succulent

Title: succulent
Fandom: Overwatch (Video Game)
Pairings: Okami!Hanzo Shimada/Demon!Hanzo Shimada
Rating: E

Warning: Kinda Selfcest? ฮันโซกับฮันโซเป็นคนละคนกัน, Knotting, Pregnancy Kink, Dub-con, Size Difference, Mentions of Heat/Mating Season
Notes: ฟิคนี้ขอบคุณสำหรับ 160 ไลค์

                โอคามิออกล่า

                กลิ่นกำมะถันของปีศาจชั้นต่ำคืบคลานอยู่ในป่าของเขา ย่างกรายมายังพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ น้อยสิ่งมีชีวิตจะริอาจหาญกล้าท้าทายเทพหมาป่า แต่เจ้ายักษ์ตนนี้พลาดท่าเข้าให้ หรือไม่ ก็หยิ่งยโสเกินตัว คิดว่าตนเองคู่ควรที่จะยืนบนผืนแผ่นดินนี้ โอคามิย่างสามขุม แสงจันทร์ส่องนำทางเขา เคลือบใบไม้ใบหญ้าเป็นสีเงินคล้ายใบมีด เผยทางสู่ความมืดมิดของพงไพร

                มันอยู่ไม่ไกล ใกล้พอที่เขาจะได้ยินเสียงขยับเขยื้อนในพุ่มไม้ ฝ่าเท้าย่ำลงบนดิน

                “แสดงตนของเจ้าซะ อสูร!” โอคามิคำราม “ข้าจะไม่สั่งเป็นครั้งที่สอง”

                ผืนป่าถูกปกคลุมใต้ความเงียบ ไม่มีแม้แต่เสียงจิ้งหรีดเรไร ผ่านไปแค่ชั่วอึดใจ อสูรกายก็ปรากฏตัว

                มันเป็นปีศาจที่ภาคภูมิ นั่นเห็นได้ชัด ยืนอยู่ต่อหน้าเทพเจ้าแต่ก็ไม่คิดจะหลบสายตา หรือก้มหัวลงต่ำ ลืมมารยาทว่าต้องโค้งคำนับและคุกเข่าต่อหน้าโอคามิ ปีศาจผิวสีนิล ด้วยดวงตาวาวโรจน์ รอยสักรูปสลักของยักษ์ในตำนานพาดตัวบนไหล่ลงมาถึงกล้ามแขนบึกบึน มันแต่งขาว สีของโอคามิ แต่มีเกล็ดสีทับทิมของเลือดประปรายตามเนื้อผ้า แสดงถึงธาตุแท้

                “เจ้าบุกรุกพื้นที่ของข้า” โอคามิประกาศ

                ปีศาจไม่ละอายด้วยซ้ำ อย่างมากก็แค่.. รำคาญที่ตนเองพบความไม่สะดวก “ข้าแค่เดินทางผ่าน”

                “เจ้าต้องชดใช้ให้แก่ข้า”

                “ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้เทพเจ้าเขาคิดค่าผ่านทางกันด้วย” มันล้อเลียน

                “มีหลายสิ่งที่เจ้าไม่รู้เกี่ยวกับข้า ปีศาจ”

                โอคามิโจมตี

 




 

                มันใช้เวลานานกว่าจะกดปีศาจลงในท่ายอมศิโรราบ คุกเข่าสี่ขา มีโอคามิพาดทับ สูงส่งแต่ต้องลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับมัน ใช้พลังเหนือมนุษย์ของเขาตรึงร่างใต้อาณัติมิให้ขยับไปไหน โอคามิไม่โปรดปรานการต่อสู้มือเปล่าเช่นนี้ เคยชินมากกว่ากับธนูของเขาที่เสาะหาเป้าหมายทะลุผ่านนัยน์ตาหมาป่า แต่บางครั้ง บทลงโทษจำเป็นต้องมอบด้วยมือเปล่า

                “ปล่อย..ข้า..!” เจ้าปีศาจร้องเสียงหลง เข่าแทบทรุดใต้ร่าง ข้อศอกกระทุ้งมาข้างหลัง

                โอคามิฮัม “เจ้าจะชดเชยข้ายังไง ปีศาจ?”

                “พูดอะไรของแก…!”

                “ด้วยเรือนร่าง หรือด้วยชีวิต?”

                ปีศาจดีดดิ้นใต้ร่างเขา แต่.. มันมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปเกี่ยวกับการขัดขืนนั้น ไม่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดสุดร่างอย่างเมื่อครู่ แต่อ่อนลง เกือบจะเรียกว่าปวกเปียก ก้นของเขาชนกับหว่างขาของโอคามิ เบียดเสียด

                เมื่อปีศาจก้มหน้าลง ท้ายทอยของเขาเปิดเผยต่อโอคามิ เขาก็เข้าใจถึงความหมาย

                “ถ้าหากข้าต้องเลือก…” ปีศาจพึมพำ

                มันเป็นคำสมยอมมากพอ ถึงแม้มันอาจจะเป็นการสมยอมเพราะความรักตัวกลัวตาย

                โอคามิผละออกจากร่างของปีศาจ ซึ่งมอบโอกาสให้มันปลีกตัวหนี แต่มันยังคงอยู่นิ่ง “เปลื้องผ้า”

                ปีศาจทำตาม ปลดสายคาดเอวและปล่อยให้เสื้อผ้าที่สวมไหลลงจากไหล่ กางเกงของมันถอดลงจากข้อเท้าผอม ไม่สวมชั้นใน ช่าง.. โสมม โอคามิพึงพอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเกิดอารมณ์ ตื่นตัวเสียจนเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองข้าม

                โอคามิจับหมับเข้าที่อัณฑะของปีศาจ สัมผัสถึงความหนักอึ้งของมัน “เกิดอารมณ์เพราะความรุนแรง?”

                “ข้า..”

                “ต่ำ”

                ปีศาจส่งเสียงครางในลำคอที่เกือบจะทำให้โอคามินึกถึงลูกหมาป่าในฝูงเขา เต็มเปี่ยมไปด้วยความต้องการและป้อแป้ ไร้เรี่ยวแรง เขาคุกเข่าสี่ขา ตั้งตัวตรง แต่ดูก็รู้ว่าสั่นเทาไปถึงแก่น เพียงเพราะตนเองถูกสัมผัส.. โอคามิเริ่มถอดเสื้อผ้าของตนเองบ้าง แค่ส่วนล่าง พับมันอย่างดีบนพื้นป่า ปล่อยให้เจ้าปีศาจรอเก้อ สะโพกพยายามขยับ รูขมิบรอบอากาศอย่างลามก

                โอคามิคุกเข่าเพียงข้างเดียวเมื่อร่วมเพศกับเหยื่อที่ต้อยต่ำกว่า เขาแทรกนิ้วยาวเข้าไปก่อนนิ้วแรก และประหลาดใจที่ได้รู้สึกว่าปีศาจตนนี้สร้างหล่อลื่นด้วยตนเอง น้ำสีใสที่เชื่อมนิ้วและเคลือบผนังภายในเป็นมันวาว ใกล้ฤดูหาคู่แล้วกระมัง นั่นคงอธิบายถึงการยอมแพ้อันแสนง่ายดาย หรือสีแดงเข้มที่เริ่มขึ้นตามไหล่ด้วยความกระสัน มันเป็นภาพที่สวยงาม… ร่างกายของนักรบ ถึงแม้จะสูงส่งในเกียรติศักดิ์ไม่เท่า ร่างกายที่โอคามิเกือบจะตัดสินได้ว่าคู่ควรกับการตั้งท้องบุตรของเขา

                โอคามิชักนิ้วเข้า–ออก สอดนิ้วที่สอง สร้างเสียงเปียกแฉะที่คนเป็นเทพอย่างเขาไม่ควรชื่นชอบ แต่ก็หลงใหลไปกับมันอยู่ดี นั่น และเสียงครางกระเส่าของเจ้าปีศาจ การที่อีกฝ่ายดันก้นกลับเข้ามาจนกลืนโอคามิขึ้นไปถึงข้อนิ้ว เปี่ยมตัณหา

            “เร็วเข้า..!” ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คำขัดขืนกลายเป็นคำขอร้อง “เจ้าบอกว่าจะสั่งสอนข้า ไม่ใช่รึยังไง?”

                โอคามิกดปลายนิ้วลงบนจุดรักที่แสนไวต่อความรู้สึก ทำให้ทั้งร่างของปีศาจสะดุ้ง “ข้าจะสอนเจ้า ในเวลาของข้า”

                เจ้าปีศาจกัดฟันกรอด เสียงของมันเกือบจะฟังไม่ได้ศัพท์ “อย่าชักช้าน่า!”

                “ขอร้องข้าสิ”

                มันคงรู้สึกเหมือนฟ้าผ่า ศักดิ์ศรีปีศาจแบ่งออกเป็นสองซีก

                “ว่าไงนะ..?”

                “ขอร้องข้า” โอคามิงอนิ้ว “แล้วบางทีข้าจะมอบสิ่งที่เจ้าต้องการให้”

                “ข้า..ไม่– ข้า.. อา…”

                แต่สิ่งหนึ่งที่พูดได้เกี่ยวกับเจ้าปีศาจตนนี้ ก็คือมันขาดความอดทน แค่ชั่วครู่ธาตุแท้ก็หลุดจากริมฝีปาก

                “ได้โปรด…”

                ไม่ใช่คำขอร้องที่ไพเราะที่สุดเท่าที่โอคามิเคยได้ยินมา แต่ มันก็ดีพอ

                เขาถอนนิ้วออก แล้วสอดแทรกตนเองเข้าไปแทน ถึงแม้จะมีการเล้าโลมเตรียมตัวแล้วเล็กน้อย มันก็แทบจะไม่มีผลเลยต่อขนาดที่ใหญ่กว่านิ้วมากของโอคามิ บังคับให้รูน้อย ๆ ของเจ้าปีศาจอ้าออกกว้าง แดงก่ำจากการเสียดสีและบีบบังคับให้รับขนาดเกินตัว ปีศาจเงียบไปนาน ไม่ร้อง ไม่คราง แค่หายใจหืดหาดคล้ายคนเป็นหอบ ทั้งร่างหยุดนิ่ง ถูกแช่แข็ง

                จนกระทั่งโอคามิดันตัวเข้าไปจนสุดอย่างฝืดเคือง ทั้งสองถึงจะครางออกมาพร้อมกัน เสียงต่ำในลำคอ ของโอคามิคล้ายคลึงการคำราม และของเจ้าปีศาจคล้ายเสียงสะอื้นไห้ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะปฏิเสธขัดขืน ยืนกรานว่าตนเองไหว..

                โอคามิขยับ สร้างจังหวะอันเชื่องช้าและยื่นยาว ถอนตัวออกมาจนเกือบหมดเพียงเพื่อที่จะกระแทกเข้าไปเต็มรัก

                “อา!”

                “ร้องให้ฉันฟัง อสูร” โอคามิสั่ง สองมือจิกลงบนเนื้อสะโพกของคู่ขา “อย่างนั้นแหละ..”

                “โอคามิ ข้า–”

                ไม่ว่าเจ้าปีศาจต้องการจะพูดอะไร คำพูดถูกกลืนหายไปพร้อมเสียงครางในจังหวะกระแทกกระทั้นอีกครั้งหนึ่ง

                ดวงตาของเหล่าสัตว์ป่าภายใต้การคุ้มครองกำลังสอดส่องเทพของพวกมัน ร่วมรักกับปีศาจต้อยต่ำ และโอคามิคิดว่าเขาคงไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้ มีสักขีนพยานแก่การมอบเรือนร่างให้แก่เทพเจ้า ปีศาจยอมอ่อนข้อคุกเข่าสี่ขาให้แก่เขา ทั้งป่าเงียบสงัด นอกจากเสียงของเนื้อกระแทกเนื้อ บดเบียดเสียดสีกันอย่างรุนแรง เพราะโอคามิไม่ใช่เทพผู้มีเมตตา

                เจ้าปีศาจจิกนิ้วลงบนดิน พยายามหาที่ยึดเหนี่ยว แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ถูกกระแทกเข้าใส่จนเท้าตัวไว้ไม่ไหว แขนราบลงไปกับพื้น ยันตัวบนข้อศอก ส่วนใบหน้าถูกับดิน ถูกทำให้แปดเปื้อนพอ ๆ กับที่โอคามิกำลังยัดเยียดให้เขา เสียงครางและเสียงร้องของปีศาจถูกกลบไปกับดิน อู้อี้จนแทบฟังไม่ออก แต่สะโพกของเขายังยกขึ้นสูง ถึงแม้ลำตัวท่อนบนจะอ่อนแอ

                “เจ้ามีดีแค่นั้น?” โอคามิพูดยั่วไปอย่างนั้นแหละ– เขาชื่นชอบมากกว่าเมื่อเหยื่อของเขาก้มหน้าต่ำ แสดงความเคารพ

                ปีศาจเงยหน้าขึ้นจากดิน ส่งเสียงร้องประท้วง อยู่ดี ๆ ก็ต้องการปกป้องศักดิ์ศรีของตนเองขึ้นมาเสียอย่างนั้น

                โอคามิก็เลยจัดการให้ กระชากเขาด้วยผ้าผูกผมจนศีรษะสะบัดไปข้างหลัง เอนตามแรงดึง คอระหงตั้งตรง และลำตัวท่อนบนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากงอหลังตามแรง เขาใช้ผ้าผูกผมเป็นเหมือนปลอกคอ เป็นเหมือนบังเหียน เป็นเหมือนหุ่นเชิด ควบคุมเจ้าปีศาจไม่ต่างจากตุ๊กตาผ้า ร่างของมันสั่นสะเทือนบนพื้นป่า อับอายกับการถูกกดขี่และข่มเหง

                น่าอายยิ่งกว่า เมื่อเจ้าปีศาจเป็นฝ่ายถึงจุดสุดยอดก่อน สำเร็จความใคร่โดยมิได้มีใครสัมผัส แตะต้อง เพียงแค่ถูกกระทำชำเราก็ส่งเข้าถึงฝั่ง เต็มเปี่ยมไปด้วยความกระสัน แต่งแต้มพื้นดินใต้ร่างเป็นสีขาวด้วยคราบน้ำกาม

                แต่โอคามิยังไม่หยุด– ห่างจากนั้นมาก– เขาเอาเจ้าปีศาจด้วยจังหวะรัวเร็ว ไม่สนเสียงครางประท้วงถึงความเจ็บ ไม่สนว่าอีกฝ่ายไวต่อความรู้สึกแค่ไหนเมื่อพึ่งได้หลั่งน้ำกาม นานสองนาน โอคามิใช้ร่างของปีศาจตามที่เขาต้องการ เมินเฉยความต้องการของอีกฝ่าย คล้ายคลึงกับที่พวกหมาเอาตัวเมียของมัน ด้วยความต้องการที่จะแพร่พันธุ์เพียงเท่านั้น

                “เจ้าพร้อมรึยัง..” โอคามิต้องเว้นประโยคด้วยการหอบพร่า “ที่จะตั้งท้องให้เทพ?”

                เขาต้องประหลาดใจเมื่อปีศาจไม่ได้ปฏิเสธ แค่ตอบด้วยเสียงโหยหวน

                “พร้อม.. พร้อม.. อา..”

                นั่นมากพอที่จะส่งโอคามิให้เสร็จสมอารมณ์หมาย ดันตนเองเข้าไปจนเราทั้งสองติดเข้าด้วยกัน

                ต้องติดเป้งเท่านั้น โอคามิถึงจะเริ่มหลั่งน้ำกาม ให้แน่ใจว่าทุกเม็ดทุกหยด แสนศักดิ์สิทธิ์ เพราะมันออกมาจากร่างเทพเจ้า จะไม่เสียเปล่า ไม่ให้สักนิดเล็ดไหลออกจากรูบวมช้ำของปีศาจ แต่ให้มันทั้งหมดทะลักเข้าไปเติมเต็มท้องของเจ้าปีศาจจนเห็นรอยนูนใหญ่ ให้ความร้อนวาบหวามอุ่นเขาถึงทรวงจากข้างใน ซาบซ่านไปทั่วกาย เรียกเสียงครางหวานฉ่ำจากเราสอง

                เมื่อโอคามิสามารถถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย เป้งของเขาหลุดออก และไม่มีน้ำกามสักหยดไหลตามออกมา– สำเร็จ– พระอาทิตย์ก็ขึ้นดินแล้ว เราสองคนถูกอาบด้วยแสงแดดของวันใหม่ โอคามิลุกขึ้น แต่งตัว แต่เจ้าปีศาจยังแน่นิ่ง– ไม่สิ– ไถลลงไปนอนกับพื้นเลยด้วยความหมดแรงที่ถูกล็อกให้ติดกับร่างเทพตลอดทั้งคืน หมดสติไปเพราะความเหนื่อย

                โอคามิถอนหายใจ เขาจะทิ้งเจ้าปีศาจไว้ที่นี่ก็ได้ ให้มันไปตามทางของมัน อย่างที่มันกล่าวไว้ในตอนแรก

                แต่.. มันก็มีความเป็นไปได้ว่ามันกำลังอุ้มท้องของเขาอยู่ และบุตรของโอคามิคู่ควรกับความหรูหรา

                อุ้มประคองร่างของปีศาจขึ้นมา โอคามิเดินทางกลับวิหารของเขา เหล่าผู้ติดตามคงจะแปลกใจกับแขกใหม่คนนี้..

                 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s