here come the waterworks

Title: here come the waterworks
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warnings: Watersport, Omorashi, Humiliation, Piss Boner? lol
Notes: 
เราแต่งแนวนี้น้อยมากและจำเป็นต้องแต่งก่อนที่ตนเองจะขึ้นสนิม (เหมือนทุกสิ่ง) แบละ

                มันเริ่มต้น– เช่นเดียวกับจุดจบของสงครามออมนิค และการก่อตั้งโอเวอร์วอทช์– ด้วยการให้ กาเบรียล เรเอส พูดจาหยาบคาย ผิดสถานที่ ผิดเวลา และทำให้ทุกคนรอบข้างเขาผงะจนศีรษะแทบจะหันร้อยแปดสิบองศาเพราะคิดว่าตนเองหูฝาด

                คราวนี้ ประโยคเด็ดประจำวันคือ: “นายฉี่ใส่ปากฉันได้ไหม?” ขณะที่เขากำลังอมให้แจ็กอยู่

                แจ็กหยุดชะงัก และ แหม มันบ่งบอกได้หลายอย่างเลยนะเนี่ยเกี่ยวกับตัวเขา ที่ประโยคเด็ดนั่นไม่ทำให้แจ็กเหี่ยว หมดอารมณ์ เปล่า กลับกัน มันออกจะทำให้เขาเกิดอารมณ์ยิ่งกว่าเดิม ตื่นตัวและกระตุกในฝ่ามือกาเบรียลที่โอบล้อมรอบ กาเบรียลเองก็เห็น แสยะยิ้มชอบใจแล้วรูดกำปั้น ขึ้น–ลง ยาว ๆ ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากส่วนหัวไปแค่คืบ…

                เขารู้สึกมึนแปลก ๆ วิงเวียนเพราะคำถามเมื่อครู่ซัดเข้ากับหัว ต้องกระพริบตาตั้งสติ “โทษที ว่าไงนะ?”

                “ฉันบอกว่า นายฉี่–”

                “โอเค ใช่ นายพูดงั้น” แจ็กเลียริมฝีปาก ทำไมอยู่ดี ๆ ก็คอแห้งวะ “ฉันไม่คิดว่าฉันทำได้?”

                กาเบรียลแหงนหน้ามองเขาจากท่าคุกเข่า กลอกตาให้ด้วยประกอบคำพูด “ทำไม่ได้ หรือไม่อยากทำ?”

                “ทำไม่ได้” แจ็กตอบจากใจจริง “มัน… ไม่ออก”

                กาเบรียลพิจารณาเขาอยู่ครู่ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง รับแจ็กเข้าไปในปากอีกรอบหนึ่ง เม้มริมฝีปากระมัดระวังอย่างดีไม่ให้ฟันเสียดสีบนผิวเนื้อของแจ็ก แจ็กถอนหายใจเคลิบเคลิ้ม ดันสะโพกเข้าไปอีก ผ่านลิ้นนุ่มชื้นและเพดานปาก พยายามแทรกตัวลงคอกาเบรียล มันใช้ความพยายามอยู่ สอง–สาม ที ต้องชักเข้าชักออกอยู่นาน แต่ในที่สุดกาเบรียลก็กลั้นไม่ให้ตนเองสำลักได้สำเร็จ และรับเขาเข้าไปทั้งความยาวจนจมูกจรดอยู่กับขนตรงท้องน้อย ช่องทางแคบ ๆ ของคอคอยตอดรัด

                แม่ง พอมานึกดูแล้ว มันคงจะเร่าร้อนน่าดูถ้าเขาได้ปลดปล่อยใส่กาเบรียล มัน… ไม่ใช่อะไรที่แจ็กคิดอยู่ตลอด เขารักกาเบรียลเกินกว่าจะมีคิดถึงภาพอีกฝ่ายดื่มหรือโดนฉี่ใส่เป็นประจำ ไม่ใช่ไอ้งั่งที่ใช้เวลาคิดแต่เรื่องแฟนตาซีตนเองจนสามารถพูดได้ตลอดว่า เฮ้ ที่รัก ฉันเคยคิดถึงเฟติชนั้นมาก่อน และมันโคตรเอาเลย เปล่า ไม่ รสนิยมชมชอบของแจ็กมักจะได้รับการ เอ่อ ปลุก ในช่วงเวลาแบบนี้แหละ เมื่อกาเบรียลพูดหรือทำถึงมันขึ้นมาแล้วในหัวแจ็กก็เห็นดาวเพราะว่า– ว้าว

            กาเบรียลถอนริมฝีปาออกจนสุด ปลดปล่อยแจ็กสู่อากาศเย็นของห้อง เขายังประคองแจ็กไว้ในมือ ชักให้เขาช้า ๆ เป็นจังหวะที่กาเบรียลคิดขึ้นเอง ในระหว่างที่อีกฝ่ายก้มลงต่ำ โลมเลียและดูดอัณฑะของแจ็ก– ให้ตาย กาเบรียลใช้ปากเก่งเสมอ

                “นายดื่มน้ำไม่พอตลอดเลย” เขาพูดขึ้นมาเฉย ๆ เหมือนนั่นเป็นเรื่องปกติธรรมดามากที่ควรจะพูดตอนนี้

                แจ็ก ยังรับไม่ได้กับรสนิยมใหม่ล่าสุดของตนเอง ปรือตา “นายอย่ามาว่าฉันเรื่องดื่มน้ำเพราะนายอยากให้ฉันฉี่ใส่นะ”

                นั่นเป็นประโยคที่พิลึกสิ้นดี

                “ก็แค่พูด” กาเบรียลพึมพำ “ไว้คราวหน้า?”

                แจ็กพยักหน้า รู้สึกด้านชาไปด้วยความตื่นเต้น “คราวหน้า”

                มันอาจจะเป็นการสำเร็จความใคร่ที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตแจ็ก เพราะเขาจินตนาการภาพกาเบรียลไปด้วย เปียกซกจนหนวดเคราลู่ลีบไปกับคาง หยดน้ำสีเหลืองน่าสะอิดสะเอียนเกาะบนแพขนตาสวย แจ็กควรจะโทษใครดีที่เขาคิดว่าภาพนี้เซ็กซี่

                ทุกคนยกเว้นตนเอง

 




 

                เคล็ดลับแด่ชีวิตคู่ที่สุขสม: ตามใจสามีคุณบ้าง ถึงแม้บางครั้งสิ่งที่เขาขอจะค่อนข้าง.. สุดโต่ง

                แจ็กได้กระติกเก็บอุณหภูมิดี๊ดีจากแองเจล่ามา เธอพูดเหมือนกาเบรียลว่า– คุณดื่มน้ำไม่พอตลอดเลย!– แล้วก็มอบมันให้เขา บอกว่าถ้าเขาค่อย ๆ ดื่มตลอดทั้งวันจนหมดขวด ร่างกายของแจ็กจะขอบคุณเขาทีหลัง แจ็กดื่มมันจนหมด แล้วก็กรอกเพิ่มต่อหลายรอบด้วยระหว่างวัน กะเลยว่าพอเสร็จสิ้นงานเขาก็จะมีกักไว้ในร่างรอให้ปลดปล่อยใส่กาเบรียล

                แต่สงสัยทั้งโลกจะเกลียด แจ็ก มอร์ริสัน และต้องการให้เขาตายอย่างน่าอับอาย เพราะอาธีน่าขัดเขาขึ้นเสียก่อน

                “ท่านคะ เลขาธิการอะดาเวต้องการที่จะพบคุณ ด่วนค่ะ เธอบอกว่าสำคัญ”

                แจ็กถือกระติกน้ำแล้วคิดในใจว่า ฉิบ ฉิบ ฉิบ ฉิบหาย ฉิบหาย ฉิบหายหาไม่เจอ แต่ เฮ้ มองโลกในแง่ดีหน่อย อะดาเวอาจะแค่ต้องการเช็กความคืบหน้าของโครงการล่าสุดที่แจ็กดูแลอยู่ เธออาจจะไม่ได้ต้องการคุยเรื่องใหญ่เรื่องยาว…

                เขาคิดผิด

 




 

                สามชั่วโมงผ่านไป และแจ็กเกือบจะราดตั้งแต่ตอนเดินกลับห้องพัก เขากลั้นแทบแย่ในลิฟต์ ต้องตีหน้านิ่งทั้ง ๆ ที่เส้นเลือดขอดนูนขึ้นมาบนหน้าผากแทบจะระเบิดออกเป็นเส้นฟางสุดท้าย ยิ้มให้เจ้าหน้าที่คนอื่นเป็นการทักทาย แล้วกว่าจะเดินมาอีก เส้นทางไม่กี่เมตรรู้สึกเหมือนเป็นไมลส์ ขาของเขาแนบชิดเข้าด้วยกันมากที่สุดเท่าที่มันจะยังดูธรรมชาติและไม่น่าสงสัย แต่ถ้าใครมาเห็นแจ็กเข้า– มากกว่านี้– ทุกคนก็คงคิดว่าท่าเดินของเขาเสียบุคลิกอย่างสุด ๆ และผิดปกติไปจากที่เขาวางตัว

                กดรหัสจนแป้นแทบทะลุ แจ็กรีบโยนตัวเองเข้าห้อง ประกาศ “ทายซิว่าฉันมีอะไรมาเซอร์ไพรส์”

                กาเบรียลนั่งอ่านดาต้าแพดอยู่บนเตียง– สวมชุดนอนแทนที่จะเป็นชุดเครื่องแบบแบล็กวอทช์ของเขา– เมื่อได้ยินเสียงแจ็ก เขาวางดาต้าแพดลงกับตัก เงยหน้ามองแจ็กแล้วขมวดคิ้วมุ่น ศีรษะขยับ ขึ้น–ลง เพื่อที่เขาจะได้ปราดสายตา

                “ทำไมนายถึงยืนเหมือนปูพิการ” กาเบรียลสังเกต

                “ฉันอาจจะ หรืออาจจะไม่ ดื่มน้ำไปอย่างน้อยสิบลิตร”

                “เพื่ออะไร จะมาฉี่ใส่ฉันเรอะ” เขาถามอย่างขวานผ่าซาก

                แจ็กไม่รู้ว่าเขาบิดตัวเพราะอะไร ความตรงไปตรงมาของวาจาที่กาเบรียลใช้ หรือแค่ปวดฉี่ “นั่นเป็นแผน ใช่”

                กาเบรียลเบะปาก เห็นได้ชัดว่าไม่พึงพอใจ และเขาก็บอกให้แจ็กได้ยินชัดเจน “ไม่ถามความเห็นกันก่อนเลยว่ะ นายคิดว่าของแบบนี้ขอแค่ให้นายปวดฉี่ฉันก็พร้อมอั่ก ๆ ๆ ๆ ทุกเมื่อเหรอ นี่แกคิดว่าฉันเป็นใคร– ไม่– นี่แกคิดว่าแกเป็นใคร”

                แจ็กหลับตาปี๋ บีบต้นขาเข้าด้วยกัน โอย “ต้องดราม่าขนาดนั้นเลยเหรอ”

                “ฉันกำลังนั่งอ่านรายละเอียดภารกิจจากเปรู และนายอยากให้ฉันดื่มฉี่นาย”

                “โว้ย นายเป็นคนเสนอก่อน!”

                กาเบรียลกลอกตา “นายเดินมาที่เตียงได้ไหม มีปัญญารึเปล่า”

                แจ็ก… ค่อนข้างจะมั่นใจว่าเขาจะราด ถ้าเขาเดินอีกก้าว “เอ่อ เดี๋ยวผ้าปูที่นอนเปื้อนนะ ไม่ดีหรอก”

                แล้วจากกลอกตาก็เปลี่ยนเป็นขมวดคิ้ว “นายเดินไม่ได้”

                แจ็กตอบไม่ได้ด้วยซ้ำ ทำได้แค่เอนหลังจนตัวลีบไปกับประตู หายใจออกทางปากแทนจมูก

                 กาเบรียลเลยลุกเดินมาหาแทน ดาต้าแพดถูกย้ายจากตักไปวางบนเตียง รายงานภารกิจจากเปรูถูกทอดทิ้งไว้ข้างหลังขณะที่เขาเดินเข้าหาสามีที่ทำตัวโง่งี่เง่าและอาจจะฉี่ราดตนเองเพราะเขาอายุสามขวบ แจ็กคงจะเอามือยกขึ้นกดไหล่กาเบรียลลง ให้เขาคุกเข่าลงตรงหว่างขา แต่เผอิญเขากำลังยุ่งอยู่กับการกุมเป้าตนเองไม่ให้หลั่งออกมาเพราะทนไม่ไหว

                “เอาเลยสิ”

                แจ็กกระพริบตา “เอา– เอาอะไรนะ?”

                “ฉี่เลย” กาเบรียลสั่ง “ตรงนี้ ตอนนี้เลย”

                แจ็กหน้าแดงด้วยความอับอาย รีบปฏิเสธทันที “นายจะบ้ารึเปล่า!”

                “นายไม่อยากเรอะ? น่าจะทรมานน่าดู ต้องกลั้น– นายบอกว่าเท่าไหร่นะ– สิบลิตรไว้ในร่าง

                “นี่ไม่ใช่ที่เราตกลงกันซะหน่อย…!”

                “ฉันไมได้ตกลงอะไรกับนายสักกะอย่าง”

                แจ็กผวาเลยล่ะเมื่อกาเบรียลเอื้อมมือมาหา– ปัดมือแจ็กออก– แล้วลูบแจ็กตรงหว่างขา

                เพราะว่าแจ็กกำลังตื่นตัว

            มัน.. ไม่แปลกกระมัง บางครั้งเขาก็เป็นแบบนี้ ตอนตื่นเช้ามาแล้วปวดฉี่หนัก ๆ จนร่างกายตนเองเกิดอารมณ์ แข็งขืนต้านมืออยู่ใต้กางเกงนอน มันทำให้การฉี่หลังจากนั้นค่อนข้างจะเละเทะวุ่นวาย แต่ เหตุการณ์นั้น เทียบกับนี่– ความน่าอับอายของมันต่างกันลิบลับ ตอนนั้น เขาไม่มีสักขีนพยาน แล้วก็ไม่ได้กำลังถูกกล่อมให้ตนเองปลดปล่อยด้วย มือของกาเบรียลทั้งลูบ ทั้งนวด ทั้งคลึง ทำทุกอย่างให้แจ็กเข่าอ่อนจนต้องโน้มตัวไปข้างหน้า ทิ้งน้ำหนักทั้งร่างบนไหล่กาเบรียล เสียงครางในลำคอ

                “กาเบรียล..” แจ็กครวญคราง “ฉัน.. ฉันไม่ไหว..”

                “ไม่ไหวก็ไม่ต้องกลั้น” กาเบรียลกระซิบข้างหู บีบเขาเน้นย้ำตรงจุดเดิม “เร็วเข้า…”

                แจ็กทนอยู่ได้ สัก ห้าวินาทีมั้ง ก่อนที่เขาจะปล่อยออกมา…หมด

                มันทำให้เป้ากางเกงของแจ็กเปียกชุ่ม ละก็คงทำให้มือของกาเบรียลเปียกด้วยเช่นกัน แนบชิดเข้ามาอย่างนี้ ความอุ่นชื้นไหลซึมเป็นวงกลมตรงเป้ากางเกงและไหลซึมลงตามง่ามขา ราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุด แจ็กไม่แน่ใจว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน พิงร่างกาเบรียลและแจ็กไม่แน่ใจว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน พิงร่างกาเบรียลและฉี่ราดชุดเครื่องแบบที่ตนเองใส่สู้สงคราม แต่มันมีแอ่งเล็ก ๆ ใต้เท้าเขาเมื่อกางเกงซึมซับเอาไว้ไม่ได้หมด ส่วนกาเบรียลก็หัวเราะใหญ่ เอากับเขาสิ

                “เห็นไหม ไม่ยากเลย” กาเบรียลแซว

                “ฉัน..เกลียด..นาย..” แจ็กสะอึก

                เขายังแข็งอยู่เลย

                นั่นถึงจะเป็นตอนที่กาเบรียลคุกเข่าลงแจ็กเกือบจะเซล้มเพราะไม่มีที่ค้ำยัน เขาเอนไปข้างหลังแล้วมองกาเบรียลข้างล่าง จมอยู่ในแอ่งอย่างไม่รังเกียจ และกลับกัน อาจจะชื่นชอบมันด้วยซ้ำ ดูจากวิธีที่เขาเลียริมฝีปากตนเองแล้ว

                “มา” เขาพูด จูบแจ็กบนเป้ากางเกงเปียก ๆ “ฉันจะทำความสะอาดให้”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s