Monster Boyfriends (19)

Title: Monster Boyfriends
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E
Words Count:
 ระดับสามพันคำ
Warning: God of Death!Gabe, Anubis!Gabe, Knotting, Doggy Style, Ghost Sex?, Belly Bulge, Size Difference, Rough Sex, Deepthroat, Blowjob, Dog Penis
Notes: ฟิคนี้เป็นคอมมิชชั่นเช่นกันค่ะ! ใครสนใจอยากคอมิชชั่นเราบ้าง ทางนี้เลย

                แจ็กเจอกับ ‘กาเบรียล’ ครั้งแรกตอนที่หน่วยของเขาถูกล้อมโดยกลุ่มบาสชั่น พวกมันในร่างรถถังแรงยิงกระแทกกระทั้นส่งแจ็กลอยออกจากตึกชั้นสาม เขาหมดสติทันทีที่ได้ยินเสียงร่างของตนเองกระแทกลงกับพื้น เศษกระจกโปรยลงข้างหูราวคีย์เปียโน เขานึกว่าตนเองต้องตายแล้วแน่ ซี้แหงแก๋ กระดูกสันหลังหักหรือไม่คอก็บิดผิดรูปผิดทรง

                เขาตื่นมาอีกทีต่อหน้า กริม รีปเปอร์ โครงกระดูกขาว เสื้อคลุมขาด ๆ สีดำ แบบในภาพวาดเลย

                แล้วอยู่ดี ๆ ทั้งหมดนั่นก็สลายกลายเป็นแค่คนธรรมดา แค่ชายผิวเข้มกับเคราเข้าโครงหน้าและดวงตาสุกสกาว มองมาทางแจ็กด้วยความงุนงง ริมฝีปากบาดรอยแผลเป็นพึมพำกล่าวว่า “อ้าว มันยังไม่ถึงเวลาของนายสักหน่อย”

                รู้ตัวอีกทีแจ็กก็อยู่บนเหว ชายคนนั้นยกขาขึ้นถีบเขาเต็มแรง แล้วเขาก็ร่วงกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง

                ครั้งที่สอง แจ็กพลาดเพราะวิ่งถลาเข้าไปหากระสุนของโออาร์เท็น เพราะเราต้องเข้าไปช่วยเหลือตัวประกันที่ถูกขังเอาไว้ในตึก เขารับกระสุนเข้ากลางใจ ไม่น่าจะมีโอกาสรอดได้ ตายก่อนที่จะได้ยินเสียง ปัง! เสียอีก แล้วเขาก็กลับมาที่เดิม

                ในห้วงของความว่างเปล่า สีดำตั้งแต่ซ้ายจรดขวาดูดกลืนทุกอย่างจนเป็นแค่ช่องว่างในอากาศ ช่องว่างระหว่างผืนความจริง ไม่มีอะไรเลยนอกจากสีของรัตติกาล และชายคนเดิม แต่คราวนี้เปลี่ยนไปหน่อย ผมหยิกยาวประบ่า และสุนัขสามหัวข้างตัวเขา ฮาเดส? แจ็กนอนอยู่บน.. ไม่มีอะไรเลย ลอยตัวเคว้งคว้างขณะที่อีกฝ่ายสำรวจเขาหัวจรดเท้า

                “ฉันชักคิดว่านายกำลังกวนประสาทอยู่” เขาพูด “มาที่นี่ทำไม”

                “ฉัน… ไม่รู้?”                  

                “นายยังไม่ถึงฆาต”

                แจ็กยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยข้อศอก “จริงหรือ”

                “จริง นายควรจะ แก่ตาย อารมณ์ทหารแก่ตายยาก แปดสิบแล้วยังวิ่งกรีฑา เถือกนั้น” เขาสงสัยมากว่าทำไมเขากำลังคุยกับ.. ยมทูต? อย่างสบาย ๆ ดุจเราเป็นเพื่อนสนิทกัน “ฉันส่งนายกลับไปอีกรอบไม่ได้ด้วยสิ.. โอ้ ให้ตาย”

                ทุกครั้งที่ผ่านเหตุการณ์เฉียดตาย แจ็กจะเจอเขา แล้วบางครั้งก็อยู่นานเสียจนไม่มีอย่างอื่นให้ทำนอกจากต้องคุย เขาเรียนรู้ว่าอีกฝ่ายคือ.. ความตาย ความตายเลยน่ะ คอนเซ็ปท์ของมนุษย์เปลี่ยนมามีร่าง คำจำกัดความของคำว่าตาย เขาชอบเรียกตนเองว่ากาเบรียล ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เขาไม่อธิบายให้แจ็กฟัง เขาสามารถเปลี่ยนร่างเป็นได้แทบทุกเทพแห่งความตายที่มนุษย์สร้างขึ้นมา ว่ากันว่าทุกภาพที่เราจินตนาการเสริมสร้างความแข็งแกร่งของเขา– ก็พวกเรื่องน่าสนใจทั่วไป

                แล้วแจ็กก็เล่าให้เขาฟังถึงความลำบากยากเย็นของสงคราม การที่เขาตกอยู่ใต้คำสั่งของผู้นำกองทัพที่เขา โดยส่วนตัว คิดว่าไม่ได้เรื่อง แต่ละชีวิตที่ต้องเสียไปกับข้อบกพร่องในการออกคำสั่ง รายละเอียดที่ตกไปของการวางแผน เขาเล่าให้กาเบรียลฟังว่าเขาคิดถึงบ้าน ไร่ข้าวโพดกว้างไกลสุดหูลูกตาและอาหารฝีมือแม่ เขาเล่าให้ฟังถึงสุนัขที่เขารัก แซม แล้วก็ถามกาเบรียลว่าสุนัขไปสวรรค์ทุกตัวจริง ๆ รึเปล่า (กาเบรียลตอบแบบปัด ๆ ว่า ‘อ้อ ชัวร์’) โดยรวม มันไม่ใช่การพบปะที่แย่

                มันคงแปลกถ้าจะบอกว่าแจ็กมีเพื่อนเป็นความตาย

                แปลกยิ่งกว่าเมื่อเขามีคนรักเป็นความตาย

                กาเบรียลสารภาพครั้งแรกว่าเขาไม่อยากจะปล่อยแจ็กไปตอนที่เขาเป็น ซานตา มัวเต (โครงกระดูกในชุดคลุมกรุยกรายหลายสี ไม้กางเขนระหว่างมือ มงกุฎดอกไม้บนศีรษะ) และแจ็กจุมพิตเขาครั้งแรกตอนที่เขาเป็นแทนาทอส (ปีกแสนงดงามงอกออกจากแผ่นหลังของเขา สยายออกกว้างสุดหูลูกตา) มันเป็นความสัมพันธ์ที่ขรุขระ พยายามคบหากับความตายเนี่ย แต่กาเบรียลโชคดีที่แจ็กเป็นพวกใช้ชีวิตอยู่กับความอันตรายตลอดเวลา เดินบนเส้นด้ายเพื่อจะข้ามฝั่งไปหาเขา

                จนกระทั่งสงครามวิกฤติออมนิคจบลง แจ็กถูกปลดอย่างปลดประจําการอย่างสมเกียรติ

                เขากลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในบลูมมิงตัน อินดีแอน่า และคิดว่าเขาคงจะไม่มีวันได้เจอกาเบรียลอีกแล้ว ไม่จนกระทั่งเขาอายุแปดสิบเก้าสิบอย่างที่กาเบรียลมักจะเล่า รอให้เส้นผมกลายเป็นสีเทาและร่างกายชราภาพ

                แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็โดนรถบรรทุกชนระหว่างออกไปเดินเล่น

                แจ็กตื่นขึ้นมาอีกทีในวิหารที่ถูกสร้างขึ้นมาจากหินและทราย รูปปั้นของเทพเจ้าอียิปต์สูงลิบลิ่วจนแหงนหน้ามองไม่เห็นศีรษะ เสาสูงประดับด้วยอักขระในภาษาที่เขาอ่านไม่เข้าใจ ยันตัวลุกขึ้น แจ็กเดินจนถึงห้องที่น่าจะเรียกได้ว่าห้องบัลลังค์ เมื่อดูจากพระราชาที่นั่งอยู่บนบัลลังค์หินตรงกลางห้อง กาเบรียลอีกนั่นแหละ แต่วันนี้ เขาเป็นอานูบิส

            ศีรษะของเขาเป็นสุนัขไนสีดำ ขัดกับร่างกายท่อนล่างลงมาที่ยังเป็นของมนุษย์ กล้ามเนื้อแข็งแกร่งในผิวสีน้ำตาลเข้มตัดกับขนสีดำตามแขนขาที่จบปลายด้วยอุ้งมือและอุ้งเท้าแทนที่จะเป็นมือและเท้าของมนุษย์ เขาสวมเครื่องประดับตกแต่งศีรษะ คอ และอก ทั้งหมดเป็นสีทองเปล่งปลั่ง กาเบรียล– อานูบิสกาเบรียล ถือคทาในมือ สวมสร้อยที่เป็นสัญลักษณ์เฉพาะ

                และเขาดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ที่เห็นแจ็ก เดาเอาจากภาษากายสุนัขนะ “ห้าปี”

                แจ็กยกมือขึ้นสองข้าง ยอมแพ้ “ฉันรู้ว่ามันดูไม่ดี..”

                “นายทิ้งฉันไปห้าปี”

                “พยายามมาหานายแล้ว โดดลงทะเลสาบ แต่เผอิญดันไม่จม” แจ็กแก้ตัวไปงั้น แล้วมันก็มีอีกครั้งที่เขาเอานิ้วแหย่ปลั๊กไฟ แต่เผอิญใช้ส้อมพลาสติก มันเลยไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นั่นเขาผิดเอง “ฉันคิดถึงนาย ที่รัก จริง ๆ นะ!”

                “ห้าปี” กาเบรียลยังเคืองไม่เลิก งอนสุด ๆ เลยวุ้ย “ฉันต้องรออย่างเดียวเลยรึยังไง หือ ถึงจะได้นายมาภพนี้”

                “กาเบรียล..”

                “อานูบิส” กาเบรียลแก้ชื่อ “ทุกครั้งที่นายมา ฉันคิด โอ้! บางที คราวนี้เขาอาจจะอยู่กับฉันไปชั่วนิรันดร์ แต่ เปล่า นายยังไม่ถึงฆาต มัน ทุก ครั้ง แล้วฉันก็ต้องส่งนายกลับไป เพราะนายสำคัญฉิบหายกับภพนั้น มันน่ารำคาญมาก รู้ไหม”

                “…ฉันเดาว่าครั้งนี้ฉันก็ยังไม่ถึงฆาต?”

                “ไม่”

                “แต่ฉันโดนรถกระบะชน!”

                “ทีหลังไม่ตายไม่ต้องมานะ” กาเบรียลพูด ทำท่าจะลุกจากบัลลังค์

                “เดี๋ยวสิ! กา– อานูบิส!” แจ็กรีบปรี่เข้าไปหาเขา วางมือข้างหนึ่งลงบนขากาเบรียล อีกฝ่ายชะงัก ก้มลงมองมือ ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของแจ็ก แจ็กยิ้มใจดีสู้หมา บีบต้นขาของกาเบรียลไว้ใต้มือ “ฉัน.. เสียใจ จริง ๆ นะ ฉันขอโทษ”

                กาเบรียลไม่พูดอะไร

                แจ็กไล่นิ้วลงไปถึงต้นขาชั้นใน ลูบผิวอ่อนที่มีขนสุนัขรำไรตรงนั้น “ให้ฉัน..ชดใช้นาย?”

                กาเบรียลพ่นลมหายใจพรืด “นายคิดว่าจะทำให้ฉันพึงพอใจได้?”

                “ไม่ลองไม่รู้?”

                คนจริงต้องลองเอากับความตาย

                “…คุกเข่าลง”

                แจ็กคุกเข่า

                เขาดึงผ้าที่กาเบรียลผูกไว้รอบเอวออก ดึงลงกรอมเท้า มองอีกฝ่ายยกขาขึ้นแล้วเตะเครื่องแต่งกายตนเองออกไปอีกฝั่งของห้อง อ้าขาออกให้แจ็กมีพื้นที่… ทำงาน คุกเข่าอยู่ตรงหว่างขากาเบรียล มองปลอกสีเข้มที่เป็นเป้าหมายของเขา มันควรจะทำให้เขาขยะแขยงใช่ไหม พยายามจะบริการสุนัขทางเพศเนี่ย แต่.. กาเบรียลก็คือกาเบรียล และแจ็กไม่เคยรังเกียจเขาตอนเป็นโครงกระดูก ตอนเป็นมนุษย์ หรือสัตว์อื่นที่พิลึกพิสดารกว่านี้มาก แจ็กลูบมือบนปลอกเนื้อ พยายามกระตุ้นกาเบรียล

                “…เร็วเข้า” กาเบรียลเร่ง เอวขยับเข้าหามือแจ็กอย่างเก็บอาการไม่ได้

                “ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมรีบแล้ว” แจ็กพูดประชดไปงั้น

                ใช้การกระตุ้นด้วยการขยับข้อมืออยู่ สอง.. สามครั้ง เขาถึงจะกล่อมให้กาเบรียลตื่นตัวได้ ส่วนหัวโผล่ออกมาจากปลอกก่อนเลยเป็นสีแดงสดที่ทำให้แจ็กน้ำลายสอ ค่อย ๆ ชักเขาจนความยาวทั้งหมดอยู่ในฝ่ามือ เขาใหญ่.. มาก แทบจะกำนิ้วไม่รอบ แล้วก็ยาวเสียด้วยสิ แจ็กตาโตเพียงแค่ได้มอง มือของแจ็กใหญ่ แถมนิ้วยังหน้า แต่ป้อแป้ไปเลยเมื่อได้จับกาเบรียล

                เมื่อเขาขยับมือ กาเบรียลครางอย่างพึงพอใจ เสียงต่ำคล้ายสุนัขคำราม ก้องกังวานในห้องบัลลังค์ แจ็กชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ถามใจว่าเขากล้าไหมที่จะรับมันเข้ามาระหว่างริมฝีปาก แต่ เขากล้า อมส่วนหัวทู่ ๆ ของกาเบรียลมาไว้บนลิ้น

                “อา…” กาเบรียลครางลอดไรฟัน มือลดลงมาวางบนศีรษะแจ็ก “ดี.. อย่างนั้นแหละ..”

                รสชาติมัน.. ปกติกว่าที่คิดแฮะ แจ็กก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคาดหวังอะไร แต่ ผิวเนื้อก็คือผิวเนื้อ อาจจะมีรสของเหงื่อบ้างเมื่อแจ็กใช้ลิ้นโลมเลีย แต่ก็ไม่ใช่อะไรที่แตกต่างไปจากร่างอื่นของกาเบรียลมากนักจนเขารับไม่ได้ นอกจากที่ว่ามันคับปากจนตรงมุมรู้สึกตึง แล้วยิ่งลดศีรษะลง มันก็ลึกจนแหย่ลิ้นไก่ ลงไปถึงคอ– แจ็กก็คิดว่าเขารับได้ หลับตาลงและบังคับให้ตนเองหายใจอย่างสม่ำเสมอผ่านจมูก ไม่ให้เขาสำลักเพราะขนาดของกาเบรียล ถึงแม้ว่าตนเองจะถูกกดหัวลง ลง ลง

            จมูกของเขาจรดอยู่กับโคน ขนบางของสุนัขจั๊กจี้จมูก เกือบจะทำให้จามในท่านั้น แจ็กได้กลิ่นของสุนัข กลิ่นสาบทีเจ้าแซมเคยมีเมื่อมันเล่นซุกซน และเขาพบว่าเขา…ชอบ..มัน สูดกลิ่นเข้าจมูกฟอดใหญ่ในขณะที่เลื่อนมือลงต่ำ คลึงอัณฑะของกาเบรียล อานูบิส ไว้ในฝ่ามือ มันใหญ่มาก แถมยังรู้สึกหนักอึ้ง แจ็กสงสัยว่าเขาจะหลั่งได้เท่าไหร่ ทะลักเข้ามาในปาก..

                เขามัวแต่จินตนาการจนไม่ทันได้ตั้งตัวว่าจะถูกดึงออก ผลักออก มือของกาเบรียลกดเขาลงกับพื้น

                “เฮ้–” แจ็กถูกจับคว่ำหน้า และเขาตอบสนองไม่ทัน ทำได้แค่รีบใช้มือยันตัวขึ้นในท่าคุกเข่าเพื่อไม่ให้หน้าทิ่มลงพื้น เขายันตัวไว้อย่างนั้น ร่างของกาเบรียลพาดทับบนหลังหนักอึ้งจนเกือบแบกไว้ไม่ไหว เว้ย! “เดี๋ยว กาเบรียล นายจะทำอะไร–”

                “ทำให้นายชดใช้”

                “กาเบรียล!”

                บ้าน่า เขาจะแทรกตัวเข้ามาอย่างนี้ไม่ได้นะ เขาใหญ่ขนาดนั้น แถมยัง– อ้า!

           

                ไม่ยักเจ็บวุ้ย?

                แจ็กคุกเข่าอยู่งง ๆ ทั้งความยาวมหาศาลของกาเบรียลแทรกเข้ามาในร่างรวดเดียวมิด พวงอัณฑะของเขาชิดอยู่กับต้นขาแจ็ก ขนสุนัขเสียดสีกับผิว แต่มันดันไม่เจ็บ คับ ใช่ แล้วก็แน่นมากด้วย เติมเต็มเขาจน เมื่อแจ็กยกมือหนึ่งจากพื้นแล้วลูบลงบนท้องน้อย มีรอยนูนอยู่ตรงนั้น กาเบรียลเริ่มขยับออก และลมหายใจของแจ็กถูกดึงตามมันไปด้วย ดึงออกจากปอด

                “ฮ้า…” แจ็กหลับตาลง เหงื่อผุดขึ้นบนผิว “ทำไม.. ทำไมมันไม่เจ็บ..”

                เขาเกือบจะได้ยินกาเบรียลกลอกตา ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นไปไม่ได้ “นายอยู่ในโลกแห่งความตาย”

                เออเนอะ แจ็กเป็นแค่วิญญาณตั้งแต่แรกเริ่มอยู่แล้ว

                ถึงอย่างนั้นก็เถอะ– มันก็ยังอึดอัดหน่อย ๆ อยู่ดี มีแค่น้ำลายเป็นหล่อลื่นที่ใช้ไม่ได้นำทาง นอกจากนั้นก็ยังรู้สึกแห้งผากและยังแสบอยู่ไม่น้อย แต่.. อึก..  แจ็กปฏิเสธไม่ได้ว่ามันรู้สึกดีเมื่อกาเบรียลถอนตัวออก แล้วกระแทกเข้ามาใหม่– ตรงกับจุดอ่อนไหวในร่างเสียดิบดี ตั้งใจจะเรียกปฏิกิริยาจากแจ็กโดยเฉพาะ ทำให้เขาครวญครางอย่างห้ามตนเองไม่ได้

                อานูบิส.. ร่วมรักเหมือนสุนัข กระแทกเข้ามาในร่างของตัวเมียโดยไม่สนใจถึงความรู้สึกของมัน ไม่สนว่ามันจะเจ็บหรือจะชอบ ขอแค่ตนเองได้ปลดปล่อยก็พอ แจ็กรับรู้ถึงความโกรธ ความไม่พอใจ ความเก็บกดตลอดห้าปีในทุกแรงกระแทก เสียงของเนื้อชนเนื้อดังก้องในหูเขา อุ้งมือกดอยู่กับสะโพกแจ็กขณะที่เขาโดนเอา แจ็ก…สมควรโดนแล้วกระมัง ทิ้งให้เขาเดียวดายอยู่ได้นานสองนาน ภายในโลกความตาย ทั้งร่างของแจ็กสั่นคลอนไปข้างหน้าตามสะโพกกาเบรียล อยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้

                ลมหายใจร้อนสัมผัสอยู่หลังท้ายทอย แฮ่ก แฮ่ก น้ำลายหมาหยดลงมาบนผิวเขา

                “เป็นแค่มนุษย์ แต่กลับเข้าออกโลกบาดาลราวกับตนเองเป็นเจ้าของ” เขาสบถ “ข้าจะทำให้เจ้าสำนึก..”

                “อะ อานูบิส!”

                แจ็กไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเริ่มเด้งสะโพกรับตอนไหน เราสองคนขยับเข้าหากัน

                เขานึกว่ากาเบรียลจะชอบ แจ็กคอยตอบจังหวะของเขาอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ ต้องการที่จะถูกเติมเต็มและไม่รู้สึกว่างเปล่าเลยสักวินาที แต่เขาคิดผิด กาเบรียลกดอุ้งมือลงบนสะโพกเขาอย่างแรงจนแจ็กไม่มีตัวเลือกนอกจากอยู่เฉย ๆ

                “เจ้าไม่มีสิทธิ์ขยับ” เขาสั่งการ “แค่อยู่นิ่ง ๆ ให้ฉันเอาก็พอ”

                “แต่ฉัน.. อานูบิส ฉันอยาก–”

                “ไม่!”

                แจ็กสะอื้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตาไหลอาบแก้มตอนไหน ได้แต่คุกเข่าอยู่อย่างนั้นแล้วก็รับมัน

                กาเบรียลรุนแรง และเอาเขาด้วยจังหวะยาว ๆ ถอนตัวออกจนเกือบสุดปลาย จนมีแค่ส่วนหัวเท่านั้นที่ยังอยู่ภายในร่างแจ็ก แล้วค่อยสอดแทรกทีเดียวเข้ามาหมด เสียงของมันเลยดังมาก และความรู้สึกของมันยิ่งดีกว่า แจ็กไม่เคยรับใครขนาดใหญ่เท่านี้ และรับมันอย่างง่ายดายเสียด้วยสิ ราวกับว่าร่างกายถูกสร้างมาเพื่อมัน เพื่อสิ่งนี้ เป็นตัวเมียให้เทพอานูบิสระบายอารมณ์ ลงโทษจนกว่าเขาจะหายโมโห แต่.. มันจะกลายเป็นการลงโทษได้อย่างไรถ้ามันวิเศษขนาดนี้? เสียดสีแจ็กถึงทุกจุดที่เขาไม่รู้มาก่อนว่ามีในร่าง ส่งความเสียวซ่านจากปลายนิ้วมือสู่ปลายเส้นผม เขาตื่นตัวเกิดอารมณ์จนหลั่งหล่อลื่นเต็มไปหมด

                “คิดว่าเจ้าสำเร็จความใคร่แบบนี้ได้ไหม?”  กาเบรียลพูดแหย่ “ไม่ต้องถูกสัมผัส แค่ถูกเอา”

                ความอับอายกลืนกินแจ็กทั้งเป็น แต่เขาก็ยังตอบ กล้ำกลืนฝืนทน “ได้.. ฉันทำได้”

                “เจ้าไม่สมควรได้รับการปลดปล่อยแต่โดยดี หลังจากสิ่งที่เจ้าทำ..”

                จะไม่มีวันปล่อยให้แจ็กลืมเลยใช่ไหมฮึ เขารู้น่า เขารู้ว่าเขาทำผิด ห้าปี–

                “ต้องแบบนี้เท่านั้น ในขณะที่มีเทพอยู่ในร่างเจ้า”

                ชั่วขณะหนึ่ง แจ็กหมดสติลืมเลือนไปเลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับเขา ลืมไปว่าแท้จริงแล้วเขาก็เป็นแก่วิญญาณ ร่างกายคงอยู่ในโรงพยาบาลหรือไม่ก็นอนเสียเลือดบนพื้น เขาไม่สนด้วยว่าตนเองกำลังถูกเอาด้วยเทพเจ้าที่เป็นครึ่งมนุษย์ ครึ่งหมาใน ขนาดใหญ่ของเขากระแทกกระทั้นเข้ามาและส่งทั้งร่างแจ็กเด้งไปข้างหน้า เขาลืมทั้งหมดนั้นไป และตั้งสมาธิกับอย่างอื่นแทน เช่นน้ำหนักที่กดลงมาบนต่อมลูกหมากอย่างดิบดีถึงแม้ว่าอานูบิสจะไม่ตั้งใจ ขนบนก้นที่เสียดสีเมื่ออีกฝ่ายผลักเข้ามา เขาปล่อยให้ตนเองร้องครางมากเท่าที่เขาต้องการ ปล่อยให้ตนเองหมดแรงยันแขนลงไปเท้าข้อศอกแทนระหว่างโดนเอา

                จนกระทั่งเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างพยายามดันเข้ามา.. บางอย่าง..

                “ดะ เดี๋ยว!” แจ็กได้สติ เริ่มดีดดิ้น “อานูบิส–”

                แต่ก็ไม่ทัน อานูบิสหายใจเฮือกใหญ่แล้วดันเข้ามาสุด แจ็กเกือบจะได้ยินเสียงของมันเลย ยามที่แจ็กติดเป้ง ถูกล็อกติดเข้ากับร่างของเทพเจ้าแห่งความตาย อานูบิสหลั่งออกมาเยอะมาก ถ้าไม่มีเป้ง มันคงทะลักออกมาหมด ไหลตรงง่ามขา แต่ด้วยเหตุที่ร่างของเราแนบชิดติดกัน มันจึงถูกปลดปล่อยเข้าร่างแจ็กหมด ทำให้ท้องของเขานูนอย่างเห็นได้ชัด..

                หยุดขยับ อานูบิส– กาเบรียล–ให้ตายสิ แจ็กจะแยกแยะออกยังไงวะ– ก็หยุดขยับ แค่เกาะอยู่บนหลังแจ็กนิ่ง ๆ ขณะที่หายใจหอบแฮ่ก แจ็กเองก็หอบพอกัน เข่าปวดและแขนเมื่อย เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเขาพึ่งจะถึงจุดสุดยอดเพราะติดเป้ง มัวแต่สติแตกอยู่กับมันจนพึ่งจะเห็นน้ำกามเป็นแอ่งเล็ก ๆ อยู่ใต้ร่าง ถูกรีดออกมาด้วยเป้งและน้ำรักที่ยังหลั่งไม่หมด…

                เหลือแต่เสียงหัวใจเราที่เต้นพร้อมเพรียง ไม่มีใครพูดอะไรกัน

                จนกระทั่งแจ็กถาม “ฉันต้องติดอยู่อีกนานไหม”

                เขาเกือบจะเห็นกาเบรียลยักไหล่ เกือบ “สักพัก”

                “ร่างของฉันอาจจะนอนโคม่าอยู่ก็ได้นะ!”

                “โอ้ ขอทีเถอะ นายหายไปห้าปี ขอฉันสักชั่วโมงหนึ่งจะเป็นอะไรไป”

                แจ็กเงียบไปครู่     

                “กาเบรียล..”

                “อานูบิส”

                “นี่นายคงไมได้เอาฉันเพื่อที่เราจะได้ติดอยู่ด้วยกันนานขึ้นใช่ไหม”

                คราวนี้กาเบรียลเป็นฝ่ายเงียบแทน

                “โถ อานูบิส” แจ็กถอนหายใจ “ฉันอยากจูบนายจัง”

                “ให้ฉันจัดท่า..”

                เขาถูกจับเปลี่ยนเป็นนั่งบนตักกาเบรียลแทน เราสองคนยังติดกันอยู่ด้วยเป้ง คราวนี้ เขาจูบกาเบรียลได้แล้ว ไม่ใช่ในแบบที่มนุษย์จูบมนุษย์ ออกแนวแจ็กไล่จุมพิตไปตามขน ข้างหู หรือไม่ก็แลบลิ้นเลียกัน ลิ้นยาวของกาเบรียลและลิ้นเล็กกว่า

                “ฉันขอโทษนะที่หายไป”

                “ช่างมันเถอะ”

                “สักวันหนึ่งเราจะได้อยู่ด้วยกัน” แจ็กจูบเขาอีกครั้ง “ฉันสัญญา”

                สักวันหนึ่ง…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s