Unorthodox

Title: Unorthodox
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Soldier: 76 | Jack Morrison/Reaper | Gabriel Reyes
Rating: T
Warning: Implied Sexual Content (Not Explicit)Jewish!Jack, Christian!Gabe, Fainting?
Notes: ฟิคนี้เป็นฟิครีเควสจากเพจ

                งานวิวาห์ พิธีศักดิ์สิทธิ์ที่คนรักจะได้ทำพันธะสัญญาเพื่อครองคู่กันไปตลอด

                คำอ่าน: งานสำหรับพ่อแม่ของทั้งสองฝั่งเกทับกันว่าพวกเขาต้องการ “ดีที่สุด” สำหรับลูกตนเอง

                กาเบรียลกับแจ็กมีแผนมากมายสำหรับงานแต่งของเรา เราอยากจะให้มันเป็นงานเล็ก ๆ เชิญแขกมาเป็นแค่เพื่อนที่รู้จักเท่านั้น กาเบรียลอยากให้พิธีจัดใกล้ทะเล ส่วนแจ็กอยากจะสวมชุดเครื่องแบบสำหรับพิธีในงาน เราเถียงกันเล็กน้อยเรื่องอาหาร เพลง เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาว แต่สุดท้ายก็ได้แผนที่เรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา งานแต่งในฝันที่เราสองคนต้องการ

                …แต่แล้วมันก็ถูกถล่มเละด้วยความโอเวอร์ดราม่าของบ้านเรเอส และความพิถีพิถันช่างพิธีรีตองของครอบครัวมอร์ริสัน กาเบรียลแอบนึกว่าเขาจะถูกห้ามไม่ให้แต่งงานกับแจ็กในการวิวาทระหว่างตระกูลแบบโรมิโอและจูเลียตไปแล้วด้วยซ้ำ แม่ของกาเบรียลแทบจะจิกหัวพ่อแจ็กตบเพื่อแย่งกันว่าพิธีควรจะจัดในโบสถ์หรือในสุเหร่ายิว และแม่ของแจ็กก็วิพากษ์วิจารณ์กาเบรียลอย่างออกรสตั้งแต่การแต่งกายยันไปถึงการวางตัว ตลอดการวางแผนงานแต่งงานรู้สึกเหมือนการเจรจาสงคราม

                (เขาสาบานได้ว่าพ่อต้องขู่เผาไร่ครอบครัวมอร์ริสัน ฝั่งนั้นถึงจะยอมให้แจ็กใช้นามสกุล ‘มอร์ริสัน–เรเอส’)

                ท้ายที่สุด เมื่อกระบวนการอันแสนทรมานจบลง ภาพฝันที่เราวาดไว้ในตอนแรกก็ถูกบดขยี้ เรามีแขกเป็นพัน นักข่าวจากไม่รู้กี่ช่องเรียงรายมาทำพิธี กาเบรียลเงยหน้าขึ้นฟ้า และเขาเห็นเฮลิคอปเตอร์ ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกว่าเกือบทั้งองค์กรอยู่ที่นี่ แถมเรายังแทบต้องจองสนามบอลสำหรับซุปเปอร์โบว์มาเป็นที่จัดงาน นี่ยังไม่นับถึงสารพัดลำดับขั้นตอนอันสลับซับซ้อน ลึกล้ำเกินหยั่งถึง เราน่าจะสาบานกันสามรูปแบบ ในไม่รู้กี่ภาษา และกาเบรียลก็กำลังสวมทักซิโด้รัดรูปที่ทำให้เขาเหมือนเพนกวิน

                อย่าเข้าใจผิด กาเบรียลไม่ได้ตื่นเต้นน้อยลง เขายังอยากที่จะแต่งงานกับแจ็ก แต่ในขณะเดียวกันเขาก็อยากให้มันรีบ ๆ จบ ๆ ไป เขาจะได้กวาดแจ็กจากพื้นขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วพาแจ็กเข้าห้องหอ พอกันทีกับความกดดัน ความคาดหวัง

                มันคงจะง่ายกว่านี้ถ้าเขาได้มีแจ็กคอยอยู่ช่วยข้างกาย แต่ ตามพิธี เราไม่ได้เจอกันมาสัปดาห์หนึ่งแล้ว

                กาเบรียลจะบ้าตา–

                “..โอ้โห” เสียงของอะนาพูดขัดความคิดเขา พูดขึ้นมาหลังจาก.. เสียงอื่น “เมื่อครู่นี้ฟ้าผ่าหรือนายท้องร้องน่ะ”

                กาเบรียลเบี่ยงสายตาไปทางอื่น โหนกแก้มขึ้นสีแดง “ฉันไหว”

                “ฉันไม่สงสัยว่าเธอไหวรึเปล่า แต่..” อะนาโน้มเข้าใกล้ ยกมือขึ้นบังปากเพื่อกระซิบ “ให้ฉันแอบเอาอาหารเข้ามาไหม”

                “ฉันบอกว่าฉันไหว!” กาเบรียลแยกเขี้ยวใส่เธอ “มันเป็นพิธี ฉันกำลังทำเพื่อแจ็ก”

                “ฉันมั่นใจว่าแจ็กไม่ว่าอะไรหรอกถ้านายจะทานเอเนอร์จี้บาร์สักแท่ง”

                “อะนา ฉันไม่อยากให้พิธีนี้วอดวายไปมากกกว่าที่มันเป็นอยู่” เพราะ เชื่อเถอะ แค่นี้มันก็พังพินาศพอสมควรอยู่แล้ว “ฉันจะทำตามทุกขั้นตอน ฉันถือศีลอดมาได้แล้ววันหนึ่ง ฉันอดได้อีกนิด จบพิธี เชื่อเถอะ ฉันจะรีบยัดอาหารลงคอ”

                “ภาพถ่ายคงสวยน่าดูชม”

                “เจ้าบ่าวเรเอส ตักอาหารใส่จานเหมือนสัตว์ประหลาดบุฟเฟ่ต์” กาเบรียลลูบท้อง “โอ้ ให้ตายสิ..”

                “ฉันขอถามอีกเป็นครั้งที่สอง อยากให้ฉันแอบเอาอาหารเข้ามาไห..”

                “ไม่ อะนา!”

                “ก็ได้ ก็ได้ ไม่ก็ไม่ แหม”

                เรานั่งสติแตกกันอยู่ในห้องแต่งตัว ไม่ กาเบรียลน่ะสติแตก อะนาดูสงบดี เธอผ่านงานแต่งงานของเธอมาแล้วรอบ และก็คงไม่มีเหตุผลอะไรให้ประหม่าในงานแต่งคนอื่น ยืนอยู่ในชุดกระโปรงหรูหราที่ทำให้เธอดูดี ต่างจากกาเบรียล

                พอเชราด์เดินมาบอกว่าถึงเวลา กาเบรียลเดินออกจากห้องสู่ลานพิธีด้วยจิตใจอันหนักอึ้ง

                แขกเป็นพันกำลังมองเขา และนั่นยังไม่นับกล้อง นั่นยังไม่นับคนข้างหลังกล้อง และนั่นยังไม่นับพิธีกรในรายการข่าวพากย์บรรยายให้ผู้ชมทางบ้านดู เรายังไม่พูดถึงการสตรีมในอินเตอร์เน็ตและอื่น ๆ อีกมากมาย– โอ้ พระเจ้า ทำไมกาเบรียลต้องแต่งตัวเหมือนเพนกวินเผือก ทำไมกะเพราะของเขาต้องถูกน้ำย่อยกัดกร่อนจนแทบจะทะลุเห็นเป็นรู

                ท่ามกลางเก้าอี้แขกเหรื่อซ้ายขวาและสายตาอันแสนกดดัน แจ็กยืนรอเขาอยู่ ใต้ชุปป้า หลังคาที่ทำจากผ้าขาวและดอกไม้สวย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เรียกความสนใจกาเบรียล เปล่า มันคือแจ็กในชุดสูทสีขาวสะอาด ใบหน้าหล่อเหลาถูกทอดเงาผ่านด้วยผ้าทาลิทที่คุมศีรษะ แต่กาเบรียลก็ยังเห็นรอยยิ้มเขาจากไกลออกไป เห็นเขาแทบจะน้ำตาไหลเมื่อได้เห็นกาเบรียล

                …ว้าว รักแท้คือยามที่คุณแต่งตัวเหมือนเพนกวินสุดเสล่อแต่สามีของคุณก็ยังรักคุณอยู่ดี

                กาเบรียลเดินไปยืนใต้หลังคา ข้างแจ็ก และต่อหน้าบาทหลวง แล้วยืนค้างเหมือนไอ้งั่ง

                แจ็กกระแอม “กาเบรียล”

                “หา”

                “นายต้อง.. เดินรอบตัวฉัน”

                โอ้ ฉิบ

                กาเบรียลถอยหลังกลับไปเหมือนวิดีโอถูกรีไวนด์ เทปกลอย้อนกลับ เขาเริ่มเดินวนแจ็กเหมือนตั้งใจจะทำพิธีบูชายันบางอย่าง แต่เขามั่นใจว่านี่น่าจะมีความหมายอย่างยิ่งทางศาสนาสำหรับแจ็ก เพราะงั้นเขาจะทำตัวเคารพนับถือไว้ก่อน

                แล้วนี่เขาต้องวนกี่รอบเนี่ย? หนึ่งรอบแล้วกัน หยุด.. ตรง… นี้

                แจ็กพยักหน้า พึงพอใจ เขาเดินรอบกาเบรียล บ้าง

                ความคิดแรก: เขาหล่อจัง ดีใจจังที่มีสามีหล่อ ความคิดที่สอง: ทำไมรู้สึกเหมือนเขาหมุนเร็วจัง เป็นภาพเบลอของหิมะขาวและทองปั่นด้ายเมื่อวนรอบกาเบรียล ความคิดที่สาม: ทำไมเขาถึงเวียนหัว กาเบรียลเซไปหาขาขวา เอียงไปทางขาซ้าย

                แล้วเขาก็ล้ม

 




 

                …

                โอย…

                เขาลืมตาขึ้นมาพบว่าตนเองอยู่ในห้องหอ มองเห็นใบหน้าของแจ็กก่อนเป็นอย่างแรก เขาดูห่วงกาเบรียลสุด ๆ คิ้วขมวดมุ่นและสีหน้าบิดเบี้ยว มือกุมอยู่รอบข้อมือกาเบรียลเหมือนจะวัดชีพจร กาเบรียลรู้ว่าเขาควรรู้สึกผิด เขาทำพัง เขาทำพลาด แต่สิ่งที่เขาคิดได้ดันเป็น ที่นี่เงียบจัง ที่นี่ไม่มีสายตาอันน่าอึดอัดของสื่อมวลชน ที่นี่มีแต่ว่าที่สามีของเขา

                แจ็กเลื่อนมือขึ้นมาลูบแก้มเขา “กาเบรียล ฉันห่วงแทบแย่”

                ซึ่งประจวบเหมาะกับตอนที่กาเบรียลโพล่งออกไปว่า “ฉันเสียใจ”

                แจ็กกระพริบตา

                “หา?”

                “ฉันทำพัง” กาเบรียลกลืนน้ำลาย คอของเขารู้สึกแห้งผาก แทบจะเจ็บแสบและทำให้ปวดคอเพียงแค่กลืนน้ำลาย ไม่ไหวเลยสักอย่าง “ฉันประหม่าตลอดงานโดยไม่มีเหตุผล ฉันลืมว่าตนเองต้องทำอะไร อยู่ที่ไหน ฉันเป็นลมก่อนเราจะได้เริ่ม–”

                “กาเบรียล นายทำดีแล้ว” แจ็กรีบกำชับ “ฉันรู้ว่าตลอดเดือน…ปี…ที่ผ่านมา มันทำให้นายเครียดมาก”

                เอาจริงดิ นี่เราวางแผนกันมานานขนาดนั้นเลยเหรอ

                “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเป็นลม” กาเบรียลตอบ หงุดหงิดตัวเองมาก เขาเคยขาดอาหารนานในสงคราม แต่พอร่างกายเคยชินกับความสะดวกสบายและความศิวิไลซ์เข้าหน่อย ดูเหมือนว่ามันจะลืมไปแล้วว่าตนเองควรจะแกร่งและทนทาน

                “ฉันรู้ มันเป็นอุบัติเหตุ”

                กาเบรียลเอียงคอ “นายอุ้มฉันเข้ามารึเปล่า?”

                “เปล่า ฉันยกนายไม่ไหว นั่นฝีมือไรน์ฮาร์ดท์”

                กาเบรียลเกือบสะดุ้งตกเตียง พึ่งเห็นว่าเขานอนอยู่บนตักใคร ไรน์ฮาร์ดท์ยิ้มให้และโบกมือ

                “โรแมนติกมาก แจ็ก ให้เพื่อนนายอุ้มฉันเข้าห้องหอ”

                แจ็กยิ้ม “อุ้มเจ้าบ่าวที่สลบอยู่เข้าห้องหอไม่ใช่อะไรที่ฉันอยากทำเท่าไหร่นัก”

                เขาลองลุกขึ้นนั่งดูว่าไหวไหม และ ไม่ โลกหมุนและเขามึนหัว แต่สุดท้ายกาเบรียลก็ตั้งตัวได้ หายใจเข้าลึก หายใจออกยาว รวบรวมตนเองใหม่ ประตูห้องหอเปิดออก– นี่เราจะชวนเพื่อนเขาห้องหอมามีเซ็กส์หมู่กันรึยังไง– และคนที่เดินเข้ามาใหม่คือท็อบยอร์นกับเชราด์ ท็อบยอร์นมีจานอาหาร ส่วนเชราด์มีแก้วเครื่องดื่มในมือ กาเบรียลเห็นแล้วน้ำลายสอ

                “นายน่าจะทานอะไรสักอย่าง” แจ็กบอก

                กาเบรียลโอดครวญ “แต่..”

                ท็อบยอร์นถือจานห่างจากมือเขาไปไม่มาก เขม่นตาใส่ “ถ้านายอยากจะเป็นลมต่อหน้าสื่ออีกรอบ ก็ตามใจ!”

                เชราด์ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้าง ๆ เขา “ถ้าเป็นฉัน ฉันจะฟังท่านสุภาพบุรุษนะ เรเอส”

                กินก็กินวะ

                กาเบรียลไม่อยากจะใช้คำว่า ‘กิน’ น่าจะเป็น ‘สวาปาม’ มากกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นน่ะ แทบจะไม่รู้รสอาหาร แค่อยากจะให้มันมาอยู่ในท้อง ไรน์ฮาร์ดท์หัวเราะชอบใจ ยินดีที่ได้เห็นเพื่อน ‘เจริญอาหาร’ อ้างอิงจากคำพูดของเขา ส่วนแจ็กยังวางมือข้างหนึ่งบนต้นขากาเบรียลไว้ตลอดเวลา เหมือนกลัวว่าเขาจะหายไปไหน  เตียงกว้างพอสำหรับเราทุกคนที่จะนั่งด้วยกัน

                เมื่ออาหารหมดจาน กาเบรียลก็เลยถาม– ระมัดระวังไม่ให้ทักซิโด้ขาวเปื้อนซอส “เราจะออกไปข้างนอกต่อเมื่อไหร่”

                แจ็กมองเขา “นายยังจะอยากออกกลับไปอีกเหรอ”

                “หมายความว่ายังไง พูดแบบนั้น? ก็ต้องอยากน่ะสิ นี่เป็นวันพิเศษของนาย”

                เขารู้ว่าแจ็กฝันถึงวันนี้มานาน หมอนี่แอบโรแมนติกลึก ๆ ถึงจะไม่อยากยอมรับเพราะกลัวว่ามันจะทำให้ภาพลักษณ์ของเขาดูไร้เดียงสา แต่กาเบรียลไม่คิดว่ามันเป็นความไร้เดียงสาหรอก แค่ความฝันที่ว่าจะได้เจอใครสักคน ได้แต่งงานกับเขา

                “มันพิเศษก็เพราะว่าฉันจะได้อยู่กับนาย” แจ็กพูดเสียงนุ่ม “ไม่ใช่เพราะพิธีรีตอง”

                “พูดถึงพิธี..” กาเบรียลเลียช้อน “เราเหลืออะไรบ้าง”

                “เซ็นสัญญา พิธีสาบานของนาย พิธีสาบานของฉัน แลกแหวน เหยียบแก้ว เต้นรำ–”

                “โอ้โห”

                “ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่อย่างที่เราวางแผนไว้” รู้จักวิธีใช้คำพูดบรรเทาสถานการณ์เสมอล่ะ ชายคนนี้ “แต่.. มันสำคัญกับพ่อแม่ของเรามากที่ได้เห็นเราสู่ฝั่งฝา พวกเขาก็เลยอาจจะทำอะไรที่มันเกินเลยไปหน่อย แต่พวกเขาหวังดี ฉันหวังว่านายจะไม่ถือสา”

                “พิธีนายยังไม่วินาศเท่าตอนที่ฉันแต่งกับเมีย เชื่อฉัน” ท็อบยอร์นพูด

                เราทุกคนมองเชราด์

                “มัว? มองฉันทำไม? พิธีของฉันกับอะเมลีสมบูรณ์แบบ ทุกอย่างสวยหรู”

                เราทุกคนชูนิ้วกลางใส่มัน (ยกเว้นไรน์ฮาร์ดท์ หมอนั่นแค่ยิ้ม)

                “เราควรจะ..” กาเบรียลถอนหายใจ “กลับไปจัดพิธีต่อ”

                แจ็กมองเขาอยู่นาน

                “หรือ เราขับรถไปลาสเวกัส จดทะเบียนและแต่งงานที่นั่นโดยบาทหลวงที่แต่งตัวเป็นเอลวิส”

                กาเบรียลมองมันเหมือนมันมีแขนที่สามงอกออกมาจากหน้าผาก “เดี๋ยว”

                “ดื่มเครื่องดื่มทุกชนิดที่ไม่รู้จัก แล้วพนันรูเล็ทกับสีดำจนกว่าเราจะเหลือแค่กางเกงใน–”

                “นายจะบ้าเหรอ เราเสียเงินเป็นแสนไปกับพิธีเวรนี่ มีสื่อมวลชนไม่รู้กี่ช่องข้างนอกนั่น ครอบครัวนาย ครอบครัวฉัน–”

                “ฉันไม่ต้องการทั้งหมดนั่น” แจ็กพูดตอบทันที จริงจังยิ่งกว่าทุกสิ่งในชีวิตเขา “ฉันต้องการแค่นาย”

            กาเบรียลไม่แน่ใจว่าใครกระโจนเข้าหาใครก่อน แต่พอริมฝีปากของเราทาบทับ เราก็จูบกันราวคนกระหาย ท็อบยอร์นไอโขลกไม่หยุดราวเป็นมะเร็งปอด เชราด์อุทานในภาษาฝรั่งเศสที่กาเบรียลฟังไม่ออก ส่วนไรน์ฮาร์ดท์ปิดตาแล้วหันหน้าไปอีกทาง ทิ้งให้ในห้องมีแต่เสียงแฉะของการดูดริมฝีปากหรือลิ้นตวัดพันเกี่ยว เขาไม่อยากเชื่อว่าเขาจะโชคดีได้มีสามีคนนี้–

                แจ็กผละออกก่อน “ไปกันเถอะ”

                “ไม่ว่าพวกเธอจะตัดสินใจกันยังไง ฉันยินดีสนับสนุนเสมอ!” ไรน์ฮาร์ทด์ประกาศ

                ท็อบยอร์นเบ้ปาก ยังรับไม่ได้กับการแสดงความรักเมื่อครู่นี้ “ถ้ามีเครื่องดื่มฟรี..”

                “และการพนัน” เชราด์เสริม

                เราลุกขึ้นจากเตียงห้องหอ เปิดประตูออกไปแล้วเจอ– ผ่าง– อะนา

                ชะอุ้ย

                “จะไปไหนกัน หนุ่ม ๆ ?” เธอถาม เท้าสะเอวแล้วพิงตัวกับขอบประตู

                แจ็กเป็นคนตอบ “แต่งงานกับที่ลาสเวกัสแล้วดื่มเหล้าจนกว่าพวกเราทุกคนจะแอลกอฮอล์เป็นพิษ”

                อะนาเอียงคอ

                “แล้วไม่คิดจะชวนฉันเนี่ยนะ?”

                เราทุกคนหัวเราะครืน กอดคอกันแอบเดินหนีไปจากงาน

 




 

                กาเบรียลลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมอาการเมาค้างที่ทำให้ในหัวมีอุกกาบาตซัด เขาก้มลงมองมือตนเอง

                แหวน

                “แจ็ก! แจ็ก!” เขาทุบมือลงบนอกของคนที่นอนอยู่บนพื้นห้องน้ำโรงแรมข้าง ๆ แจ็กสำลัก แทบจะพ่นเหล้าออกมาจากปากเหมือนคนจ่มน้ำ กาเบรียลก้มดูแหวนอีกครั้ง สแตนเลสแน่ ๆ เลย ให้ตายสิ– “เราแต่งงานกันแล้ว เราแต่งงานกันแล้ว!”

                แจ็กมองนิ้วตนเองบ้าง “จริงด้วย..”

                “ฉันจำอะไรไม่ได้เลย”

                “เหมือนกัน”

                เราสองคนหัวเราะแล้วจูบกันอีกครั้ง ลืมไปเลยถึงกลิ่นปากอันแสนเลวร้ายในตอนเช้า– หลังจากดื่มเหล้า!

                อะนาลุกขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ เปลือย “เงียบ คนเขาจะหลับจะนอน!”

                แต่ ณ ตอนนั้นแจ็กกับกาเบรียลก็เริ่มเปลื้องผ้าให้กันและกันแล้ว

                 
                

Advertisements

2 thoughts on “Unorthodox

  1. เราชอบอ่ะ ความที่มีแค่กันและกัน~
    ปล.ตัวเองใส่แพริ่งผิดคู่แหนะ เราอ่านมาครึ่งเรื่องละเราถึงกับต้องเลื่อนกลับไปดูชื่อแพใหม่ 5555

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s