A Special Gift From Mysterious Admirer

Title: A Special Gift From Mysterious Admirer
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes
Rating: E
Warning: Stalker!Jack, Stalking Behaviors, Non-Con, Non-Consensual Somnophilia
Notes: ฟิคนี้เป็นรีเควสจากในเพจ

                กาเบรียลคิดว่าเขากำลังถูกใครสักคนแอบตาม

                ไม่สิ คิดแปลว่าเขาอาจจะผิด แปลว่ามันอาจเป็นแค่ลางสังหรณ์หรือความระหวาดระแวง ไม่ กาเบรียลเชื่อว่ามีคนแอบตามเขาอยู่ และ ถูก มันอาจจะเริ่มต้นแค่ความรู้สึกเหมือนถูกจ้อง เสียวสันหลังวาบเมื่อหันไปแล้วไม่เห็นใครนอกจากความมืด หรือเสียงฝีเท้าที่ไม่ใช่ของเขาแน่ ๆ ล่ะ สะท้อนในโถงทางเดิน มันอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในตอนแรก

                แต่แล้วมันก็เริ่มกลายเป็นสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้น อย่างการกลับมาที่ห้องแล้วพบว่าประตูไม่ได้ล็อกกลอน และมีของหาย แปรงสีฟันของเขาหายไปทันทีที่มันถูกใช้จนขนแปรงคดงอ เสื้อผ้าที่เขายังไม่ได้ซัก เก็บไว้ในตะกร้า หายไปอย่างไร้ต้นตอ เสื้อฮู้ดตัวโปรด กางเกงใน แม้แต่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังหายไป ปากกาของเขา– ปลอกของมันเปื่อยเพราะถูกกัดระหว่างที่เขาใช้ความคิด– ก็หาย ช้อนส้อมกับจานที่ยังไม่ได้ล้าง ปลอกหมอน ข้อความในมือถือถูกอ่านและคอมพิวเตอร์ถูกรื้อไฟล์

                จากนั้นมันก็ฉิบหายเข้าไปใหญ่เมื่อกาเบรียลเริ่มได้ของ

                การ์ดเล็ก ๆ ที่อวยพรวันเกิด (มันรู้วันเกิดเขาได้ยังไง) เสื้อฮู้ดที่มาแทนที่ตัวเก่า บอกว่ามันเข้ากับเขา (ไซส์เข้ากับตัวกาเบรียลพอดิบพอดี) ช่อดอกไม้ ในวันวาเลนไทน์ (ซึ่งบ่งบอกให้กาเบรียลรู้ว่าจุดประสงค์ของไอ้โรคจิตคนนี้นั้น.. โรแมนติก ไม่ว่านั่นจะทำให้ทุกอย่างดีหรือเลวร้ายขึ้นก็ตาม) เขาได้พวกขนมนมเนยด้วย เล็ก ๆ น้อย ๆ แต่กาเบรียลไม่กล้ากินมันเลยสักครั้ง

                กาเบรียลแอบสาปส่งตนเองที่เลือกหาหอพักเดี่ยว อย่างน้อยถ้าเขามีรูมเมต ไอ้คนนั้นก็อาจจะได้รู้บ้างว่ามันกำลังเกิดบ้าอะไรขึ้น ระวังหลังและเฝ้าห้องให้ในยามที่เก๊บไม่อยู่ แต่ เขาอยู่คนเดียว ในมหาลัยไกลบ้าน และเขากำลังถูกตามโดยคนที่หมกมุ่นกับกาเบรียลสุด ๆ จนรู้ถึงตารางเวลาชีวิตของเขาชัดเจนแจ่มแจ้ง และกาเบรียลไม่รู้จะทำบ้าอะไรดี

                เขาไม่กล้าคุยกับใคร

                ทุกคนเป็นผู้ต้องสงสัยเมื่อคุณไม่มีใครให้ใส่ความ

                เขาอยากจะระบายกับเพื่อน แต่ก็พูดไม่ออก ใช่ว่าเขามีเพื่อนเยอะอยู่แล้วในมหาลัย แม่โทรมาคุยกับเขาทุกสัปดาห์เพื่อถามถึงความเป็นไป แต่กาเบรียลก็พูดได้แต่ว่าเขาสบายดี ถึงแม้ทุกคืนนี้เขาจะแทบนอนไม่หลับด้วยความหวาดกลัว

                เดือนที่สี่ของการถูกสะกดรอยตาม กาเบรียลทนไม่ไหว เลยตัดสินใจคุยกับหัวหน้าประจำชั้นในหอ เขาไม่ค่อยรู้จักตาผู้ช่วยคนนี้นักหรอก– จอห์น แจ็ก เจมส์ มอร์ริสัน สักชื่อ เคยเห็นแค่ผ่าน ๆ ตอนไปเรียน หรือตอนเดินลงไปในห้องนั่งเล่นหอ แต่เขาชอบป่าวประกาศว่าถ้าใครมีอะไร ให้เข้าหาเขาได้เสมอ และบางที.. ไม่รู้สิ เข้าหาคนแปลกหน้าเกือบจะดีกว่าคนใกล้ตัว

                เขาเดินไปเคาะประตูห้องมอร์ริสัน รออยู่สักครู่กว่าอีกฝ่ายจะเปิดออกมารับ

                ชั่วขณะหนึ่ง มอร์ริสันไม่ทำอะไรเลยนอกจาก.. จ้อง ตาเบิกโพลงและริมฝีปากเผยอเป็นตัวโอ เขาคงจะงงว่ากาเบรียลมีอะไร ทั้งชาติไม่เคยคิดจะมาขอความช่วยเหลือหรือตีสนิทกับคนในหอจนกระทั่งตอนนี้ กาเบรียลไม่โทษเขาหรอก

                เขารวบรวมตนเองได้เร็วพอ โปรยรอยยิ้มแล้วถาม “เรเอส! มีอะไรให้ผมช่วยเหรอ?”

                “ฉัน..”

                พูดออกไปเถอะน่า บอกเขาไปซะก่อนที่นายจะเสียสติ

                “ฉันคิดว่ามีคนแอบเข้าห้องฉัน” กาเบรียลโพล่งออกไปในลมหายใจเดียว

                มอร์ริสันขมวดคิ้ว “คิด?”

                ฉิบ นั่นไง เอาอีกแล้ว ไม่ใช่การใช้คำที่ดีเลย

                “ใช่.. ฉันกลับมาเจอประตูปลดล็อก และข้าวของก็หายไป” กาเบรียลเล่า

                “ของมีค่า?”

                กาเบรียลรู้สึกเหมือนโดนแทงอย่างประหลาด ให้ตาย เขาคงดูงี่เง่ามาก ระหวาดระแวงว่าตนเองกำลังถูกบุกรุกความส่วนตัวเหมือนตนเองเป็นสาวสวยบริสุทธิ์ที่น่าสะกดรอยตาม และไม่ใช่ชายร่างบึกบึนสูงหกฟุตหุ่นหยั่งกะนักยกน้ำหนัก

                “ไม่ใช่ของมีค่า แต่..” งี่เง่า งี่เง่างี่เง่างี่เง่า “นี่ มีทางไหนไหมที่ฉันจะเปลี่ยนล็อกประตู?”

                มอร์ริสันคิดอยู่ครู่ “ผมเกรงว่านั่นจะไม่ขึ้นอยู่กับผม มันเป็นทรัพย์สินหอ แต่ผมจะไปคุยให้ว่าเราทำอะไรให้คุณได้”

                นั่นสมเหตุสมผลดี “โอเค..”

                “ระหว่างนี้ผมจะบอกให้ทุกคนคอยสอดส่องให้” มอร์ริสันพูด “ผมอยากให้คุณรู้สึกปลอดภัยในหอ แท้จริง”

                อย่างน้อยก็มีสักคนหนึ่งที่คิดเช่นนั้น “ขอบใจ”

                “มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหม?”

                “ไม่ล่ะ แค่นั้นแหละที่ฉันอยากจะถาม” ตัดบทก่อนดีกว่าที่ทุกอย่างจะน่าอึดอัดไปมากกว่านี้ กาเบรียลไม่อยากจะเล่าว่าเขาระแวงจนถึงขั้นคิดว่ามีคนขโมยปากกาเขาไป และไม่ใช่เพราะเขาทำมันตกเอง แต่ “นายไม่เคย..เห็นใครเข้าห้องฉัน?”

                “ถ้าผมเห็น ผมคงบอกไปแล้ว”

                นั่นสิ ถามประหลาด ๆ เขาเป็นผู้ช่วยประจำหอชั้นนี้นะ “ขอบใจ ฉันไม่กวนนายแล้ว”

                “มีอะไรอีกมาหาผมเสมอนะ เรเอส” เสียงของเขาเบาลง “ได้โปรดมา”

                …อืม ออกแนวกระเหี้ยนกระหือรือที่จะรับใช้ไปหน่อยว่าไหม? แต่สงสัยนั่นจะเป็นนิสัยเขากระมัง

                กาเบรียลปัดมอร์ริสันออกจากความคิดแล้วเดินกลับห้องตนเอง

 




 

                เขาตื่นมาวันรุ่งขึ้น คอแห้งผากเหมือนพึ่งกลืนทราย แสบจนปวดรวดร้าว และกรามก็แทบจะค้างตอนหาว

                กาเบรียลยกมือขึ้นลูบคาง เปียก นี่เขานอนน้ำลายไหลเลยเหรอ..เนี่ย…

                ท่ามกลางความงัวเงียของยามพึ่งตื่นนอน กาเบรียลดึงนิ้วออกจากผิว แล้วพบว่ามันเหนียวติดมาด้วยเป็นทางยาว กางนิ้วออกต่อหน้าแสงไฟ เขาเห็นว่ามันไม่ใช่น้ำลายแน่นอน เพราะมันไม่ใช่สีใส เปล่า แต่เป็นสีขาวขุ่นที่ทำให้ท้องของกาเบรียลเขม็งเกลียวเป็นปม เขาถูคางอย่างแรง แล้วพบว่ามันเปื้อนออกมาจากริมฝีปาก ล้วงเข้าไปในลิ้น และพบมันติดเพดานปาก

                กาเบรียลลุกออกจากเตียงรวดเร็วที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา เร็วเสียจนขาสั่นและหัววิงเวียน เขาวิ่งเข้าห้องน้ำโดยไม่เปิดไฟ คุกเข่าลงกับพื้นแล้วทำการล้วงคอตนเองทันทีที่ปากจ่อโถส้วม เขาใช้เวลานานมากในการอ้วก แต่ก็แทบไม่มีอะไรออกมานอกจากน้ำย่อยกับน้ำลาย ถึงกระนั้น เขาก็ทำให้ตนเองสำลักอยู่บนนิ้ว ล้วงคอตนเองอยู่นานมากกว่าจะพึงพอใจ

                เขาล้างหน้านานมาก ถึงขั้นโกนเคราทิ้งด้วยความรังเกียจและขยะแขยง เขา เขาไม่.. มันเป็นไป..เป็นไปไม่ได้น่า เรื่องแบบนี้มันไม่ควรจะเกิดขึ้นกับคนอย่างเขา มันไม่ควรจะเกิดขึ้น แต่มันก็เป็นไปแล้ว หลักฐานของมันคาวคาปาก–

                เขากลั้วปากจนรสชาติของมันแผดเผาลิ้น แทบจะดื่มมันไปเลยเพราะต้องการที่จะชำระล้างจากนอกสู่ใน

                เขาไม่…

                กาเบรียลเดินออกจากห้องน้ำ เซไปหมดด้วยความเหนื่อยล้าและมึนงง มีกระดาษวางอยู่บนพื้น สอดมาใต้ประตู

                เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยนิ้วมือสั่นเทา

                ‘หวังว่านายจะชอบของขวัญของฉันคราวนี้นะ ;)’

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s