robust

Title: robust
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Strike Commander!Jack Morrison/Cyborg:76
Rating: E

Warning: Kinda Selfcest? 76 กับ แจ็ก เป็นคนละคนกัน, Wireplay, Ruined Orgasm, Injury
Notes: ฟิคนี้เป็นฟิคขอบคุณสำหรับ 160 ไลค์

                มันยากที่จะไม่รู้สึกเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวของใครสักคน ในเมื่อท่านผู้บัญชาการโอเวอร์วอทช์ปฏิบัติกับคุณเช่นนั้น มอร์ริสันมีเจ็ดสิบหกอยู่ในโซ่ตรวน– เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของตลอดเวลา– ควบคุมทุกตัวแปรในชีวิตเขา เวลาพัก เวลาฝึกฝน ส่งเขาเข้าต่อกรกับไซบอร์กของแบล็กวอทช์ราวเป็นเกมกีฬาขำขัน ดูซิว่าไอ้ไซบอร์กของฝั่งไหนมันจะได้ดีกว่ากัน

                เจ็ดสิบหกไม่รู้จักเก็นจิดีนักหรอก แต่เห็นความแค้นชัดเจนดีในแววตาอมนุษย์ของอีกฝ่าย เข้าใจว่ามีไฟประเภทใดสุมอยู่ในอกของไซบอร์กหนุ่ม เขาสู้ด้วยความเกลียดชัง เขาสู้แบบแบล็กวอทช์ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ไม่ไว้หน้า ไร้ความเมตตา และถึงแม้เจ็ดสิบหกจะมีการฝึกฝนมามากมาย ผ่านการทดสอบมาเหลือเฟือตั้งแต่ที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงวิกฤติออมนิค เขา.. แพ้

                นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น มีร่างของเก็นจิยืนอยู่เหนือตัว คมดาบของเขาจ่ออยู่ที่คอ ท้าเลยล่ะให้เจ็ดสิบหกลุกขึ้นอีกครั้ง แผ่นเหล็กที่ปกติจะปกปิดแผงวงจรของเขาอย่างดิบดีตามแขนและอก ถูกเปิดออกมาเละเทะด้วยคมดาบที่กรีดเหล็กราวก้อนเนย ควันพวยพุ่งออกมาจากตัวเขา ประกายไฟเหมือนกากเพชรในอากาศ คำเตือนสารพัดเด้งขึ้นในระบบว่าฉุกเฉิน!

                เขาเงยหน้าขึ้นมองเหนือห้องทดสอบ ข้างหลังผนังกระจกที่เหมือนหอคอยงาช้างสำหรับให้ท่านผู้บัญชาการสังเกตการณ์ มอร์ริสันยืนอยู่ตรงนั้น ชายตามองเจ็ดสิบหกด้วยสีหน้าอ่านยาก อย่างมาก มันก็เหมือนความ..ผิดหวัง

                และนั่นทำให้หัวใจของเจ็ดสิบหกรู้สึกหนักราวหินผา ทิ้งดิ่งอยู่ในอก

                “พอแค่นั้นล่ะ” มอร์ริสันประกาศ จากนั้นก็มอบคำชมที่ฟังดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของเจ็ดสิบหก “ทำได้ดีมาก”

                เก็นจิผละออกไป เก็บดาบของเขาด้วยเสียงกระทบฝักดาบที่แค่ฟังก็เสียวสันหลังวูบ

                “มาพบฉันที่ห้องทำงาน เจ็ดสิบหก”

                มอร์ริสันไม่รอให้เขาปฏิเสธ หรือให้เวลาเขาเตรียมตัว หันหลังเดินออกจากห้องสังเกตการณ์ไปทันที คงเริ่มนับเวลาวาเจ็ดสิบหกจะไปสายกว่าเขาแค่ไหน สายตาของเหล่าพยาบาลในห้องมองเจ็ดสิบหกด้วยความสงสาร– เวทนา และนั่นอาจจะแย่กว่าคำบงการของมอร์ริสันเสียอีก แต่เจ็ดสิบหกก็ต้องไป ลุกขึ้นยืนบนสองขาอันสั่นเทาแล้วแบกร่างโลหะไปหาเขาที่ห้องทำงาน

                เพราะท่านผู้บัญชาการรักษาเขาไว้ในโซ่ตรวน

 




 

                สัญชาติญาณของเจ็ดสิบหกลุกฮือเหมือนขนบนท้ายทอยพอเขาก้าวผ่านประตู ย่างกรายเข้าสู่ห้องทำงานของมอร์ริสันก็เหมือนเปิดโอกาสให้เขาโจมตี อยู่ในพื้นที่ของเขาอย่างแท้จริง ราชวังของท่านผู้บัญชาการ มอร์ริสันนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน มือพรมนิ้วบนพื้นจอโฮโลแกรม อ่านไฟล์ ทำเป็นเหมือนไม่สนใจว่าเจ็ดสิบหกกำลังยืนอยู่ในห้อง แต่เชื่อเถอะ– เขาสน

                “มานี่” มอร์ริสันสั่ง น้ำเสียงเยือกเย็น

                เจ็ดสิบหกก้าวขา

                ถ้ามีคนกล่าวอ้างว่าท่านผู้บัญชาการโอเวอร์วอทช์เหยียดออมนิค เหยียดไซบอร์กและหุ่นยนต์ น้อยคนคงจะเชื่อ ด้วยความที่เขาเป็นผู้นำที่สนับสนุนวิทยาศาสตร์ยิ่งกว่าสิ่งใด ออกงบประมาณมากมายเพื่อนวัตกรรมที่จะพัฒนาชีวิตของรุ่นใหม่หลังวิกฤติออมนิค แต่– เขาก็ปฏิบัติกับเจ็ดสิบหกเช่นนี้อยู่ดี ด้วยเหตุผลบางประการที่เจ็ดสิบหกเองก็หยั่งไม่ถึง

                บนโต๊ะของมอร์ริสันคือภาพของอะมารีและเรเอส คนสองคนที่มองเป็นมนุษย์และคู่ควรกับความเคารพ

                แต่เจ็ดสิบหกยังยืนอยู่ตรงนี้อยู่ดี ยืนอยู่หน้าเก้าอี้อย่างน่าอับอายพอ ๆ กับที่เขารู้สึก

                มอร์ริสันเลื่อนรูปภาพเก็บไป ถอดถุงมือ แล้ววางสองแขนลงบนที่วางแขนของเก้าอี้ “นั่งบนตักฉัน”

                เจ็ดสิบหกเกลียดที่ตนเองหน้าร้อนผ่าว และมันไม่ใช่เพราะว่าระบบของเขาโอเวอร์ฮีท ดีจังที่ได้รู้ว่า ถึงแม้จะผ่านพ้นทุกอย่างที่มอร์ริสันปฏิบัติกับเขา เจ็ดสิบหกก็ยังมีจุดอ่อนให้แก่ผมทองและตาฟ้า เสียงนุ่มนวลที่ออกคำสั่งเขาอย่างระมัดระวัง

                ตอนแรก เขากังวลว่าเก้าอี้จะรับน้ำหนักของร่างเขาไม่ได้ อย่างไรเสีย เขาก็ถูกประกอบขึ้นมาจากโลหะและโลหะ เนื้อหนังเพียงน้อยนิด ส่วนมอร์ริสันก็ไม่ใช่ชายตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย แต่.. มันรับน้ำหนักเราได้ เขาคุกเข่าลง สองขาโอบอยู่รอบเอวสองข้างของมอร์ริสัน มือไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากจะคล้องไว้รอบขอของท่านผู้บัญชาการ กิริยาที่ทำให้อีกฝ่ายหัวเราะหึ

                มอร์ริสันไล่มือขึ้นมาตามต้นขา แล้วฉีกกางเกงของเจ็ดสิบหกออกอย่างไม่ไยดี เยี่ยม เสื้อผ้าอีกชิ้นที่เขาต้องซื้อใหม่ เหมือนมอร์ริสันจะไม่ค่อยสนใจว่าความเปลือยของไซบอร์กคือความเปลือย คิดว่าเจ็ดสิบหกกระแดะที่สวมเสื้อผ้า ดูเก็นจิสิ

                เขาเลาะมันออก จนเห็นรอยแตกของแผงเหล็กที่ถูกดาบฟันออกเนียนกริ๊บไม่มีรอยแตก มีแค่รอยขาด ถูกเฉือนออกไปอย่างสวยงามเป็นเส้นแทยง กระชากผ้าของกางเกงออกจนเจอส่วนที่ขาด้วนเจอกับขาเหล็ก มอร์ริสันใช้มือเปล่า เรี่ยวแรงของซุปเปอร์โซลเยอร์ แกะแผงเหล็กส่วนที่แตกอยู่แล้วออกให้หมด เลาะมันจากน็อตด้วยสองนิ้ว เจ็ดสิบหกอ้าปากค้างและอุทาน

                มอร์ริสันแสยะยิ้ม โชว์ออฟเอ้ย

            “นายบาดเจ็บ” เขาพึมพำ

                เออ ไม่เจ็บมั้ง เชอร์ล็อก “ฉันควร.. ไปห้องพยาบาล..”

                มอร์ริสันส่งเสียงตอบในลำคอที่ไม่ใช่ทั้งตกลงหรือปฏิเสธ มือของเขาลดลงสู่ข้างในแผงเหล็กที่ถูกเลาะออก

                “มอร์ริสั– อ๊ะ!”

                เสียงครางทรยศเจ้าของ เปล่งออกมาจากลำคอแหลมสูงในแบบที่ผิดโทนเสียงของเจ็ดสิบหกไปมากโข ถูกรีดออกมาจากร่างเมื่อความรู้สึกของกระแสไฟฟ้าช็อตวูบไปทั้งตัว มัน.. ไม่เจ็บ แต่เป็นอาการชาอันแสนแปลกประหลาด ทำให้เขาวูบวาบไปทั้งร่างกายด้วยความอุ่นที่ก่อตัว เจ็ดสิบหกเกือบจะเรียกมันได้ว่า.. จั๊กจี้ ประกายไฟช็อตข้างหลังลูกตาเขา

                มือของเจ็ดสิบหกจิกลงบนคอเสื้อของคนตรงหน้า ขาของเขาสั่น “นายจะ..ทำอะไร..”

                มอร์ริสันยังจับสายไฟขาด ๆ ที่ยื่นออกมานอกต้นขาเจ็ดสิบอยู่ เค้นมันระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วโป้งแล้วดึง

            เจ็ดสิบหกสะดุ้งสุดตัว เขาคงจะร่วงลงจากเก้าอี้ถ้าไม่ได้เกาะมอร์ริสันเอาไว้ ความรู้สึกนั้นอีกแล้ว.. เต้นตุบในบริเวณที่หัวใจควรจะอยู่ แผ่ซ่านไปทั่วตั้งแต่ปลายเล็บจนถึงปลายเส้นผม เสียงช็อตดังกว่าเดิม คราวนี้ ทำให้เจ็ดสิบหกหูอื้อ

                “แค่เล่นกับนาย” เจ็ดสิบหกถาม “ไม่ได้เหรอ?”

                เจ็ดสิบหกตอบได้แค่ครางต่ำในลำคอ เขาไม่ เขายัง– เขายังล้วงมือเข้ามาข้างในตัวเจ็ดสิบหกอยู่เลย..

                “เพราะครั้งสุดท้ายที่ฉันเช็ก เจ็ดสิบหก ฉันจะทำอะไรกับนายก็ได้ทั้งนั้น”

                มอร์ริสันไม่สนแค่สายที่ขาดอีกต่อไปแล้ว แต่ล้วงเข้ามาลึกจนเจอสายไฟอันอื่น ๆ มันถูกจัดลำดับเป็นเส้นยาวอย่างดิบดีในระบบ แต่มอร์ริสันจ้วงมันออกมาหมดเละเทะ ขาของเจ็ดสิบหกยังใช้งานได้ยังไง เจ็ดสิบหกไม่รู้อะไรเลย

                “อะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ”

                เขาจิกเล็บลงมาบนสายที่ยังไม่ขาด กระชากมันออกจากกัน กระแสไฟฟ้าที่ช็อตทำเอาเจ็ดสิบหกเห็นดาว

                เจ็ดสิบหกหอน โหยหวน แผ่นหลังตั้งตรง ศีรษะสะบัดไปข้างหลัง หมดสภาพและหมดท่า น้ำตาไหลอาบลงมาจากใต้วิเซอร์ ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่ระบบที่ไม่เดินตามปกติ รวนไปหมดเพราะกระแสไฟที่ช็อตผิดปกติและส่งความกระสันให้แล่นทั่วตัว เขารู้ว่านี่มันอันตราย มอร์ริสันอาจจะทำเขาพังได้ หากไม่ระมัดระวังมากพอ แต่ ให้ตาย… ถ้าเขาไม่อยากถูกพัง..

                การตกอยู่ใต้อำนาจของใครสักคน หลงอยู่ในกำมือของเขาอย่างแท้จริง ของมอร์ริสัน มันรู้สึกดีกว่าที่คาด ทำให้เจ็ดสิบหกตัวเบาหวิว เคลิบเคลิ้มไปกับความสุขสมทางเพศที่ ปกติ เขาจะหาจากร่างโลหะของตนเองไม่ได้

                แต่มอร์ริสันมีวิธีทำให้เขาเสียสติเสมอ

                ขนลุก น่าจะรู้สึกแบบนี้กระมัง

                มอร์ริสันฮัมเพลง ดูสนุกมาก ๆ กับการกระทำชำเราสายไฟเจ็ดสิบหก ทั้งดึงทั้งทึ้ง เรียกเสียงสารพัดเสียงจากเจ็ดสิบหกได้ชะงัด เหมือนกำลังดีดสายเครื่องดนตรีเล่นเพลง เจ็ดสิบหกตะกุยคอเสื้อสูงของมอร์ริสันอยู่นั่น เขาช่างรู้สึก.. อ่อนแอปวกเปียก โดยเฉพาะในเข่า ถ้าให้ยืนหลังจากนี้เขาคงล้มลงกองกับพื้นทันทีด้วยความเคลิบเคลิ้ม น้ำลายไหลจากมุมปากของเขาลงสู่แผงเหล็กที่ปิดอก แต่เจ็ดสิบหกพบว่าเขาไม่สนใจ รู้ว่าตนเองเลอะเทอะและมีสีหน้าเปี่ยมสุข– ให้มันเป็นไป

                เขาพร้อมที่จะปล่อยให้ตนเองนั่งอยู่อย่างนั้นแล้วถูก ‘เล่น’ ด้วย แต่แล้วอยู่ดี ๆ เขาก็กระตุกเฮือก ทั้งร่างชะงักงัน

                เสียงเตือนของระบบในหัว–

                “มอร์ริสัน– มอร์–”

                เขาถูกเตือนด้วยการดึงทึ้งสายไฟอย่างแรง “ท่านผู้บัญชาการ”

                “ท่านผู้บัญชาการ! ฉันจะ– ฉันจะโอเวอร์ชาร์จ..

                เจ็ดสิบหกสามารถรู้สึกถึงมันได้ ใกล้เข้ามาทุกที เอ่อล้นในอกจนทำให้เขาแทบสำลัก

                “เอาสิ” มอร์ริสันพูด เสียงขาดลมหายใจ ดึงสายไฟในมือ “เอาเลย”

                แต่ แทนที่จะสัมผัสเขาต่อ ส่งกระแสไฟฟ้าเข้ามาในระบบมากพอที่จะทำให้เขาโอเวอร์ชาร์จ มอร์ริสันดัน..หยุด

                เจ็ดสิบหกเคยโอเวอร์ชาร์จมาก่อน มันคือความรู้สึกคล้ายคลึงการถึงจุดสุดยอด ทั้งร่างของเขาจะชักกระตุกเหมือนคนเป็นลมชัก  เขาจะรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าตามปลายเส้นประสาท ในหูของเขามีแต่เสียงของคลื่นวิทยุแตก ๆ และเสียงที่เขาร้องออกไปก็คงจะเป็นเหมือนกัน ติดขัดและไม่เป็นภาษา การมองเห็นของเขาถูกผลกระทบไปด้วย วิชวลมอนิเตอร์ถูกช็อตจนชั่วขณะใหญ่ ๆ เจ็ดสิบหกไม่เห็นอะไรเลยนอกจากสีขาวโพลนที่ทำให้เขานึกถึงสวรรค์ที่พวกมนุษย์พูดถึง

                แต่สิ่งที่เกิดขึ้นดันอ่อนแอกว่านั้นมาก แค่กระแสไฟฟ้าช็อตเฮือกใหญ่ พยายามจะส่งเขาไปสู่สถานะนั้น แต่มัน.. ไปไม่ถึง ร่างของเขาชัก– กระตุก– แล้วหยุด ทัศนียภาพของเขาไม่ได้แล่นเปรี๊ยะเป็นสีขาว แค่เบลอมัวไปครู่ และเจ็ดสิบหก.. งุนงง ได้แต่นั่งสับสน เพราะเขาถูกสัญญาถึงความสุขสมที่ไม่มีอะไรเทียบได้ แต่มันดันมาไม่ถึง ทำให้เขาได้.. แค่นี้

                และมันทำให้เจ็ดสิบหกเริ่มสะอึกสะอื้นอย่างห้ามตนเองไม่ได้ หงุดหงิด ไม่พอใจ และงุนงง–

                มอร์ริสันมีรอยยิ้มกว้างอยู่บนใบหน้า ลูบต้นขาเจ็ดสิบหกอย่างรักใคร่ เขาเกือบจะดู.. ใจดี และอ่อนโยน

                โน้มเข้ามาจูบ แต่เจ็ดสิบหกหันหน้าหนี ริมฝีปากของเขาเลยทาบลงนบแก้มแทน ตรงมุมปาก

                “นายทำได้ดีมาก คนเก่ง” เขาฟังดู.. ภูมิใจ ในแบบที่เขาไม่เป็นมานานมากแล้ว “มา หาพยาบาลให้นายกัน”

                เจ็ดสิบหกยังคงนั่งอยู่บนตักมอร์ริสันอย่างนั้น มือหนึ่งของมอร์ริสันโอบรอบเอวเขา ส่วนมือของเขาก็ยังเกาะคอมอร์ริสันไว้ รู้สึกไม่ต่างจากตุ๊กตา สักวัน เขาจะรู้สึกเหมือนคนมากขึ้น เหมือนของเล่นน้อยลง แต่เผอิญวันนั้น… ยังมาไม่ถึง

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s