Oh, how the tables have turned

Title: Oh, how the tables have turned
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warning: First Time Bottoming, Multiple Orgasms, Slight Post-Orgasm Torture, Mentions of Past Abuse, Mentions of Past Sexual Assault, Alternate Universe, Cyborg Jack
Notes: ฟิคนี้เป็นคอมมิชชั่น ทุกคนช่างใจดีกับเรา TvT ใครสนใจอยากคอมิชชั่นเราบ้าง ทางนี้เลย

 

                แจ็กเริ่มขี้อ้อนมากเสียจนกาเบรียลชักจะเริ่มคิดว่ามันน่ารำคาญ แต่.. แจ็กก็คือแจ็ก และน้อยสิ่งที่เขาทำจะส่งผลให้กาเบรียลเคืองขุ่นใจ อย่างน้อย ก็ไม่ใช่ในช่วงนี้ ยามทีเขาสลัดทิ้งความดื้อรั้น การขัดขืน ทดแทนด้วยความว่าง่ายที่กาเบรียลไม่รู้มาก่อนว่าเขาต้องการ ชายคนนี้ดูดีกว่ามากเมื่อคุกเข่าสี่ขา เมื่อดวงตาแหงนเงยจากพื้นเพื่อจดจ้องมาที่กาเบรียลเพียงผู้เดียว

                เขาสนับสนุนความเชื่อฟังของแจ็ก ส่งเสริมเลยเสียด้วยซ้ำ ตราบใดที่เขาอยู่ในโอวาท สิ่ง ๆ ดี จะตามมาหาเขา สารพัดของรางวัลที่กาเบรียลจะหาได้ ทุกสิ่งที่เข้าตองการ ทุกสิ่งที่เขาไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะได้รับ และ แน่นอน ถูกละโทษยกเว้นจากการทรมานที่ปกติเขาจะต้องเจอทุกวัน– นั่น ก็ถือว่าเป็นรางวัลในตัวของมันเอง ไม่มีอีกต่อไปที่โปรแกรมของเขาจะถูกแทรกแซงจนระบบรวน สายไฟในตัวถูกกระชากออกมาเป็นแผง ๆ และดอนก็ได้ถูกเก็บไว้ในกรง… ชั่วคราว

                แจ็กเองก็สังเกตเห็นว่า เมื่อเขาประพฤติตัวอยู่ในกฎกติกา คุณภาพชีวิตของเขาจะพัฒนาขึ้น กาเบรียลก็เลยไม่ต้องเหนื่อยเหมือนในอดีต ไม่ต้องคิดค้นสารพัดวิธีทารุณกรรมขึ้นมาเพียงเพื่อที่จะเรียกปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย ไม่ต้องพรากการควบคุมจากแขนขาเทียมเพื่อไม่ให้แจ็กดิ้นรน มันดีกว่า กาเบรียลคิด ที่เขาได้ทำตัว.. ดี กับเขาบ้าง อย่างน้อยก็เป็น ‘ดี’ ในมาตรฐานของกาเบรียล ‘ดี’ ในแง่ที่ว่า เลือดไม่ต้องหลั่ง น้ำตาไม่ต้องนอง ไม่ต้องมีใครบาดเจ็บ ไม่ต้องออกแรง

                ถึงอย่างนั้นก็เถอะ.. ขี้อ้อนเท่าไหร่ถึงจะเรียกว่ามากเกินไป? ณ จุดไหน ที่กาเบรียลต้องเริ่มกังวล ว่าเขาได้อ่อนข้อเกินไปจนแจ็กเริ่มจะลามปาม เล่นหัวเขาเพราะกาเบรียลดุดันไม่พอ ไม่น่าเกรงขามพอ? ณ จุดไหน ที่ทุกอย่างต้องหยุด?

                ตอนนั้น กาเบรียลยืนอยู่ในห้องครัว เขากำลังชงกาแฟ กระบวนการบดเมล็ดกาแฟเอง ชงกาแฟเอง ใช้เวลานานน่าดูชม แต่กาเบรียลคิดว่ามันคือสัญลักษณ์ของฐานะ อิสรภาพทางการเงิน และ ทางเวลา เขาชอบที่จะชงกาแฟเอง ชอบมองเครื่องดริปค่อย ๆ หยดทีละหยด กลิ่นกาแฟหอมฟุ้งในอากาศ กาเบรียลก็เลยหลับตาลงแล้วเริ่มนับเลขตามหยดคล้ายนั่งสมาธิ

                แล้วอยู่ดี ๆ ก็มีอ้อมแขนโอบกอดเขาจากข้างหลัง มันทำให้กาเบรียลชะงัก มือผละจากขอบเคาน์เตอร์ครัวเพื่อหาปืนที่เหน็บไว้ติดตัว– แต่ ก้มลงเห็นนิ้วเหล็ก โลหะประกายแสงใต้ไฟ เขาก็รู้ว่ามันคือแจ็ก กอดเขาแนบแน่นจนหลังกาเบรียลสัมผัสกับแผงอกของอีกฝ่าย แจ็กวางคางบนไหล่เขา ซุกจมูกลงมาตรงคอและสูดกลิ่นฟอดใหญ่ กาเบรียลขนลุกซู่ และเกือบจะควบคุมตนเองไว้ไม่ได้ เสียงครางแทบจะหลุดจากริมฝีปากไปโดยอัตโนมัติ เขาเปลี่ยนเป็นเกาะขอบเคาน์เตอร์ไว้แทน ยึดมั่น

                นี่เขาต้องขึ้นสนิมแค่ไหนถึงได้ปล่อยให้คนย่องเบาเข้ามาข้างหลัง? ไว้ใจแจ็กแค่ไหนจนตนเองเผอเรอ?

                ไม่น่าเลย

                แจ็ก… ไม่พูดอะไร? แค่กอดเขาอยู่อย่างนั้น ทั้งตัวนิ่งอยู่ในท่าเดิม แต่ศีรษะนี่สิ วนเวียนอยู่กับซอกคอสลับกับท้ายทอย คลอเคลีย เคราบางของแจ็กเสียดสีกับผิวตรงนั้น (คงต้องจับเขาโกน– เร็ว ๆ นี้) กาเบรียลงงงวย นี่เขาต้องการอะไร..?

                จนกระทั่งแจ็กขยับ

            มันแทบจะสังเกตไม่ได้ ในตอนแรก แค่การขยับของสะโพกที่คุณคงจะไม่รู้สึกถึง ถ้ามันไม่เกิดขึ้นย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ แจ็ก..เสียดสีเข้ากับเขา กระเด้าสะโพกเบา ๆ เข้าหากาเบรียล ถูเป้าตนเองกับกางเกงข้างหน้า ตอนแรก ๆ มันเป็นแค่การขยับเข้าออกสั้น ๆ ถี่ ๆ ที่ทำให้กาเบรียลจับขอบเคาน์เตอร์แน่นกว่าเดิม จากนั้น มันก็ช้าลง กลายเป็นการขยับรูปวงกลมที่อ่อนโยนกว่า…

                “นายทำ–” กาเบรียลสำลัก พึ่งจะสังเกตว่าเป้ากางแจ็กนั้นคับแน่น ตุงอย่างรู้สึกถึงได้บนก้น “–บ้าอะไรอยู่วะ?”

                แจ็กส่งเสียงลึกต่ำในลำคอ คล้ายคลึงกับเสียงสุนัขโดนเตะยังไงชอบกล “ฉัน.. ฉันอยาก..”

                เขาติดอ่าง ลิ้นพันกันมั่วซั่วตามแต่ละพยางค์ในประโยค ผ่านมาก็เกือบสิบปีแล้วมั้ง ระหว่างเราเนี่ย แต่ แจ็ก มอร์ริสัน ก็จะยังคงมีปัญหาเสมอ เมื่อมาถึงเรื่องแสดงความต้องการของตนเอง หวาดกลัวว่ามันจะถูกปลิดเปลื้องไปจากเขา ระแวงว่ามันจะถูกนำมาเปลี่ยนใช้เป็นอาวุธ ทำร้ายเขาอีกทีเมื่อเผลอ หงอเพราะสิ่งที่ต้องการถูกนำมาใช้เยาะเย้ยเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                ฝีมือกาเบรียลหมดเลยกระมัง

                “ถ้านายอยากได้อะไร..” กาเบรียลถอนหายใจ เมินไอ้ที่ขยับอยู่บนก้นไป “พูดออกมาชัด ๆ “

                เขาได้ยินเสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นิ้วของแจ็กขยำลงมาบนเนื้อผ้าของเสื้อเชิร์ต

                “เซ็กส์” แจ็กโพล่งออกมาในที่สุด และกาเบรียลประทับใจแฮะ เลิกคิ้วสูงกับการยอมรับเรื่องตกต่ำเช่นนี้

                เขาหัวเราะ “โถถัง แจ็ก ก็แค่บอกฉันแต่แรกก็พอ”

                แต่พอเขาทำท่าจะหันกลับไปหาแจ็ก สะบัดตัวหลุดจากพันธนาการของอ้อมแขน แจ็กดันกอดเขาแน่นขึ้น

                “แจ็ก..” กาเบรียลเอ่ยเสียงต่ำ คำเตือน

                “ไม่ใช่– ไม่ใช่แบบปกติที่เราทำกันตลอด” เขาพึมพำตอบกลับ

                อะไรของมันวะ.. เกิดเบื่อขึ้นมา? อยากได้อะไรใหม่?

                กาเบรียลเกือบสะดุ้ง ไม่ทันรู้ตัวว่าแจ็กขยับมาข้างใบหู กระซิบเสียงทุ้ม “อยากเห็นนายคุกเข่า”

                มันเป็นประโยคที่เรียกปฏิกิริยาจากกาเบรียลได้เหมือนถูกกระแสไฟช็อต เขากระทุ้งข้อศอกไปข้างหลัง ผลักแจ็กกระเด็น ดีจริงที่ยังรู้ว่าเรี่ยวแรงซุปเปอร์โซลเยอร์ของเขายังใช้งานได้บ้าง หันหลังกลับไปมอง แจ็กกุมท้องตนเองอยู่ ส่งเสียงโอดโอยที่ตนเองถูกใช้กำลังด้วย– ครั้งแรกในเวลาอันเนิ่นนานตั้งแต่ที่เขาเริ่มจงรักภักดีต่อกาเบรียล– กาเบรียลเตะขามันซ้ำไปอีกที

                “พูดบ้าอะไรของแก!” เขาโวย ไม่สบอารมณ์

                “ก็ปกติมันเป็นฉันตลอดเลย” แจ็กเถียงเสียงอ่อน ยังก้มหน้ากุมท้องตนเองไว้ไม่ปล่อย “ฉันเป็นฝ่ายรับให้นาย ฉันคุกเข่าให้นาย ฉันอยาก.. ฉันอยากสลับบ้าง นายไม่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมเหรอที่ปกติฉันต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าให้นายตลอด?”

                กาเบรียลขมวดคิ้ว “ฉันเป็นเจ้าของนาย มันไม่ยุติธรรมตรงไหนที่ฉันจะใช้ของของฉัน”

                แจ็กดูผิดหวัง หน้าเสียไปเลย “…ก็ถ้านายคิดอย่างนั้น..”

                เขาทำท่าจะเดินออกไปจากห้องครัว มืออยู่กับท้องและหน้าก้มมองเท้า กาเบรียลถอนหายใจ

                “เดี๋ยว”

                แจ็กหยุด

                “ฉันจะ…”

                โอ้ ให้ตาย กาเบรียลกำลังใจอ่อนจริง ๆ ด้วย ใช่ไหม? ปกติ เขาไม่เคยตามใจแจ็กกว่านี้ เคยเข้มงวดและโหดเหี้ยมกว่านี้มาก เมื่อเขาจำเป็นต้องทำ แต่ในตอนนี้ แจ็กมาขอเขานิด ขอเขาหน่อย อ้อนเขาเป็นหมาติดสัด แล้วอยู่ดี ๆ กาเบรียลดันเริ่มพิจารณา ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริง เขาควรจะลงโทษแจ็กด้วยซ้ำ อย่าให้เจ้าไซบอร์กมีความคิดอุตริเช่นนี้อีกเป็นครั้งที่สอง

                “ฉันจะเอาไปคิดดู” กาเบรียลพูดออกไป ขัดกับทุกความคิดในหัว “ตกลงไหม”

                เสียงกาแฟหยดระหว่างเราสอง

                จากนั้นแจ็กก็ยิ้มกว้าง และ– พระเจ้า– กาเบรียลใจเต้น “ตกลง”

 

                การเป็นฝ่ายรับ– แค่คิดจะเป็นฝ่ายรับ– ช่างชวนป่วย

            กาเบรียลไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเป็นเช่นนี้ อาจจะเพราะเขาเชื่อมโยงอำนาจเข้ากับเพศสัมพันธ์มากไปหน่อย แทนที่จะมองว่ามันเป็นแค่ความสุขสมอารมณ์หมายทางเนื้อหนัง มันอาจจะเป็นความเหยียดที่แอบแฝงภายในด้วยกระมัง ต่อให้เขาจะมีคู่นอนชายมากมายในอดีต เขาก็ยังเป็นฝ่ายรุกก่อนเสมอ และมีอคตินิด ๆ เมื่อมาถึงการรับ ว่ากันว่าความเหยียดนั้นสลัดไม่หลุด ต่อให้คุณจะรู้ตัวดีแค่ไหน และบางที กาเบรียลอาจจะเป็นหนึ่งในนั้น แก่และเคยชินกับสิ่งที่สังคมสอนมาแต่เด็ก

                มันชวนป่วยตั้งแต่เริ่มคิด และเกือบจะทำให้เขาป่วยจริง ๆ เมื่อต้องลงมือ การเตรียมตัวในห้องน้ำนั้น… กาเบรียลจะไม่พูดถึงรายละเอียด เพื่อสุขภาพจิตของเขา– แต่มันช่างแย่ เขาไม่รู้เลยว่าแจ็กทำได้ยังไงทุก ๆ วัน เพื่อให้ตนเองพร้อมสำหรับกาเบรียล ไม่บ่นไม่อิดออดเลยสักคำเดียว แบบนี้เรียกว่ากรรมตามสนองรึเปล่านะที่ต้องมาทำเองบ้างว่ามันเป็นเช่นไร

                ตามทฤษฎี กาเบรียลรู้ทุกอย่าง รู้วิธีเล้าโลมผู้อื่น เตรียมเขาให้พร้อมสำหรับกาเบรียลเอง เพราะงั้น เขาก็แค่ต้องเปลี่ยนวิธีมาใช้กับตนเอง ถูกไหม แต่ มันเหมือนกับว่าพอกาเบรียลเป็นฝ่ายถูกกระทำ เขาลืมไปหมดเลยว่าเคยพูดอะไรยังไงไว้กับแจ็ก จำได้อยู่แหละว่าเคยบอกให้อีกฝ่ายผ่อนคลายยามที่กาเบรียลแทรกตัวเข้าไป– แต่พอต้องมานอนบิดบนเตียง แทรกนิ้วเข้าร่าง กาเบรียลดันเกร็ง กล้ามเนื้อเขม็งเกลียวตั้งแต่กล้ามหน้าท้องลงไปจนถึงขา ขมิบตอบรัดจนแทบจะทำอะไรไม่ได้

                เขาใช้หล่อลื่นเยอะมาก เยอะกว่าที่เขาเคยใช้กับแจ็กรวมกันตลอดทั้งชีวิตอีกกระมัง เพราะทำเท่าไหร่เขาก็สอดนิ้วแรกเข้ามาในร่างไม่ได้เสียที และ ‘ใช้หล่อลื่นเพิ่มขึ้นสิ’ ฟังดูเหมือนทางออกที่ดี ชโลมลงมาบนนิ้วและตรงก้นของเขาเผื่อว่ามันจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่– ไม่ได้เรื่อง ลมหายใจของกาเบรียลขรุขระไปหมด นี่เขาลืมไปรึยังไงว่าต้องหายใจให้สม่ำเสมอยังไง ทำยังไงในท้องถึงไม่รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อกระพือปีกตลอดเวลา แล้วพอสอดนิ้วแรกแทรกเข้าไปได้ มัน.. ไม่ได้เจ็บ แต่ความรู้สึกแสบนี่เด่นชัดเจนเลย แถมยังแน่น ตอดนิ้วแรงจนอึดอัด จนเขารู้สึกคับมากตรงข้อนิ้ว ไม่มีทางเลยที่ใหญ่กว่านี้จะเข้ามาแทนที่ได้

                ยอมแพ้ไปเถอะน่า จิตใต้สำนึกของกาเบรียลบอก จะพยายามไปทำไม

            เขาหอบหายใจ งอนิ้วชี้ข้างในเพื่อให้รูของตนเองอ้าออก เปิดรับ พยายามวนเป็นวงกลมให้มัน–

                ใช่ว่าเขาสมควรจะได้นาย ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายกระเหี้ยนกระหือรืออยากเอาใจเขาขนาดนี้?

            ใช่ว่านายจะอยากเห็นรอยยิ้มนั่นอีกรอบ รอยบุ๋มของลักยิ้มตรงแก้มยามที่นายใจดีกับเขา…

            กาเบรียลหายใจหืดหาดจนแทบจะดังเป็นเสียงหวีด นิ้วที่สองผลักเข้ามาข้าง ๆ นิ้วชี้ได้ในที่สุด เข้าร่วมกับแฝดของมันเพื่อหวังจะเตรียมกาเบรียลเพื่อแจ็ก เขาหลับตาลง กัดริมฝีปาก แยกนิ้วทั้งสองออกเหมือนเป็นกรรไกร และ– อ้า– แม่งเอ้ย…

                เหงื่อผุดทั่วตัวในยามที่กาเบรียลเริ่มผ่อนคลาย ในที่สุด ปล่อยให้กล้ามเนื้ออ่อนเพลียป้อแป้

                “แล้วอย่า..” กาเบรียลพูดขึ้นมากับความว่างเปล่า “..หาว่าฉันไม่เคยทำอะไรให้แกนะ”

                กาเบรียลถอนนิ้วออก นึกถึงขนาดของแจ็ก พยายามกะมันไว้ในหัว ให้ตาย..

                เขาต้องการหล่อลื่นเพิ่มอีกเยอะเลย

 

                หลังจากห้าปีผ่านไปได้กระมัง กาเบรียลก็มีสามนิ้วแทรกเข้ามาในร่างเขา นอนคว่ำหน้าคุกเข่าบิดเร่าอยู่บนเตียง น้ำลายหยดลงบนหมอนจนเป็นด่างดวง เขาพึ่งจะ… มันเหมือนการเล่นเกมอนาโตมี่เลย แต่เขาพึ่งจะหาต่อมลูกหมากตนเองเจอ (มันก็ไม่ได้ลึกอย่างที่เขาคาดไว้แฮะ) และมัน.. รู้สึกดีกว่าที่คาด กาเบรียลเสร็จไปรอบหนึ่งระหว่างเอานิ้วถูกลงตรงจุดเดิมซ้ำ ๆ รีดจนเขาสำเร็จความใคร่เป็นแอ่งเล็ก ๆ ใต้ตัว น้ำกามไหลตามง่ามขาเป็นสีขาวขุ่น บางทีมันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด..

                อย่างน้อย คราวนี้ เมื่อประตูเปิดออกและมีคนย่องเข้ามาข้างหลัง กาเบรียลก็รู้ตัว มือหยุดชะงักอยู่ท่าเดิมขณะที่เขายกศีรษะขึ้นจากหมอน มองข้ามไหล่ตนเองไปข้างหลัง แจ็กยืนทื่ออยู่ตรงหน้าประตู สีหน้ายากจะอ่านว่าคิดอะไรอยู่

                … นี่เขากำลัง ‘หงุดหงิด’ เรอะ?

                “ฉันนึก–” แจ็กเกริ่นขึ้นมา เสียงของเขาแตก “ฉันนึกว่านายจะให้ฉันทำซะอีก!”

                เอ้า เอาเข้าไป กาเบรียลดึงนิ้วออก– เผลอครวญครางเสียงดังด้วยเมื่อรู้สึกถึงความว่างเปล่า

                “ฉัน..” โอย จะบ้า แค่หายใจยังไม่คล่องปอด “ฉันเตรียมตัวให้นายอยู่ไง ไอ้งั่ง”

                เงียบกันไปนาน

                “จริงเหรอ?” แล้วทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้นด้วย เสียงดี๊ด๊าเป็นลูกหมาเลย “เพื่อฉัน?”

                “ถ้าแกพูดมาก ฉันจะเปลี่ยนใจ”

                แจ็กรีบเดินมาหา คลานขึ้นปลายเตียงเพื่อที่จะได้คุกเข่าข้างหลังกาเบรียล มือเหล็กของเขายกขึ้นมาลูบก้นกาเบรียล ตั้งแต่ส่วนโค้งมนหลงมาถึงต้นขาด้านหลังที่กำลังสั่นละริกใต้ฝ่ามือเย็นเฉียบ แทบจะแบกร่างตนเองไว้ไม่ไหว เขานวดคลึงกาเบรียลอยู่นาน ดื่มด่ำกับของรางวัลตนเอง ก่อนที่จะแทรกนิ้วเย็นเข้ามา แค่นิ้วเดียว แต่ก็มากพอที่จะทำให้กาเบรียลสะดุ้งสุดตัว

                “นายหลวมจัง..” แจ็กพึมพำ “นี่นายเล่นกับตนเองมานานแค่ไหนแล้ว?”

                เกลียดคำว่า ‘เล่น’ จัง พูดหยั่งกะว่ากาเบรียลทำไปเพื่อความใคร่ส่วนตัว และไม่ใช่เพราะ.. ไม่ใช่เพราะ..

                นั่นสิ เพราะบ้าอะไรวะ

                “พนันได้เลยว่านายรับฉันได้ทั้งอย่างนี้” พูดมากจังวะ จำได้ว่าก่อน ๆ เขาไม่พูดเยอะขนาดนี้นะ หายไปไหนแล้วล่ะช่วงเวลาที่แจ็กแกล้งตีตัวไร้อารมณ์ ทำเป็นหุ่นยนต์ให้ความรู้สึก? “ฉันแค่ต้อง.. อืมม.. สอดเข้าไป… นายแน่นจัง”

                กาเบรียลหลับตาปี๋ กดศีรษะลงไปกับหมอน เขาไม่ได้กำลังอาย แค่ขายหน้า

 

                กาเบรียลรับเขาได้จริงอย่างที่แจ็กพูด

                แม้กระทั่งตัวเขาเองยังประหลาดใจ

                การสอดเข้ามาอย่างเชื่องช้า และยาวนาน รวดเดียวมิด ลมหายใจถูกรีดจากปอดแจ็กเฮือกใหญ่ขณะที่เขาดันสะโพกเข้า จนมันกลายเป็นเสียงครางต่ำเมื่อทั้งความยาวของเขาอยู่ในช่องทางหลวม ลื่น อุ่น ของกาเบรียล ตอดรัดเขาเป็นจังหวะ

                กาเบรียลยังอยู่ในท่าคุกเข่า อย่างที่แจ็กบอกว่าอยากเห็น อยากให้ขั้วอำนาจระหว่างเราสลับขั้วชั่วครู่บนเตียงนอน มือเทียมของแจ็กจับสะโพกเขาไว้แน่น ใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยวระหว่างที่แจ็ก..คา อยู่อย่างนั้น ไม่ขยับ คงจะกำลังดื่มด่ำกับมันอยู่ ถ้าฟังจากเสียงครางหงิงไม่หยุดของเขา สุขสมที่ตนเองไม่จำเป็นต้องนอนรับให้กาเบรียลอีกต่อไป ได้ขึ้นคร่อมเขาไว้ในที่สุด

                เมื่อแจ็กเริ่มขยับบ้าง กาเบรียลสำลัก

            บางครั้ง เขาก็ลืมไปว่าแจ็กเป็นไซบอร์กที่แข็งแกร่งมาก ถูกสร้างในกองทัพทหาร ด้วยงบประมาณของกาเบรียล เพื่อต่อสู้ในสงคราม มีเจตนารมณ์แรกเป็นการสู้รบปรบมือล้วน ๆ เขามีพลังขาที่แข็งแกร่ง กดลงบนเตียงจนบุ๋ม แล้วก็ช่วยสะโพกโยกเข้ามาอย่างรุนแรง กาเบรียลไถลเข้าหาหัวเตียงจนศีรษะเกือบชนเข้ากับมัน หากไม่ได้กำผ้าปูที่นอนไว้แน่นเป็นที่ยึดเหนี่ยว แจ็กใช้จังหวะที่รุนแรง เอาเขาเหมือนเซ็กส์บอท กดลงมาบนสะโพกจนต้องมีรอยช้ำแน่ ๆ จนต้องทำให้กาเบรียลบาดเจ็บแน่

                “แจ็ก–” กาเบรียลหลับตาลง กัดริมฝีปากแน่นไม่ให้ตนเองร้องตามชายเหนือร่าง “เบา.. เบาหน่อย!”

                เดจาวู เขานึกย้อนไปถึงตอนที่เราสองคนสลับตำแหน่งกัน แจ็กเป็นฝ่ายพูดเช่นนี้เลย เปล่งชื่อกาเบรียลและขอร้องให้เขาเบาแรง คุกเข่าอยู่แบบนี้แหละ แต่กับพื้น หน้าถูไปกับพื้นพรมจนเกิดรอยแดงบนแก้ม ในที่สุดกาเบรียลก็ได้ลิ้มรสว่ามันเป็นเช่นไร ความรุนแรงที่ทำให้เขาจุกในท้องน้อยและแสบสันไปหมดเพราะแรงเสียสดี น้ำตาร่วงลงสู่หมอน เปียกชุ่มอย่างช่วยไม่ได้

                “…ดีจังเลย” แจ็กกระซิบผลัดกับครวญครางไม่เป็นภาษา เอากาเบรียลราวชายถูกสิง “รู้สึกดีจังเลย กาเบรียล”

                “แม่ง– อ้า!

                “ฉันเป็นคนแรกของนายรึเปล่า?”

                กาเบรียลไม่ตอบ

                แจ็กขยับสะโพกเข้ามาอย่างแรง กาเบรียลถึงกับเห็นดาว ทัศนียภาพเบลอพร่า “ใช่รึเปล่า กาเบรียล?”

                ต้องขอบคุณหมอนที่ช่วยซ่อนสีหน้าของเขาตอนนี้ ซ่อนเสียงอู้อี้ของสะอื้นและอื่น ๆ

                “..ก็ได้” แจ็กถอนหายใจ “ไม่ต้องตอบก็ได้”

                กาเบรียลเกลียดตนเองขึ้นมาเลย เขารู้สึกเหมือนถูกร่างกายทรยศ เขาไม่ควรจะชอบมัน ไม่ควรจะรู้สึกดี ไม่ควรจะตื่นตัวอีกเป็นครั้งที่สอง ทั้ง ๆ ที่ตนเองเสร็จไปแล้วรอบหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่ปกติ สมรรถภาพทางเพศของเขาจะไม่อนุญาตให้เกิดอะไรเช่นนี้ขึ้นด้วยอายุของเขา– แต่เขาก็ยังคงเกิดอารมณ์ร่วงตาม หลั่งหล่อลื่นลงผ้าปูที่นอนขาว รู้เลยว่าใต้ร่างตนเองเปียกชุ่ม

                เขาควรจะโกรธเลยด้วยซ้ำ ควรจะเกลียด โต๊ะถูกหมุนและทุกอย่างถูกพลิก เขาไม่ควรจะให้แจ็กได้ใจแบบนี้ ควรจะทำให้อีกฝ่ายสำเหนียกถึงตำแหน่งของตนเอง ไม่ใช่เหิมเกริมริขึ้นเหนือกาเบรียล คร่อมร่างให้กาเบรียลตกใต้อาณัติ–อึก…

                แจ็กถอนตัวออกจนสุด แล้วแทรกเข้ามาใหม่ เลือกองศาที่รู้ดีว่าจะดันเข้าถูกจุด ทำให้กาเบรียลสะดุ้งเฮือกขึ้นเหนือหมอน ปากเป็นรูปตัว ‘โอ’ เพราะเสียงครางถูกบีบจากตัวเขา แล้วแจ็กไม่หยุดแค่นั้น ไม่สนว่าเขาไวต่อความรู้สึกมาก ๆ หลังจากสำเร็จความใคร่ไปแล้วหนึ่งรอบ สนแค่ว่าเขาจะเรียกปฏิกิริยาจากกาเบรียลได้แค่ไหน มองหลังของเขาโค้งขึ้นสวย

                และที่ย่ำแย่กว่า? กาเบรียลคิดว่ามันได้ผล รู้เลยว่าตนเองกำลังถูกส่งใกล้ถึงฝั่ง เขาไม่อึดเหมือนในสมัยหนุ่ม ๆ ต่อให้จะมีเซรุ่มซุปเปอร์โซลเยอร์ช่วยหรือไม่ก็ตามแต่ แจ็กดันตัวขึ้นมาหนึ่ง– สอง– สาม ครั้ง และแค่นั้นก็มากพอ

                กาเบรียลรีบลดศีรษะลงกับหมอน ให้มันปิดกั้นเสียงของเขา แจ็กจะได้ไม่ยินเขาร้องตอนที่เขาถึงจุดสุดยอด

                มันเป็นการสำเร็จความใคร่ที่ยาวนานและรุนแรงที่สุดในชีวิตกาเบรียลแล้วกระมัง แต่ละระลอกหลั่งออกมาสู่ผ้าปูที่นอนด้านล่าง เหมือนจะไม่หยุดลงเสียทีต่อให้เวลาจะผ่านไปครู่ใหญ่ แต่… แจ็กเองก็เป็นอีกอย่างที่ไม่หยุด ยังคงขยับ เข้า–ออก

                เขาชักจะเจ็บ ร่างกายไม่ต้องการอะไรอีกหลังจากที่มันถึงฝั่ง “แจ็ก!”

                เขาพยายามดิ้น แต่ก็พบว่า– เมื่อไม่มีทริคของเขา ไม่มีดาต้าแพดควบคุมโปรแกรม ไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือที่เขาใช้ปรับร่างกายแจ็ก– กาเบรียลอาจจะหมดท่า เมื่อเทียบกันด้วยพลังกาย ด้วยความชราภาพของเขา แจ็กอาจจะแรงเยอะกว่า แขนของเขากดไหล่กาเบรียลลงและกาเบรียลขยับไม่ได้ หวาดกลัวสุดขีดและเจ็บปวดถึงทรวงในเมื่อแจ็กไม่หยุด

                เขาหลั่งออกมาไม่หยุดเลย ถูกรีดด้วยการเสียดสีภายในร่าง สม่ำเสมอและรุนแรง

                แจ็กอ้าปากหอบแฮ่กจนน้ำลายหยดลงบนท้ายทอยกาเบรียล มัวเมากับความกระสันเกินกว่าจะได้ยินเสียงใคร

                กาเบรียลไม่รู้เลยว่าเขาถูกทรมานเช่นนั้นอยู่นานเท่าไหร่ สมองเบลอไปเลยด้วยความเจ็บปวดที่กระทำชำเราเขาจากข้างใน แต่เมื่อแจ็กถึงจุดสุดยอด มันเกือบจะเป็นการช่วย น้ำกามอุ่น ๆ ไหลเข้ามาปลอบโยนความบอบช้ำภายในรูกาเบรียล เขาหลั่งออกมาเยอะจนล้น เพราะกาเบรียลสัมผัสถึงมันได้ตามง่ามขา ไหลจากต้นขาลงมา อุ่นวาบหวามในท้องน้อย…

                แจ็กถอนตัวออก เซไปข้างหลังเลยล่ะเพราะว่าหมดแรง ส่วนกาเบรียลก็ได้แต่นอนค้างอยู่ในท่านั้น หมดสภาพ

                “อา.. สุดยอดไปเลย กาเบรียล” แจ็กชมเปราะ ดูพึงพอใจกับตนเองมาก ๆ “…กาเบรียล?”

                กาเบรียลขี้คร้านจะตอบ มัวแต่รวบรวมลมหายใจตนเองอยู่

                ตกใจที่กาเบรียลไม่ตอบสนอง แจ็กรีบจับไหล่เขาพลิกตัวนอนหงาย กาเบรียลแอบหวั่นนิด ๆ เลยที่เขาสามารถถูกจับพลิกได้ง่าย ๆ เช่นนั้น ที่ผ่านมาแจ็กออมแรงตลอดเลยรึเปล่านะ ไม่ทำเพราะความกลัว หรือเพราะเหตุผลอื่น..?

                มือเหล็กลูบบนแก้มเขา ปาดเหงื่อและน้ำตาที่อาบผิว “กาเบรียล? นายโอเครึเปล่า?”

                กาเบรียลเบือนตาหนีไปอีกทาง

                “เจ็บเหรอ? ฉันทำแรงไปรึเปล่า?”

                “ไม่เจ็บมั้ง”

                “ฉันขอโทษ!” เขารีบโพล่งออกมา ไม่มีการลังเล “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่.. มันรู้สึกดี ๆ มาก..”ย

                และน้อยสิ่งในชีวิตของไซบอร์กรายนี้จะรู้สึกดี โทษเขาไม่ได้กระมัง เว้นเสียแต่ว่ากาเบรียลโคตรโทษเลย

                อยู่ดี ๆ แจ็กก็ก้มลงตรงหว่างขาเขา กาเบรียลสับสนไม่เข้าใจว่ามันจะทำอะไรจนกระทั่งรู้สึกถึงลิ้นอุ่น ๆ เลียลงตรงก้น ไล่ลงมาถึงรูของเขาแล้วแทรกลิ้นเข้ามา– กาเบรียลสะดุ้งโหยงจนตัวลอยจากเตียงเลยล่ะ นิ้วเท้าคดงอเพราะความชื้นของมัน

                “แจ็ก! พอแล้ว!”

                แจ็กเงยหน้าขึ้นมา หน้าเสียกว่าเดิมอีก เหมือนเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าจะต้องทำยังไง

                …เชื่อเขาเลย “มานี่มา”

                แจ็กโน้มเข้ามาให้กาเบรียลกอดอย่างว่าง่าย ให้ตาย การมีไซบอร์กไว้เลี้ยงแทบไม่ต่างจากการเลี้ยงหมา หมาที่มีแขนขาเป็นเหล็กและเคยหยุดยั้งวิกฤติออมนิค ใช่ แต่ก็หมาอยู่ดี หวาดกลัวและเสียใจเมื่อมันทำให้เจ้านายเจ็บตอนเล่นกัน ไม่รับรู้ถึงพละกำลังของตนเอง คิดว่าตนเองเป็นแค่หมานั่งตัก.. แจ็กถูจมูกซุกไซร้ตรงซอกคอเขา ทำให้คำเปรียบเปรยยิ่งชัดเจน

                “ฉันไม่เป็นไร” เขาตอบ “ฉันทนไหว”

                คุ้มแล้วล่ะ ถ้าไม่ใช่เพื่อให้รางวัลแจ็ก อย่างน้อยก็เพื่อปฏิกิริยาหาค่าไม่ได้เช่นนี้

                               

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s