Monster Boyfriends (22)

Title:  Monster Boyfriends
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Reaper | Gabriel Reyes/Soldier: 76 | Jack Morrison
Rating: E

Warning: Snow Sprite!Jack, Fire Sprite!Gabriel, Docking, Temperature Play, Weird Colored Cum, Frostbite, Mentions of Burns, Secret Relationship
Notes: หลังจากดองมานานมาก มันก็มาแล้ว TvT

                เช่นเดียวกับทุกวันอังคารแรกของเดือน แจ็กมารอกาเบรียลอยู่ตรงบริเวณที่ตัดขาดอาณาจักรน้ำแข็งกับไฟออกจากกัน ผืนป่าที่เป็นเส้นชายแดนสู่อีกดินแดนที่คั่นกลางระหว่างเรา กาเบรียลเรียกมันว่า “พื้นที่ส่วนกลาง” ซึ่งก็ตรงตามความหมายดีในหลายแบบ เป็นพื้นที่ธรรมชาติอย่างแท้จริงเพราะมันไม่ใช่ภูเขาไฟจากบ้านเกิดกาเบรียล หรือปราสาทสลักจากน้ำแข็งที่แจ็กเฝ้าคุ้มครอง การแอบคบชู้กับทหารจากกองทัพฝั่งตรงข้ามนั้น ไม่ใช่เรื่องยากอะไร หากคุณรู้จักจัดการเวลาและสถานที่

                พูดถึงทั้งสองอย่าง.. แจ็กเช็กหลายรอบแล้วว่าเขายืนอยู่ใต้ต้นไม้ถูกต้นรึเปล่า คำนวณเวลาว่าเขาไม่ได้มาสายไปหรือเร็วไป ทุกอย่างถูกต้องตามที่นัดหมาย แต่กาเบรียลก็ยังไม่มาเสียที และมันชักจะเริ่มน่าหวาดหวั่นนิด ๆ ความระแวงของแจ็กเอาแต่กระซิบว่า กับดัก! กับดัก! อากาศอบอ้าวของป่าทำให้แจ็กละลายนิด ๆ น้ำไหลผ่านผิวสีฟ้าซีดหยดติ๋ง ๆ ลงพื้น ปีกบางบนหลังกระพือเตรียมหนี และปลายหูยาวของเขาก็กระดิกตามต้นเสียงทุกอย่างภายในป่า เสียงแมลง เสียงใบไม้ เสียงลม–      

                เสียงฝีเท้า

                มันไม่ใช่ครั้งแรกที่แจ็กเผลอชักดาบออกมาจ่อคอกาเบรียล และมันก็คงจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ด้วยความระแวงไม่น้อย และปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติที่ไม่ช้าไปกว่าใคร แจ็กหมุนตัวหันเข้าหาเสียงทันทีที่ได้ยิน และนั่นไง กาเบรียล แหวกพุ่มไม้ใบหญ้ามาหาเขา ยังอยู่ในชุดเกราะสีแดงขอบดำเต็มยศ สองมือยกขึ้นสูงเป็นการปรามให้แจ็กวางอาวุธลง เขาสวมหมวกเกราะรูปมังกรที่ปิดบังใบหน้า แต่แจ็กดูออกเลยว่ากาเบรียลกำลังกลอกตาอยู่ข้างใน หรือไม่ก็แสยะยิ้มเยาะเย้ยที่แจ็กขี้ตระหนกตื่นตูม

                แจ็กลดดาบลง “นายมาสาย”

                “โทษเจมิสันนู่น” คงจะมีแต่กาเบรียลมั้งที่พูดถึงราชาของเขาด้วยชื่อต้นอย่างไร้ความเคารพสุดฤทธิ์ ถ้าคุณนับคนที่ก่อปฏิวัติจนตนเองได้เป็นราชาล่ะก็นะ “องครักษ์หมูตอนของมันจะทำห่าอะไรก็ได้ แต่ฉันไม่อยู่แป๊ปเดียว แม่งโวยวายบ้าบอ”

                “นี่นายหนีออกมา?” แจ็กถาม

                กาเบรียลถอดหมวกเกราะของเขาออก และแจ็กเห็นลาวาสีส้มทองนองอยู่ใต้รอยแผลเป็นที่ขีดข่วนแก้มและริมฝีปากของอีกฝ่าย ดวงตาของเขาเป็นสีแดงไปเลยโดยไม่มีนัยน์ตา เขาแผ่ความร้อน และถึงแม้แจ็กจะชินแล้ว เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าว พบว่าตนเองเหงื่อแตกพลั่ก ๆ เพียงมองหน้าคนรัก ผิวของเขาเหมือนหินแม็กมาแตก ๆ

                ร้อนแรง: ความหมายตรงตัว

                “อย่ามามองฉันแบบนั้น นายไม่ได้หนีมารึยังไง” กาเบรียลเบ้ปาก

                “เปล่า” แจ็กไม่ได้จ้องเขาเรื่องนั้นด้วยซ้ำ แต่.. “ราชินีโจวเหมยหลิงอนุญาตให้ฉันมา”

                “นายขอว่ายังไง องค์ราชินี ขอผมอู้งานไปหาผัวหน่อย

                คงจะมีแค่ภูติไฟตนนี้กระมังที่สามารถทำให้เขารู้สึกถึงความร้อน วาบหวามบนใบหน้าเพราะความเขินอาย มันคงเป็นสีที่ประหลาดมากบนผิวสีฟ้าของเขา ทำไมกาเบรียลหาคำอื่นที่ดีกว่านั้นมาใช้ไม่ได้นะ “ก็.. เปล่า.. ฉันไม่ได้บอกเธอตรง ๆ ..”

                “งั้นอย่าบ่น”

                แจ็กปิดปาก ก็ได้ ไม่บ่นก็ไม่บ่น

                กาเบรียลย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ดันหลังแจ็กจนเกือบจะชนกับต้นไม้ หมวกเกราะ ปรากฏว่า กลายเป็นแค่สิ่งที่เขาสามารถโยนลงพื้นได้โดยไม่ต้องใส่ใจ กลิ้งหลุน ๆ ไปอีกทาง เพราะกาเบรียลอยากจะใช้สองมือประคองใบหน้าแจ็ก ความร้อน ร้อน ร้อน ของมือ เกือบจะทำให้แจ็กดิ้น ผิวแทบไหม้เพราะอุณหภูมิที่ต่างกัน กาเบรียลโน้มริมฝีปากเข้าใกล้ คงกะจะจูบ

                เรานัดเจอกันเช่นนี้หลายรอบแล้วก็จริง แต่แจ็กก็ยังอดบ่นไม่ได้ เบือนหน้าหนี “ถ้ามีใครจับเราได้..”

                “ไม่มีหรอก” กาเบรียลกำชับ ออกจะมั่นใจไปหน่อย ดันใบหน้าแจ็กกลับมาทางเดิม “คิดถึงนาย..”

                การจูบกับกาเบรียลคงจะเป็นประสบการณ์ที่แจ็กจะไม่มีวันรู้สึกคุ้นชิน

                เขาสามารถนัดเจอเก๊บแบบนี้ทุกเดือน ทุกปี ไม่พลาดนัดสักครั้งเดียวจนเราทั้งสองแก่เฒ่า แต่เขาก็ยังจะไม่ชินกับวิธีที่ริมฝีปากของกาเบรียลทาบทับลงมา นุ่มจนเหมือนจะละลายบนความหยาบกร้านของริมฝีปากแจ็ก ลิ้นร้อนของเขาเลียขอทางเข้า แทรกเข้ามาหาลิ้นที่เย็นกว่ามากของแจ็ก มันทำให้หัวใจของเขาขึ้นมาจุกอยู่ในคอ ครางอื้ออึงไม่เป็นเสียง เขาเคยได้ยินว่ามันอันตราย ทหารในหน่วยซุบซิบว่าพวกภูติไฟสามารถละลายเราได้ด้วยมือเปล่า แต่ เขาไว้ใจกาเบรียล

                รู้ว่ากาเบรียลจะไม่ทำอะไรรุนแรงไปกว่าการรุกรานเขาทางสัมผัส ป้อนความอบอุ่นให้แจ็กซึมซับไปถึงทรวง ใบหน้าของเขารู้สึกร้อนผ่าว จั๊กจี้บนริมฝีปากเลยล่ะ เพราะกาเบรียลเอาแต่จุมพิต จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ เมื่อเขาถอนศีรษะออกหาอากาศหายใจ แล้วเมื่อเขาโน้มกลับเข้ามาใหม่ พระเจ้า– แจ็กยกขาขึ้นข้างหนึ่ง ยันตนเองไว้กับต้นไม้ข้างหลัง อืม…

                แล้วอยู่ดี ๆ กาเบรียลก็ผละออก เลียริมฝีปากตนเอง ขมวดคิ้วมุ่น

                “อะไร?” แจ็กถาม งุนงง

                “ฉัน.. ไม่รู้สึกถึงปากตนเอง”

                “เอ่อ”

                “มันชาไปหมด”

                ฉิบหาย “นายโดนหิมะกัดรึเปล่า”

                กาเบรียลยกมือถูปากตนเอง พยายามสร้างความร้อนจากการเสียดสี และนั่นไง สีซีดที่แสดงตัวให้เห็นชัดเจนบนริมฝีปากบวม แจ็กตกใจ จะเอื้อมมือเข้าไปช่วย แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเขานี่แหละเป็นสาเหตุ เลยรีบชักมือกลับมาไว้ข้างตัว

                “ฉัน..ขอโทษ”

                “ช่างมันเถอะ เดี๋ยวก็หาย” กาเบรียลถูปากตัวเองรัว ๆ “ฉันผิดเองแหละ ไม่น่าคิดลองเลย”

                แจ็กใจแป้ว เขาคิดว่ามันเป็นความคิดวิเศษที่กาเบรียลจูบเขา

                “แค่จับมือกันก็พอ นะ?”

                แจ็กก้มลงมองมือของเราสอง หุ้มห่อด้วยเกราะ “ก็ได้..”

                วันนั้น และในอีกหลายวันที่เราเจอกัน นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เราสองคนได้ทำ

 




 

                การที่ราชินีน้ำแข็งโจวเหมยหลิงเรียกแจ็กเข้าเฝ้า– ไม่ใช่เรื่องประหลาด อย่างไรเสีย เขาก็ยังคงเป็นทหารในกองทัพของเธอ เป็นภูติหิมะที่อาศัยในอาณาจักรใต้การปกครองของเธอเพียงผู้เดียว มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเรียกเขาเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว และก็คงจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ถึงกระนั้น แจ็กก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเรื่องใดกันที่ช่วงชิงความสนใจของเธอไปในครั้งนี้ เขาแอบหวังว่ามันจะเป็นการเลื่อนขั้น แจ็กได้ข่าวลือเหนือสายลมหนาวมาสักพักแล้วว่าเขาอาจได้เป็นท่านผู้บัญชาการ อาจ…

                แจ็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังปราสาท (เขาจะบินก็ได้ ใช้ปีกเล็ก ๆ คล้ายปีกแมลงหรือปีกแฟร์รี่ที่งอกออกมาจากหลัง เกราะเปิดช่องเล็ก ๆ ให้ปีกแผ่ออกมา แต่แจ็กชอบเดินมากกว่า) หิมะตกหนักขณะที่เขาเดินทาง มันปกคลุมพื้นดินจนเป็นสีขาวโพลน มองออกไปสุดหูลูกตามีแต่สีขาวสะอาดเท่านั้น สิ่งก่อสร้าง ตึกราบ้านช่องที่สลักขึ้นมาจากน้ำแข็งถูกปกคลุมด้วยหิมะเหมือนไอซิ่งบนขนม ต้นไม้ตายไร้ใบเกาะเป็นเกล็ดน้ำแข็งตามกิ่ง แตกแขนงงอกออกเหมือนเกล็ดหิมะที่มีรูปร่างเป็นเอกลักษณ์

                และนั่นไง ปราสาทของราชินีน้ำแข็งโจวเหมยหลิง สูงสง่าตระการตา สีฟ้าของท้องนภาข้างบนสะท้อนลงสู่ยอดน้ำแข็ง ย้อมมันเป็นสีเดียวกัน ถึงแม้จะมองจากไกล ๆ ไม่ใกล้พอที่จะเห็นอะไรชัดเจน คุณก็ยังสามารถสังเกตถึงรอยสลักอันปราณีต ละเอียดลออ การวางตัวของหอคอย สลับชั้นกันสวยงาม ทั้งหมด ตั้งอยู่หน้าภูเขาที่โอบล้อมปราสาทจากข้างหลัง

                แจ็กเกิดที่นี่ โตที่นี่ เขาเห็นปราสาทของท่านราชินีมาตั้งแต่ยังเด็ก แต่ มันก็ทำให้เขาประทับใจอยู่เสมอทุกครั้งไป

                ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าประตูในชุดเกราะน้ำแข็งทักทายเขา แจ็กมองลอดผ่านหมวกเกราะแล้วเห็นรอยสักใต้ตาเฉพาะตัวที่ทำให้เขารู้ว่าเธอเป็นใคร เสียงใสของฟารีฮากล่าวว่า “กัปตันมอร์ริสัน! องค์ราชินีเรียกเข้าเฝ้าใช่ไหม?”

                “ใช่แล้ว” แจ็กตอบ ยิ้มบาง ๆ ให้เธอ “ธุระหลวง”

                เธอกับทหารอีกนายเลยก้าวออกจากประตู– ขนาดสูงใหญ่ยักษ์– แล้วอนุญาตว่า “เชิญ ฉันจะพาคุณเข้าไปพบนาง”

                ข้างในปราสาทนั้นสวยงามยิ่งกว่าข้างนอกเสียอีก ผนังสีใสที่อนุญาตให้แสงจากภายนอกสะท้อนลง กลายเป็นสีคล้ายออร่า ม่วง–เขียว–ชมพู บนผิวน้ำแข็งหนา โคมระย้าห้อยลงมาจากเพดาน ตกแต่งด้วยคริสตัลสีใสและจุดด้วยไฟเย็นสีฟ้า ถ้าแจ็กไม่มีรองเท้าสำหรับเดินบนน้ำแข็ง เขาคงจะลื่นไปแล้วบนพื้นมันวับที่ทำหน้าที่ราวกระจก คุณจะพูดยังไงกับอาณาจักรน้ำแข็งก็ได้ แต่คุณต้องยอมรับว่าสถาปัตยกรรมของเราเป็นชั้นเอกอุ ควรค่าแก่การเยี่ยมชมอย่างน้อยครั้งสองครั้ง

                เขาอยากให้กาเบรียลมาเห็นที่นี่จังเลย

                ห้องบัลลังค์– สวยงามอย่างที่มันเป็น– ว่างเปล่า เราทุกคนรู้ดีว่าองค์ราชินีอยู่ใน ในห้องทดลองของเธอ กับนักวิทยาศาสตร์หลวงที่เธอสังกัดโดยส่วนพระองค์ ฟารีฮานำทางเขา เดินผ่านแผนผังอันสลับซับซ้อนของปราสาท ทางเดินยาวและบันไดวน สู่ประตูใหญ่ของห้องทดลอง ผลักเข้าไป เขาเห็นเครื่องยนต์มากมาย ที่สุดของเทคโนโลยีรวมตัวในห้องเดียว

                องค์ราชินีโดดเด่นจากฝูงชน เธอหันขวับมามองเขา ยิ้มกว้าง “แจ็ก!”

                แจ็กโค้ง “องค์ราชินี”

                “คุยกับฉันหน่อยนะ” เธอกล่าว “ขอบคุณมากที่พาเขามา ฟารีฮา เธอไปได้แล้วจ้ะ”

                เมื่อฟารีฮากล่าวรับทราบ เดินออกไปจากห้อง องค์ราชินีก็พูดขึ้นทันทีว่า “ฉันได้ข่าวว่าเธอกำลังคบชู้กับภูติไฟ–”

                แจ็กเกือบจะลื่นน้ำแข็งตาย

                “อย่าตกใจไป! ฉันไม่ได้จะลงโทษเธอ”

                “องค์ราชินีไม่…กริ้ว?” เขาถามด้วยความผวาดผวา เห็นภาพกิโยตินประหารอยู่ไกล ๆ

                “ไม่เลย” เธอยืนกราน “ฉันอาจจะเกลียดเจมิสัน..”

                รังสีอาฆาตแผ่จากเธอชั่วครู่ แล้วก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม

                “แต่ฉันไม่เกลียดประชากรของเขา ฉันไม่เห็นว่ามันจะผิดตรงไหนถ้าเธอจะตกหลุมรักกับศัตรู โรแมนติก!”

                “ฮ่า.. ฮ่า.. พระองค์ช่าง.. มีเมตตา..”

                “แต่ฉันมีคำถามนะ”

                “ผมยินดีตอบทุกอย่าง” แจ็กกล่าว

                “พวกเธอ… รู้ใช่ไหม..” องค์ราชินีเหมยยกมือขึ้นบังริมฝีปากตอนกระซิบ “…น่ะ”

                แจ็กไม่รู้ว่าเขาควรจะอายหรือขำกับความพิลึกพิลั่นของสถานการณ์ดี เขาชื่นชมองค์ราชินีโจวเหมยหลิงพอสมควร อย่างที่ภูติหิมะทั่วไปควรจะเป็น ชื่นชมอัจฉริยภาพของเธอในการพัฒนานวัตกรรมใหม่ ๆ ที่รักษาอาณาจักรน้ำแข็งไม่ให้ถูกผลกระทบของอาณาจักรไฟ ของภาวะโลกร้อน ทำลาย– และตอนนี้เธอกำลังถามเขาว่าเขาเคยเอากาเบรียลรึเปล่า

                “เราเคย.. จูบกัน..” แจ็กตอบอาย ๆ เขินที่ แอบคบกับกาเบรียลมาตั้งนาน ดันทำได้แค่นี้

                “อู้ว?” ราชินีเหมยยักคิ้ว “เป็นยังไงบ้าง”

                นี่เธออยากรู้ไปทำไมวะเนี่ย “มันก็..ดี? แต่บางครั้งเขาก็โดนหิมะกัด เราเลยไม่ได้ทำกันบ่อย–”

                “หืม งั้นมันก็จริงน่ะสิ” เธอพูดขัด “กายภาพของเราส่งผลต่อภูติไฟจริง ๆ “

                ..อ้อ นั่นคือเหตุผลที่เธอสนใจ เพราะเหตุผลทางด้านวิทยาศาสตร์ ค่อยโล่งอกหน่อย แจ็กนึกว่าเธออยากจะรู้เพื่อเรื่องซุบซิบนินทาแจ็กหรือไม่ก็แค่อยากจะกลั่นแกล้งเขา (เพราะ รักสงบอย่างที่เธอเป็น เธอเองก็ร้ายสุด ๆ ได้เหมือนกันบางครั้ง)

                “แล้วที่ผ่านมาเราดันเอาแต่กลัวว่าพวกมันจะสามารถเผาเราได้ด้วยมือเปล่า… แต่ถ้าไม่…”

                หางตาแจ็กกระตุก หืม

                “ทดลองให้ฉันหน่อยสิ ได้ไหม”

                “..ประทานโทษ?”

                “โอ้ ฉันไม่ได้จะให้เธอทำร้ายคนรัก ไม่ต้องห่วงนะ” ราชินีโบกมือปฏิเสธ “ฉันแค่อยากให้เธอทดลองว่าลักษณะทางกายภาพของเราส่งผลต่อภูติไฟอย่างไรบ้าง– นอกจากหิมะกัด– แค่ จับต้องเขาด้วยกายเปล่ามากพอที่จะให้เรารู้ผลลัพธ์..”

                “ผมแค่ต้อง..จับเขา?”

                “ใช่แล้วจ้ะ!”

                แค่จับ…

                แจ็กน่าจะทำได้ล่ะมั้ง

 




 

                “นายมาสาย!” กาเบรียลโวยวายทันทีที่แจ็กมาถึง “นายมาสายไปชั่วโมง–”

                “เรามามีเซ็กส์กันเถอะ”

                “ฮะ อะไรนะ”

                แจ็กเกือบต่อยปากตนเอง เร็วเกินไปเว้ย “ฉันหมายถึง–”

                กาเบรียลโวยต่อ “นายมาสายหนึ่งชั่วโมง!”

                เรายืนกันอยู่ในป่า ณ จุดนัดหมายเดิม เราน่าจะเริ่มเปลี่ยนกันได้แล้ว ถ้าราชินีของแจ็กจับเราได้ ราชาเจมิสันก็ไม่น่าจะโง่ไปกว่ากัน– โอเค เขาน่าจะโง่กว่ากันเยอะเลย– แต่เขาก็น่าจะรู้เข้าสักวันหนึ่ง กาเบรียลยืนกอดอกพิงอยู่กับผนัง ดาบเหน็บเอวและหมวกเกราะยังสวมครบชุด ไม่เห็นสีหน้า แต่แจ็กดูออกเลยว่าข้างใต้นั่นเขาต้องโมโหอยู่มากแน่ ๆ

                “ฉันเสียใจ” แจ็กพูด แทน “ขอโทษนะ”

                กาเบรียลคำราม “เออ เสียใจน่ะดีแล้ว”

                “ไม่เอาน่า”

                “ฉันไม่ได้หาเวลามาแบบนี้ได้ทุกวัน รู้ใช่ไหม”

                “รู้สิ” แจ็กก้าวเข้าไปใกล้เขา– กล้า ๆ หน่อยน่า– ประสานมือของเราสองเข้าด้วยกัน “เพราะงั้น เราต้องทำให้มันคุ้ม”

                กาเบรียลเงียบไปครู่ “ซึ่งหมายถึง..?”

                “เอ่อ–”

                “นี่ใช่ที่นายโพล่งออกมาว่าเราควรมีเซ็กส์กันรึเปล่า”

                “ก็ใช่ แต่” แจ็กกระแอม “ฉันแค่เอาไปคิดดูมา ถึง เรา ถึง ทุกอย่าง”

                “นายคิดเยอะเสมอเลย” กาเบรียลพึมพำ แต่ไม่มีความโกรธในน้ำเสียง “บอกแล้วให้เลิกนิสัยนี้”

                “เราอาจจะตายวันตายพรุ่ง นายอาจจะโดนจับได้ เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก แล้วฉันก็จะต้องโกรธตนเองไปวันตายแน่ ๆ ที่ไม่เคยพลอดรักกับนายเลย” นี่เป็นข้ออ้างที่ดีรึเปล่าวะ น่าจะดีนะ เพราะมันไม่ใช่คำโกหก “ฉันอยากที่จะ.. ถ้านายอยาก..”

                “พลอดรัก เหรอ ช่วยเลือกคำที่แย่กว่านี้หน่อยได้ไหม” กาเบรียลสวน

                “แล้วจะให้พูดยังไง”

                “ยอมรับตรง ๆ มาเถอะว่าแกอยากเอาฉัน” ดูเขาพูดเข้า หน้ากากมังกรเชิดขึ้นสูง มั่นใจเสียเหลือเกิน

                แจ็กก้มลงมองเท้าเราแทน แกว่งมือเราสองคนไปมา “ก็ไม่ได้บอกตอนไหนว่าไม่อยาก”

                “ฮ่า!” กาเบรียลล้อเลียน แต่ เสียงเขาไม่มั่นใจเหมือนเมื่อครู่

                “อยากสัมผัสนาย..” แจ็กประสานมือแน่น “กาเบรียล..

                จะว่ายังไงดีล่ะ กาเบรียลน่ะ แพ้ลูกอ้อนของแจ็กเสมอแหละ ต่อให้จะเป็นลูกอ้อนอ่อน ๆ ก็ตาม

 

                ใช้เวลานานน่าดูในการเปลื้องผ้า เราสองคนต่างก็สวมชุดเกราะ ถึงใช้เวลาเป็นชาติเลยกว่าจะแกะแต่ละชิ้นส่วนออก ของแจ็กเป็นเกราะเบาที่ไม่หนักหนาเท่า แต่กาเบรียลน่ะสิ เกราะซ้อนเกราะ แกะตรงไหล่ออก ตรงกระดูกสันหลังหลังก็มีอีก กรงเล็บยาวห่อหุ้มนิ้ว แล้วหลังจากนั้นก็ยังมีเสื้อผ้าหนาเตอะข้างใต้ แจ็กตะกุยอยู่นานกว่าจะถอดทุกอย่างหมด

                “..ก้นฉันอยู่บนหญ้า” กาเบรียลเบ้ปาก “เราไม่สามารถเลือกที่ที่เห่ยกว่านี้ได้อีกแล้ว”

                “ฉันก็นั่งอยู่บนหญ้าเหมือนกันแหละน่า” แต่ โอเค แจ็กคุกเข่าอยู่ “อย่าบ่น”

                “นี่เราจะเอายังไง?” เขาสวน “ฉันไม่มีของ ฉันไม่ได้เตรียมตัวมาด้วย”

                “ฉันมีของ” องค์ราชินีให้ขวดหล่อลื่นมากับมือเลยด้วยซ้ำ และเมื่อก้มลงมองกาเบรียล “มีไอเดียด้วย..”

                รูปร่างของกาเบรียลนั้นวิเศษ เขาพอจะเดาออก– เก็บเอาไปฝัน รับไปหมกมุ่น วาดภาพแฟนตาซีขณะที่ช่วยตัวเองบนเตียงก่อนนอน– ว่ากาเบรียลจะต้องล่ำขนาดไหน แล้วก็ใช่จริง ๆ หุ่นของเขาเหมือนน้ำแข็งสลักรูปปั้นที่อาณาจักรแจ็ก กล้ามเนื้อโทนสวยที่พอลากมือผ่านแล้วสามารถรู้สึกถึงความแน่นของมัน ความกระชิบของผิวข้างบน วิเศษ           

                เริ่มแรก แจ็กกับกาเบรียลไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากสำรวจร่างกายของกันและกัน ตื่นตาตื่นใจกับอีกมุม อีกด้าน ของคนรัก ที่เดิมทีเราไม่เคยเห็นมาก่อน กาเบรียลตื่นตาตื่นใจกับรอยกระบนไหล่แจ็กที่เป็นสีขาวบนผิวฟ้าเหมือนละอองหิมะ ส่วนแจ็กก็อึ้งไปเลยกับรอยแผลเป็นที่ขูดขีดกาเบรียลเหมือนศิลปกรรม ทิ้งร่องรอยสีทองสวยพาดผ่านผิวเขาไปทั่วตัว

                “..ดีจัง” กาเบรียลพึมพำ “มือนาย..”

                แจ็กมองมือตนเอง มันจับกาเบรียลอยู่แผ่วเบาบน..แขน? “ดี?”

                “เย็นดี. ชา” กาเบรียลหลับตาลง ครวญคราง “แช่ไว้ก่อนนะ”

                แจ็กพยักหน้า แช่มือค้างไว้ท่าเดิม

                พอผ่านไปสักพักกาเบรียลถึงเริ่มสั่น แล้วดันแจ็กออก “โอเค พอ พอ”

                “ฉันลองมั่งสิ” แจ็กร้องท้วง “จับฉันมั่ง”

                กาเบรียลก็เลยจับเขา บ้าง ครั้งแรกเลยโดยที่ไม่มีถุงมือปกปิด และมันช่าง.. โอ้ ช่าง.. โอ้ ความอบอุ่นที่ทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจของแจ็กไปจรดศูนย์กลางอยู่ตรงนั้น เต้นตุบ ๆ ใต้ฝ่ามือร้อนของกาเบรียล ความแตกต่างของอุณหภูมิทำให้แจ็กขนลุกซู่ และเขาเห็นว่าผิวตรงนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนสี จากสีฟ้ากลายเป็นสีเนื้อที่ดูสุขภาพดีกว่า ถูกเปลี่ยนเพราะความร้อน..

                เราผลัดกันสัมผัสกันและกัน แลกลิ้นจูบกันอย่างดูดดื่มโดยไม่มีฝ่ายใดกลัวว่าจะถูกหิมะกัดหรือลิ้นลวกปากอีกรอบหนึ่ง มัวเมาในกามารมณ์เกินกว่าจะสนถึงความเสี่ยงที่ตามมาเนื่องจากความแตกต่างของลักษณะทางกายภาพ

                แจ็กนี่แหละที่ต้องเป็นฝ่ายหยุดก่อน ซึ่งประหลาด ปกติมันจะเป็นกาเบรียลที่ตัดสินก่อนว่าเราควรหยุด เขาต้องหยุด เพราะถ้าขืนทำต่อกันแบบนี้ ได้ลิ้มรสแสนเอร็ดอร่อยจากลิ้นกาเบรียลขณะที่อีกฝ่ายสัมผัสเขาไปทั่ว บนหน้าอก บนยอดอก ปลายนิ้วบิดมันเล่น– เขาคงจะถึงจุดสุดยอดทั้ง ๆ อย่างนี้ โดยที่เขาไม่ได้ทำในที่สิ่งที่เขาอยากจะทำเมื่อเห็นกาเบรียล..

                “เดี๋ยว– เดี๋ยวก่อน” แจ็กขัด “ฉันอยาก..”

                เขาเอื้อมไปหากองชุดเกราะ ที่ตอนนี้เป็นสีแดงฟ้าสะเปะสะปะปนกัน แล้วหยิบขวดหล่อลื่นสีใสออกมา เขาชโลมมันลงบนมือ อุณหภูมิของมันไม่เย็นไป ไม่อุ่นไป กาเบรียลมองตามเขาตลอด คงจะสงสัยว่าแจ็กมีแผนอะไรในหัว

                แจ็กเลื่อนมือลงสู่หว่างขาของเราสองคน และในตอนแรก ไม่ทำอะไรเลยนอกจากลูบหล่อลื่นจนทั่ว จนผิวน้ำตาลของกาเบรียลเป็นมันวับ จนผิวของแจ็กเหมือนน้ำแข็ง เราสองคนเสียดสีกันอย่างลื่น ชื้น แฉะ สร้างเสียงลามกสุด ๆ เมื่อส่วนหัวถูเข้าด้วยกัน กาเบรียลส่งเสียงครางที่น่ารักมาก ๆ คงจะชอบจูบกับแจ็กแบบนี้ ชอบความแตกต่างของอุณหภูมิบนจุดที่อ่อนไหวที่สุดของร่างกาย ไวต่อความรู้สึกมากที่สุด ไม่บ่อยเลยที่กาเบรียลจะเป็นแบบนี้ ปล่อยให้แจ็กจัดฉากและเป็นฝ่ายนำเกม

                กาเบรียลน่ารักมาก ตรงนี้ เขามีหนังหุ้มยาวที่เกือบจะกลืนส่วนหัวแดงก่ำไปเกือบหมด แล้วก็มีอัณฑะพวงโตที่ดูหนักอึ้งอยู่ด้านใต้ เขาเป็นภาพที่ดูแล้วแจ็กอยากจะโลมเลีย– เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน– ด้วยนิ้วชุ่มหล่อลื่น แจ็กลดหนังหุ้มของกาเบรียลลง จนส่วนหัวบวมเป่งแสดงตนให้เห็น เขาสอดนิ้วเข้าไป ข้างในหนังหุ้ม พยายามเทหล่อลื่นเพิ่มเข้าไปข้างใน

                เสียงครางของกาเบรียลนั้นฟังดูก็รู้ว่าเขาสับสน แต่เขากระตุกเฮือกทั้งร่าง หลั่งหล่อลื่นออกมาช่วยแจ็ก..

                “ทำ..ทำอะไรน่ะ” เขาถาม และนี่อาจจะเป็นครั้งแรกเลยในชีวิต ที่ กาเบรียล เรเอส ไม่มั่นใจ

                “ชู่” แจ็กปลอบให้เขาหายหวั่น “ฉันจะทำให้นายรู้สึกดี ไม่ต้องห่วงนะ”

                “แจ็ก..”

                หลโชคดี หนังหุ้มของเขายืดหยุ่นอยู่แล้วเป็นการเดิม มีหล่อลื่นและการเตรียมการนาน ๆ เข้าช่วยด้วยยิ่งดีใหญ่ แต่ถึงแม้จะมีแค่มือเปล่า เขาก็สามารถดึงมันออกจนสุด มองเห็นเข้าไปข้างไปใน ขยายมันออกจนมีที่ว่างมากพอให้สำหรับ.. เขา

                แจ็กแทบหน้ามืด เพียงแค่นึกถึงสิ่งที่กำลังจะทำ เขากำปั้นรอบตนเองให้มั่น จัดแจงทิศทางและองศาให้ถูกต้อง ค่อย ๆ ดันส่วนหัวของเขาเข้าไปในหนังหุ้มของกาเบรียล เก๊บชะงัก ทั้งร่างกระตุก อุทานออกมาว่า อ้า อะไรน่ะ.. แต่ก็ไม่หยุดแจ็ก เขาดันเข้าไปได้ไม่มาก ไม่มีทางเลยล่ะที่จะเข้ามิด แต่ก็สุดที่ส่วนหัวขลิบจะเข้าไป มองมันหายเพราะถูกกอดโดยหนังหุ้มของกาเบรียล ตอดรัดรอบเขาได้อย่างวิเศษที่สุด ข้างในนี้นุ่มมาก แถมยังอุ่น อุ่น อุ่น แจ็กอาจจะละลายจริง ๆ ก็คราวนี้

                “ลองขยับสิ” แจ็กพูดแนะ กาเบรียลพยักหน้าหงึก ๆ

                เขาลดแขนลง– จากเดิมที่มัวแต่ยกมันปิดปากไม่ให้คราง– เพื่อรูดตนเอง แล้วนั่นแหละ แค่จังหวะรูดเข้า–ออก ก็สะเทือนมาถึงแจ็กด้วย ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังมีหนังหุ้ม และกำลังถูกใช้มือให้ ทางอ้อม ใช่ แต่มันช่างดี

                แต่แล้ว เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

                เงยหน้าขึ้นมา ทั้งตัวของกาเบรียลกำลังออกควันฉุย พวยพุ่งจากเหงื่อตามไหล่

                “นายควันออก!” แจ็กพูด หลุดเสียงหัวเราะไปด้วย “นั่นน่ารักชะมัด”

                “หุบปากน่า” กาเบรียลเถียง มันไม่ใช่การเถียงที่ดีนัก

                รอบนี้ แจ็กชนะไปก่อนหนึ่งแต้ม

                “เย็น” เขาพึมพำ “เย็นเย็นเย็นเย็น

                “ไหวไหม?”

                กาเบรียลกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ไหว..”

                ไม่อยากจะให้อีกฝ่ายกลัว เขาปลอบประโลมกาเบรียลด้วยรอยจูบอีกครั้งใหญ่ เราอยู่ในท่านี้กันอยู่นาน จูบกันทั้งบนและล่าง มือของกาเบรียลรูดเราทั้งสองพร้อม ๆ กันด้วยจังหวะเชื่องช้า ความร้อนแผ่ออกจากร่างกาเบรียล เช่นเดียวกับที่ความเย็นแผ่ออกจากร่างแจ็ก และเขาเองก็เริ่มควันออกเหมือนกัน สีเทาของน้ำแข็งแห้ง คงใช้เวลาอีกไม่นานกว่าเขาจะเสร็จ..

                แจ็กต้องถอนตัวออกตอนที่เขาสำเร็จความใคร่ ไม่อยากให้การถึงจุดสุดยอดของตนเองสะเทือนหรือทำให้กาเบรียลบาดเจ็บ เขาใช้มือรูดตนเองบ้าง หนึ่ง สอง สาม– น้ำกามของเขาเป็นสีขาว ก็นะ เหมือนปกติชน แต่ของกาเบรียลพี่ท่านดันหน้าตาเหมือนลาวา หลั่งออกมาเป็นระลอกระหว่างเราในระหว่างที่แจ็กได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ ไม่รู้จะอึ้งหรือขำดี–

                “อย่าแม้แต่จะคิดเชียว” กาเบรียลดุ ยกนิ้วขึ้นทำท่าปาดคอ

                อ้า เอาเหอะ

                อย่างน้อยนั่นก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่เขาสามารถเอาไปรายงานองค์ราชินี

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s