Monster Boyfriends (17)

Title: Monster Boyfriends
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E
Words Count: ระดับห้าพันคำ

Warning: Catboy!Jack, Cat Penis, Finger Sucking (Kinda), Punishment, Spanking, Coming Untouched, Dom/Sub Undertones, Masochism, Dry Humping, Aftercare
Notes: ฟิคนี้เป็นคอมมิชชั่นจากแฟนเพจผู้มีพระคุณ! ใครสนใจอยากคอมิชชั่นเราบ้าง กดเลยค่ะ

                หลังจากแจ็กเลิกติดสัด เขาก็ตื่นตาสว่างกลับมามีสติอีกครั้ง ไม่ต่างกับการถูกน้ำเย็นเฉียบสาดเข้าหน้าเพื่อเรียกให้เขาเลิกคลั่งไปกับกามารมณ์ และคงอยู่กับเนื้อกับตัวมากขึ้น ซึ่งก็ดี! เขาเกลียดเสมอแหละตอนตนเองติดสัด สมองเบลอพร่า ขุ่นมัวไปหมดด้วยความต้องการที่จะสืบพันธุ์ แต่ข้อเสียของการมีสติ คือ คุณเริ่มจำ พอสร่างเมา ความทรงจำจากคืนก่อนก็ต้องย้อนกลับมาหา หรืออย่างน้อย.. วันก่อน วันที่เขานอนกระเด้าหมอนข้างเพื่อนสนิท และ จากนั้น ถูกเพื่อนสนิทช่วยใช้มือให้ กำปั้นกำรอบแจ็กเสียมิดจนส่วนหัวไม่โผล่มาให้เห็น ชักเขาขึ้น–ลง เป็นจังหวะ อีกมือหนึ่งสอดเข้ามาในร่างและกดลงตรง–

                มันโคตรน่าอาย โคตร ของโคตรน่าอาย ปกติ ถ้ายังมีสติ แจ็กไม่มีวันทำอะไรแบบนั้นหรอก เขาให้ความสำคัญกับมิตรภาพระหว่างเขากับรูมเมตมากเกินกว่าที่จะ.. ทำอะไรรุ่มร่ามกับกาเบรียล ไม่อยากทำลายเส้นกั้นที่ในทุกความสัมพันธ์ที่ดีมี ไปกับแค่ตัณหาเพียงชั่วครู่ แต่ เขาก็ทำไปแล้ว สายเกินกว่าที่จะย้อนเวลากลับแล้วปฏิเสธข้อเสนอของกาเบรียลว่า เฮ้ ไม่เป็นไร ขอบคุณที่เสนอนะ แต่ฉันช่วยตัวเองได้– รู้ไหม– เหมือนครึ่งแมวที่มีความรับผิดชอบทั่วไป ด้วยความสามารถของฉันเอง?

            แต่ข้อเท็จจริงคือ แจ็กทำไม่ได้ ถ้าไม่มีกาเบรียลในวันนั้น เขาคงทุกข์ทรมานน่าดู บางอย่างเปลี่ยนไป เขาติดสัดมามากหลายครั้งตลอดทั้งชีวิต แต่ไม่มีครั้งไหนรุนแรงเท่ากับครั้งที่เขาย้ายเข้ามาอยู่กับกาเบรียล กลิ่นของอีกฝ่ายรุกรานโสตประสาทและทำให้ทุกสัมผัสในร่างกายไวต่อความรู้สึก พุ่งพล่านทั่วร่างขัดกับจังหวะเสียงเต้นหัวใจตึกตัก

                แจ็กอึดอัด: ไม่รู้จะวางตัวยังไงให้เหมาะสม

                กาเบรียล: ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                ประหลาดดีที่จะคิดเช่นนี้ แต่เมื่อคุณเมินปัญหาของคุณไป ทุกอย่างก็จะค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติเอง

                กาเบรียลเสแสร้งแกล้งทำเป็นว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แจ็กก็เลยทำตามเขาบ้าง มีความกดดัน มีความตึงเครียดในบรรยากาศจนคุณสามารถดมกลิ่นและเห็นมันโดยตาเปล่า ใช่ แต่อย่างน้อยเราก็มองหน้ากันได้โดยไม่มีใครต้องรีบหลบตาก่อนด้วยความอาย เราพูดจากันตามปกติ และเมื่อเรานั่งดูทีวีข้างกัน แจ็กไม่นึกไปถึงตอนที่มือของกาเบรียลสัมผัสบนผิวเปลือย เขา.. สบายใจ เมื่ออยู่กับกาเบรียล และก็ไม่อยากจะทำลายสิ่งที่เรามีอยู่ เขาเห็นว่ากาเบรียลเกร็ง ใบหน้าแทบจะเริ่มมีรอยเหี่ยวย่นเพราะบังคับให้มันไร้อารมณ์ ตีหน้านิ่งตลอดเวลา กรามขบกันจนสุขภาพฟันน่าเป็นห่วง แต่ เขากำลังพยายาม      

                เขากำลังพยายามประคับประคองมิตรภาพระหว่างเราไว้อยู่ไม่ให้ตกในอันตราย

                ด้วยเหตุนั้น แจ็กต้องไม่ไปทำให้กาเบรียลอารมณ์เสีย อย่าไปสะกิดแผลใจให้เน่า ปลดชนวนระเบิดเวลาให้บึ้ม

                พูด… ง่ายกว่าทำ

 




 

                “ฉันจะออกไปข้างนอก แป๊ปเดียว” กาเบรียลบอกกับเขา มือยังจับลูกบิดอยู่แต่ไม่ก้าวออกไปนอกประตู สายตาชำเลืองหันกลับมามองแจ็ก พิจารณาเขา “อย่าเข้าไปในห้องฉันอีก และอย่าทำข้าวของเสียหาย เข้าใจไหม?”

                ออกจะเป็นการดูถูกกันนิด ๆ เลยว่าไหม ที่ต้องสอนเพื่อนครึ่งมนุษย์ของคุณไม่ให้ ‘ทำลายข้าวของเสียหาย’ ระหว่างที่เขาไม่อยู่ ราวกับว่าแจ็กเป็นสัตว์เลี้ยง แต่.. เขาก็พูดมีมูล แจ็กมีประวัติศาสตร์ที่ไม่ดีนักกับโซฟาในห้อง หรือทุกเครื่องเรือนนั่นแหละที่เขาวางมือลงข้างบนได้ กาเบรียลยังไม่เดิน ยังไม่เปิดประตู รอคำตอบจากแจ็กก่อน กระชับให้มั่นใจ

                “ไม่ต้องห่วง” แจ็กตอบ “นายไว้ใจฉันได้”

                กาเบรียลมีหน้าตาที่ดูก็รู้ว่าไม่เชื่อเขาสักนิด แต่ก็ยอมเดินออกจากอพาร์ทเมนท์ไป

                มันใช้เวลาแจ็กประมาณ.. ห้านาที เขาถึงจะยอมแพ้และแอบเข้าห้องกาเบรียล

                เขาอดไม่ได้นี่หว่า ตั้งแต่ที่เข้าไปในห้องกาเบรียลได้ตอนติดสัด และตั้งแต่ที่เขารู้ว่าประตูกาเบรียลไม่มีล็อก แจ็กก็ไม่เคยห้ามใจตัวเองได้เลย ทันทีที่กาเบรียลไม่อยู่ ทันทีที่มีโอกาส เขาจะรีบพุ่งเข้าไปโดยไม่รีรอ เตียงของกาเบรียลสบายกว่าของเขามาก อุ่นกว่า แล้วก็มีกลิ่นที่ทำให้หลับตาเคลิบเคลิ้มเมื่อกระโดดขึ้นไปนอน ฝังจมูกไว้กับหมอนข้าง ตอนติดสัดเขาถึงได้ปรี่มาที่นี่ก่อนเลยเป็นอันดับแรก (และเอาเปรียบน้ำใจกาเบรียลผู้ไม่กล้าไล่) มันช่างสบาย เขาชอบผ้าห่มของกาเบรียล ชอบหมอนนุ่มฟู แจ็กกลิ้งตัวไปมา ถูหูแมวบนศีรษะไปตามผ้าปูที่นอนกลิ่นหอมฟุ้ง เขากำลังสนุก สบายตัวมาก ๆ จนกระทั่งหันไปเห็น…

                ไอ้นั่น                                                                                                                                         

                ไอ้เวรนั่น

                กาเบรียลมีโต๊ะทำงานวางอยู่ข้างเตียง และบนโต๊ะทำงานนั่น มีหัวกะโหลกมนุษย์วางอยู่ มันทำมาจากเซรามิก แต่กาเบรียลก็ยืนกรานตลอดว่านั่นเป็นศีรษะคนจริง ๆ เขาตั้งชื่อให้มันด้วย โบนิต้า รักมันมาก ทุกวัน มันวางอยู่หมิ่นเหม่ตรงขอบโต๊ะ และเมื่อแจ็กพูดคำว่า ‘หมิ่นเหม่’ เขาไม่ได้หมายถึง สามเซนติเมตรใกล้ขอบโต๊ะ เปล่า เขาหมายถึง ครึ่งหนึ่งของเจ้าหัวกะโหลกเลยออกมานอกขอบโต๊ะเรียบร้อยแล้ว แต่ยังคงสมดุลได้ด้วยพลังจากยมโลกกระมัง นี่ถ้ากาเบรียลยอมรับว่าเขาจงใจวางห้อยไว้อย่างนี้เพื่อกวนประสาทแจ็ก แจ็กก็คงจะเชื่อ ไม่มีสิ่งใดทดสอบความอดทน ความรำคาญ ของแจ็กมากขนาดนี้

                แจ็กคอยภาวนาเสมอว่าสักวันมือของกาเบรียลจะเผลอปัดมันตก ระหว่างเล่นคอมฯ ระหว่างทำงาน ระหว่างวาดรูป สักอย่าง หวังว่าตนเองจะได้อยู่ด้วยตอนวินาทีที่ส่วนโค้งมนของศีรษะกระแทกกับพื้นแล้วแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่มันก็ยังตั้งอยู่ตรงนั้น เหมือนจะแสยะยิ้มให้เจ็ก หลงระเริงคิดว่าตนเองเหนือกว่าทั้งโลก ยิ่งใหญ่เหลือเกินในโลกความตาย… ของเซรามิก

                แจ็กขู่ฟ่อใส่มัน แล้วก็พบว่ามันยังทำหน้าเดิม ยิ่งยโส ฮึ่ม

                มันตั้งอยู่ใกล้ขอบโต๊ะทำงานมากเลย…

                แจ็กจะไม่ปัดมันตกหรอก ใช่ไหม?

                ไม่น่า กาเบรียลจะพิโรธเมื่อรู้เข้า แล้วก็คงเสียใจเลยด้วยซ้ำ เขารักมันมาก– อุ้ยตายตาเถรตกกระโถนปัดมันตกไปแล้ว

                ….

                ฉิบ

 



 

                กาเบรียลกลับมาหลังจากคุยกับลูกค้า พร้อมถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อและร้านขายของสัตว์ เขาได้ของฝากมาให้แจ็กด้วย แคทนิป และแจ็กแทบจะยิ้มแก้มปริที่เห็นว่าเขานึกถึงแจ็กด้วย… ถ้าไม่ติดว่าแจ็กมัวแต่เลียหลังมือตนเองอยู่เหนือซากศพโบนิต้า ลืมไปว่าเขาควรจะแสดงท่าทีรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำ ต้องหางลู่หูตก ไม่ใช่นั่งสบายใจเฉิบอยู่ตรงขอบเตียงแบบนี้

                กาเบรียลไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น ขมวดคิ้วงุนงงถามว่า “แกเข้ามาทำอะไร–”

                แต่แล้วเขาก็เห็น

                ณ ตอนนั้น แจ็กรีบลุกจากพื้นขึ้นมายืนตัวตรง พยายามก้มศีรษะลงระหว่างไหล่ที่ห่อขึ้น มือสองข้างตะกุยอยู่กับชายเสื้อตนเอง สีหน้าสลดสุด ๆ แต่ ไม่ทันแล้วกระมัง ช้าไปอย่างน้อยก็หนึ่งชั่วโมง มีแต่ความเงียบระหว่างเรา

                กาเบรียลไม่ได้ดู.. โกรธ เสียด้วยซ้ำ แค่ดูเหนื่อย ๆ เนือย ๆ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน– ก้าวเท้าข้ามเศษเซรามิก– เพื่อวางกระเป๋าและถุงพลาสติก จากนั้นค่อยหันมาชำเลืองมองแจ็ก ด้วยแววตาที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่แจ็กเคยเห็นมา ขัดกับสีน้ำตาลที่ปกติจะอบอุ่นกว่านี้มาก แจ็กกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คุณคงจะได้ยินเสียงมันเลยล่ะในความเงียบตอนนี้ เสียงแจ็กสติแตกด้วย

                “นาย..โกรธฉันรึเปล่า” เขาถาม ถามโง่ ๆ

                “แค่ผิดหวัง” กาเบรียลตอบอย่างฉับไว และนั่นทำให้แจ็กหงอจริง ๆ ยิ่งกว่าเดิม

                “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้–”

                “ช่างมันเถอะ”

                “กาเบรียล ฉันขอโทษจริง ๆ “

                แต่กาเบรียลไม่พูดกับเขา เมินแจ็กไปโดยสิ้นเชิงขณะที่เขาย่อตัวลงเก็บเศษเซรามิกจากพื้น ทีละชิ้น ทีละอัน เก็บชิ้นใหญ่ ๆ ก่อนเพื่อหวังว่ามันจะประกอบเข้ากับชิ้นเล็กได้ แต่ก็พบว่ามันตกลงมาค่อนข้างสูง กระแทกเข้าตรงจุด ถูกองศาที่ทำให้ชิ้นเล็ก ๆ แตกกระจายป่นปี้ ยากที่จะนำมาติดเข้าด้วยกัน และต่อจะให้ทำได้ ด้วยกาวตราช้างและเทปใสสารพัด โบนิต้าก็จะไม่มีวันกลับคืนไปสู่ความงามของเธอในอดีต กาเบรียลถอนหายใจและปล่อยทุกอย่างลงพื้น เปลี่ยนไปหยิบไม้กวาดมาแทน

                แจ็กรู้สึกผิดฉิบหาย คือ ตอนแรกเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดหรอก มันยังไม่ทันตระหนักน่ะ มัวแต่กำหมัดฮัดช่าสะใจว่าจอมมารถูกปราบแล้วโว้ย ในที่สุด วัตถุที่เป็นเสี้ยนหนามจิตใจทำให้เขารำคาญตั้งแต่วันแรกที่อยู่ที่นี่– ก็หายไป ไม่เกะกะขวางลูกตาอีกต่อไปแล้ว แต่ ตอนนี้ เขาเริ่มรับรู้ถึงผลของการกระทำ ชัวร์ ไม่มีใครตาย และแผ่นดินโลกน่าจะสูงขึ้นมากที่นังโบนิต้าถูกขจัดไปเสียที แต่กาเบรียลดูเศร้า เขาไม่แสดงออกมาตรง ๆ หรอก แต่ท่าทีเงียบกริบ สีหน้านิ่งสนิท ทุกอย่างมันบ่งบอก

                การมีหัวกะโหลกของเล่นไว้ในห้องอาจจะฟังดูงี่เง่าสุด ๆ สำหรับผู้ใหญ่ แต่– กาเบรียลก็คือกาเบรียล

                แจ็กยืนหูตกเลียหลังมือ มองกาเบรียลเอาขยะที่โกยไปทิ้ง กาเบรียลเดินกลับเข้ามาในห้องอีก และ นั่น หยาดสีทับทิมไหลเป็นเส้นเฉียงบนหัวแม่โป้ง แจ็กแทบจะหูตั้งกระดิกขึ้นมาทันทีที่เห็น รีบถลาเข้าไปหา… เพื่อน

                “กาเบรียล นายเลือดออก”

                กาเบรียลมองมือตัวเองงง ๆ เขาเองก็คงพึ่งจะสังเกต แล้วก็คงไม่ได้คาดการณ์ด้วยว่าแจ็กจะรีบไปคว้าข้อมือเขามาจับไว้ แลบลิ้นเล็ก ๆ เลียบนปากแผล กาเบรียลยังคงรักษาสีหน้าให้นิ่งสนิท แต่เขาขนลุกซู่จนแขนกระตุกเฮือก

                “แจ็ก–”

                รสเลือดคมปร่าบนลิ้นเขา แต่แจ็กก็เลียมันจนแห้ง “..มันช่วยได้นะ”

                อย่างที่คุณพอจะเดาได้ กาเบรียลเฉดหัวเขาออกทันที– ความหมายตรงตัว– มือกระแทกหน้าผากผลักเขาออก

                “นายเป็นบ้าอะไรของวะเนี่ย!” โอ้ ฉิบหาย ตายล่ะ ความผิดหวัง ความเหนื่อยเนือย ๆ เมื่อครู่กลายเป็นความโกรธเสียแล้ว และนั่น.. เขาหน้าแดงอยู่รึเปล่าน่ะ ม่านตาเบิกโพลงจนสีดำกลืนน้ำตาล “จะไปไหนก็ไปเลยไป!”

                ถ้าแจ็กเป็นหมา เขาคงวิ่งหางจุกตูด แต่ตอนนั้นเขาหางตั้งหางชี้ขนแขนลุกซู่ทั่วร่าง กึ่งเหยาะกึ่งกระโดดออกจากห้อง           

 




 

                แจ็กทำทุกอย่างเพื่อง้อกาเบรียล

                เขาเริ่มจากวิธีที่เถรตรงก่อนเลย รู้ว่ากาเบรียลชอบแบบนั้นมากกว่าอะไรที่มันอ้อมค้อมเยิ่นเย้อ เขาขอโทษตรง ๆ พูดสารพัดว่าเขารู้สึกผิด แต่.. นอกจากยอมรับว่าเขาพึ่งมาเสียใจกับมันทีหลัง เขาขอโทษ แจ็กก็ไม่ค่อยมีข้ออ้างที่ทำให้เขาน่าเห็นอกเห็นใจ น่าให้อภัยเสียเท่าไหร่ ‘ฉันหมั่นไส้มันมานานแล้ว’ กับ ‘โตแล้วยังจะเล่นของเล่นอยู่อีก!’ ไม่ทำให้คุณดูดีเลย

                เขาลองใช้การประจบประแจงดู เฮ้ กาเบรียล เกมที่นายอยากดูกำลังฉาย! เฮ้ กาเบรียล วันนี้เราสั่งพิซซ่ากันดีไหม ฉันจ่าย ฉันจะไม่สั่งสัปปะรดบนพิซซ่าด้วยเอ้า เฮ้ กาเบรียล ถ้าวันนี้นายเล่นกีตาร์ ตามสบายเลยนะ ฉันจะไม่บ่นเลยว่าเสียงของมันดังเหมือนปีศาจโดนสวนทวาร– บลา บลา บลา คุณร่ายได้เป็นชาติเลยล่ะว่าแจ็กทำอะไรบ้างให้ผู้ชายคนนี้พึงพอใจ

                ไม่มีอะไรได้ผล

                จนสุดท้ายแจ็กก็สติแตก ถีบประตูเข้าไปในห้องกาเบรียลตะโกนว่า “นายจะให้ฉันทำยังไง!

                กาเบรียลนั่งวาดรูปอยู่ สนใจกับการลงสีก้นเฟอร์รี่ที่ไหนไม่รู้มากกว่าจะหมุนเก้าอี้มาหาแจ็ก แต่แจ็กก็ยังดื้อรั้น ยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้นจนกว่าจะได้รับความสนใจ และเมื่อเขาไม่ได้รับมัน เขาก็ระรานกาเบรียลซะเลย คงจะโยนตนเองลงบนคีย์บอร์ดถ้าเขาทำได้ แต่เผอิญเขาไม่ใช่แมวไซส์นั้น เขาเลยได้แต่ยืนส่งรังสีมาคุจากข้าง ๆ เก้าอี้จนกว่ากาเบรียลจะเงยหน้าขึ้นมอง

                “ทำยังไงน่ะหรือ” เขาเบ้ปาก “เริ่มจากฝึกเคาะประตูก่อนดีไหม”

                “ฉันบอกนายแล้วว่าฉันขอโทษ ทำไมนายถึงยังโกรธอยู่อีก”

                “โอ้ พึ่งรู้นะเนี่ยว่าฉันโกรธไมได้” กาเบรียลสวน

                “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น–”

                “โกรธไม่ได้เลยงั้นสิที่นายทำของขวัญที่ฉันได้มาจากแม่พัง”

                แจ็กอ้าปาก แล้วก็หุบปาก แล้วก็อ้าปาก “ฉิบ”

                “เออ”

                “ฉันนึกว่านายซื้อมาให้ตัวเองดูอีโมเล่น ๆ “

                “จะไปไหนก็ไปเลยไป”

                “กาเบรียล ฉันบอกแล้วไงว่าฉันขอโทษ” แจ็กจับเก้าอี้เขาหมุนให้หันมามอง กาเบรียลชักสีหน้า ทำท่าจะหมุนกลับ แต่ก็ยังหยุดอยู่ มองแจ็กหัวจรดเท้า ทดสอบความจริงใจกระมัง แจ็กยืดหลังยืนตรง “ฉันเข้าใจว่านายโกรธ–”    

                “ก็เออน่ะสิ”

                แล้วอยู่ดี ๆ ไม่รู้เป็นผีอะไร แจ็กก็โพล่งออกไปว่า “บางที.. มันอาจจะช่วยถ้านายได้ระบายความโกรธ?”

                เราสองคนจ้องตากันอยู่นาน ลมหายใจของแจ็กสะดุดจังหวะ ส่วนใจก็เต้นตึกขึ้นมาอยู่ในคอ

                “…แกพูดถึงเรื่องบ้าอะไรอยู่วะ”

                “ก็…” แจ็กลูบแขนตนเอง “นายโกรธฉัน ถ้านายได้ลงกับฉันบ้างมันอาจจะ..”

                มีบางอย่างเปลี่ยนไปในดวงตากาเบรียล ประกายที่เขาไม่ได้เห็นมันมาสักพักแล้วตั้งแต่โบนิต้าแตก

                “ออกไป” เขาไล่ อีกรอบ แต่เสียงของเขาก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่เปลี่ยนไป ไม่สั้นห้วนหยาบคายเหมือนแต่ก่อน

                แจ็กยอมเดินออกจากห้อง

 




 

                ครั้งต่อไป เมื่อแจ็กก้าวเข้ามาในห้องของกาเบรียลอีก เขาไม่ได้ถือวิสาสะเข้ามา แอบย่องเบาตอนที่กาเบรียลไม่อยู่ ไม่ได้ถีบประตูออกแล้วบุกเข้าไปหน้าด้าน ๆ เปล่า กาเบรียลชวนเขาเข้ามา เปิดประตูชะโงกหน้าออกมานอกห้องส่วนตัว ขึ้นเสียงเรียกชื่อแจ็กและพยักเพยิดให้เขาเดินเข้ามา ทุกก้าวของแจ็กนั้นระมัดระวัง เบาเงียบเชียบเสียจนคุณไม่มีวันได้ยิน เขารักษาสายตาตนเองให้ก้มลงต่ำ มองเท้าของกาเบรียลมากกว่าที่จะมองตา เขาไม่อยากรู้ว่าสีหน้าของกาเบรียลเป็นยังไง

                เขากำลังจะโดนไล่แน่เลย กาเบรียลตัดสินใจได้แล้วว่าเขาไม่อยากให้แจ็กมาสร้างความวุ่นวายในชีวิตอีก เรื่องติดสัดก็อย่างหนึ่ง เรื่องนี้ก็อีกอย่าง เขาคงเหนื่อยกับการมีครึ่งแมวเป็นรูมเมต และจะเตะแจ็กออกโดยไม่ต้องบอกล่วงหน้าให้เขาไปหาลังกระดาษหรือที่ไหนสักแห่งอยู่แทนไปก่อน ขอหารูมเมตใหม่เป็นมนุษย์ มนุษย์เท่านั้น เพราะครึ่งแมวมันทั้งยุ่งยากทั้ง–

                “แจ็ก” กาเบรียลเรียก และเสียงของเขาฟังดู.. ใจดี อ่อนโยนเลยด้วยซ้ำ

                แจ็กพึ่งสังเกตว่าเท้าของกาเบรียลหายไปแล้ว และเมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็พบว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่บนขอบเตียง

                “นายแน่ใจนะว่าอยากจะช่วยฉันระบายอารมณ์?” เขาถาม

                แจ็กหูผึ่ง กระโดดดึ๋งขึ้นยืนบนปลายเท้า “แน่ใจสิ!”

                เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากาเบรียลกำลังพูดถึงอะไรอยู่ แต่ถ้ามันจะช่วยให้กาเบรียลไม่เกลียดเขา ไม่ไล่แจ็กออกจากชีวิตทันทีที่เขาหมดความอดทน แจ็กคิดว่าเขายอมทำได้ กาเบรียลจะอยากทำอะไรมากมายเชียว อย่างมากก็ชกเขาสักหมัดสองหมัด

                “นายจะไม่ปอดแหกกลางคัน? ไม่มาเปลี่ยนใจทีหลังหรือบ่นโวยวาย?”

                “ไม่เลย ไม่เด็ดขาด” แจ็กส่ายหน้า “ฉันจะ ฉันจะเป็น…”

                กาเบรียลสูดหายใจลึก “นายจะเป็นเด็กดี?”

                บางอย่างในหัวแจ็กมัน.. ขาดสะบั้น เสียงห่วงโซ่หลุดจากกันเมื่อได้ยินประโยคนั้น

                “ฉันจะเป็นเด็กดี”

                กาเบรียลตบลงบนหน้าตักแล้วพูดว่า “ถอดกางเกงแล้วขึ้นมา”

                ในหัวแจ็กตอนนั้นทำงานร้อยความคิดต่อวินาที เขาไม่รู้แล้วด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น และอะไรกำลังจะเกิดขึ้นต่อไป แต่เขาก็ยังปลดกางเกงตนเองลงอย่างเป็นธรรมชาติ ยกขาก้าวออกจากกางเกงในและเปลือยกายตั้งแต่เอวลงไปต่อหน้าเพื่อนสนิท เขาทำตามคำสั่งผิดด้วย ในตอนแรก ก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้าและยกตัวขึ้นบนเตียง ตั้งใจว่าจะนั่งบนตักกาเบรียล

                “ไม่” กาเบรียลหยุดเขา “ไม่ใช่อย่างนั้น”

                แล้วก็กดแจ็กลง

                กดท้ายทอยเขาจนแจ็กก้มลงเป็นท่านอนคว่ำ นอนพาดบนตักกาเบรียลเป็นทางยาว แขนสองข้างของเขาห้อยลงพื้นอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านก็ยกขางอขึ้น เท้าสองข้างห้อยต้องแต่งอยู่กลางอากาศ หางของเขาบิดตามไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้ อยู่นิ่ง ๆ ไม่เป็น ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดโดนผิวบอบบางบนต้นขาด้านหลัง ทำเอาแจ็กขนลุกฟู่จนขู่ฟ่อ

                “ฉันไม่รู้ว่าพวกแมวเขาลงโทษกันยังไง..” กาเบรียลเกริ่น “แต่มนุษย์ทำแบบนี้”

                แจ็กไม่ทันตั้งตัว และฝ่ามือที่ฟาดลงบนก้นก็ทำให้เขาสะดุ้งโหยงจนเกือบตกจากตักกาเบรียล หางของเขาชี้ตรง

                “เมี้ยว!”

                มัน.. ไม่ได้เจ็บมากมายหรอก กาเบรียลไม่ได้ตีแรงเท่าที่เขาจะแรงได้ แต่มันกะทันหันเกินไป ฝ่ามือแบนตีเข้ากับส่วนมนของก้นอย่างจัง แค่ครั้งเดียว แต่แจ็กก็ยังรู้สึกชา ความเจ็บจาง ๆ แผ่ซ่านทั่วก้นเป็นความร้อนวาบหวาม…

                “อย่าดิ้น” กาเบรียลดุ “นี่แค่วอร์มอัพ”

                วอร์มอัพ หมายความว่ายังไงวอร์มอัพ– อ้า!

                ถ้าคุณให้เทียบลำดับว่าเสียงไหนน่าอายกว่ากัน เสียงเพียะเมื่อเนื้อเสียดสีตอนถูกตี เสียงแจ็กครางเหมียวเพราะความแสบ หรือเสียงหายใจของกาเบรียล ไม่เป็นจังหวะเพราะเขากำลังสนุกกับสิ่งที่ทำ– แจ็กคงตอบไม่ได้ นี่พึ่งเริ่ม พึ่งวอร์มอัพอย่างที่กาเบรียลพูด แต่แจ็กก็แทบดีดดิ้นบนตักเขา นิ้วเท้าขดงอเข้าด้วยกัน ขายกขึ้น–ลงไม่เป็นท่าอยู่กลางอากาศ

                “กะ กาเบรียล–”

                “ผ่อนคลาย”

                แจ็กพยายามผ่อนคลายแล้วจริง ๆ นะ ตามที่เขาพูดเด๊ะเลย แต่กล้ามเนื้อท่อนล่างลงไปกลับเกร็งแน่นจนแทบขมวดเป็นปม ก้นของเขาเด้งรับฝ่ามือด้วยสัญชาติญาณความตกใจล้วน ๆ ทั้งขมิบทั้งเกร็ง แจ็กไม่รู้ว่า ‘วอร์มอัพ’ นี่ ใช้เวลาเท่าไหร่ แต่เมื่อกาเบรียลหยุด ก้นของเขาก็ร้อนผ่าวไปหมดลงมาจนถึงต้นขาด้านหลัง และกาเบรียลผิวปากเสียงยาว

                “นายน่าจะได้เห็น” เขาพูด “ผิวนายขึ้นสีชมพูสวยมาก”

                แจ็กไม่อยากเห็นหรอก แค่นี้ เขาก็อายจะบ้าตายอยู่แล้ว นี่มนุษย์ลงโทษกันแบบนี้เรอะ

            “ฉันจะให้นายนับ ถึงสัก.. ยี่สิบ นายทำได้ไหม”

                แขนของแจ็กเมื่อยจัง ค้างอยู่ในท่านี้มานาน “ยี่..สิบ..?”

                “และถ้านายนับผิด นายจะต้องเริ่มใหม่หมด”

                “อะ..โอเค”

                ความเจ็บที่เขาอุตส่าห์เบรคร่างกายรอ– แจ็กสบประมาทมันไปมาก

                เขารู้ทันทีเลยว่ากาเบรียลกำลังเอาจริง เพราะมันแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมามาก ทำเอาร่างแจ็กกระตุกเฮือกไปข้างหน้าและมือของเขากำหมัดแน่น น้ำตาถูกตีให้ทะลักออกมาไหลอาบลงแก้ม เพียงแค่เพราะแรงฟาดหนึ่งครั้ง แจ็กร้องเสียงหลง แสบคอจนรู้สึกแหบแห้งเพราะมัวแต่โหยหวนด้วยความเจ็บแปลบ แต่กาเบรียลก็ยังไม่หยุด ฟาดลงมาอีกครั้ง เอ้อ ใช่ เขาต้องนับ–

                “นะ หนึ่ง!” แจ็กโพล่งออกไป “สอง! สาม!”

                ครั้งแล้วครั้งเล่าฟาดลงมาบนก้นเขา แจ็กร้องไห้แล้วคราวนี้ ความเจ็บปวดแทรกซึมลงมาในเนื้อจนชาลึกไปถึงแก่น เขารู้สึกถึงมันแผ่กระจายเหนือผิวเป็นวงกลม รู้เลยว่ามันจะต้องมีรอยแดงก่ำ ‘ชมพู’ อย่างที่กาเบรียลว่า รอยของฝ่ามือและนิ้วของเขาสร้างสัญลักษณ์บนก้นแจ็ก เขาไม่น่าจะนั่งได้ หลังจากนี้ หางของเขาขยับสะเปะสะปะ บิดไปบิดไปมา

                และอยู่ดี ๆ แจ็กก็พึ่งจะสังเกตได้– สิ่งที่เขาน่าจะสังเกตตั้งนานแล้ว– ว่าเขากำลังตื่นตัว

            กำลังเกิดอารมณ์เพราะถูกเพื่อนสนิทตีก้น นั่น.. นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นกับเขา และมันทำให้แจ็กสะอึกสะอื้นหนักกว่าเก่าเพราะเขาอับอาย ถูกกระตุ้นให้ตื่นตัวเพราะชอบความรุนแรง ร่างกายเปลี่ยนความเจ็บปวดไปหาอย่างอื่น กลายเป็นความสุขสมที่เต้นระบำใต้ผิวเขาราวกระแสไฟฟ้า แจ็กน้ำลายไหลแล้วคราวนี้ ขณะที่เขาครวญครางไม่เป็นภาษา

                ทุกครั้งที่ฟาดลงมาเรียกเสียงจากคอแจ็กได้ทุกครั้ง ความเจ็บเสียดแทงเข้ามาในก้น

                เมื่อแจ็กรับรู้ว่าเขากำลัง… รู้สึกดี เขาก็ทูนออก สมองเลิกโฟกัสกับตอนที่ฝ่ามือฟาดลงบนก้น หรือนิ้วของแจ็กลูบเขา ๆ เบา ๆ ตามต้นขา มันดันไปสนความหนักอึ้งตรงหว่างขาแทน มันดันทำให้แจ็กสนใจจะทำอย่างอื่นมากกว่า อย่าง.. พยายามเสียดสีตนเองกับตักกาเบรียล ขยับตัวอย่างยากลำบากในท่านอนคว่ำหน้าเพื่อที่จะส่งให้ตนเองถึงฝั่ง ถึงจุดสุดยอด–

                แม่ง มันเกือบจะดี เนื้อผ้านั้นสาก แต่ต้นขากาเบรียลข้างใต้นั้นทั้งหนาทั้งแน่น รู้สึกดีเมื่อคุณถูลงบนตัวเขา แจ็กไม่สนใจแล้วตอนนี้ว่าเขาจะถูกตียังไง เขาแค่อยากจะ– อยากจะสำเร็จความใคร่ อยากจะให้ความเจ็บปวดตอนนี้ส่งเขาถึง..

                แล้วอยู่ดี ๆ เสียงของกาเบรียลก็ตัดขาดห้วงภวังค์ “แจ็ก”

                “หา..?”

                “กี่ครั้งแล้ว?”

                แจ็กกระพริบตาปริบ ๆ ฉิบ

                “เอ่อ..” เขาเดามั่ว ๆ “สิบสาม..?”

                กาเบรียลฮัม ลูบมือเบาบางบนก้นแจ็กตามรอยช้ำ

                “นายโกหก”

                แจ็กสะอึก ทั้งร่างแทบจะรู้สึกเย็นเฉียบด้วยความกลัว ถ้าไม่ติดว่ามันกำลังเร้าร่อนไปหมดด้วยทุกสัมผัส

                “เริ่มใหม่นะ แจ็กกี้”

                และเขาก็ฟาดลง

                “โอ้ย!– อา– หนึ่ง!”

                คราวนี้ แจ็กตั้งใจนับ ถึงแม้มันจะรู้สึกดีมากที่ได้กระเด้าตักกาเบรียล เขาไม่อยากจะเริ่มต้นใหม่อีกรอบ ก้นรู้สึกชาเกินกว่าจะรับได้มากกว่านี้ เขานับ สอง สาม สี่.. เขานับ สี่ ห้า หก… บางครั้งก็มัวแต่ครางจนลืมนับ และกาเบรียลต้องเรียกสติเขาให้กลับมาใหม่ นับตามทุกจังหวะที่การลงโทษมอบให้ ถึงแม้เนื้อของเขาจะเจ็บแปลบแสบจนแจ็กคิดถึงอะไรไม่ออก สิบ–

                มันช่าง… สุดยอด ร่างกายของเขาถูกครอบครองและคุกคามด้วยความกระสัน หัวใจของเขาแทบจะเต้นตามทุกแรงฟาด สุดยอด แจ็กไม่รู้มาก่อนว่าเขาจะสามารถรู้สึกอย่างนี้ได้ เป็นอย่างนี้ได้ แต่มันก็เป็นไปแล้ว ปากของเขาร้องเสียงกระเส่าขณะนับเลขโดยอัตโนมัติ พูดโพล่งตามสัญชาติญาณว่าเขาต้องนับมากกว่าที่จะทำไปเองเพราะตนเองมีสติหลงเหลือ

                สุดยอด… สุดยอด…

            แจ็กกำลังจะเสียสติ

                “สิบแปด.. สิบเก้า..”

                สมกับเป็นการส่งท้าย มือที่ฟาดลงมานั้นแรงจนแจ็กสะอึก

                “ยี่– ยี่สิบ!”

                และทุกอย่างก็หยุดลง เหลือแต่เสียงหัวใจเต้นรัวของแจ็ก ลมหายใจหืดหาดของเขา

                กาเบรียลลูบเขาบนก้นอย่างรักใคร่ “เด็กดี”

                แจ็กครางในลำคอ พูดออกไปไม่ได้

                “ฉันจะให้รางวัลนาย”

                ราง… รางวัล?

                เขาดิ้นสุดชีวิตเมื่อนิ้วของกาเบรียลเริ่มกดตรงโคนหาง นิ้วสั้นทู่ถูบนขนตรงนั้น

                “กาเบรียล!” แจ็กสะดุ้งโหยง “กาเบรียลกาเบรียลกาเบรียล– เก๊บ!”

            “ชู่..”

                มือของกาเบรียลอีกข้างต้องกดแจ็กไว้อยู่กับที่ ไม่ให้เขาดิ้นจนตกลงจากตักไปเสียก่อน เขาลูบเกาแจ็กอยู่ในจุดเดิมซ้ำ ๆ อย่างนั้น และแจ็กถึงขั้นฟูมฟาย ร้องอยู่ในลำคอกับสัมผัสที่ทำลายสติ เขารู้มาก่อนว่ามันจะรู้สึกดี ว่าจุดตรงนี้จะช่วยให้เขาเป็นเช่นนี้– แต่เขาไม่เคยโดนมาก่อน ไม่เคยลองมาก่อน ไม่เคยเห็นดาวจนทัศนียภาพขาวโพลนเพียงเพราะถูกสัมผัส

                แจ็กเสร็จเร็วเกินไป กะทันหันเกินไป เขาหลั่งออกมาบนตักกาเบรียล ทำเอากางเกงใต้ตัวเปียกแฉะ สะอึกสะอื้นตลอดทุกระลอกที่หลั่งออกมา กาเบรียลเกาเขา ลูบเขา อยู่เช่นนั้นจนกระทั่งแจ็กเลิกดีดดิ้น ซึ่งก็นานอยู่เหมือนกัน กว่าจะตั้งสติได้

                และไม่รู้ทำไม แจ็กเริ่มร้องไห้ ฟูมฟายหนักกว่าเก่า

                กาเบรียลฟังดูเป็นห่วงเป็นไยเอามากๆ แต่แจ็กอาจจะจินตนาการไปเองก็ได้ “…แจ็ก?”

                “ฉัน– ฮึก– ฉันขอ.. ฉันขอโทษ..” แจ็กอยากจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำมูก แต่ในท่านี้ มันยาก เขาได้แต่แกว่งแขนสะเปะสะปะขณะที่หยาดน้ำตาแต่ละเม็ดร่วงลงพื้น “ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายโกรธธ ฉันขอโทษที่ทำให้นายโม.. โมโห..ขนาดนี้–”

                “แจ็ก– ชู่ ไม่เอา ไม่ร้อง ฉันไม่ได้โกรธแล้วนะ” กาเบรียลจับท่าเขาขึ้นจนเป็นท่านั่ง จนเขาคร่อมอยู่บนตักหันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย ถูกโอบไว้บนเอวด้วยมือ ส่วนอีกมือเช็ดน้ำมูกให้เขาโดยไม่รังเกียจ “ฉันไม่โกรธแล้ว ฉันไม่โกรธแล้วจริง ๆ “

                แจ็กสูดหายใจเฮือกใหญ่ “นายไม่เคยโมโหขนาดนี้มาก่อน”

                “ฉันรู้ แต่นายทำตัวดีมาก เพื่อฉัน ฉันไม่โกรธแล้ว” จมูกของเราชนกัน “นายทำดีมากเลย”

                แจ็กหลับตาลง ดื่มด่ำกับคำชม มันทำให้เขาหยุดร้อง เลิกตื่นตระหนก

                แต่แล้วกาเบรียลก็ผละออก “ทำไมนายไม่นอนคว่ำลงก่อนล่ะ เดี๋ยวฉันหา–”

                แจ็กรีบตะกุยตะกายบนไหล่อีกฝ่าย ดึงเขาไว้ “อย่า อย่าพึ่ง อย่าพึ่งไป”

                “แค่แป๊ปเดียวเอง แจ็ก” กาเบรียลปลอบ “แค่จะไปเอาขวดโลชั่น ตรงนั้นไง”

                แจ็กมองตาม มันก็ใกล้นิดเดียวจริง ๆ …

                เขายอมคลานออกจากตักกาเบรียล นอนคว่ำลงบนเตียง อย่างน้อยบนนี้ก็สบาย กลิ่นของกาเบรียลทำให้เขาสงบลง กลับมาสู่ความเป็นจริง หมอนนุ่มเป็นสมอยึดเหนี่ยวเมื่อแจ็กรั้งมันมากอด กาเบรียลกลับมา– ไม่นานเลยจริง ๆ – กับขวดโลชั่น เขาบีบมันลงมือเสียงดัง แล้วก็ชโลมลงมาบนผิวแดงฉานของก้นแจ็ก สบายดีจัง เย็นและอ่อนโยน หอมด้วย..

                “หลังจากนี้ ฉันจะเตรียมน้ำอุ่นให้นายอาบ ดีไหม?”

                แจ็กไม่ค่อยชอบอาบน้ำหรอก เพราะเป็นครึ่งแมวกระมัง แต่ในฐานะที่อึกครึ่งเป็นมนุษย์ เขาก็จำเป็นต้องอาบทุกวัน ถึงจะเบื่อมันและพยายามหาข้ออ้างหลบหลีก แต่.. น้ำอุ่นฟังดูดี และถ้ากาเบรียลจะอยู่กับเขาด้วย มันยิ่งดีไปใหญ่

                “โอเค..”

                “แล้วหลังจากนั้นเราก็จะออกไปหาอะไรทานกัน..”

                กาเบรียลพูดถึงแต่ละอย่างที่เขาจะทำให้แจ็ก เพราะแจ็กทำได้ดีมากจริง ๆ เพราะว่าเขาเป็นเด็กดี และแจ็กฟัง แทบจะโลมเลียละเมียดละไมแต่ละคำชมเหมือนหยดนมสดหอมหวาน ชอบทุกคำชมที่กาเบรียลมอบให้เขา จนไม่ทันได้คิดว่านี่จะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของเรายิ่งพิลึกพิลั่นไปกว่าเดิม ไม่เป็นไร นั่นมันปัญหาของแจ็กในอนาคต ไม่ใช่ปัญหาของเขา

                แจ็ก ในปัจจุบัน จะปิดตาลงแล้วหลับ ฟังเสียงกาเบรียลที่แสนนุ่มนวลและปลอบโยน บอกว่าเขาน่ารักน่าชังแค่ไหน…

 

 

 

                 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s