oh the rose at the altar (it withered and wilted)

Title: oh the rose at the altar (it withered and wilted)
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes
Rating: E
Warning: Necrophilia, Not safe-Not Sane-Not Consensual, Maggots, Gore, Decay. Probably not anatomically accurate again let me live, few religious imagery 
Notes: คุณควรจะข้ามอันนี้ folks (ปกติเราจะเขียนให้แจ็กเป็นผู้ชายที่ขลิบ แต่ในฟิคนี้เราขอแต่งให้ฮีไม่ขลิบเพื่อ….. เอ่อ artistic reasons)

                นี่เขาแยกทางกับอะมานานแค่ไหนแล้วนะ

                แจ็กนั่งอยู่ในฐานทัพชั่วคราวของเขา หลังพิงกับผนัง แววตาเหม่อลอยเฝ้ามอง.. ทุกอย่าง หวังว่าเส้นสีเงินของความหวังจะปรากฏตรงหน้า มอบเป้าหมายและแรงจูงใจให้เขาขยับเขยื้อนอีกครั้ง อะนา.. เป็นสมอเรือให้เขามาสักพักใหญ่ ตั้งแต่ก่อนเธอตาย หลังเธอกลับมา และตอนนี้เธอจากเขาไปอีกครั้ง ทั้งหมดเป็นเพราะความขัดแย้งทาง.. การตัดสินใจ

                แจ็กฆ่ารีปเปอร์

                หรือจะเรียกว่ากาเบรียลดีล่ะ เพื่อเป็นการให้เกียรติชายชาติทหารที่เขาเคยเป็น หวังจะเป็น และไม่มีวันได้เป็น อะนาต้องการจะหยั่งลึกถึงแรงจูงใจของรีปเปอร์ อะไรกันที่เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นอสูรกายเช่นนี้ แต่ แจ็ก– แจ็กเป็นทหาร และก็ปฏิบัติการณ์อย่างเรียบง่าย ไม่มีชั้นเชิง มาตลอด รีปเปอร์เป็นผู้ก่อการร้าย ทำชั่วไว้มากกว่าที่เขาเคยทำดี อาจจะมีโลกบนบ่าไว้ช่วงหนึ่ง แต่ตอนนี้– ตอนนั้น– ก็กลายเป็นหนึ่งในเชื้อมะเร็งที่มอบความทรมานให้มนุษยชาติ แจ็กปล่อยเขาไปไม่ได้

                อะนาใจสลายที่เพื่อนรักของเธอถูกฆ่า เราทะเลาะกันยกใหญ่ เริ่มแรกมันก็เป็นการตั้งคำถามว่าแจ็กกล้าดียังไง ปลิดชีวิตชายที่เขาเคยเรียกว่าสามี จากนั้นมันก็กลายเป็นการขัดคำสั่ง ขัดข้อตกลง การไม่ไว้ใจซึ่งกันและกันที่ทำให้เราแตกคอ

                วันเวลาผ่านไป อะนาจากไป และแจ็กยังไม่แน่ใจว่าเขาถูกรึเปล่า

                ทัศนียภาพสีขาวดำ ยืนอยู่ตรงทางสี่แพร่ง ก็ต้องเลือกสักทาง ถูกไหม

                ถึงกระนั้น…

                แจ็กยันตัวลุกขึ้น รองเท้าบูทของเขาลากกับพื้นส่งเสียงขูด ขาดความหนักแน่นในฝีเท้าอย่างที่ปกติเขาจะเดิน สมกับเป็นทหาร ตอนนี้ เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเขายังเป็นทหารตามชื่อที่ใช้เรียกตัวเอง เหลือแค่ตัวเลขและความลังเลที่หลอกหลอนจิตใจ แหล่งกบดาน ที่ซ่อนตัวของแจ็ก เป็นเพียงแค่ฐานทัพทหารเก่า ถูกทิ้งร้าง ยังไม่ได้รับการทำลาย เขาขโมยห้องพักห้องใหญ่เป็นของตนเอง นอนบนเตียงสองชั้นและนั่งบนพื้นคลุกฝุ่น ประปาที่นี่ใช้งานไม่ได้แล้ว ส่วนห้องน้ำก็ไม่ถูกเก็บไว้ใช้..

                แจ็กดันประตูเปิดออก– กลิ่น น่าจะเป็นสิ่งที่แย่ที่สุด เขาคิด

                ศพของรีปเปอร์นอนอยู่บนพื้นกระเบื้องเปื้อน ๆ ของห้องน้ำที่ใช้การไม่ได้แล้ว กลิ่นเน่าตลบอบอวลโชยจากห้องน้ำเข้าสู่ห้องพักทันทีทันใด แทบจะเห็นความเหม็นหืนหนาเตอะในอากาศเป็นหมอกควัน แจ็กสวมหน้ากาก แต่เขาก็ยังได้กลิ่นมันชัดเจน ข่มขู่ที่จะทำให้ดวงตาของเขารื้อชื้น ทุกโสตประสาทเสียสมาธิไปกับกลิ่นที่คุกคาม กลิ่นของเนื้อเน่า ๆ กลิ่นของเลือด

                แจ็กไม่แน่ใจว่าเขาเก็บศพรีปเปอร์ไว้ทำไม มันแค่รู้สึก.. ไม่ถูกต้อง ที่จะทิ้งเขาไว้ข้างทาง และอะนาเองก็ใจสลายเกินกว่าจะทำอะไรกับศพเขา ประคองร่างรีปเปอร์แนบอกอยู่นานสองนานจนกระทั่งหัวใจของเขาหยุดเต้น แต่สุดท้าย ก็ทิ้งเขาไว้ข้างหลัง เหมือนที่เธอเคยทำมาแล้ว ลึก ๆ แจ็กคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เราตกลงกันไว้เสมอว่าถ้าหากกาเบรียลตาย ในหน้าที่ ก่อนแจ็ก แจ็กจะเป็นผู้แบกโลงศพเขา คนเดียวที่คู่ควรและคนเดียวที่เขาต้องการ คนเดียวที่สามารถแบกรับกาเบรียล

                 รีปเปอร์มีรอยขาดในชุดหนังที่เขาสวม ตรงบริเวณท้อง ถูกกระสุนทะลุทะลวงอย่างทะลุปรุโปร่ง กลิ่นไหม้ของเนื้อ ของชุดหนังสีดำ ยังเป็นกลิ่นจาง ๆ ในอากาศ แต่มันพ่ายแพ้ให้กับกลิ่นสนิมที่ชัดเจนกว่า ห้างและเกาะตามผิวที่ตอนนี้ซีดเซียว เกาะตามกรงเล็บที่ตอนนี้ขาดสีเงินวับวาวของมัน กลายเป็นสีโลหะหม่น ๆ ที่มองไม่เห็นภาพสะท้อนของใคร เลือดแห้งกรัง

                แจ็กเดินเข้าไปหาร่างของอดีตคนรัก หย่อนตัวลงนั่งบนอกของเขา ร่างของรีปเปอร์เย็นเฉียบ และช่างรู้สึก… นุ่ม อาจจะเพราะกำลังขึ้นอืดกระมัง แจ็กกลืนน้ำลาย พึ่งสังเกตว่ามือตนเองสั่น เขาค่อย ๆ แกะหน้ากากของรีปเปอร์ออก–

                ชายที่ขวัญอ่อนกว่า แจ็ก มอร์ริสัน คงจะเป็นลมไปแล้ว

                เป็นไปได้ยังไงที่อสูรกายตนนี้เคยเป็นสามีของฉัน ดวงตาแดงก่ำทั้งแปดเบียดเสียดเยียดยัดกันบนหน้า ใต้คิ้วและบนโหนกแก้ม หลายดวงเหลือกกลับหายไปในเปลือกตา มีดวงหนึ่งทะลักออกมา– แจ็กใช้นิ้วหุ้มถุงมือดันเนื้อขาว ๆ ของลูกตากลับเข้าเบ้าไป– ตรงแก้มของเขา เน่าเฟะ เนื้อลอกออกหมดจนเห็นแต่ฟัน คมกริบอย่างกะฟันสุนัข เขี้ยวโง้งเรียงตัวกันบนแก้ม และนี่ยังไม่พูดว่าศพของกาเบรียล.. เหนียว แค่ไหน สารพัดของเหลวไหลออกจากจมูก จากตา จากหู สสารผิดธรรมชาติที่เป็นสีหมึกน่าสะอิดสะเอียน หรือไม่ก็หนองเน่า ๆ ที่เปียกเยิ้ม ของเหลวสีแดงที่ไม่ใช่เลือดไหลจากแผลบนหน้าผากลงเกาะตามขนตา

                แจ็กหาริมฝีปากของเขาไม่เจอเลย มันเล็กเกินกว่าจะหุ้มฟันทั้งหมดได้ เขาเปิดปากรีปเปอร์ได้.. ครึ่งหนึ่ง มองเข้าไปในความมืดภายใน แล้วนั่นอะไรน่ะ.. บางสิ่งบางอย่าง ขยับอยู่ ลึกลงไปหลังจากลิ้นยาวที่มีปลายเป็นสองแฉก..

                แจ็กเคยจูบริมฝีปากนี้ เคยบอกรักกับรอยแผลเป็นบนปากกาเบรียลนับครั้งไม่ถ้วน

                เขาดึงริมฝีปากล่างเล็ก ๆ ของกาเบรียลลง ฟันของเขาก็อ้าออกด้วยเช่นกัน เศษผิวหนัง เศษเหงือก เชื่อมมันไว้ด้วยกัน

                แจ็กหายใจเสียงดัง มือลดลงแกะกางเกงที่คับจนอึดอัด รีบร้อนรนเสียจนหาซิปไม่เจอหลายต่อหลายครั้ง

                มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำกับศพกาเบรียลเช่นนี้ และก็คงจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย เขาไม่รู้ว่าเขาทำไปทำไม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากล้าได้ยังไง มันแค่.. เป็นไปตามธรรมชาติ เขาเดาว่ามันเป็นเพราะแจ็กจะดึงดูดต่อร่างกายของกาเบรียลเสมอ ไม่ว่าจะในสภาพไหน ไม่ว่าจะในรูปแบบใด และเมื่อเห็นเขานอนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้กำลังสู้ ไม่ได้กำลังขัดขืน ไม่ได้กำลังกล่าวหาแจ็กด้วยบาปนับพันที่เขาไม่ได้ก่อ ปากไม่ได้กำลังฝังเขี้ยวลงบนผิวแจ็ก หรือด่าเขาด้วยคำหยาบนับไม่ถ้วน ปากของเขาแค่.. อ้าออก

                ว่าง่าย สงบเสงี่ยม เจียมตัว และต้อนรับ..

                การแทรกตัวเข้าไปในปากศพเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา

                ไม่มีความอบอุ่นในโพรงปากของกาเบรียล มีแต่ความเย็นเฉียบ แจ็กรู้สึกถึงฟันถูเข้ากับเส้นเลือดบนผิวเนื้อของเขา– แต่รู้ดีกว่ากาเบรียลจะไม่กัด กัดไม่ได้ เขาขยับสะโพกช้า ๆ ค่อย ๆ ยัดเยียดความยาวของตัวเองเข้าไปผ่านริมฝีปากบาง และนั่นไม่ใช่น้ำลายแน่ ๆ ล่ะบนลิ้นสองแฉก เกาะตามจังหวะเข้าของเขาเหมือนหล่อลื่น แต่แจ็กก็ไม่รังเกียจมันอยู่ดี มันเกือบจะ.. น่ารัก การที่ร่างกายของกาเบรียลยังตอบสนองต่อเขา ยังเกื้อหนุนเปิดหนทางให้เขาแทรกเข้าไป ต่อให้จะไม่รู้สึกตัวแล้วก็ตาม

                แจ็กลดฮู้ดของเขาลง แทรกนิ้วเข้าไปในผมเป็นที่ยึดเหนี่ยว และผมของกาเบรียลยังอยู่บนหนังศีรษะ ยังสามารถยึดมั่นในร่องนิ้ว ถ้าแจ็กจำไม่ผิด ผมหยิกของกาเบรียลจะยังคงสวยงามเช่นนี้ได้อีกสักพักใหญ่ ให้เขาสัมผัส ให้เขาเหนี่ยวรั้ง–

                ฮ้า.. ดีจัง ดีจังเลย จิตใต้สำนึกของแจ็กพร่ำพูดว่าเขาไม่ควรจะชอบ… ทั้งหมดนี่ แต่เขาชอบ เขาชอบมันมาก อาจจะมากกว่าตอนที่กาเบรียลยังมีชีวิตอยู่เสียอีก กาเบรียลไม่เคยสงบ เงียบเฉียบเช่นนี้ ไม่เคยยินยอมแจ็กถึงขั้นนี้มาก่อน รสโอชาของอำนาจเมื่อเขารับรู้ว่าเขาสามารถทำทุกอย่าง และกาเบรียลก็จะไม่มีวันขัดขืน มันช่าง.. วิเศษ ทำให้แจ็กสะอื้นใต้หน้ากาก

                น้ำลายไหลออกจากปาก เละเทะไปหมด ลมหายใจหืดหาดต่างจากกาเบรียลที่หายใจไม่ได้แล้ว

                “กาเบรียล..” แจ็กจิกผมเขาแน่น ขยับสะโพกรัวแรงขึ้น “กาเบรียล กาเบรียล–!”

                เขาถูกขัดจังหวะเมื่ออยู่ดี ๆ ปากของกาเบรียลก็ไม่คับแน่นอย่างที่มันควรจะเป็น ไม่ตอดรัด เสียงหัก..

                “อ้า” แจ็กอุทาน ค่อย ๆ ถอนตัวออก “ให้ตายสิ…”

                เขาขยับแรงเกินไป ทำกาเบรียลพังจนได้ กรามของเขาหัก ทั้งส่วนคางหลุดออกมาจากกะโหลก ใบหน้าส่วนล่างห้อยต่องแต่งจากส่วนบนด้วยเศษเนื้อบาง ๆ ที่ยังรั้งกระดูกไว้ด้วยกัน เขาถอนหายใจ พยายามดันคางกาเบรียลกลับเข้าที่เดิม แต่ก็หมดท่า เผลอ ๆ จะทำให้มันยิ่งเลวร้ายกว่าเดิมด้วยซ้ำ ให้ตาย สมกับเป็นกาเบรียล กลั่นแกล้งแจ็กได้แม้กระทั่งหลังความตาย

                แล้วทำไม… หืม

                มีบางสิ่งบนตัวเขา

                แจ็กกระพริบตา ใช้เวลาอยู่ครู่กว่าจะดูออกว่าสิ่งที่เห็นคืออะไร หนอน ตัวอ่อนของแมลงวัน– ถ้าต้องเฉพาะเจาะจง เกาะอยู่บนเขา โอ้ พวกมันคงจะคลานเข้าไปทำรังข้างในร่างกาเบรียล ผ่านแผลบนหน้าท้องสู่คอ สู่ปาก และแจ็กก็คงจะเข้าไปทำลายรังของมันเสียไม่เป็นท่า ถึงได้แตกตื่นรีบคลานกันออกมาเช่นนี้ แจ็กไม่แปลกใจหรอก ฐานทัพนี่สกปรกจะตาย และต่อให้แจ็กคิดว่าเขาปิดห้องน้ำมิดชิดดี มันก็ยังคงมีซอกหลืบให้แมลงไต่เข้ามา พวกมันเกือบจะน่ารัก ตัวอ่อนสีขาว ๆ …

                แจ็กหยิบมันขึ้นมาบนนิ้วชี้ตัวหนึ่ง “เฮ้ ตัวน้อย ทำให้นายตกใจเหรอ?”

                พวกมันเกาะเขาตั้งแต่ส่วนหัว ลงมาถึงอัณฑะเพราะแรงกระแทก เกาะตามขนหงอกบนท้องน้อย

                แจ็กเลียริมฝีปาก ปกติ เขาจะเกลียดแมลง เหมือนกับคนส่วนใหญ่ทั่วไป แต่การได้ค้นพบแมลงภายในร่างกาเบรียลช่าง.. น่าตื่นเต้น เหมือนกับว่า ต่อให้ตายไปแล้ว กาเบรียลก็ยังมีของขวัญ มีเซอร์ไพรส์ให้เขาประหลาดใจได้อยู่เรื่อย สมกับเป็นกาเบรียลดี ด้วยมือข้างหนึ่ง เขารูดเก็บเจ้าพวกตัวอ่อนที่เกาะอยู่ตามผิวออกมาเป็นกระจุกในอุ้งมือ พวกมันไม่กัดหรอก ไม่มีฟัน และแจ็กก็ไม่รู้สึกกลัวพวกมันตอนที่เขาปล่อยมืออีกข้างจากผมเก๊บ ใช้มันดึงหนังหุ้มของตนเองลงเพื่อที่จะได้ยัดตัวอ่อนเข้า–

                อา นั่นแหละ อย่างนั้นเลย.. แจ็กครวญครางเสียงดัง มองส่วนหัวใต้หนังหุ้มบวมตุ่ยเพราะตัวอ่อนข้างใน

                พวกมันเลื้อยกันใหญ่ ขยับดุกดิก แจ็กสงสัยจังว่าเขาจะยัดมันลงรูปัสสาวะได้ไหม–

                แจ็กอายนิดหน่อยที่เขาเสร็จเร็วเกินไปนิด แค่เห็นภาพของอวัยวะเพศตัวเองก็หลั่งออกมาเต็มหน้ากาเบรียล ของเหลวขาวขุ่นเข้าไปผสมกับหนองเน่าตามแผลของคนรัก อย่างน้อย กาเบรียลก็ไม่มีปัญญามาล้อเลียนเขาที่เสร็จไว…

               

Advertisements

2 thoughts on “oh the rose at the altar (it withered and wilted)

  1. มัน….ไม่เลวเลย..//กระแอมตํ่า ปิดหน้า
    ได้รับkinkใหม่ๆจากคุณตลอดเลย ตลอด มันไม่เลวเลยจริงๆ ไม่เลวจนฉันรู้สึกเขินตามระหว่างอ่าน ฉันควรละอายใจ? ไม่รู้สิ….คือมันก็น่าละอายไปบ้าง แต่ของดีก็คือของดี ได้เห็นแง่มุมใหม่ๆของเนโครฟิเลียแล้วก็รู้สึกว่าฉันน่าจะลองอ่านแนวๆนี้ให้มากขึ้น……
    สุดท้าย ขอบคุณที่ให้แจ็คไม่ขลิบ มันเจ๋งมาก ฉันรักคุณ

    Like

    • ยินดีค่า ขอบคุณค่ะ
      ในอนาคตเรามีไอเดียที่จะแต่งเนโครฟิเลียอยู่ คราวหน้าน่าจะเป็นฝ่ายแจ็กที่โดนเล่นด้วยมั่ง แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะได้เข็นออกมาตอนไหน ยังไงก็คอยดูบล็อกดูเพจไว้นะ!

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s