนิ่มของเนื้อที่แจ็กเห็นแล้วแทบจะร้องอ๊าว ท่าทางเขาจะน้ำหนักขึ้นหน่อย มีแก้มมากกว่าปกติ ต้นขาอวบที่แจ็กรู้จักดี กล้ามแขนไม่ใช่โทนเดิม

                “หวังว่านี่จะเป็นเรื่องสำคัญนะ” เขาพูด พระเจ้า แจ็กคิดถึงเสียงนี้ เพลงในหูเขา “ฉันไม่อยากจะ–”

                “ฉันคิดถึงนาย” แจ็กโพล่งออกไปก่อนที่จะห้ามตนเองทัน เขาเป็นสายลับ เขาผ่านการฝึกฝนมามากเรื่องการเก็บงำความคิดและความรู้สึก แต่ต่อหน้าชายคนนี้ ทุกอย่างสลายหายไปหมด “เราไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งเดือนและฉันคิดถึง…”

                กาเบรียลทำหน้าเหมือนโดนแทง “อย่า.. อย่าทำให้มันเลวร้ายกว่าเดิมเลยน่ะ”

                “ฉันไม่ได้–”

                “ฉันบอกแล้วไง แจ็ก ฉันมีคู่แล้ว ฉันไม่อยาก–”

                “ฉันมาในฐานะเพื่อน” แจ็กยอมโยนศักดิ์ศรีตัวเองทิ้งอีกสักหน่อย วันนี้เขาก็เสียไปเยอะแล้ว อีกนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป ถ้ามันจะทำให้กาเบรียลให้อภัยเขา ณ วินาทีนี้ เขายอมทำทุกอย่าง “ฉันขอโทษที่ทำให้ทุกอย่าง.. เลวร้าย น่าอึดอัด ขอโทษเกี่ยวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วย ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดฉัน ตอลดสิบยี่สิบปีที่ผ่านมานั่น– ฉันแค่คิดถึงนาย คิดถึงเรา

                กาเบรียลไม่ได้พูดอะไรเลย

                จนกระทั่งเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิ้วขมวดหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้ม “ฉันก็คิดถึงนาย”

                แจ็กใจเต้นตึก

                กาเบรียลตบมือลงบนที่นอนข้าง ๆ ตัว “มานี่สิ”

                เขาคลานขึ้นเตียงไปนั่งข้างกาเบรียล มีช่องว่างเล็กน้อยระหว่างเราสอง แต่เข่าของแจ็กก็ยังแตะโดนเขาในท่าขัดสมาธิ ไหล่ของเราสองคนสัมผัสกัน กาเบรียลหันไปวางโฮโลแพดเก็บไว้บนตู้หัวเตียง หันมามองหน้าแจ็ก

                “กวมเป็นยังไงบ้าง? ฉันยังไม่ทันได้อ่านรายงานเลย” กาเบรียลเอียงคอ “ได้ของฝากมาให้ฉันบ้างรึเปล่า”

                “ฉันจะส่งรายงานและทำการสรุปหลังปฏิบัติการณ์ภายในพรุ่งนี้–” แจ็กยกมือขึ้นเกาศีรษะแกรก ๆ “โทษที ไม่ทันได้มีเวลาหาซื้อของฝาก ฉันกะว่าจะซื้ออะไรจากสนามบิน แต่มันก็ไม่มีอะไรที่นายน่าจะไม่เคยเห็นแล้ว มันแค่กวมเอง”

                “ฉันแค่ล้อเล่นน่า” กาเบรียลขำ “นายเป็นยังไงบ้าง? เราไม่ได้เจอกันตั้งเดือนกว่า”

                 เขากับกาเบรียลถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอยู่นาน บทสนทนาสัพเพเหระเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของแจ็ก แจ็กไม่คิดว่ากาเบรียลแคร์เสียทีเดียว แต่จำเป็นต้องถามถึงอะไรสักอย่างเพื่อสมานรอยร้าวระหว่างเรา เพื่อให้ความน่าอึดอัดในบรรยากาศหายไป แจ็กไม่เชื่อว่ากาเบรียลให้อภัยเขาแล้วร้อยเปอเซ็นต์ด้วยล่ะ แต่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็พยายามอยู่ ด้วยทุกถ้อยวาจาที่ค่อย ๆ ถามถึงความเป็นไป ถึงภารกิจในกวม ถึงคนใต้บัญชา อย่างน้อยกาเบรียลก็ไม่ได้เกลียดเขาเสียจนไม่อยากจะพยายามเลย

                “แต่อย่ามัวพูดถึงฉันคนเดียวเลย” แจ็กพูดขัด พยักเพยิดไปทางกาเบรียล “นายเป็นยังไงบ้าง?”

                “ฉัน? อยู่ดี”

                “แล้ว…?” แจ็กมองต่ำที่ท้องเขา

                กาเบรียลกระพริบตาปริบ ๆ “แล้ว..? อ้อ เด็ก สบายดี”

                “ขอฉันจับได้ไหม”

                กาเบรียลขำพรืด “ฉันพึ่งท้องสองเดือน! มันไม่มีอะไรให้นายจับหรอกนะ จะบ้ารึ”

                แต่เขาก็ไม่ได้คัดค้านเมื่อมือของแจ็กวางลงบนหน้าท้อง ประทับใจหน่อย ๆ ที่พบกับเนื้อเนียนแทนที่จะเป็นกล้ามหน้าท้องแข็ง ๆ เขาไม่ได้รู้สึกถึงอะไรอย่างที่กาเบรียลบอกไว้ แต่แจ็กอยากจะเชื่อว่าเขาสามารถรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ถึง…

                “เราอัลตร้าซาวด์ครั้งแรกกัน แล้วก็เห็นหัวใจเด็ก”

                แจ็กเงยหน้าขึ้น อัศจรรย์ใจ “จริงเหรอ?”

                “หมอบอกว่ามันเป็นหัวใจน่ะนะ ฉันดูไม่ออก มันเป็นจุด ๆ หยั่งกะถั่วแดง เล็กนิดเดียวเอง”

                “ถั่วแดง…” แจ็กพึมพำ ลูบท้องกาเบรียลเป็นวงกลม เขารู้สึกว่าเขากำลังจะร้องไห้

                ทันทีทันใดทุกอย่างก็คุ้มค่าขึ้นมา หนึ่งเดือนที่เขาต้องอยู่ห่างจากกาเบรียล และการลดตัวตกต่ำที่เขาต้องประสบเพื่อทำให้เจสซี่พึงพอใจ สุดท้ายแล้วทั้งหมดก็เชื่อมโยงกลับมาหาชายคนนี้และลูกของเขา ลูกของแจ็ก

                “..แจ็ก? แจ็ก!”

                แจ็กสะดุ้ง ได้สติจากภวังค์ “หา?”

                “นายเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย? นายสภาพเหมือน– ไม่รู้สิ– โดนรถบรรทุกชน”

                “ฉันแค่..” แจ็กกระพริบตาไล่น้ำตาให้หายไป “ดีใจแทนนายกับลูก”

                “นายอินไปหน่อยรึเปล่า ฉันเป็นพ่อมันฉันยังไม่รู้สึกอะไรเลยเนี่ย”

                “นายไม่คิดว่ามันมหัศจรรย์เหรอ?”

                “ฉันคิดว่ามัน.. น่ากังวล” กาเบรียลพึมพำ “จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ไม่รู้เลย”

                “ฉันขอโทษนะที่ต้องพรากคู่นายไปลงภาคสนาม” แจ็กนึกขึ้นได้ว่าเขาควรบอก จริง ๆ เขาไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่หรอก ทุกข้ออ้างที่สามารถพรากเจสซี่จากเขาได้ถือว่าเป็นเรื่องดี แต่  เขารู้สึกผิดแทนกาเบรียลมากกว่าที่จะสงสารเจสซี่ มันคงน่ากลัวมากที่จะต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างคนเดียว “ฉันคงไม่เลือกเขาไป ถ้าฉันเลือกได้ แต่ว่ามันจำเป็น–”

                “ฉันเข้าใจ ไม่เป็นไรหรอก” กาเบรียลโบกมือปัด “ฉันอยู่คนเดียวได้”

                ฟังดูเหมือนคำโกหกยังไงชอบกล

                “ถ้านายมีอะไรให้ฉันช่วย นายแค่ต้องบอก..”

                “แจ็ก”

                “หืม?”

                “ฉัน– ฉันคงไม่ดูเหมือนตัวตลก ใช่ไหม?” กาเบรียลถาม ซึ่งผิดปกติ กาเบรียลไม่สนว่าคนจะคิดยังไงเกี่ยวกับเขาเป็นทุนเดิม บางทีปัญหารบเร้าอาจจะทำให้เขาคิดมาก “ท้องเพราะอัลฟ่ากับเบต้าทะเลาะกันเนี่ย เก็บเด็กไว้ทำไมก็ไม่รู้ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างเป็นเพราะอุบัติเหตุ– ฉันไม่ใช่ผลพลอยได้ของเกมที่พวกนายเล่นกัน ใช่ไหม? มันจบไปแล้วใช่รึเปล่า ระหว่างนายสองคน”

                แจ็กฉลาดพอที่จะไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่หัวของเขาแวบไปถึงภาพของเมื่อตอนกลางวัน เขา กับ เจสซี่…

                “จบแล้ว” แจ็กโกหก “เราสองคนไม่มีอะไรคาใจกันอีก”

                กาเบรียลดูโล่งอก “โอเค”

                เขาเอนศีรษะมาพิงไหล่แจ็ก หลับตาลง

                “ฉันดีใจนะที่เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม”

                “ฉันก็ดีใจ กาเบรียล” แจ็กตอบ ใจสลาย “ฉันก็ดีใจ”

Advertisements

One thought on “Ties that Bind (7)

  1. แงงงง แม่งอึดอัดดดดด โอ้ยย แต่ชอบอารมณ์แบบนี้จังเว้ย ก็ยังไม่ค่อยชอบแจ็คตะก่อนที่ทำเป็นไม่ใส่ใจน่าจะเพราะห่วงที่ตัวเองผูกมัดไม่ได้สินะ

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s