Kiss with a Fist

Title: Kiss with a Fist
Fandom: Stardew Valley (Video Game)
Pairings: Pierre/Morris 
Rating: T
Warning: SPOILERS อีเวนท์คอมมูนิตี้เซ็นเตอร์, มีพูดถึงปิแอร์ต่อยมอร์ริส, ปิแอร์เกือบคิดนอกใจ
Notes: คู่นี้ช่างแหวกแนว เป็นรีเควสจากเพจค่ะ

                มอร์ริสยืนรอรถไฟอยู่เทียบท่า กระป๋องน้ำอัดลมโจจ้าเย็นเฉียบทาบอยู่บนแก้ม ผ่านมาหลายวันแล้วตั้งแต่เขาถูกปิแอร์ชกเข้าจังหนับ แต่รอยฟกช้ำก็ยังไม่เลือนหาย ซีกหน้าของเขาบวมไปข้าง ม่วงคล้ำและดำเขียว น่าเกลียดเสียจนมอร์ริสไม่อยากจ้องตนเองในกระจก โชคดี ที่เขาไม่มีเวลาให้จ้องกระจกมากนัก หมดเวลาส่วนมากไปกับการถูกด่าโดยเจ้านาย ปิดร้านสะดวกซื้อโจจ้าสาขาหุบเขาสตาร์ดิวลงโดยสมบูรณ์ ทั้งหมดนั่น รวมกับการจัดแจงเอกสาร เก็บข้าวของเตรียมกับซูซู ทำให้มอร์ริสไม่มีเวลาอาลัยอาวรณ์ภาพลักษณ์ของตนเองมากนัก นอกจากแว่นร้าว ฟันเบี้ยว แก้มบวม– เขาก็ไม่มีอย่างอื่นให้กังวล

                เขาคงจะโทรมอยู่แล้วล่ะ ขอบตาคล้ำเพราะอดนอน ในดวงตาคงมีเส้นเลือดฝอยแดง ๆ แสดงให้เห็นเลยว่าเขาหมดแรงแค่ไหน แล้วไหนจะรอยช้ำนี่อีก.. เพราะฉะนั้น เขาจึงไม่แปลกใจเลยที่ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะแทรกความเงียบของสถานีรถไฟร้าง และเงยหน้าขึ้นมาเห็นไม่ใช่ใครอื่นไกลนอกจากนายปิแอร์ ส่งตรงจากฝันร้ายของมอร์ริสสู่ชีวิตจริงอิงเสาอยู่ข้างกัน

                “นายดูไม่จืดเลย” เขาพูด มองมอร์ริสผ่านแว่นที่ไม่แตกของเขา (ฮึ่ม)

                “หัวเราะให้เต็มที่เลย” มอร์ริสเสนอ “ฉันไม่อยู่ฟังอีกนานหรอก”

                “ก็นานอยู่นะ” ปิแอร์กวน “สิบนาทีกว่ารถไฟจะมาถึง”

                “สิบนาทีที่ฉันต้องทนมองหน้านาย”

                “ไม่ต้องมองก็ได้ ถ้าไม่อยาก” ปิแอร์ยิ้ม “ฉัน? ฉันแค่อยากเห็นหน้าคนแพ้และหัวเราะเป็นคนสุดท้าย..”

                มอร์ริสกำกระเป๋าเดินทางในมือแน่นและแอบคิดว่า บางที เสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะกระโดดขึ้นรถไฟลาจากเมืองนี้ไป เขาอาจจะสามารถฟาดปิแอร์สักป๊าบก่อนจาก เหวี่ยงกระเป๋าใส่หน้าให้รอยยิ้มมันถูกน็อกออกมาพร้อมแว่นตา อา แต่นั่นก็เป็นได้แค่ฝันหวาน มอร์ริสยอมรับได้ว่าตอนไหนเขาเป็นคนแพ้ และเขาไม่อยากจะเป็นพวกแพ้แล้วพาล

                ถึงจะน้ำเน่าแค่ไหน แต่มอร์ริส และจิตวิญญาณของคนในชุมชน ปกป้องพวกเขาจากโจจ้า

                อาจจะเป็นเพียงเมืองเดียวเลยที่ไม่ถูกขยี้ภายใต้แรงกดดันและอำนาจที่เรามี

                นั่น น่าชื่นชม แต่มอร์ริสอดคิดไม่ได้ว่าปิแอร์กำลังรับเครดิตจากสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ ไม่กี่วันก่อนหน้านี้เขายังไม่มีหนทางเรียกลูกค้านอกจากภาวนากับโยบาอยู่เลย แต่ตอนนี้เขาดันยิ้มกว้างเป็นกิ้งก่าได้ทอง อยู่ ๆ ก็กลายเป็นอัจฉริยะด้านธุรกิจผู้ทำให้มอร์ริสหมดงานและโจจ้าหมดโอกาส เขาช่างน่าหมั่นไส้จริง ๆ เลย ว่าไหม ยิ้มตาปิดได้อ้อนฝ่าเท้าเป็นอย่างยิ่ง

                “จะเอายังไงต่อล่ะ หมดคู่แข่งแล้ว” มอร์ริสถามไปงั้น อย่างที่ปิแอร์บอกไง สิบนาทีให้ฆ่าเวลา

                “โอ้ ฉันกะจะเปิดร้านเจ็ดวันเต็ม ในเมื่อทั้งเมืองต้องซื้อของที่ร้านฉันอย่างเดียว ก็ต้องทำกำไรให้เต็มที่”

                “ฉลาด” เขาตอบ และคราวนี้ไม่มีการเยาะเย้ยประชดประชันในน้ำเสียง

                “อาจจะขยายสินค้าที่เรามีด้วย ขายของอย่างอื่นเพิ่มขึ้น ลงทุนเพิ่มสักหน่อย..”

                ปิแอร์เริ่มพล่าม ฝันหวานถึงโอกาสที่ผุดงอกเป็นดอกเห็ดเมื่อเขาไม่มีมอร์ริสคอยเป็นคนถอน มอร์ริสใช้เวลาระหว่างที่อีกฝ่ายเพ้อเจ้อ.. สำรวจเขา ปิแอร์.. ดูดี สำหรับชายที่คำบรรยายอาชีพคือการยืนหลังเคาน์เตอร์ทั้งวันเหมือนกับมอร์ริส ร่างกายของเขาดูเหมือนจะยังมีกล้ามเนื้อ และไม่ถูกไขมันซ่อนเสียหมดอย่างมอร์ริส เสื้อที่เขาสวมเข้ากับรูปร่างดี และผมจัดทรงนั่น ถึงแม้จะทำให้เขาดูขี้เก๊ก ก็เข้ากับทรงหน้าของเขาดี เทียบกับมอร์ริสสุดโทรมแล้ว เขาคือภาพของชัยชนะอันแท้จริง

                มอร์ริสไม่ได้อิจฉา เปล่า

                (–แล้วก็ไมได้รู้สึกดึงดูดแม้แต่นิดเดียว รักกับเกลียดอาจจะเป็นอารมณ์ใกล้เคียงที่มีแค่เส้นกั้นบาง ๆ แต่มันเป็นเส้นกั้นที่ชัดเจนมาก ขอบคุณ มอร์ริสจัดแจงสองความรู้สึกนี้เข้าหมวดหมู่เป็นลำดับอย่างดิบดีเหมือนชั้นวางของในร้านโจจ้า–)

                แต่เขาก็เริ่มใช้มือที่ถือกระป๋องโจจ้าจัดวางโบว์ไทของตนเองให้ตรงขึ้น

                (ศัตรูทางการค้าก็คือศัตรูวันยังค่ำ ต่อให้การค้าที่ว่าจะพังไปแล้ว)

                “หน้านายเป็นไงบ้าง” ปิแอร์ถามขึ้นมาเสียเฉย ๆ คั่นกลางการเพ้อฝันจนมอร์ริสชะงักเพราะความกะทันหันของมัน

                “เจ็บ” เขาตอบ

                “ดี”

                “นายจะขอโทษรึเปล่า”

                “โอ้ย ไม่หรอก” ปิแอร์ยิ้ม “อยากทำมาตั้งแต่เจอหน้านายแล้ว”

                “ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

                นี่อาจจะเป็นบทสนทนาที่ยาวที่สุดระหว่างเรา ปกติ ปิแอร์กับมอร์ริสจะทนอยู่ห้องเดียวกันนาน ๆ ไม่ได้โดยไม่มีวาจาจิกกัด สายตาก่นด่า หรือการแย่งชิงลูกค้ากันเกิดขึ้น แต่ตอนนี้เราแค่.. ยืนคุยกันเฉย ๆ มีการเกทับกันบ้าง ชัวร์ แต่ก็คุย

                …มันทำให้มอร์ริสนึก ถ้าทุกอย่างแตกต่างไปจากนี้ ถ้ามอร์ริสมาถึงหุบเขาสตาร์ดิวด้วยเหตุผลอื่นนอกจากจะสูบรีดทรัพยากรจากมัน ถ้าเขาไม่ได้มาเพื่องาน แต่แค่มาอยู่ แค่เป็นส่วนหนึ่งของชุมชน และถ้าปิแอร์ไม่ได้มีเหตุผลให้เกลียดเขาตั้งแต่ยังไม่ทันได้เจอหน้า ถ้าเขาเป็นแค่ลูกค้าอีกคนหนึ่งของปิแอร์ ถ้าปิแอร์ไม่ได้เป็นพ่อลูกหนึ่ง–ทุกอย่างจะแตกต่างไปไหม

                รถไฟแล่นมาถึงแล้ว

                มอร์ริสกำชับกระเป๋าเดินทางในมือ สู่เมืองซูซู ในที่สุด–

                “เฮ้”

                มันเกิดขึ้นเร็วมาก เบาบางเหมือนผีเสื้อบินมาเกาะ

                ปิแอร์โน้มมาจูบเขาบนแก้ม ตรงรอยช้ำที่ทำให้ผิวของเขาม่วง

                มอร์ริสชะงักอยู่กับที่ ขาก้าวออกไปแค่ข้างเดียว ชะงักชะงันพอ ๆ กับรถไฟที่จอดนิ่งอยู่กับที่

                “นาย..ทำ..บ้า..อะไรวะ..”

                “จูบให้ดีขึ้นไง” ปิแอร์ตอบ และยังมีสีหน้าทะเล้นที่ทำให้มอร์ริสเชื่อว่าทั้งหมดนี้คงเป็นแค่อีกอย่างที่เขาทำเพื่อกวนประสาทกัน เพื่อถูเกลือลงแผล เยาะเย้ยชัยชนะ “หน้าบูดเป็นตูดลิงไปได้ จูบลานิด ๆ หน่อย ๆ เอง ไปได้แล้วน่ะ”

                “นายทำไปทำไม” มอร์ริสยังถาม

                “เดี๋ยวก็คลาดกับรถไฟหรอก”

                “ปิแอร์”

                ปิแอร์ถอนหายใจ

                “เพราะ…” เขาเหลือบตาไปทางอื่น “เพราะบางที ทุกอย่างควรจะแตกต่างไปจากนี้”

                มอร์ริสจ้องเขาอยู่นาน

                “แต่มันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว” เขาสรุป “และเราทำอะไรไม่ได้”

                “นายชนะ”

                “ใช่ ฉันชนะ”

                “แล้วมันทำให้นายมีความสุขรึเปล่า?”

                เขาไม่ได้รอคำตอบ ก้าวขึ้นรถไฟไปก่อนที่ปิแอร์จะได้อ้าปาก

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s